మాలిక పత్రిక అక్టోబర్ సంచికకు స్వాగతం

 

Jyothivalaboju

Chief Editor and Content Head

ప్రియమైన పాఠకులకు, రచయితలకు, మిత్రులందరికీ ముందుగా దసరా పండగ శుభాకాంక్షలు. రాబోయే పండగలు మీకందరికీ శుభాలు కలుగజేయాలని మనసారా కోరుకుంటూ ఈ మాసపు మాలిక పత్రికను మీకు నచ్చిన, మీరు మెచ్చిన శీర్షికలు, కథలు, కవితలు, కార్టూన్స్, సీరియల్స్ మరియు వ్యాసాలతో  తీర్చిదిద్దడం జరిగింది.

మీ రచనలను పంపవలసిన చిరునామా: maalikapatrika@gmail.com

మరి ఈ మాసపు విశేషాలను తెలుసుకుందాం.

1.గిలకమ్మ కథలు – పెత్తాట్టెంక, సింతాట్టెంక
2.  బ్రహ్మలిఖితం 21
3. రెండో జీవితం 10
4. విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “రహస్య స్నేహితులు”
5.చేసిన పుణ్యం
6.కౌండిన్య హాస్యకథలు – చెరగని మచ్చ
7.కలం స్నేహం.
8.గతం గతః
9. తొలివలపు
10.నూటికొక్కరు
11.శ్రమజీవన సౌందర్యం
12.తేనెలొలుకు తెలుగు – 5
13. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 30
14.ఐఐటి(లెక్కల) రామయ్యగారు
15.తపస్సు – మొదటి సమిధ
16. అంతర్యుద్ధం
17. ఎల్. జి. బి. టి.
18. కార్టూన్స్ .. టి.ఆర్.బాబు
19. కార్టూన్స్ . జె.నరసింహమూర్తి

మనం ఇలా ఉంటామెందుకు?

రచన: వసంతశ్రీ

పొద్దున్న లేస్తూనే దేముణ్ణి పూజిస్తాం-

ఇంట్లో ఇల్లాలిపై మాత్రం కసుర్లు.

శివుడు తనలో అర్ధ భాగమిచ్చాడని తలుస్తూ-

నీకేమీ తెలీదని భార్యని దెప్పి పొడుస్తూ.

పుస్తకాన్ని సరస్వతీ అని నమస్కరిస్తుంటాం-

ప్రతీదానికీ పేపర్ చెత్త కోసం వాడతాం.

అగరబత్తి డబ్బా పైన ఉండే దేముని బొమ్మనీ దాస్తాం-

ప్రతీ అబద్దానికీ దేముడిపై ఒట్టేస్తూ.

లక్ష్మీ దేవిని పూజిస్తూ-

లక్ష్మీ బాంబుని పెల్చేస్తూ దీపావళి.

ప్రతీ రోజూ గుడి కెళ్లాలని ప్రయత్నిస్తాం-

వెళ్ళినా వరసలోనిలబడకుండా ముందుకు తోసుకెళ్ళిపోతూ.

ప్రసాదం కళ్ళకద్దుకుని తింటాం-

చేతిని గుడి గోడలకి రాసేస్తూ…(మనం శుభ్రంగా ఉండాలి కదా!!)

అందర్లో దేముణ్ణి చూడమన్నాడని తెలుసు-

కానీ మన స్వార్ధం మాత్రం మనదే!!

మన సుఖం,మన సంతోషం మన భావోద్వేగాలూ మనకి ముఖ్యం.

మన ఈర్ష్యా అసూయాలని సరి అయినవే అని చూపడానికి –

మనం ఎంతైనా వాదిస్తాం.

చేసింది ఎంత తప్పైనా సమర్ధించుకోడానికీ మన తెలివితేటల్ని వాడతాం.

కానీ మనకి తెలిసిన జ్ఞానాన్ని మన అభ్యున్నతికి వాడే అవకాశం తీసుకోము.

ఉన్న ఒక్క జన్మని పరోపకారానికీ వాడి,

సక్రమంగా ఉపయోగించడానికే 84కోట్ల జీవరాశులలో ఉత్కృష్టమైన ఈ జన్మని వృధా చేసుకోవద్దు.

గిలకమ్మ కతలు 6 – పెత్తాట్టెంక, సింతాట్టెంక

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“ అబ్బబ్బా..! ఈల్లు పిల్లలుగాదమ్మోయ్..పిశాసాలు. పీక్కు తినేత్తన్నార్రా..బాబోయ్ ..ఒక్కక్కళ్ళూను. ఎదవలు బడుంటేనే నయ్యిం. బళ్ళోకి పోతారు. ఇంట్లో ఉండి సంపేత్తన్నారు . పట్టుమని పది నిమిషాలన్నా..పడుకోనిత్తేనా..? ”
కెవ్వుమన్న పిల్లోడేడుపుకి నిద్దట్లోంచి లేసిందేవో..మా సిరాగ్గా ఉంది సరోజ్నీకి.
లేసలా మంచం మీద గూకునే సెదిరిపోయిన జుట్టుని లాగి ఏలు ముడేసుకుంటంటే..
ధడాల్న తలుపు తోసుకుంటా గది లోకొచ్చిన కొడుకు ఏడుపిని మరింత సిర్రెత్తిపోయిందేవో…సరోజ్నికి ఆ కోపంలో ఆడ్ని గభాల్న దగ్గరకి లాగి మెడలొంచి దబ్కా దబ్కామంటా రెండంటిచ్చింది ఆడీపు మీద..
“ పొద్దంతమానూ పొయ్యికాడడి కొట్టుకున్నదాన్ని కొట్టుకున్నట్టుంటానా..! పట్టుమని పదినిమిసాలు నడుం వాలిత్తే సాలు కొట్టుకుసత్తారేరా ఎదవల్లారా? కాసేపన్నా పడుకోనియ్యరా? ఇప్పుడే నిదరడతా పడతా ఉంది. ఏం పొయ్యేకాలం వొచ్చింది కొట్టుకు సత్తాకి. ..” అంటా..
నడి నిద్రట్లోంచి లేత్తవంటే సరోజ్నికి మాసెడ్ద సిరాకు. తలపోటొచ్చేద్ది. ఆ సిరాకూ, ఈ సిరాకు కలిపి ఆడి మీద సూపిచ్చేసిందేవో.. సుక్కలు కనపడ్డాయాడికి సరోజ్ని కొట్తిన దెబ్బలకి..
ఏదో..నిదర సెడగొట్టేడన్న కోపంలో కొడతం అంటే కొట్టేసింది గానీ, ఏడుత్తున్న కొడుకున్జూసి జాలేసిన సరోజ్ని..ఆడ్ని దగ్గరకంటా రమ్మని…
” .. పొట్తనిండా కూరి కూరి అన్నాలెట్టేకానే కదా తాటిపండొలిసిచ్చింది. అరిటి పండొలిసి సేతిలో బెట్టినట్టు ఒలిసిత్తే తింటాకి తీపరవా ఎదవల్లారా? పేనాలు ఏగిచ్చీపోతన్నాయ్ బాబోయ్ నావల్లగాదు..” అంటా ఆణ్ని గుండెలకానిచ్చుకుని..ఎక్కడ కొట్టిందని అడిగింది…
ఆల్లమ్మ కాతంత దగ్గరికి తీసేతలికి మరింత రాగం తీత్తా..ఆవె సేతుల్లో ఒదిగిపోతానే..
“ ఎనకనించొచ్చి గిలకక్క..తోసేసిందమ్మా..! సెబ్దామనొత్తేనేమో..నువ్వూ కొట్టేసేవు..” అంటా మరింతగా ఏడుత్తా గారాలుపోయేడు శీను “నీగ్గాక మరెవరికి సెప్పుకోను..” అన్నట్టు.
“ఏం పొయ్యేకాలవొచ్చింది దానికి పిల్లోడివని కూడా సూడకుండా కొడతాకి..? పెంటమ్ముండనీ..పెంటమ్ముండ. ఎక్కడుందదీ ..? ఇలా రమ్మన్జెప్పు…దాని సంగజ్జప్తాను..” గిలకని తీసుకురమ్మన్నట్టుగ అంతలోనే ఆణ్ణి దూరంగా తోత్తా..
దాంతో ఏడుపాపి..ఒక్కంగలో ఈదిలోకి పరిగెత్తీవోడల్లా…ఇంతలో గిలకే ఎదురొచ్చేతలికి… తిరుగుటపాలో ఎనక్కొచ్చి, ఆల్లమ్మ పక్కగా నిలబడి గిలక్కేసి సూడసాగేడాడు..ఆపెసిన రాగాన్ని తిరిగి అందుకుంటా..
నోట్లోతాట్టెంకెట్టుకుని రెండు సేతుల్తో దాన్ని గుండ్రంగా తిప్పుతా…రానే వచ్చింది గిలక.
“ ఒసేయ్ గిలకా..! ఇలారావే..! ఏంజేసా ఆడ్ని..? రేవులో తాళ్లా పెరుగుతుంకాదు. ఇవరం ఉండక్కల్లెద్దా? తిక్కమందని..తిక్కమంద పోగయ్యేరు నా పేనానికి. కడుపునిండా కూడేట్టే గందా తాటి పండొలిసిత్తా..? తింటాకి నొప్పా..కొట్టుకు సత్తన్నారు..? ఎందుక్కొట్టావాడ్ని..”
ఓ పక్క కూతుర్ని ఇసుక్కుంటానే, మరో పక్క అక్కడే నిలబడి రాగం తీత్తన్న కొడుకొంక సూత్తా..
“ బొయ్యో బొయ్యో మంటా..కుమ్మరోళ్ల ఈధిలో కుక్కరిసినట్టు ఏంటా ఎడుపు? ఏ కొంపలంటూ పోయినయ్యనీ..? ఆపు. ఓ పక్కన అడుగుతున్నాను గదా..” ఇసుక్కుంది సరోజ్ని..ముందుకొంగి శీనుగాడ్నో లాగు లాగి ఏడుత్తుం వల్ల కొడుకు ముక్కు నుంచి నీల్లల్లే కారతన్న సీవిడ్ని పైట సెంగుతో అణిసిపెట్టి మరీ తుడుత్తా..
తాట్టెంక సీకుతానే ఇదంతా సూత్తా నిలబడింది తప్ప ఏమ్మాట్తాడలేదు గిలక..
సిర్రెత్తుకొచ్చింది సరోజ్నికి గిలకన్జూసి..
“ ఎందుక్కొట్టేవంటే నోరిప్పవేమే? ఏవొచ్చిందే పొయ్యేకాలం తోత్తాకి…? ఏళ్ళెల్లే కొద్దీ గుణం గుడిసెక్కి కూకుందంట. అలాగుంది నీపని…” అంటా మంచం మీంచి లేసి, నాలుగడుగులేసి అక్కడే ఇసక మీదుంచిన నల్లని మట్టికుండ మూతమీద బోర్లిచ్చిన గళాసుని కుండలో ముంచి గళాసుడు నీళ్ళూ పైకెత్తి గొంతులో పోసుకుని ఒక్క గుటకేసిందో లేదో…
“ య్యే…తప్పు సేత్తే ..కొట్రా..? ముద్దెట్టుకుంటారా?” తాట్టెంకని నోట్లో పెట్టుకుని రెండు సేతుల్తో తాట్టెంకని గుండ్రంగా తిప్పుతా….గిలకన్న మాటలకి..సర్రున ఇటుకేసిదిరిగి..
“ ఏటా వాగుడు? పెద్దంత్రం సిన్నంత్రం లేకుండాను.? తిన్నాదరుగుతుల్లేదా..? ఏదో సిన్నోడు. తెలిసో తెలవకో ఏదోటి సేత్తాడు. .? పెద్దదానివి ఇవరం సెప్పాలిగానీ ఆణ్నట్టుకుని కొడతావా? ” కూతురొంక కల్లెర్రజేసి జూత్తా..సరోజ్నంది.
“ ఆడు సేసినియ్ కనపడవ్ నీకు ..ఎప్పుడూ నన్నే తిడతావ్…” అసలే తమ్ముడు సేసిన పనికి ఒల్లుమండిపోయి ఉందేమో, తల్లిగూడా తమ్ముణ్నే ఎనకేసుకొచ్చేతలికి తట్టుకోలేక తాట్టెంక అంత దూరానికి ఇసిరికొట్టి.. కెవ్వుమంది గిలక….
కూతురుగూడా ఏడుపు లంకిచ్చుకునేతలికి ..నిదరమత్తంతా దిగిపోయిందేవో సరోజ్నికీ..
“ ఈడు ఏదో సేసే ఉంటాళ్లే. లేపోతే అదెంతుక్కొడద్దని “ మనస్సులోనే అనుకుని శీనుగాడొంక సూత్తా “ ఏరా..ఏంజేసా? నువ్వు నల్లల్లే కనపడవ్..అది కనపడద్ది..అంతే..! ఏం జరిగిందో.. సెప్పిసావండే …ఎవళ్ళో ఒకళ్ళు. సెప్పాపోతే పొండవతలికి మీరూ, మీ తాట్టెంకానూ..! ఎదవగోలని, ఎదవగోల. అవతల నాకు బోళ్లంత పనుంది. మీతో కూకుంటానా పొద్దత్తమానూను..” పిల్లల మీద ఇసుక్కుంది సరోజ్ని..
తేలు కుట్టిన దొంగల్లే శీనుగాడేం మాట్టాళ్ళేదుగానీ ..
“ నేను కొట్టేనని సెప్పేటప్పుడూ..నువ్వేంజేత్తే కొట్టేనో అజ్జప్పాలి గదా ? సెప్పేవా అమ్మకి?” సుర్రా సుర్రా సూత్తా.. గిలకడిగిందానికి నోరిప్పలేదాడు.
“ నువ్వెంతుకు సెప్తావ్..?”అంటా ఆల్లమ్మనెక్కి సూత్తా..
“ నిన్న సందాల ..తమ్ముడు…ఆడుకుని ఇంటికొత్తుంటే…ఎంకాయమ్మామ్మ..తాటిపడిచ్చిందామ్మా.. తాత్తెచ్చేడని..”
గుత్తొచ్చింది సరోజ్నికి..
అంతకు ముందు రోజు సందేల శీనుగాడు ఆడుకుని ఆడుకుని ఇంటికి తిరిగొత్తుంటే ఆలపాటోరి ఎంకాయమ్మ ఆణ్ణి మజ్జలో అడ్దంగొట్టి..
” ఒరేయ్ శీనుగే. ఇలారా. ఇదిగోరా తాటిపండు. మీ తాత్తెచ్చేడు నిన్న రేత్రి పొలాన్నించి. కాల్చమన్నానని మియ్యమ్మతో సెప్పి కాల్పిచ్చుకుని తినండి. మా సెడ్దతీపనుకో. మియ్యమ్మకి సెప్పు. . మన సేలోదే..” అంటా తాటిపండోటిచ్చింది ఆడి సేతికి.
గౌడిగేత్తలకాయంతుందది..నల్లగా నిగనిగలాడ్తా…
అస్సలే శీనుగాడికి తాట్టెంక తింటవంటే మా ..ఇట్టం. దాంతో కొహినూరు వజ్రాన్నట్టుకున్నట్టు దాన్నట్టుకుని ఇంత మొకం జేసుకుంటా ఉరుకులు పరుగుల్తో దాన్నింటికిదెచ్చి అప్పటికప్పుడు కాల్చమని ఆల్లమ్మ పీకల మీద కూకున్నాడు.
రాత్రుల్లందు తింటే కడుపులో నొప్పొత్తాదని సెప్పి..
“రేపెలాగా ఆదివారవేగదా..రేపు కాలుత్తాన్లే. మజ్జాన్నించి తిందురుగాని. కడుపులో నొప్పొచ్చినా కాల్లో నొప్పొచ్చినా సందాలమాటు కాతంత మందడేత్తే సోమారం బళ్ళొకెల్లొచ్చు…. “
అనొప్పిచ్చే తలికి తలపేనం తోక్కొంచ్చింది సరోజ్నికి.
ఆ మర్నాడు.. పొద్దున్న వంటయ్యాకా తాటిపండుని నేలకేసి దబకా దబకా నాలుగు బాదులు బాది టెంకలు,టెంకలుగా ఇడిపోయిందనుకున్నాకా, పొయ్యిలో నిప్పులు బయటికి లాగి ఆటి మీదీ తాటిపండడేసింది.
అసలే సింతనిప్పులేమో..కణకణలాడతా ఉండేతలికి ఆ సెగకి తాటిపండు బాగా కాలిపోయి నిప్పుల మీదే తొక్క ఇడిపోయిందేమో.., ఇడిపోయిన తొక్కల సందుల్లోంచి పాకం కారిపోయి ఊరూవాడా కూడాను..కమ్మటి తాటిపండోసనే.
ఇంకా ఉంటే మాడి సత్తాదేమోనని..కాలిన తాటిపండున్దీసి పక్కనెట్టి నిప్పుల మీద కాసిన్ని నీళ్ళోసి ఆటిని ఆరిపేసింది.
అదయ్యాకా తలుపులు గడెట్టి , ఒంటి మీద కాసిన్ని నీళ్ళోసుకుని పిల్లలకి అన్నాలెట్టింది.
సరోజ్ని ఎప్పుడూ అంతే .ఏదన్నా తింటాకి ఇంట్లో ఉంటే ఎయ్యేలబడితే అయ్యేల ఊరికే తిననిచ్చెయ్యదు. అన్నాలకి ముందైతే అసలకే పెట్తదు. ఏదైనా అన్నం తిన్నాక మజ్జాన్నించే. .
ఆల్లన్నాలు తిని ఆడుకుంటాకి ఈధిలోకి పొయ్యేకా…సందాల అన్నానికని సేట్లో కాసిన్ని బియ్యవోసుకుని ఏరి పక్కనెట్టి..తీరిగ్గా కూకుని మరీ కాల్చిన తాటిపండు తొక్కలు తీసి, వల్చిన తాట్టెంకల్ని కంచంలో పెట్టి , తొక్కల్నున్న పీసంతా తీసి గుండ్రంగా ముద్దల్లే జేసి అక్కడెట్టి మరీ పిల్లల్ని పిల్సింది..
అమ్మేదో పెడతాకే పిల్సిందన్నట్టు ఆగమేగాల మీద ఆల్లొచ్చేసేరేవో..ఆల్లెనక్కే సూత్తా..
” అదుగో తాటిపండు .బట్టలకయ్యిందంటే ఈపు ఇమానం మోతెత్తుద్ది ఏవనుకున్నారో..” అనోసారి బెదిరిచ్చి ..ఆల్లు పల్లెవట్టుకుని వసారాలోకెల్లిపోయేకా..అవతలి గదిలోకెల్లి గత్తలుపులు దగ్గరికి జేరేసి నులక మంచం మీద నడుం వాల్సింది సరోజ్ని..
ఇలా పడుకుందో లేదో అలా ఏడుత్తా పిల్లడొత్తం గుత్తొచ్చి..
” అత్తెలుసులే..తర్వాజ్జెప్పు..” ఈసడించింది సరోజ్ని కూతుర్ని.
“ అదే సెప్తుంటే నీగ్గాదా? “ అంటా సెప్తుం ఆపి ఓసారి తల్లికేసి సూసి..
“….ఆ యంకాయమ్మామ్మ…ఆడ్ని కేకేసి ఇచ్చిందిగదా.. తాటిపండు. ఆడి కూడా నేనుంటే నాకే ఇచ్చుననుకో. అప్పుడే గొడవా ఉండాపోను. ఆడికిచ్చిందేవో.. అంతుకని ఆడు సెప్పినట్టే నేనినాలంట. “
“ నేలకి రెండు జాన్లెత్తు లేడు..ఏటో ఆడు సెప్పేది?”
మజ్జలో అడ్దంగొట్టింది కూతుర్ని…మనసులో నవ్వుకుంటా..
“ అజ్జెప్తుంటే నీగ్గాదా?” ఇసుక్కుంది గిలక ఆల్లమ్మని. కాసేపాగి..మల్లీ గిలకే అంది..
“ ఆడు ఇచ్చిందేదో అదే తీసుకోవాలంట. సెప్పేడు. అలాగేలే అన్నాననుకో..ఆ ఇచ్చేదేదో ఇచ్చెయ్యచ్చుగదమ్మా..? ఉహ్హూ.. ఇవ్లేదమ్మా. ఇవ్వకుండా దగ్గరికి పిల్సి..
“ అక్కా..! అమ్మ..ఏదన్నా పెడతాకి మనిద్దర్నీ పిల్సి ..మీక్కావల్సినియ్యేయో మీరు తీసుకోండంటే పెద్ద పెద్దయ్యి నువ్వు బాగా ఏరతావ్ కదా. అంతుకే…ఈ మూడు తాట్టెంకల్లో పెద్దదేదో..తీసుకో…” అన్నాడమ్మా. ఆడలా అన్నాడని మూడు తాట్టెంకల్నీ సూసీ, సూసీ పెద్దదేదో..అత్తీసేనమ్మా.. ” ఉడుకుమోయింది గిలక..
“ ఊ ..తీత్తే..?”
“ తీసేనమ్మా..! నన్ను తీసుకొమ్మంటేనే కదమ్మా..తీసేను. నేను పేద్ద తాట్టెంక తీత్తే , అది నాకియ్యకుండా ఆడు తీసేసుకుని..” ఇదమ్మకి “ అని సెప్పి పక్కనెట్టేసి, తతిమ్మా రెండు టెంకల్నీ సూపిత్తా ..
“ఈ రెండింట్లో పెద్దదేదో తీస్కో.. “ అన్నాడమ్మా..! సర్లెమ్మని రెండింట్నీ సూసి, సూసీ బాగా పెద్దదాన్ని తీసుకున్నాననుకో..అది కూడా నాకివ్వకుండా…“ ఇది ..నాకు…” అంటా నేనేరిన పెద్ద తాట్టెంకని ఆడు తీసుకుని..సింతాట్టెంకని నన్ను తీసుకోమన్నాడమ్మా..! అంతుకే ..ఒక్కటిచ్చేను ఎదవని..” కసి, కోపంతో గొల్లున ఏడిసేసింది గిలక.
ఆ ఏడుపులో…అవమానించేడన్న బాధని గమనించిన సరోజ్నికి నవ్వాగలేదు..
ఎంతాపుకోవాలన్నా తన వల్లకాక అంత కోపంలోనూ పుసుక్కున నవ్వేసింది పైకే సరోజ్నీ.
నవ్వుతానే కొడుకెనక్కి సూసింది…ప్రేమగా..
అక్కేం సెప్పుద్దోనని ఏడుపాపి ఆడింకా గిలకొంకే సూత్తన్నాడు..
ఆడ్నలా సూత్తన్నకొద్దీ ముద్దొచ్చేసేడేమో.. సరోజ్నికీ కల్లల్లో నీల్లు తిరిగేయి..
అంతలోనే ..కల్లు తిప్పేసుకుని గిలకెనక్కి సూసింది..
నిజవే..గిలక్కి తిండంటే ఇట్టం. పిల్లలు బళ్ళోంచి ఆకలిగా వత్తారని ఆల్లొచ్చేతలికి ఏవన్నా పలపరిసి ఉంచుద్దేమో..ఆటిల్లో ఎవరికేం కావాలో తీసుకోండని ఆల్లమ్మంటే ..కాసేపలాగా ఆటికేసి సూసీ సూసీ పెద్దయ్యేయో అయ్యి తీసుకుంటది. పోనీ తెసుకుంది గదాని తినగలుగుద్దా అంటే అదీ లేదు. తర్వాత ఆడికే పెట్టేసుద్ది.
ఆరాటం ఎక్కువ, ఆరగిచ్చేత్తక్కువానూ..!
సరోజ్ని ఆలోసనల్లో సరోజ్ని ఉండగానే..
“ అమ్మ..పెద్దదని పెత్తాంటెంక అమ్మకిచ్చేను ..తప్పేటి?” శీనన్నాడు..మల్లీ ..ఏడుపు మొదలెడతా..
సరోజ్ని కళ్ళు సెరువులయ్యేయి కొడుకన్న ఆమాటకి..
“ మరి నేను ? నేను సిన్నదాన్నా? పెద్దదాన్ని కాదా నీ కంటే..? తర్వాద్ది నాకివ్వొచ్చు గదా..?నువ్వెంతుకు తీసుకున్నావ్ ?” కాట్ల కుక్కలా అరిసింది..గిలక తమ్ముడు మీద..
ఆడేం తొనకలేదు,బెనకలేదు..గిలకరుపులకి. నిదానంగా ..గిలకొంకే సూత్తా..
“ నేను సిన్నోడ్ని గదా..? అంతుకని..నేన్దీసుకున్నా..” ఏడుపాపి గోడకి జేరబడి దర్జాగా అన్నాడు శీనుగాడు..
దాంతో మరింత ముద్దొచ్చేసిన కొడుకొంక సూత్తా..
“ ఏదీ నాకోసం పక్కనెట్టిన పెత్తాట్టెంక ఇలాతే..! మీ దెబ్బలాటలుగానీ తాట్టెంకలన్నీ ఒక సైజే ఉంటాయర్రా..! మీ తెలివి సల్లగుండా..” నవ్వుతా అందేమో సరోజ్ని..తల్లి ముఖంలో ఆనందాన్ని సూసి ఒక్కంగలో తాట్టెంకున్న పల్లెందెచ్చి తల్లి ముందెట్టేడు..శీను.
పల్లెం అలా పట్టుకునే గిలకెనక్కి సూత్తా..
“ మీ దుంపల్దెగ…! సిన్న పిల్లలు. అదే పనిగా తింటే మీకెక్కడ కడుపులో నొప్పొత్తాదోనని ఏదో నాలుగు టెంకలున్నప్పుడు ఎప్పుడో ఒకటి తిన్నానే అనుకోండి. అలాగని కాల్చినప్పుడల్లా పందేరం పెడతారా? పెద్దదాన్ని నేను తినాపోతే ఏవయ్యిందిగానీ..సగం నువ్వు తిన్నాకా తమ్ముడికిచ్చెయ్..” అంది సరోజ్ని..సెయ్యి కడుక్కొచ్చి తడి సేత్తో..తాట్టెంకని నున్నగా సవరదీసి కూతురుకందిత్తా…
నాకక్కాలేదు. ఎంకాయమ్మామ్మ ఆడ్ని పిలిసి ఆడికే ఇచ్చింది కదా! అంతుకే ఆడేదిత్తే అదే. నువ్వేమో..ఎప్పుడైనా ఏదైనా పెట్టేతప్పుడు మీకెయ్యి కావాలో తీసుకోండి అనంటావని పెద్దయ్యి తీసుకునేదాన్ని. నువ్వు సెప్తేనే కదమ్మా అప్పుడైనా నేన్తీసుకున్నది. అంతుకే కదా నేనేత్తీసుకుంటే అది నాకే ఇచ్చేసేదానివి కదమ్మా..!మరి ఈడుజూడు ఎలా సేసేడో. ఆడు ఇచ్చేదేదో ఆడు ఇవ్వచ్చు గదమ్మా..! నువ్వే సెప్పమ్మా..! నాతో ..తీయిచ్చి , సిన్నది నాకిత్తం మోసం కాదా? అంతుకే కొట్టేను..” నేన్జేసిందాన్లో తప్పులేదన్నట్టు కొండంత ధీమా గిలక మాటల్లో..
“కొడితే కొట్టేవ్ లే. మోసంజేత్తే ఎవరైనా కొడతారు. “ అని గిలకని ఓదార్సి..అంతలోనే..
“ ..అయినా పెత్తాంటెంక అమ్మకిద్దావని ఆడలా సేసేడ్లేవే! నీకు మాత్తరం అమ్మనిగానా? ఎంకాయమ్మామ్మ నీకిత్తే నువ్వూ అలాగే సేత్తావేమో…అమ్మకోసం. ఇంద. ఇది తీసుకుని సగం దిని ఆడికిచ్చెయ్..” గిలక దగ్గరకంటా వచ్చి దగ్గరకి లాక్కుంటా మరీ అంది సరోజ్ని.
“నాకొద్దమ్మా..! ఆడు సిన్నోడుగదా…ఆడికే ఇచ్చెయ్! “
“ సర్లే…ఐతే..! ఇదిగోరా శీనూ..” అంటా కొడుక్కందిచ్చిందేవో సరోజ్నీ, దాన్నట్టుకుని ఆడు గిలక దగ్గరకంటా ఎల్లి.. “ అక్కా..! దా…ఇది నీకే..! నీకు అమ్మెప్పుడూ రెండిత్తదిగదా..”
అంటన్న శీనూ కేసి తెల్లబోయి సూసింది సరోజ్ని..
”హాస్నీ..మీరూ మీరూ ఒకటేనా? ” అన్నట్టు..

******

బ్రహ్మలిఖితం 21

రచన: మన్నెం శారద

ఆటో వేగంగా వెళ్తోంది.
కేయూరవల్లి పరధ్యానంలో మునిగి ఉంది పూర్తిగా.
ఈశ్వరి పరిస్థితి ఆమెకు జాలిని కలిగిస్తోంది.
ఎందుకు మనుషులిలా ఇతరుల జీవితాలతో ఆడుకుంటారు. కేవలం తమ స్వార్ధం కోసం, స్వలాభం కొసం ఇన్ని అబద్ధాలాడి, ఇంతింత మోసాలు చేయాలా?
ఒక పెద్ద ప్రయాణం లాంటిది జీవితం.
సరిగ్గా ఆలోచిస్తే జనన మరణాల్ని కలిపే ఒక వంతెన జీవితం.
ఇటీస్ స్పాన్ ఇన్ బిట్వీన్ లైఫ్ ఆండ్ డెత్
ఇటీజ్ జర్నీ టువర్డ్స్ డెత్ విచ్ ఇస్ ఇన్ ఎస్కేపబుల్ ఆండ్ ఇనెవిటబుల్.
మరి ఇంత అశాశ్వతమైన బ్రతుకు మీదనా అంత అంతులేని తీపి.’తన బ్రతుకు మీద అంతులేని తీపితో మరొకరి జీవితం నిండా విషం నింపాలా?
ఇంత నీచ ధర్మం సృష్టిలో మరే ప్రాణికోటిలోనన్నా ఉందా?
ఎంత సంపాదించినా గతంలో ఎవరూ ఏమీ చస్తూ పట్టుకెళ్లలేకపోయేరని తెలిసి, తాను కూడా పట్టుకెళ్లలేనని తెలిసి కూడా మనిషికెందుకింత దురాశ.
భూకంపాలు, వరదలూ, ఉప్పెనలూ, ఏక్సిడెంటులూ, శబ్ద, వాతావరణ, నీటి కాలుష్యాలూ, యుద్ధాలు, మూకుమ్మడి చావులూ, కలహాలూ, కల్లోలాలూ.. ఇవన్నీ చూసి కూడా మనిషి అడ్డదారి తొక్కి, అన్యాయాలు చేసి ఇతరుల జీవితాల పునాదుల మీద తన జీవన సౌధం నిర్మించుకునే ప్ర్ అయత్నం చేస్తున్నాడంటే మనిషెంత పవర్ ఆండ్ మనీ మానియా అయిపోయాడో అర్ధమవుతుంది.
ఇలాంటి నీచ నికృష్ట రెండు కాళ్ల జంతువుకి చావు లేకుండా చేయాలన్న తపనతో తన భర్త తనకి తాను అన్యాయం చేస్కున్నదేగాక తమకీ తీరని ద్రోహం చేసేడు.
అతనితో ముడిపెట్టుకున్న తమకు ఏ ఆనందమూ లేని యాంత్రిక జీవితాన్ని ప్రసాదించేడు.
నిజంగానే తన ప్రయత్నం ఫలించి మనిషికి చావే లేకపోతే .. ఏ నిమిషాన చస్తానో అని భయం కూడా లేకపోతే మనిషికి మించిన రాక్షసుడీ సృష్టిలో ఉంటాడా?
ఆటో సడన్ బ్రేక్‌తో ఆగింది.
కేయూర ఒక విధమైన ఉలికిపాటుతో తన ఆలోచన నుండి బయటపడి చుట్టూ చూసింది.
ఒక నిర్మానుష్యమైన ప్రదేశంలో అడవిలా పెరిగిన చెట్ల మంధ్య పాడుబడినట్లున్న ఒక పెంకుటింటి ముందాగింది ఆటో.
ఆమె ఆ ప్రదేశాన్ని అయోమయంగా చూస్తూ “ఇదేంటిది. వాల్తేర్ అప్‌లాండని చెబితే ఇక్కడికి తీసుకొచ్చావ్?” అంది.
దూరంగా దాటిపోయి వచ్చిన జూలాజికల్ పార్కు గోడలు కనిపిస్తున్నాయి.
ఆటొ డ్రైవర్ మితబాషిలా ఆమె వంకదోలా చూసాడు.
కేయూర అతనివైపు అనుమానంగా చూస్తూ “ఏం మాట్లాడవు?” అంది కోపం మిళితమైన స్వరంతో.
“వాడు నా మనిషి. ఏం మాట్లాడతాడు?” అంటూ ఆటో వెనుక భాగం నుండి ముందుకొచ్చేడు వెంకట్.
వెంకట్‌ని చూడగానే ఆమె నిర్ఘాంతపొయింది మొదట. ఆ వెంటనే ఆమె కళ్లలో కోపం, అసహ్యం మిళితమై చోటు చేసుకున్నాయి
“ఇది నీ ప్లానా? డర్టీ రోగ్!” అంది.
“మాటలెక్కువ జారనియ్యకాంటీ. మర్యాదగా ఆటో దిగు.”అన్నాడు వెంకట్.
కేయూర అప్పటికే అతని ప్రక్కన నిలబడ్డ ఇద్దరు బలమైన వ్యక్తుల వైపు చూసింది.
తను దిగకపోతే వాళ్ళు బలవంతంగా తనని లాక్కెళ్తారు. తాను మానసికంగా ఎంత బలవంతురాలైనా శారీరకంగా అశక్తురాలు. వాళ్లని ఢీకొనలేదు. వాళ్లకా అవకాశం ఇవ్వడం కంటే తనే వాళ్లు చెప్పినట్టు వినడం ప్రస్తుతానికి మంచి పని.
కేయూర మనసులో చెలరేగుతున్న ఆందోళను అణచుకుంటూ ఆటో దిగింది.
“దట్స్ గుడ్! ఆంటీ తెలివైనది. అల్లరి పడదు.” అన్నాడు వెంకట్ నవ్వుతూ ముందుకి నడుస్తూ.
కేయూర కోపాన్నణచుకుంటూ అతన్ననుసరించింది.
ఆమె వెనుక ఆ ఇద్దరూ నడుస్తున్నారు.
వెంకట్ పెంకుటింట్లోకి నడిచి. “రా ఆంటీ. ఇలాంటిచోట నువ్వెప్పుడూ లేవు కదూ.. వీలయినంతలో నీకన్నీ సదుపాయాలూ చేసేనులే. చూడు నీకింకేం కావాలో”అన్నాడు చుట్టూ తిరిగి భుజాలెగరేస్తూ.
కేయూర నిర్లిప్తంగా ఆ గదిని పరికించింది.
ఆ గదిలో ఒక మంచం, కుండతో మంచి నీళ్లు, కొన్ని పళ్ళు ఉన్నాయి.
“నన్నెందుకిక్కడికి తీసుకొచ్చేవు?” అనడిగింది కేయూర నిదానంగా.
బదులుగా వెంకట పకపకా నవ్వాడు.
“ఎందుకు నవ్వుతున్నావు?”
“మరేం చెయ్యను. పులి పిల్లిలా మాట్లాడుతుంటె. నీకు నా హిస్టరీ మొత్తం తెలిసిపోయిందని నాకు తెలిసిపోయింది. తెలిసేక నిన్నెలా వదిలేస్తాను. నువ్వేం మమూలు మనిషివా. కోపం వస్తే పంజా విసిరి పేగులు బయటికి తీసే రకం. అందుకే నిన్ను కొన్నాళ్లీ అజ్ఞాతవాసంలో పెట్టక తప్పడం లేదు” అన్నాడు.
కేయూర మంచమ్మీద కూర్చుని “అలా ఎన్నాళ్ళు తప్పించుకోగలవు.”అనడిగింది.
“నీ ఆస్థి నా స్వంతమయ్యేవరకు, ఈశ్వరి డబ్బు తెచ్చి నాకిచ్చేంతవరకు” అన్నాడు వెంకట్.
కేయూర ఏహ్యంగా చూసిందతని వైపు.
“నువ్వెలా చూసినా నేను సిగ్గుతో చిదికిపోను. నీ కూతురెలానూ ఆ కేరళ అడవులనుండి బతికి బయట పడదు. నీకు సంపాదించడమేగాని బొత్తిగా ఖర్చు పెట్టడం రాదు. నీ బాంక్ బుక్ నా దగ్గరే ఉంది. అందాక ఒక యాభయివేలు చెక్ రాసివ్వు. ఈ వెధవలకి ఫీజిచ్చుకోవాలి. డబ్బిచ్చి ఆటొవాడి నోరు నొక్కాలి” అనాడు వెంకట్.
కేయూర నిదానంగా అతని వైపు చూస్తూ బాగ్‌లోని చెక్ బుక్ తీసి పాతికవేలు, పాతికవేలకి రెండు చెక్‌లు రెండు తారీఖులతో ఇస్తూ “ఒకే చెక్‌తో ఎక్కువ్ ఆమౌంట్ డ్రా చేస్తే మానేజర్ నాకు ఫోన్ చేసి అడుగుతాడు.”అంది.
వెంకట్ ఆ చెక్కుల్ని ముద్దు పెట్టుకుంటూ “ఆంటీ మంచిదే పాపం. జాగ్రత్తాంటీ. పళ్లు తిని పడుకో. ఎప్పుడూ రెస్ట్‌లెస్‌గా పని చేస్తుంటావు. ఇప్పుడయినా విశ్రాంతి దొరికింది నీకు” అంటూ వాళ్లని తీసుకొని బయటకి నడిచి గదికి తాళం వేసి అతను వెళ్తోంటే భావరహితంగా చూసింది కేయూరవల్లి.
*****
సముద్రం ఒక్క ఊపున తోసేసిన ఊయలలా కనిపిస్తోంది లిఖిత కళ్లకి.
క్షణక్షణం అలలు పెరిగి కెరటాలు ఎగసెగసి పడుతున్నాయి. ఎంత సేపయినా కాణ్హా, తండ్రి జాడలు కనపడక లిఖిత ఆందోళనగా సముద్రం దగ్గరగా వచ్చి పట్టి పట్టి అలల వైపు చూసింది. చల్లని కాంతిని మాత్రం సృష్టికి పంపడం తెలిసిన చంద్రకిరణాలలో సముద్రం బుస కొట్టే నాగులా మెరుస్తుంది. అలల ఎత్తు పల్లాల మధ్య వారిద్దరి జాడా ఎంత తరచి తరచి చూసినా తెలియడం లేదు.
“కొంపదీసి ఇద్దరూ కొట్టుకుపోలేదు కదా.” ఆ ఆలోచన రాగానే లిఖిత శరీరమంతా భయంతో కంపించింది. ఒక పక్క చల్లటి విసురుగాలి ఆమెను చుట్టబెట్టేసి అటూ ఇటూ తోసేస్తున్నది.
“కాణ్హా! కాణ్హా! “అంటూ గొంతుని తీవ్రస్థాయిలో పెంచి నోటికి చేతులడ్డం పెట్టి అరిచింది లిఖిత.
ఆమె అరుపు ఆమెకే వినిపించడం లేదు ఆ సముద్రఘోష మధ్య.
జన సంచారం ఏమాత్రం లేని ఆ సముద్ర తీరం అంతం లేని కొండచిలువ విశ్రాంతిగా భూమిని చుట్టుకుని పడుకున్న భ్రాంతిని కల్గిస్తోంది.
ఆ ప్రాంతంలో తానొక్కర్తినే ఉన్నానన్న విషయం జ్ఞప్తికి రాగానే లిఖిత కళ్ళు వర్షించడం ప్రారంభించేయి.
ఒంటరితనం, బేలతనం ఒక్కుమ్మడిగా ఆమె మనసుని తుఫాను మబ్బుల్లా కమ్మగానే ఆమె నిస్సహాయంగా ఇసుకలొ కూలబడి వెక్కెక్కి ఏడ్చింది.
అలా ఎంతసేపు గడిచిందో.
ఆమె తల మీద నీటి చుక్కలు పడినట్లయి వర్షం కూడా వస్తున్నదేమోనన్న భయంతో ఆమె తలెత్తి చూసింది.
తడిసిన శరీరంతో కాణ్హా ఉన్నాడక్కడ.
అతని చేతుల్లో అచేతనంగా ఉన్న కార్తికేయన్ శరీరముంది.
ఆమె దిగ్గున లేచి నిలబడుతూ “ఏమయింది. మీరిద్దరూ కనపడక వణికిపోయేను” అంది కంగారుగా.
మీ నాన్న సముద్రంలో కొట్టుకుపోయేరు. ఈ రాత్రి పూట అతన్ని వెదకడం చాలా కష్టమయింది”అన్నాడు కాణ్హా.
తండ్రివైపు ఆందోళనగా చూసింది లిఖిత.
కార్తికేయన్ ప్రాణం లేనట్లుగా వ్రేళ్ళాడిపోతున్నాడు.
“ఏమయింది నాన్నకి. అసలు బ్రతికున్నారా?” అనడిగింది లిఖిత ఆదుర్దాగా.
“ఊపిరాడుతోంది” అంటూ కాణ్హా అతన్ని ఇసుకలో పడుకోబెట్టి తలకింద ఇసుక తీసి పలం వేసి పొట్టని గట్టిగా నొక్కేడు. ఉప్పు నీరు బుడబుడా బయటకొచ్చింది. అతను కొద్దిగా కదిలేడు.
వెంటనే కాణ ఆతన్నెత్తుకుని “పద, మనం త్వరగా హోటల్ కెళ్ళిపోదాం. ఈ చలిగాలి కాయన తట్టుకోలేరు” అన్నాడు గబగబా ముందుకడుగు లేస్తూ.
లిఖిత పరిగెట్ట్తున్నట్లుగా అతన్ననుసరించింది. ఇద్దరూ ఇసుక తీరం దాటి రోడ్డు మీద కొచ్చి తాము ఏర్పాటు చేసుకున్న టాక్సీ ఎక్కేరు.
టాక్సీ పది నిముషాల్లో హోటల్ చేరుకుంది.
కార్తికేయన్‌ని తీసుకొచ్చి రూంలో పడుకోబెట్టి “వేడినీళ్ళు కావాలి” అన్నాడు కాణ్హా,.
లిఖిత గీజర్ ఆన్ చేసింది.
కార్తికేయన్ ఇంక ఆపస్మారకంగానే ఉన్నాడు.
అతని పెదవులు ఉండీ ఉండీ ఇంకా సన్నగా ఏదో గొణుగుతూనే ఉన్నాయి.
“అతను మన లోకంలోకి మామూలు మనిషయి రావడమటుంచితే అసలు బ్రతికి బయటపడతాడా” అన్న సందేహంతో లిఖిత సతమతమయి పోతున్నది.
కాణ్హా వేడినీళ్లలో టవల్ ముంచి పిండి ఉప్పు నీటితో నిండిన అతని శరీరాన్ని శుభ్రపరచేడు.
లిఖిత నిస్సత్తువగా మంచం అంచున కూర్చుంది.
“ఏదైనా వేడిగా ఈయనకి తాగించాలి”
లిఖిత వాచివైపు చూసుకుంది.
“మూడున్నర. ఇప్పుడేం దొరుకుతుంది”
“నేను ప్రయత్నిస్తాను” కాణ్హా తలుపు తీసుకుని బయటకెళ్ళేడు.
లిఖిత తండ్రివైపే చూస్తున్నది.
తండ్రిని సరయిన మానసిక స్థితిలో తల్లికి చూపించాలని ఆశ పడింది తాను. కాని ఇప్పుడు కనీసం ప్రాణాలతోనయినా చూపించగలదో లేదో.
వృద్ధాప్యం ఆవరిస్తున్న అతని శరీరం సన్నగా వణుకుతోంది.
అకస్మాత్తుగా అతనేదో కొద్దిగా గట్టిగా అన్నాడు.
లిఖిత దగ్గరగా వెళ్లి “డేడి! డేడీ” అంది ఆందోళనగా.
అతను మరి కాస్సేపేం మాట్లాడలేదు.
లిఖిత్ నిస్పృహగా మళ్లీ మంచం మీద కూర్చోబోతుండగా అతను “మీనన్!మీనన్” అని అనడం స్పష్టంగా వినిపించింది.
ఆమె కళ్ళు ఉత్సహంతో మెరిసేయి.
పరుగున తండ్రి మంచం దగ్గరకెళ్లి మోకాళ్లమీద క్రింద కూర్చుని “కార్తికేయన్!” అని పిలిచింది గంభీరంగా.
“నా ప్రయత్నం వృధా అయింది మీనన్. నేను ఓడిపోయేను” అన్నాడతను నీరసంగా.
“ఎలా?” అనడిగింది లిఖిత మీనన్‌లా నటిస్తూ.
“నా జీవితమంతా ఈ లాబ్‌లోనే వృధా చేసుకున్నాను. నా భార్యాబిడ్డల్ని దూరం చేసుకున్నాను. చివరికి నేనేం సాధించాను. నన్ను నా భార్య క్షమించగలదా?”
ఆ మాటలు విని లిఖితకి చెప్పలేని సంతోషం కల్గింది. తన తండ్రి బ్రతకడమే కాదు తిరిగి పూర్వ మానసిక స్థితిని కూడా సంపాదించుకున్నాడు.
ఆమెకి ఆనందంతో ఎగిరెగిరి గెంతాలనిపించింది.
గిరగిరా బొంగరంలా తిరగాలనిపించింది.
“డేడీ!డేడీ!” అంటూ అతని చేతులు పట్టుకుని ఒప్పులకుప్ప తిరగాలనిపించింది.
ఆమె తనలో ఉప్పొంగుతున్న ఉత్సాహాన్ని బలవంతంగా అణచుకుని “తప్పక క్షమిస్తుంది. వెళ్తావా?”అనడిగింది.
అతను కళ్లు మూసుకునే “కేయూరని చూడాలనుంది. నా కూతురిప్పుడు చాలా పెద్దదయి ఉంటుంది కదూ” అన్నాడు.
తన గురించి అతను మాట్లాడగానే లిఖిత కళ్లు ఆనందంతో చెమర్చేయి.”డేడీ” అని అతన్ని కౌగలించుకోవాలన్న కోరికని బలవంతంగా అణచుకుని “చాలా పెద్దదయింది కార్తికేయన్. నిన్ను చూడాలని ఉబలాటపడుతోంది. వెళ్ళు” అంది.
సరిగ్గా అప్పుడే వేడి కాఫీ ఉన్న ఫ్లాస్కు తీసుకుని కాణ్హా లోపలికొచ్చేడు.
లిఖిత పరుగున వెళ్లి అతని చేతులు పట్టుకొని “డేడీ మాట్లాడుతున్నారు. డేడీకి స్పృహొచ్చింది”అంది ఆనందంగా.
కాణ్హా పడుకొని ఉన్న కార్తికేయన్ వైపు అపనమ్మకంగా చూశాడు
“ఎవరితో మీనన్, మాట్లాడుతున్నావు?” అనడిగేడు కార్తికేయన్.
“ఎవరో లాబ్ బాయ్. నువ్వు లేచి కాఫీ తాగు” అంది లిఖిత.
కార్తికేయన్ మాట్లాడలేదు.
కాణ అతన్ని లేవదీసి వడిలో తల పెట్టుకొని కాఫీ తాగించేడు.
మరో గంట వరకు అతను అపస్మారకంగానే మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు.
కాలం నిశ్శబ్దంగా భూతకాలంలో వినీలమవుతున్నది. తూర్పువైపు వెలుగు చాయలు క్రమ్ముకోవడం ప్రారంభమైంది.
“ఎప్పుడు తెలవారుతుందా” అని ఆశతో ఎదురు చూస్తున్న లిఖిత విండో తెరల్ని పక్కకి లాగింది. సూర్యుడు భూగర్భం నుండి నారింజ పండులా ఉదయించి పసుపురంగుకి తిరుగుతూ పైపైకి ఎగబ్రాకుతున్నాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే ఒక లేలేత సూర్యకిరణం ఆ గాజు కిటికీ ఫలకం మీద పడి వేల కిరణాలుగా చిట్లి వెనక్కు మళ్లింది.
అదే సమయానికి కార్తికేయన్ కళ్లు తెరచి లేచి మంచమ్మీద కూర్చుని ఆ హోటల్ గది నలుమూలల్ని అయోమయంగా పరిశీలించసాగేడు.
లిఖిత ఊపిరి బిగించి అతన్నే గమనిస్తోంది.
కాణ్హా కూడా అతని వైపే చూస్తున్నాడు.
అతను వాళ్లని గమనించకుండా “మీనన్” అన్నాడు.
ఎవరూ జవాబు చెప్పే ప్రయత్నం చేయలేదు.
అప్పుడు పడిందతని దృష్టి లిఖిత మీద.
కన్నతండ్రి చూపుల సారింపుకే పులకించి పోయిందామె మనసు.
“మీరెవరు? నేనెక్కడున్నాను?” అనడిగేడతను లిఖిత వైపు చూస్తూ.
“మీరున్నది కేయూర లాబ్స్‌లో కాదు. కొచ్చిన్‌లో” అంది లిఖిత.
“కొచ్చిన్… కొచ్చిన్‌లోనా.. నేను అవును కొచ్చినొచ్చేను. కాని మున్నార్. . అవును. మున్నార్‌లోని ఆ గుహ… అతను.. అతనేడీ?”అన్నాడతను గతాన్ని కొద్దికొద్దిగా జ్ఞప్తికి తెచ్చుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ.
“అతనంటే… ” అంటూ ఎదురు ప్రశ్నించింది లిఖిత.
“అదే.. మరణం లేని మంత్రం ఉపదేశిస్తానని ”
“అతను కుక్క చావు చచ్చేడు”
ఆ జవాబు విని ఉలిక్కిపడ్డాడు కార్తికేయన్.
ఆ వెంటనే లిఖితని పరిశీలనగా చూస్తూ”నువ్వెవరివమ్మా?” అనడిగేడు
లిఖిత నీళ్లు నిండిన కళ్లతో కాణ్హా వైపు చూసింది.
కాణ్హా కళ్లలో ఆనందం తొంగి చూసింది.
“ఇంకెందు కాలస్యం. ఆయన పూర్తిగా కోలుకున్నట్లే చెప్పు” అన్నాడు.
“నేనే డేడీ. మీ కూతుర్ని. అమ్మ మిమ్మల్ని తీసుకుని రమ్మని నన్ను పంపించింది” అంది లిఖిత్ ఆనందంతో వస్తున్న కన్నీటిని తుడుచుకుంటూ.
ఒక క్షణం ఆమెవైపు నిర్విణ్నుడయినట్లుగా చూసి”నిన్ను కేయూర పంపించిందా. నువ్వేమన్నావూ? నా కూతుర్నని కదూ. అంటే నువ్వు.. ఇంత పెద్దదానివయి పోయావన్న మాట.” అన్నాడతను వణుకుతున్న పెదవులతో.
లిఖిత తలాడించింది మాటలు దొరకక.
కార్తికేయన్ హృదయం ఆర్ద్రమైపోయింది కూతుర్ని చూసి.
భాషకందని భావాతో ఉక్కిరిబిక్కిరయిపోతున్న అతని హృదయ సంచలనానికి ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఎదుట ఉన్నకన్నకూతుర్ని చూసి ఆనందంతో ఎగసిపడుతూ మనసు చేస్తున్న సంబరానికి అద్దం పడ్తున్నాయతని కళ్లు.
గండి పడిన చెరువులోంచి నీళ్ళు తన్నుకొచ్చినట్లు అతని గుండె ప్రేమతో పొంగులు వారింది.
అతను ఆర్తిగా చేతులు చాచేడు.
ఆ క్షణం కోసమే ఎదురు చూస్తున్న ఆమె రివ్వున వెళ్లి అతని చేతుల్లో వాలిపోయింది.
ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్న కాణ్హా మనసు ఆనంద తరంగాల్లో ఓలలాడింది.
ఇంకా వుంది.

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “రహస్య స్నేహితులు”

రచన: డా. పి.విజయలక్ష్మి పండిట్

నింగిలోని నిశ్చల సంధ్య కిరణాలు నిశ్శబ్ధంగా నేలతల్లి ఒడిలో వాలి లాలిస్తున్నాయి
తరులను లతలను , గడ్డి పోచలను, కొండ కోనలను. మెడలు వాల్చి పూలు ఆకులు పక్షులు నిదురమ్మ ఒడిలో తూగుతున్నాయి.
అలసిన సూర్యుడ్ని అక్కున చేర్చుకుంది సంధ్య.
కాలమే మైమరచి మమేక మయింది ఆ క్షణాలలో.
అదనుచూసి ఆకుల సందులలో దూరి పరచుకుంటున్న నిశీధి నీడల ఊడలు, నాటుకుంటున్నాయి భూమాత శరీరంలో కర్కశంగా. అంతలో, అలముకున్న చీకటి తెరలను చీల్చుకుంటూ వచ్చాయి పూర్ణచంద్రుడు వదిలిన చంద్రికల శరాలు. జగమంతా వెన్నెల కిరణాల ఆనంద తాండవం . జలదరించి పులకించింది
ప్రకృతి తనువు సమస్తం.
ఆ ప్రకృతి లో భాగమయి తన ఇంటి ప్రక్కన విశాలంగా పచ్చని తివాచి లాగ పరుచుకొని వున్న లాన్ లో కూర్చొని టీ తాగుతూ ఆ క్షణాలలో లీనమై ఆ సంధ్యాసమయానన్ని ఆస్వాదిస్తున్న జయ
తనువు , మనసు కూడా పులకరించింది.
ఆ సంధ్యాసమయంలో చీకటి వెలుగులు ఆడుతున్న దాగుడుమూతలాటగా తోచింది జయకు. ఒకదాని వల్ల మరొకదానికి పరస్పర అస్తిత్వ మన్నట్టు ఉన్నాయి చీకటి వెలుగులు.
ఆ దాగుడుమూతలాటలో పాలు పంచుకొనే సమస్త ప్రకృతి. పగలు రాత్రి కలిసి నడిచిన కాలం ఒక రోజు. ఆ రోజును నిష్టగా నడిపే ఆదిత్యుడు. ప్రతి జీవి జీవితం చీకటి వెలుగుల సమ్మేళనం అన్న జీవితసత్యం గోచరించింది జయకు ఆ సంధ్య సమయంలో.
**
జయ మనసులో ఆ ఆలోచనలు తొంగిచూడడానికి కారణం తన స్నేహితురాలు వసుధ . రెండు రోజుల క్రితమే జయ, జయ భర్త ఆదిత్య , బ్రెస్ట్ క్యాన్సర్ నుండి కోలుకుంటున్న వసుధను చూసివచ్చారు. దాదాపు ఒక సంవత్సరం ఆ క్యాన్సర్ మహమ్మారి చీకటి పంజాలో రేడియో తెరపి, కీమో తెరపితో శారీరకంగా, మానసికంగా అలసిపోయి జీవితాన్ని గడిపి త్వరగానే కోలుకుంది వసుధ.

తను తిరిగి పొందిన జీవితాన్ని గురించి వసుధ చెప్పిన మాటలు మననం చేసుకుంది జయ.
“నా భర్త, పిల్లలు, అత్త మామలతో పాటు నా చుట్టు ఉండి ఏ ఫలాపేక్ష లేకుండ నిస్వార్థంగా నిరంతరం నాకు చేదోడు వాదోడుగా వుండి నాకు ధైర్యం, ఆత్మవిశ్వాసం , స్పూర్తిని పంచిన నా రహస్య స్నేహితులు ఎవరో తెలుసా జయ?!”అని మరలా కొనసాగించింది వసుధ,
“క్యాన్సర్ దిగులు కమ్మిన నా మనసుకు నేనున్నానని వెచ్చని స్నేహ హస్తాన్ని అందించేవాడు రోజు ఉదయించే సూర్యుడు.
ఆ ఉదయ కిరణాలలో స్నానం చేస్తూన్న నన్ను పలకరిస్తున్నట్టు పచ్చని ఆకుల చేతులనూపే చెట్లు. నా శరీరాన్ని సున్నితంగా తాకుతూ అనునయించే చల్లని గాలి. ప్రేమగా తనువును తడుపే వాన చినుకులు. అనంతంగా పరచుకుని రక్షణ గొడుగులా నేనున్నానని ధైర్యాన్నిచ్చే నీలాకాశం. రాత్రులలో చీకటిని చీల్చుకుంటూ మిణుకు మిణుకు మని మెరిసే నక్షత్రాలు, చంద్రుని వెన్నెల నాలో జీవితాశను నిలబెట్టి, నాకు ధైర్యాన్ని , ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతూ నన్ను ఆ చీకటికాలం నుండి బయటపడేసింది ఆ రహస్య స్నేహితులే జయా . . ”అని వసుధ చెప్పిన తన అనుభవం జయలో ప్రకృతిమాత పట్ల ఆరాధన భావం మేల్కొంది.
**
“ప్రకృతి పట్ల ఎంత మంచి అవగాహన వసుధది. . ! అని జయ తలుస్తూ . . .
అవును సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలు, చల్లనిగాలి, నీరు , పచ్చని చెట్లు, నీలాకాశం , కొండ కోనలు మనకు తెలియకుండానే మన చుట్టు వుంటూ మనలను కాపాడుతున్న రహస్య స్నేహితులు. ఈ సహజ ప్రకృతి సత్యాన్ని గమనించి, గ్రహిస్తూ ఆస్వాదిస్తూ ఆ రహస్య స్నేహితుల నిస్వార్థ సేవలను స్నేహాన్ని గుర్తించే సమయం లేని ప్రాపంచిక జీవులం మనం.
మనం జీవిస్తున్న భూమాత ఒడిలో అణువణువున అడుగడుగున స్పూర్తిని నింపే మన స్నేహమయ సహజీవులను గుర్తించలేకున్నామనే సత్యాన్ని గుర్తించింది జయ.

భూమిపై జీవులకు వెలుగును పంచే గుణంతో విరాజిల్లే రవి చంద్రులు తారలు, ప్రాణవాయువును ఆహారాన్నందించే పచ్చని చెట్లు, జీవుల దాహం ఆకలి తీర్చే నదులు, కొండ కోనలు అంకిత భావంతో మనిషికి ఆనందమయ జీవితాన్నందించేందుకే వున్నాయా అని అనిపించింది జయకు.

అనాయాసంగా దొరికే ప్రకృతి స్నేహం, చికిత్స పట్ల మనకు అవగాహన లోపించి జీవుల హితాన్ని కోరే ఆ నిస్వార్థ ప్రకృతి స్నేహితుల పరిరక్షణ పట్ల బాధ్యతలేని జీవనశైలి మనది . . , అనే రియలైజేషన్ మేల్కొంది జయలో.

ఇన్నిరోజులు తన రిటైర్డ లైఫ్ ను ఎలా నలుగురికి ప్రయోజనకారిగా, తనకు ఆరోగ్యం ఆనందం, శాంతి నొసగే కార్యక్రమం, వ్యాపకం కొరకు ఆలోచిస్తున్న జయ తన ఫామ్ హౌస్ లో “ప్రకృతి చికిత్సాలయం” నడపాలనే నిర్ణయానికొచ్చింది. అందుకు స్పూర్తి తన స్నేహితురాలు వసుధకు మనసులో ధన్యవాదాలు తెలుపుకొంటూ భర్తకు తన నిర్ణయాన్ని తెలపాలని ఇంట్లోకి నడిచింది.

*****

చేసిన పుణ్యం

రచన: డా.తంగిరాల మీరా సుబ్రహ్మణ్యం

అరవింద శంషాబాద్ విమానాశ్రయం చేరేసరికి తెల్లవారు ఝాము మూడు గంటలయింది.
ఉదయం ఆరు గంటల ముప్పై నిముషాలకి విమానం బయల్దేరుతుంది. విదేశీ ప్రయాణం కనుక మూడు గంటల ముందే సామాను చెక్ ఇన్ చేయాలి. అరవింద కేవలం రెండు వారాలు సెలవు మీద ఇండియా రావడం వలన తాను రెండు సూట్ కేసులు తెచ్చుకునే అవకాశం ఉన్నా ఒక పెట్టే తెచ్చుకుంది. క్యాబిన్ లగేజ్ గా చిన్న సూట్ కేసు ఒకటి ఉంది.
రాత్రి ఒంటి గంటకే లేచి స్నానం చేసి ఇడ్లీ ,కాఫీ తయారు చేసింది అరవింద అత్తయ్య. కూకట్ పల్లి నుండి శంషాబాద్ రావడానికి అర్థ రాత్రి కూడా గంటన్నర పట్టింది.
చేర గానే ఫ్లాస్క్ లోని కాఫీ మూడు గ్లాసులలో పోసి ఆరవిందకు , తన భర్త కు, ఇచ్చి ఆవిడా తాగింది.
“విమానం ఎక్కగానే ఇడ్లీలు తినేయి”అని మరోమారు కోడలికి చెప్పింది.
అరవింద నాన్నకు ఉండేది ఒక్కడే తమ్ముడు. చిన్నాన్న ఆఖరి కూతురు పెళ్ళికి రావాలని నాన్న మరీ మరీ చెప్పడం వలన రెండు వారాలు సెలవు పెట్టి ఇండియాకు బయలుదేరింది అరవింద. పిల్లలకి స్కూల్ వుంది. వాళ్ళ బాధ్యత భర్త సందీప్ కు ఒప్పజెప్పి బయలుదేరింది. శంషాబాద్ లో దిగి నేరుగా కర్నూల్ వెళ్ళింది.
అమ్మానాన్నల తో ఒక వారం గడిపింది. పెళ్లి అనంతపురంలోజరిగింది గనుక వాళ్ళతో కలిసి వెళ్ళింది. అదయ్యాక అత్తగారింట్లో ఒక వారం వుందామని హైద్రాబాదు వచ్చింది. పదిహేను రోజులు పదిహేను క్షణాల్లా గడిచిపోయి అప్పుడే తిరుగు ప్రయాణం రోజు వచ్చింది.
బ్రిటిష్ ఏర్ వేస్ విమానంలో రాను పోను ఒకే సారి బుక్ చేసుకుంది. ఇక్కడి నుండి లండన్ కు , రెండు గంటలు అక్కడ ఆగాక ,లండన్ నుండి అట్లాంటాకు ప్రయాణం. ఇంచుమించు ఇరవై నాలుగు గంటలు. ఆదివారం చేరుతుంది. మర్నాడు సోమవారం ఆఫీస్ కు వెళ్ళ వలసిందే.
అత్తా మామలకు వీడుకోలు చెప్పి, లోపలకు వెళ్ళి సామాను చెక్ ఇన్ చేసి, సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని, విశ్రాంతిగా కూర్చుంది అరవింద. ఇండియాకు బయలుదేరేటప్పుడు ఎంత ఉత్సాహంగా ఉంటుందో తిరిగి వెళ్లేటప్పుడు అంత దిగులుగా ఉంటుంది. ప్రతీ సారీ అంతే. పోనీ అమెరికా నుండి వెనక్కి వచ్చేద్దామా అంటే ఆ సౌకర్యాలు, జీవన శైలి వదిలి రాబుద్ధి పుట్టదు.
అమెరికా నుండి వచ్చేటప్పుడు పెట్టె నిండా షాంపూలు, బాడీవాష్ లు, సెంట్ లు ఉంటాయి బంధువులకు ఇవ్వడానికి. తిరిగి వెళ్లే టప్పుడు ఆవకాయలు, తీపివంటలు, పిల్లలకు పైజామా కుర్తాలు,తనకు చుడిదార్లు ఉంటాయి.
నాన్నా అమ్మా, ఇంకో నాలుగు రోజుల్లో కాశి యాత్రకు బయలుదేరు తున్నారు. తాను దగ్గరుండి తీసుకు వెళ్ళాలని ఉంది గానీ సెలవు పొడిగించడం కుదరదు. ఇద్దరూ వయసైన వాళ్లే. దూరంగా ఉన్నప్పుడు ఎప్పుడూ వాళ్ళ గురించిన దిగులే. వాళ్ళు ఒప్పుకుంటే అమ్మావాళ్ళని తనతో కూడా అట్లాంటాకు తీసుకు వెళ్ళ గలిగితే బాగుంటుంది అనుకుంది గానీ ,వాళ్ళు కాశీ యాత్రకు బుక్ చేసుకున్నారు.
ఆలోచనల నుండి తేరుకుని సెల్ ఫోనులో టైమ్ చూసింది అరవింద. ఆరు కావస్తోంది. ఇంకా బోర్డింగ్ కు పిలవలేదే అనుకుంటూ తల పైకెత్తి చూసింది. డిస్‌ప్లే బోర్డ్ లో విమానం బయలుదేరడం ఆలస్య మని కనబడు తోంది. అప్పుడే మైక్ లో అనౌన్స్ చేస్తున్నారు ప్రయాణీకులకు కలిగిన అసౌకర్యానికి చింతిస్తున్నామని.
అరవిందకు విసుగ్గా అనిపించింది. ఈ ఆలస్యం గురించి ముందే తెలిస్తే అర్థరాత్రి లేచి పరిగెత్తుకు వచ్చే వాళ్ళం కాదు కదా అనుకుంది. ఇది విమానం రాక ఆలస్యం కావడం వలన జరిగిన డిలే కాదు. విమానం లో పబ్లిక్ అనౌున్స్ మెంట్ సిస్టమ్ పనిచేయడం లేదుట.
ఇంటికి ఫోను చేసి విషయం చెప్పింది. తొమ్మిది కావస్తుంటే కావలసిన వాళ్ళు వెళ్ళి ఫలహారాలు తినవచ్చునని , అసౌకర్యానికి మన్నించమని మళ్లీ చెప్పారు.
అరవింద చుట్టూ చూసింది. పెద్దా చిన్నా అందరు ఆలస్యం గురించే మాట్లాడు కుంటున్నారు. గంటలకొద్ది ఇక్కడ కూర్చో పెట్టి నందుకు కనీసం టిఫిన్ పెట్టించారు అంటోంది ఒక పెద్దావిడ. కొంతమంది ఇళ్లకు ఫోను చేసి దిగులుగా మాట్లాడుతున్నారు.
ఆరుగంటల ఆలస్యం తరువాత ఎట్టకేలకు పన్నెడు గంటలకు ఆకాశంలోకి ఎగిరింది లండన్ వెళ్లే బ్రిటిష్ ఏర్ వేస్ విమానం.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

అనుకున్నట్టుగానే లండన్ హీత్రూ విమానాశ్రయం చేరేసరికి అక్కడినుండి అట్లాంటాకు వెళ్లే కనెక్టింగ్ ఫ్లైట్ ఎప్పుడో వెళ్లిపోయింది. ప్రాణం ఉసూరు మంది అరవింద కు. మర్నాడు మధ్యాన్నం దాకా లండన్ లో ఉండాల్సిందే.
కౌంటర్ దగ్గర అంతా హడావిడి. అరవింద వెళ్ళి పాస్ పోర్ట్ ,బోర్డింగ్ పాస్ చూపించి విషయం వివరించాక ప్లేన్ డిలే వలన ఆగిపోవలసి వచ్చిన ప్రయాణీకులకు హోటెల్ షెరాటన్ లో బస ఏర్పాటుచేశామని చెప్పి , రాత్రికి మార్చుకోవడానికి పైజమా షర్ట్, చిన్న పిల్లొ లాటివి పెట్టిన కవరు అందించారు. అవి తీసుకుని పక్కకు వచ్చింది. అరవింద వెనుక నిలబడిన ఒక పెద్ద వయసు ఆమె క్కౌంటర్ లో వాళ్ళు అడిగినది అర్థం కాక జవాబు చెప్ప డానికి భాష రాక బెదురు గా అటు ఇటు చూస్తోంది. అరవింద ముందుకు వెళ్ళి ఆమెను తెలుగులో పలుకరించింది. ఆమె పాస్‌పోర్ట్ , టికెట్ తాను తీసుకుని వాళ్ళకు వివరంగా చెప్పింది. ఆమెకు అదే హోటెల్ లో రాత్రికి వసతి ఇచ్చారు.
అదే వరుసలో నిలబడిన మరో ముగ్గురు యాభై పైబడిన వయసు స్త్రీలు అరవింద సహాయం కోరారు. వాళ్ళలో ఒక్కరికీ ఇంగ్లీష్ రాదు. పిల్లలు అమెరికాలో ఉన్నారు. రమ్మని ఏర్పాట్లు చేశారు. ప్రయాణంలో ఇటువంటి ఆటంకం వస్తుందని అనుకోరు కదా. అందరి తరపున తానే మాట్లాడి , అదే హోటెల్ లో వసతి తీసుకుని, అందరినీ వెంట బెట్టుకునిబయటకు వచ్చి షటల్ లో ఎక్కి హోటెల్‌కు చేరింది.
“నువ్వు ఉండే చోటే మాకు గది అడుగమ్మా”అని ముందే చెప్పేశారు వాళ్ళు నలుగురు. అల్లాగే ఎలివేటర్ లో వాళ్లని కూడా తీసుకు వెళ్ళింది. అక్కడ గది తలుపులు తెరవడానికి అరవిందే కార్డులు స్వైప్ చేసింది.
రాత్రి భోజనానికి ఆ నలుగురిని తనతో బాటు కిందికి తీసుకు వచ్చింది. మళ్లీ వాళ్ళని గదుల దగ్గర వదిలి తన రూము లోకి వెళ్ళి పడుకుంది.
అర్థరాత్రి తలుపు మీద దబ దబ చప్పుడు వినబడి తలుపు తెరిచింది. ఆ అంతస్తులో చివరి గదిలో ఉండే ఆమె కంగారుగా లోపలికి వచ్చింది.
“బయట ఏదో చప్పుడు వినబడి గదిలో తలుపు తీసుకుని బయటకు వచ్చానమ్మా. తలుపు తాళం పడిపోయింది. కార్డ్ లోపలే ఉంది ఎలా ఇప్పుడు?”ఆందోళనగా అడిగింది ఆమె.
”పరవాలేదు. రిసెప్షన్ కి ఫోను చేస్తాను. “అని జరిగిన విషయం కింద కౌంటర్ లో వాళ్ళకు చెప్పింది. వెంటనే వాళ్ళు వచ్చి తలుపు తెరిచారు.
“అమ్మాయీ! నువ్వు లేకుంటే మా గతి ఏమయ్యేదో” అన్నది ఆమె ఆరవిందను కౌగలించుకుని.
మర్నాడు ఉదయం ఫలహారం అందరు కలిసే చేశారు. మళ్లీ షటల్ లో అందరినీ విమానాశ్రయానికి తీసుకు వచ్చింది. . విమానం లో కూడా వాళ్ళు నింపవలసిన ఫామ్ లు కూడా అరవింద చేతికే ఇచ్చారు వాళ్ళు.
పన్నెండు గంటల ప్రయాణం చేసి బ్రిటిష్ ఏర్ వేస్ విమానం వాళ్ళను క్షేమంగా అట్లాంట చేర్చింది.
అరవింద తప్ప మిగతా అందరు వాళ్ల సామాను తీసుకుని బయటపడ్డారు. అరవింద తెచ్చుకున్న ఒక్క సూట్ కేసు ఎక్కడో తప్పి పోయింది. సందీప్ తో కలిసి వెళ్ళి రిపోర్ట్ ఇచ్చి అరవింద బయటకు రావడానికి గంట పట్టింది. బయట ఆ నలుగురు స్త్రీలు అరవింద కోసం కాచుకుని ఉన్నారు. ఆమెను చూడగానే తమ కోసం వచ్చిన కొడుకులకు, కూతుళ్లకు పరిచయం చేసి అరవింద ఆదుకోక పోతే తమ పాట్లు భగవంతుడికే ఎరుక అంటూ గొప్పగా చెప్పారు.
”అయ్యో ఆంటీ!నేను చేసిందేమీ లేదు. మా చిన్నప్పుడు మా నాన్నగారు చెప్పేవారు ‘అవసరం లో ఉన్నవారికి మన చేతనయిన సహాయం చేయడం కనీస ధర్మం ‘ అని. మీతో బాటు వున్నాను గనుక చిన్న సహాయం చేయగలిగాను. మీరు నా కోసం ఇంత సేపు కాచుకుని వున్నారు. మీకే నేను థాంక్స్ చెప్పాలి. “అంది అరవింద.
వాళ్ళ పిల్లలు అరవింద కు ప్రత్యేకంగా కృతజ్ఞతలు తెలిపారు. అందులో ఒక ఆమె తన పెట్టె తెరచి అందులో ఉన్న డబ్బా లో నుండి కొన్ని లడ్డూలు కవరులో వేసి అరవింద చేతిలో పెట్టింది”కోడలి సీమంతం కోసం తెచ్చాను. నీవు రెండు తింటే నాకు తృప్తి”అంది.
ఇంకొక ఆమె”మా అందరికీ సహాయ పడిన నీ సూట్ కేసు పోవడం అన్యాయం.”అంది.
“ఎక్కడికీ పోదు ఆంటీ. రేపటి కల్లా ఇంటికి తెచ్చి ఇస్తారు. అని నవ్వింది అరవింద. నలుగురు వాళ్ళ ఫోను నంబరు ఇచ్చి అరవింద నంబరు తీసుకున్నారు.
మరొకసారి అరవింద కు థాంక్స్ చెప్పి వెళ్లారు.

. . . . . . . . . ———

మరునాడు అరవింద సూట్‌కేసు ఇంటికి వచ్చింది.
రెండు రోజుల తరువాత అరవింద మనసు కలత పదే కబురు వచ్చింది ఇండియా నుండి. అరవింద అమ్మా నాన్నలు క్షేమం గా బెనారసు చేరారు. అయితే ట్యాక్సీలో బ్యాగ్ మరిచి పోయారుట. అందులో వాళ్ళ పాస్ పోర్ట్ లు , డబ్బు అన్ని ఉన్నాయి. హోటల్ కి ముందే ఆన్‌లైన్ లో డబ్బు కట్టేసారు కనుక అక్కడ దిగారు. పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇచ్చారుట. అరవిందకు ఈ వార్త బాధ కలిగించింది.
“ఎలా సందీప్ ఏం చేద్దాం? కాశీలో మనకు తెలిసిన వాళ్ళు ఎవరూ లేరు.”అంటూ రాత్రి నిద్ర పోకుండా కూర్చుంది.
బంధువులకు ఫోను చేసి డబ్బు పంపమన్నామని, పాస్ పోర్ట్ విషయంగా మళ్లీ పోలీస్ స్టేషన్ కు వెళ్తున్నామనీ చెప్పారు.
రాత్రి అంత నిద్ర పోకండ హనుమాన్ చాలీసా చదువుతూ కూర్చుంది అరవింద అమ్మా నాన్నల పాస్పోర్ట్ దొరకాలని.
మర్నాడు మళ్లీ ఫోను చేశారు. అక్కడి పోలీస్ ఇన్‌స్పెక్టర్ విశ్వనాథ్ అని అరవిందతో బాటు ఎల్ ఎల్ బి చదివాడట. “మేము అమ్మాయి అరవిందతో బాటు కర్నూల్ నుండి అమెరికా వెళ్ళ వలసింది. కాశి యాత్ర కోసం మానుకున్నాము.”అన్నాము.
”మీ అమ్మాయి 2001 లో కర్నూల్ లో ఎల్ ఎల్ బి చదివిందా? అని అడిగి మేము అవును అనగానే అయితే మీ అరవింద మా బ్యాచ్లో చదివిన అరవింద అయి ఉండాలి. మీ పాస్ పోర్ట్ ఉన్న బ్యాగ్ మీకు వెదికి పెట్టే భాద్యత నాది అంకుల్. మీరు నిశ్చింత గా ఉండండి. ‘ అంటూ భరోసా ఇచ్చాడు.”అప్పుడే బ్యాగ్ దొరికేసి నంత సంతోషంగా చెప్పాడు అరవింద నాన్న.
నాన్నగారు చెప్పిన విశ్వనాథ్ అనే పేరు వినగానే తన బాచ్ లో పొడుగ్గా దృఢంగా ఉండే విద్యార్థి కళ్ల ముందు మెదిలాడు అరవింద కు. “దేవుడా ఏదో దారి చూపించావు”అని మనసు లోనే దండం పెట్టుకుంది.
ఆశ్చర్యం గా మరునాడే బ్యాగ్ దొరికి నట్టు ఫోన్ వచ్చింది. ఆ ట్యాక్సీ లో ఎక్కిన మరొక ప్రయాణికుడి సామానులోకలిసి పోయిందా బ్యాగ్ . ఆయన మూడు రోజులు ఆ ట్యాక్సీ అతని కోసం తిరిగి, చివరికి తనకు పరిచయం ఉన్న పోలీస్ ఇన్‌స్పెక్టర్ విశ్వనాథ్ కు విషయం చెప్పి బ్యాగ్ ఇచ్చాడు ట. విశ్వనాథ్ వెంటనే అరవింద తండ్రిని పిలిపించి అన్ని వస్తువులు సరిగ్గా ఉన్నాయేమో చూసుకోండి అంటూ బ్యాగ్ అందించాడు.
” నాన్నగారూ! మీరు మా చిన్నపుడు ఒక మాట చెప్పారు.”అవసరం ఉన్నవారికి మన చేత నయిన సహాయం చేయడం మన ధర్మం. అదే మనని రక్షిస్తుంది”అని. అదే ఇప్పుడు జరిగింది.”
“దేవుడు నీకు మేలు చేస్తాడమ్మా”అంటూ తనని ఆశీర్వదించిన ఆ నలుగురు స్త్రీలను తలచు కుంటూ ఆనందంగా అంది అరవింద
“అవునురా తల్లి. ‘చేసిన పుణ్యం చెడని పదార్థం ‘అని కూడా చెప్పారు మన పెద్దలు.”అన్నారు అరవింద నాన్నగారు చెమర్చిన గొంతుతో.
——— ———- ———

కౌండిన్య హాస్యకథలు – చెరగని మచ్చ

రచన: రమేశ్ కలవల

తనకు ఊహ తెలిసిన రోజులు. అద్దంలో చూసుకుంటూ అక్కడ మచ్చ ఎలా పడిందా అని చిన్న బుర్రతో చాలా సేపు ఆలోచించాడు. అర్ధం కాక మళ్ళీ తువాలు కట్టుకొని అమ్మ దగ్గరకు బయలు దేరాడు.
“అమ్మా, ఇక్కడ ఏమైయ్యింది నాకు?” అని వెనక్కి తిరిగి చూపిస్తూ అడిగాడు.
“అదీ… నువ్వు పుట్టగానే ఎంతకీ మాట్లాడక పోయేసరికే ఆ హస్పటల్ లో ఓ నర్సు అక్కడ నిన్ను గట్టిగా గిచ్చగానే ఆ మచ్చ పడిందమ్మా” అంది తల్లి
“అదిగో అటు చూడు ఆ చంద్రుడు కూడా మచ్చ ఉంటుంది కాబట్టి ఏమి ఫర్వాలేదు” అంది
“అస్సలు ఆ నర్సు ఎవరమ్మా? .. ఎక్కడ ఉంటుంది? ” అంటూ కుశల ప్రశ్నలు వేసాడు.
తల్లి వాడి బుగ్గలు గిల్లుతూ “ఆవిడ ఇప్పుడెక్కడుందే తెలీదురా. నాన్నగారికి బోలెడు ట్రాన్సఫర్లు అయ్యేవి కదా. మనం ఆ ఊరు వదిలేసి వేరే ఊరు వచ్చేసాం” అంది
ఇది ఎపుడో చిన్నపుడు జరిగిన సంఘటన.
—————

మెడిసిన్ మొదటి సంవత్సరం. క్లాసులో పాఠంలో భాగంగా పిల్లలు పుట్టగానే చేయవలసిన పనులు, డాక్టర్లు, నర్సుల బాధ్యతల గురించి వివరించారు, ఎవరికైనా ఏదైనా ప్రశ్నలుంటే చేతులెత్తమన్నారు మాస్టారు.
తను చెయ్యెత్తి “పిల్లలు పుట్టగానే ఏడవకపోతే గిచ్చవచ్చా?” అని అడిగాడు.
ఆ ప్రశ్నకు అందరూ ఫక్కున నవ్వారు.
“నో.. నో .. నెవర్.. అలా గిచ్చడాలు, చెక్కిల గంతలు పెట్టడం, తొడపాశం లాంటి చేయకూడదు. సిట్ డౌన్” అన్నాడు ప్రొఫెసర్ గారు. క్లాసులో అందరూ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వారు.
సాయంత్రం హాస్టల్ రూమ్ లో తన మచ్చను ఓ సారి చూసుకొని, మెడికల్ ప్రోసీజర్ కు విరుద్దంగా తనని ఆ నర్సు గిచ్చడం గురించి తలుచు కొని బాధపడ్డాడు. ఆ కిటికీలోనుంచి కనపడుతున్న చంద్రుడిని చూసి తల్లి తనతో చిన్నపుడు చెప్పిన విషయం గుర్తుకు తెచ్చుకొని తనను తాను సముదాయించుకున్నాడు. నాలుగు సంవత్సరాలు తెలియకుండా గడచిపోయాయి.
ఫైనల్ ఇయర్ ఎంగ్సామ్ ఇలా గిచ్చే పరిస్థితి మీద ప్రశ్న వస్తే అటు నర్సులకు, బేబీలకు సైతం రాకూడదూ అంటూ ఓ రెండు పేపర్లు తీసుకొని మరీ తన అభిప్రాయం రాసాడు. గోల్డు మెడలిస్టు కొట్టేసాడు. పిల్లల డాక్టరుగా కొత్త ఊర్లో హాస్పిటల్ లో చేరాడు.
—————
ఉద్యోగంలో చేరిన ఓ రెండు నెలలకే ఇంట్లో సంబంధాలు చూడటం మొదలు పెట్టి తనకు నచ్చేలా ఓ అమ్మాయిని చూపించారు, సిగ్గుపడుతూ నచ్చిందని తన అంగీకారం చెలియజేసాడు. తల్లి కూడా “మాకు ఈ అమ్మాయి నచ్చింది నువ్వు చేస్తున్న ఆసుపత్రిలోనే నర్సుగా చేరబోతోంది” అంది
“నర్సా? డాక్టర్ అయితే బావుంటుందేమో?” అన్నాడు.
తల్లికి పరిస్తితి అర్ధమై “అందరూ నర్సులూ అలా ఉంటారేంటిరా? పిల్ల ఎంత నాజూకు గా ఉందో చూడు. చరువాత చదువుకుంటుందిలే” అని సర్ధి చెప్పింది. పెళ్ళి బ్రహ్మాండంగా అయ్యింది, పెళ్ళిలో మంచి జోడని ప్రశంసల వర్షం కురిపించారు.
ఓ నెల రోజులలో పండక్కి అల్లుడుగారిని అత్తమామ గారింటికి పిలిచారు. ఇల్లంతా పండగ వాతావరణంతో సరదాగా గడిచింది. అల్లుడంటే ఎంతో ముద్దు అత్తగారికి. ఆ రోజు రాత్రి భోజనం అవ్వగానే ఆ సందడిలో ఆవిడ తన అలవాటులో పొరపాటున అనుకోకుండా ముద్దు ఎక్కువై పక్కన ఉన్న అల్లుడు గారిని వీపు మీద గిచ్చడం జరిగింది. ఇబ్బందిగా తన గదిలోకి పరిగెత్తాడు. అల్లుడు గారికి సిగ్గెక్కువే అన్నారు అత్తగారు.
గదిలోకి వెళ్ళి చూసుకున్నాడు. సరిగ్గా అలాంటి మచ్చే ఇంకోటి వీపు మీద పడింది.. కన్నీళ్ళు గిర్రున తిరిగాయి. ఆ కిటికీ వైపుకు నడిచాడు. అక్కడ చంద్రుడిని చూస్తూ “నీకు ఒకటే మచ్చ.. నాకు రెండు” అన్నట్లుగా సైగలు చేస్తుండగా భార్య గదిలోకి ప్రవేశించింది.
———
“నిన్ను ఒకటి అడగాలి” అన్నాడు.
“సరే అడగండి” అంది
“నీ గురించి కాదు.. మీ అమ్మ గారి గురించి” అన్నాడు.
”మా అమ్మ గురించా?” అంది ఆశ్చర్యపడుతూ
“మీ అమ్మగారు ఏం చేస్తుంటారు?” అని అడిగాడు.
”ఇపుడు వంటిల్లు సర్దుతూ ఉండాలి” అంది
“అబ్బా ఇపుడు కాదు.. ఉద్యోగం సంగతి?” అని అడిగాడు
“ఇపుడు చేయడం లేదండి.. అయినా ఇవన్నీ ఈ సమయంలో ఎందుకండీ?” అంది
“ఏ ఉద్యోగం” అని అడిగాడు.
“పెళ్ళి కాక ముందు ఏదో ఉద్యోగం చేసేది అండి” అంటూ ప్రేమగా చెయ్యి పట్టుకుంది.
“అదే ఏం ఉద్యోగం చేసే వారు?” అన్నాడు. కొంచెం విసుగు ప్రదర్శిస్తూ
“గుర్తులేదండి.. అయినా అవన్నీ అవసరమంటారా?” అనేలోగా
“ఏ ఊరిలో చేసేవారు?” అని మళ్ళీ ఇంకో ప్రశ్న సంధించాడు. ఆ ప్రశ్నతో ఆపకుండా ప్రశ్న మీద ప్రశ్నలు అడుగుతుంటే భార్యకు ఒళ్ళు మండి తనకూ చిన్నప్పటి నుండి ఉన్న పాత అలవాటు ప్రకారం ఓ సారి గట్టిగా గిచ్చింది… అది కూడా సరిగ్గా ..వాళ్ళ అమ్మగారి లాగానే.
“ఓరి దేముడోయ్.. కొంప మునిగింది.. ఆ చిన్నప్పటి నర్సు ఈ నర్సు కచ్చితంగా ఒక్కరే …వాళ్ళ కూతురికి కూడా ఈ అలవాటు….” అనేలోగా నోరు కుక్కేసి “ఊరుకోండి ..అందరికి వినపడేలాగా అంత గట్టిగా అరుస్తారెందుకు?” అంటూ
“ఆ గుర్తుకొచ్చిందండి. మా అమ్మ కూడా అప్పలాయపాలెంలో నర్సుగా చేసేది.. చాలా ఏళ్ళ క్రితం లేండి” అంది
ఆ చంద్రుడి వైపుకు చూస్తూ అదోలా నవ్వి ”నీకూ ఒక్కటే మచ్చ అంటావా? దూరపు కొండలు నునుపు లాగా నీకు కూడా కనపడని ఎన్నో మచ్చలు ఉండి ఉండాలి… ఇప్పటికి నాకు మూడు.. ఇంకా ఎన్ని భరించాలో..” అన్నాడు
“మీకు అమ్మ చేసిన వంట పడలేదేమో? రేపటి నుంచి నేను చేస్తాలెండి” అంది.
“కాదు ..నీకు ఓ సంగతి చెప్పాలి” అంటుండగా సడన్ గా కరెంటు పోయింది.
ఆ కరెంట్ పోయిన కోపం మళ్ళీ తన మీద చూపిస్తుందేమో నని దూరంగా జరిగాడు, ఆ చెరగని మచ్చల గురించి ఆలోచిస్తూ ఒంట్లో వణుకు మొదలయ్యింది.
శుభం భూయాత్!

కలం స్నేహం.

రచన: గిరిజారాణి కలవల

మధ్యాహ్నం భోజనమయి పడుకునే టైమూ… కొరియర్ అబ్బాయి బెల్లు కొట్టే టైమూ.. ఎప్పుడూ ఒకేసారి అవుతాయి. సరిగ్గా మిట్టమధ్యాహ్నం ట్రింగ్ ట్రింగ్ కొట్టడం.. నిద్ర కాస్తా ఎగిరిపోతుంది దెబ్బకి. ఎన్నిసార్లో చెప్పాను శ్రీవారికి.. ఈ టైమన్నా మార్చండీ లేకపోతే మీ ఆఫీసు అడ్రస్ అయినా ఇచ్చుకోండీ అని.. వింటేగా..
విసుక్కుంటూ తలుపు తీసా… కొరియర్ వాడే.. అయితే ఏ వస్తువూ కాదు.. కవర్ ఇచ్చి వెళ్ళాడు. శుభలేఖలా వుంది. ఎవరిదబ్బా.. అని ఓపెన్ చేసాను.
పేరు చూడగానే ఎగిరి గంతేసాను. నా ప్రాణస్నేహితురాలు లత పెళ్ళి శుభలేఖ. కనీసం ఫోన్ అయినా చేసి చెప్పలేదు అనుకున్నా. .. నాలుగు పీకాలి దాన్ని అనుకున్నా.
వరుడు.. సుధాకర్ అని వుంది. ఆశ్చర్యపోయాను. అశోక్ తో కదా లతకి పెళ్ళి జరగాల్సింది. ఇప్పుడు సుధాకర్ అని వుంది.. ఏదో జరిగి వుంటుందనుకున్నాను.
వెంటనే ఫోన్ చేసాను. లతే లిఫ్ట్ చేసింది.
” హలో.. రమా! ఎలా ఉన్నావే… శుభలేఖ అందిందా? నాలుగు రోజులు ముందుగా రావాలి నువ్వు.” అంది లత.
” అది సరే కానీ… ఈ సుధాకర్ ఎవరే? అశోక్ కాదా.. పెళ్లి కొడుకు? నాకు అయోమయంగా వుంది. ఏమైందో చెప్పు.” అన్నాను.
” అవన్నీ.. ఫోన్ లో చెప్పేవి కాదు.. వస్తావుగా.. అప్పుడు చెపుతాను.. ” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది లత.

ఏం జరిగిందో.. ఏంటో.. అర్థం కాలేదు తనకి. ఏడాది క్రితం బావతో తన పెళ్లి అయిపోయి హైదరాబాద్ వచ్చేసాక తన కొత్త కాపురం, అచ్చట్లు ముచ్చట్లలో.. లతతో మాట్లాడడం తగ్గింది తనకి. అదీ చెయ్యలేదు తనకి ఫోను. ఇదిగో ఇప్పుడు ఈ శుభలేఖతో చిన్న ఆటంబాంబు పేల్చింది. తాను ప్రేమించిన అశోక్ తోనే తన పెళ్లి అని నాకూ తెలుసు. లత తల్లిదండ్రులు కూడా ఒప్పుకున్నారు. ఆ అశోక్ తో తనకీ పరిచయం వుంది. అతనితోనే కదా లత కి పెళ్ళి అనుకుంటూంటే.. ఇప్పుడు సడన్ గా తెరమీదకి వచ్చిన ఈ సుధాకర్ ఎవరో? అనుకుంది.

లత, తను చిన్నప్పటి నుంచి క్లాస్ మేట్స్ మి. ఇంటర్ వరకూ కలిసే చదువుకున్నాము. ఇక ఆ తర్వాత ఇద్దరి చదువుకీ బ్రేక్ పడింది దానికి కారణం
మా వూరు పల్లెటూరికి ఎక్కువా.. పట్నానికి తక్కువా.. అలా వుంటుంది. జూనియర్ కాలేజీ వరకే అక్కడ వుంది. డిగ్రీ చదవాలంటే.. పాతికమైళ్ళ దూరంలో వున్న వూరికి వెళ్ళాల్సిందే. ఆడపిల్లలని బయటకి పంపి ఏం చదివిస్తాంలే.. వున్న వూళ్లో చదువువరకూ లాగించింది చాలు అనుకునే పెద్దలే ఎక్కువ మా వూళ్లో. మా అమ్మానాన్న, లత తల్లిదండ్రులు అందుకు మినహాయింపు ఏమీ కాదు.
ఇంటర్ అవగానే ఇక చాల్లే చదువు అని మా ఇద్దరికి ఫుల్ స్టాప్ పెట్టించేసారు.
నా కైతే నా కన్నా నాలుగేళ్ళు ముందుపుట్టిన బావ రెడీగానే వున్నాడు.. ఏదో ఒక టైమ్ లో నన్ను ఎగరేసుకుపోడానికి.. కానీ
లతకే , దగ్గర వాళ్ళలో ఎవరూ లేరు పెళ్ళి కొడుకులు.. వాళ్ళమ్మ నాన్నలు.. తెలిసినవాళ్ళకీ, పెళ్లిళ్ళ పేరయ్య లకీ.. ఏవైనా మంచి సంబంధాలు వుంటే చూడమని చెప్పారు. ఏవో వస్తున్నాయి.. వీళ్లకి నచ్చక కొన్నీ, వాళ్ళకి నచ్చక కొన్నీ.. పోతున్నాయి.
ఆ శ్రావణంలో నాకూ బావకీ ముడిపెట్టేసారు. పెళ్ళవగానే హైదరాబాద్ లో కాపురం పెట్టాము. నెల్లాళ్ళకే బావని కంపెనీ వాళ్ళు మూడునెలలపాటు జర్మనీ పంపేసరికి.. నేను అమ్మనాన్నల దగ్గరకి వచ్చాను.
ఖాళీగా కూర్చున్న మేమిద్దరం రోజూ మా ఇద్దరి ఇళ్లలో ఎక్కడోక్కడ కలుసుకుని కబుర్లు చెప్పుకోవడమో, సినిమాలకి వెళ్ళడమో, చేస్తూ వుండేవాళ్ళం. కొంచెం పుస్తకాలు పిచ్చి కూడా వుంది ఇద్దరికీ. వీక్లీలు చదువుతూ, వాటిలో కధల మీద, సీరియల్స్ మీద చర్చలు చేసుకునేవాళ్ళం.
అలాంటి ఓ వారపత్రికలో ‘ కలం స్నేహం చేయాలని వుందా, మీ అభిరుచుల , అలవాట్లతో మీ వివరాలు అడ్రస్ లు పంపండి.. మీకు తగిన స్నేహితులని ఎన్నుకోండి’ అనే ప్రకటన చూసి.. మా లత .. సరదాగా తన అడ్రస్.. వివరాలూ.. పంపింది. వారం తిరిగేసరికి ఉత్తరాలు కుప్పలు, కుప్పలు రావడం మొదలయ్యాయి. ఇది బిత్తరపోయింది వాటిని చూసి. రకరకాల ఉత్తరాలు అవన్నీ… ప్రేమించుకుందాం అంటూ కొన్ని, పెళ్లి చేసుకుందాం. అంటూ కొన్ని, అక్కా.. అంటూ కొన్ని, చెల్లీ అంటూ కొన్ని.. ఇలా వచ్చాయి. నేను, లత కూర్చుని ఇవన్నీ చదవడం.. నవ్వకుంటూ అన్నీ చింపి పడేసేవాళ్ళం. అలా వచ్చిన వాటిలో దానికి ఎక్కువగా నచ్చింది… అశోక్ దగ్గరనుండి వచ్చిన ఉత్తరం.
పిచ్చి పిచ్చి.. పైత్యపు వ్రాతలు లేవు, అక్కా, చెల్లీ వరసలు లేవు.. మంచి భావకవిత్వం, చక్కటి అభిరుచులూ.. మంచి మంచి మాటలూ… ఇలా వున్నాయి. లతకి కూడా కాస్త కవిత్వం పిచ్చి వుండడంతో… అశోక్ రాతలు దాని అభిరుచులకి తగ్గట్టుగా వుండడంతో.. అశోక్ తో కలం స్నేహం కొనసాగించింది. ఇద్దరూ వ్రాసుకునే ఉత్తరాలలో ఎక్కడా ఇబ్బందికరం కాకపోవడమూ, పైగా మా ఇద్దరి మధ్య ఎటువంటి రహస్యాలూ కూడా లేకపోవడంతో.. నేనూ ఆ ఉత్తరాలు చదివేదాన్ని. నాకూ నచ్చాయి ఆ ఉత్తరాలు. వాటిని బట్టి, నేను, లత అతని పట్ల ఒక మంచి అంచనా వేసుకున్నాము. లత ఇంట్లో కూడా ఈ స్నేహానికి ఎటువంటి అభ్యంతరం పెట్టలేదు.. ఈ క్రమంలో వీరిద్దరి అభిరుచులూ, అలవాట్లు ఒకేలా వుండి… అభిప్రాయాలు ఒకరితో ఒకరు పంచుకోవడంలో.. తామిద్దరూ పెళ్ళి ఎందుకు చేసుకోకూడదు అని అనుకున్నారు. అయితే పెద్దవారి అనుమతితోనే అని లత అనేసరికి.. అశోక్ లత తల్లిదండ్రులులకి ఫోన్ చేసి.. తన గురించి వివరాలు అన్నీ చెప్పాడు.
బెంగళూరులో బోర్డర్ సెక్యూరిటీ ఫోర్స్ లో చేస్తున్నానీ, తన ఊరు కృష్ణా జిల్లాలో ఓ పల్లెటూరు అనీ, అక్కడే పొలాలు, తోటలూ వున్నాయనీ, తండ్రి వ్యవసాయదారుడనీ చెప్పాడు.
ఈ వివరాలు లత నాన్నగారికి బానే నచ్చేసాయి. కృష్ణా జిల్లాలో పొలాలూ, తోటలూ అంటే బాగానే ఆస్తిపరులైవుంటారు, పిల్లాడు కూడా నెమ్మదస్తుడిలా, మర్యాదగా మాట్లాడుతున్నాడూ, జీతం అదీ కూడా బానే వుంది.. వెతుక్కోకుండా, వచ్చేస్తున్నాడు.. అనుకున్నారు. లత వాళ్ళమ్మ మాత్రం తొందరపడి మాటివ్వకండి.. ఓసారి అతన్ని ఇక్కడ కి రమ్మని పిలవండి.. మాట్లాడదాము అనేసరికి.. అదీ నిజమే అనిపించి.. అశోక్ ని తమ ఊరికి రమ్మని చెప్పారు.
ఆ తర్వాత వారం అశోక్.. మా వూరు వచ్చాడు. ఇదే చూసుకోవడం.. లత, అశోక్.. అప్పటివరకు ఫోటోలు చూసుకోవడమే.. అశోక్ వచ్చాడని నన్ను కూడా పిలిచింది. ఉత్తరాలలో నా గురించి చెపుతూ వుండేది అశోక్ కి.. మనిషి బావున్నాడు.. అందగాడు.. చక్కటి రూపం.. మాట కూడా చాలా మర్యాదగా, పొందిగ్గా వుంది.
మధ్యాహ్నం భోజనాలయ్యాక.. అశోకే ఈ టాపిక్ ఎత్తాడు.. తన తల్లిదండ్రులు అయితే.. ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకోరు.. ఎందుకంటే తనకి మేనమామ కూతుర్ని ఇచ్చి చేయాలని వాళ్ళు డిసైడైపోయారు.. తనకి ఇష్టం లేదని చెప్పినా సరే.. ఆమెనే చేసుకోవాలని బలవంతం పెడుతున్నారు. తనకి లత బాగా నచ్చింది.. లతని వదిలి వుండలేను… మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే.. మా ఇద్దరికీ మీరు దగ్గరుండి , పెళ్లి జరిపించండి. ఆ తర్వాత మావాళ్లు ఏమీ అనలేరు ఇక. ముందు పెళ్ళి అయిపోతే వాళ్ళని ఎలాగోలా దారికి తెచ్చుకోగలను.. ముందు పేచీ పెట్టినా తర్వాత ఎలా గోలా ఒప్పుకుంటారు. ఒక్కగానొక్క కొడుకుని వాళ్ళు వదులుకోరు.. ఇలా చెపుతూంటే.. నిజమే కదా అనిపించింది.
ప్రస్తుతం మూఢాలు జరుగుతున్నాయి…. ఇప్పుడు ముహూర్తాలు వుండవు.. ఆ తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.. అని లత నాన్నగారు అనేసరికి సరే అన్నాడు అశోక్.
అశోక్.. తండ్రి వివరాలు.. వూరూ.. అడ్రస్ అన్నీ అడిగి తెలుసుకున్నారు. ” అంకుల్.. మీరిప్పుడు మా నాన్న గారిని ఈ విషయం అడిగితే చచ్చినా ఒప్పుకోరు.. తర్వాత అయితే ఒప్పుకుంటారన్న ధీమా నాకుంది.” అన్నాడు.
“ఇప్పుడు కదిలించను. పెళ్లి తర్వాతనే ..” అన్నారు లత నాన్నగారు.
ఆ మరునాడు అశోక్ వెళ్లి పోయాడు. ఆ తర్వాత బావ వచ్చి, నన్ను హైదరాబాద్ తీసుకెళ్లి పోయాడు. వెళ్ళే ముందు లతకి చెప్పాను.. ముహూర్తం పెట్టగానే చెప్పమని.
ఆ తర్వాత రెండు మూడుసార్లు ఫోన్ చేసుకున్నామంతే… నేనూ నా కొత్త కాపురం హాడావుడిలో పడిపోయి ఆ విషయం మర్చిపోయాను.
ఇప్పుడు ఈ శుభలేఖ చూడగానే.. అదంతా గుర్తు వచ్చింది.
బావ రాగానే.. టికెట్ బుక్ చేయించుకుని, పెళ్లికి పదిరోజుల ముందే మా ఊరికి బయలు దేరాను. పెళ్లి టైమ్ కి బావని రమ్మన్నా.. ఇద్దరం కలిసి వచ్చేద్దామని చెప్పాను. సరే అని చెప్పి.. నన్ను రైలు ఎక్కించాడు. ఎప్పుడెప్పుడు లతని కలుస్తానా.. ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవాలనే ఆత్రంగా వున్నాను.
మర్నాటి ఉదయం స్టేషన్ కి నాన్న వచ్చారు. ఇంటికి వెళ్ళాక స్నానం, టిఫిన్ ముగించుకుని.. అమ్మకి చెప్పి లత ఇంటికి బయలుదేరాను. అక్కడ పెళ్ళి హడావుడి కనపడుతోంది. ఇంటికి రంగులు.. డెకరేషన్..
వచ్చిన దగ్గర బంధువులు, ఈ సందడిలో లత ని పట్టుకుని రూమ్ లోకి తీసుకువెళ్ళాను.
వెంటనే ఆత్రంగా అడిగాను…” ఏమిటే.. ఏమైంది? అశోక్ ని ఎందుచేత చేసుకోవడం లేదు? అంకుల్, ఆంటీ ఒప్పుకున్నారు కదా.. నీకూ నచ్చాడు కదా.. ఏమైంది అసలు..ఈ సుధాకర్ ఎవరు? ఈ పెళ్ళి నీ ఇష్టపూర్వకంగానే చేసుకుంటున్నావా?” ఇలా ప్రశ్నలతో లతని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేసాను.
“అంతా చెపుతాను.. కంగారు పడకే తల్లీ..ముందు కాస్త ఏదెనా తిందువు గాని ” అంది లత.
“తిండి విషయం తర్వాత.. ముందు ఇదేదో నాకు చెప్పు.. ” అని నేను అనేసరికి..
రూమ్ తలుపు వేసి, లత నా ఎదురుగా కూర్చుని చెప్పడం మొదలెట్టింది.
” ఆ రోజు అశోక్ చెప్పిన మాటలు నీకు గుర్తు వున్నాయి కదా.. నాన్న కూడా మూఢాలు వెళ్ళాక ముహూర్తము పెట్టుకుందాం అనేసరికి, సరే.. మీ ఇష్టం.. అని అశోక్ తిరిగి బెంగళూరు వెళ్లి పోయాడు. ఆ తర్వాత కూడా నాకు ఉత్తరాలు వ్రాసాడు. ఓ పదిహేను రోజుల తర్వాత మా ఢిల్లీ బాబాయి ఏదో పని మీద మా ఊరు వచ్చి మా ఇంటికి వచ్చాడు. అప్పుడు అమ్మ నాన్న.. ఈ అశోక్ సంబంధం గురించి బాబాయికి చెప్పారు. తను బెంగళూరు వెళ్లి అశోక్ ని ఓసారి చూసి వస్తా అని బాబాయి అన్నారు. సరే అన్నారు నాన్న కూడా. బెంగళూరు వెళ్ళిన బాబాయి ఆఫీసు కి వెళ్ళి అశోక్ ని పరిచయం చేసుకున్నారు. అశోక్ కూడా బాబాయిని చాలా మర్యాదగా రిసీవ్ చేసుకుని, తన రూమ్ లోనే తనతో పాటు రెండు రోజులుంచుకుని, సెలవు పెట్టుకొని సిటీ అంతా చూపించాడట. అశోక్ వినయం, మర్యాద బాబాయికి కూడా బాగా నచ్చాడు. తన తల్లిదండ్రులు గురించి మాకు చెప్పినట్లే బాబాయికి కూడా చెప్పాడు అశోక్.
తిరిగి వచ్చిన బాబాయి.. అశోక్ గురించి అంతా బాగానే చెప్పాడు.. అశోక్ ఉద్యోగం, ఆఫీసు, జీతం అన్నీ ఎంక్వయిరీ చేసాను.. అంతా బావుందని చెప్పాడు. నేను హమ్మయ్య అనుకున్నా. కానీ బాబాయికి మరో డౌట్ వచ్చింది.. అశోక్ తల్లిదండ్రులు వూరు వెళ్లి ఓసారి ఎంక్వయిరీ చేసి వస్తానని వెళ్ళాడు.
ఆ వూరిలో తను ఎవరో ఎందుకు వచ్చినట్లో చెప్పకుండా.. అశోక్ కుటుంబం గురించి ఆరా తీసాడు. ఆ ఊళ్లో వారు చెప్పింది విని నిర్ఘాంతపోయాడు బాబాయి.
ఆ వూరిలో ప్రస్తుతం అశోక్ తల్లిదండ్రులు లేనే లేరట. అతను చెప్పినట్లుగా వారికి పొలాలు, తోటలు కూడా లేవట. చాలా బీద కుటుంబమట వారిది. అన్నిటికన్నా షాక్.. ఏంటంటే.. అశోక్ కి అంతకు ముందే పెళ్ళి అయిందట. అశోక్ చాలా శాడిస్ట్ అనీ, అతను పెట్టే టార్చర్ తట్టుకోలేక.. నాలుగో నెల గర్బవతి అయిన అతని భార్య .. సూసైడ్ చేసుకుని చనిపోయిందట. తగిన సాక్ష్యాధారాలు లేక అశోక్ మీద కేసు కొట్టేసారట. ఆ తర్వాత అతని తల్లిదండ్రులు ఈ వూరు వదిలి వెళ్ళి పోయారట. ఎక్కడకి వెళ్ళిందీ తమకి తెలీదని ఆ ఊరి వారు చెప్పడంతో.. బాబాయికి నోట మాట రాలేదట. అశోక్ కూడా ఎక్కడ వుంటున్నదీ, ఏ ఉద్యోగం చేస్తున్నదీ తమకి తెలీదని చెప్పారు వాళ్ళు.
ఇంటికి వచ్చి బాబాయి ఈ సంగతులు చెప్పగానే నాన్న తాటిచెట్టంత ఎగిరారు. అశోక్ తో స్నేహం చేసి కలం స్నేహం చేసినందుకు నన్ను చఢామఢా తిట్టేసారు. తను కూడా ముందు వెనక చూసుకోకుండా ఒప్పుకున్నందుకు తనని తనూ తిట్టుకున్నారు. ఆ విషయమై బాబాయి.. అశోక్ ని తిడుతూ ఉత్తరం రాసి.. ఇంకెప్పుడూ.. నాకు లెటర్స్ వ్రాయవద్దనీ.. ఏదైనా గొడవలూ, బెదిరింపులు చేస్తే పోలీసు రిపోర్టు ఇస్తాననీ గట్టిగా వార్నింగ్ ఇచ్చాడు.
నాకు కూడా.. ఈ సంఘటనతో కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. ఇంకా నయం.. ఎక్కడా.. ఏ మాత్రం నేను ఉత్తరాలలో కానీ.. ప్రవర్తనలో కానీ తొందర పడలేదు. .. లేకపోతే నానా రభస అయిపోయేదాన్ని.. అదృష్టం బావుండ బట్టి గోతిలో పడలేదు. బాబాయి ముందుచూపు వల్ల నా జీవితం నాశనం కాకుండా.. ఒడ్డున పడ్డాను. కాస్త స్థిమిత పడ్డాక బాబాయే తనకి తెలిసిన ఈ సంబంధం తీసుకువచ్చాడు.. మారు మాట్లాడకుండా ఒప్పుకున్నాను. ” అని జరిగిన సంగతులన్నీ చెప్పింది లత.
నాకు చాలా భయం వేసింది..” అమ్మో.. ఎంత మోసం చేసాడు అశోక్.. తేనె పూసిన కత్తి.. కట్టుకున్న భార్య ఉసురు తీసాడు.. నిన్ను చేసుకుని వుంటే.. ఏం చేసేవాడో.. ముందుగా ముప్పు తెలుసుకోగలిగారు.. నయమే.. అతని మాట తీరు చూసి ఎంత మంచివాడో అనుకున్నా.. అయినా మనదే తప్పు . అమ్మానాన్న ఇచ్చిన స్వేచ్ఛని దుర్వినియోగం చేసుకుంటే ఇలాగే అవుతుంది. ఇది అందరు ఆడపిల్లలకీ ఓ గుణపాఠం అవుతుంది. ” అన్నాను నేను.
ఈ కలం స్నేహాలూ, ఫేస్బుక్ స్నేహాలు నిజమే అనుకుని భ్రమ పడి ఎందరో మోసపోతున్నారు.. వారందరికీ ఇదో కనువిప్పు అవుతుంది అనుకున్నా.
వేద మంత్రాలు, మంగళవాయిద్యాల నడుమ లత మెడలో సుధాకర్ మంగళసూత్రం కడుతూండగా.. లత మోములో మెరిసే కాంతి నాకు ప్రస్ఫుటంగా కనిపించింది. వీరిద్దరూ కలకాలం హాయిగా వుండాలని ఆ భగవవంతుని ప్రార్ధించాను.

గతం గతః

రచన-డా.లక్ష్మి రాఘవ

ఆ గది తలుపులు తీస్తూంటే ఆసక్తిగా తొంగి చూసింది కమల వంటింట్లో నుండీ.
అత్తగారు విశాలమ్మ, భర్త సూరి లోపలకు పోయి తలుపులు మూశారు.
మామగారు విశ్వనాథం విశ్రాంతిగా పాత వాలుకుర్చీలో కూర్చుని వున్నారు.
ఆయనకు ఇంట్లో ఏమి జరుగుతున్నా పట్టి నట్టే వుండదు.
వంటింట్లో పని చూసుకుని బయటకు వచ్చేసరికి చేతిలో బ్యాగుతో బయటకు వస్తున్న సూరి, ఆ వెనుకే తలుపుకు తాళం పెడుతున్న అత్తగారు కనిపించారు. ఇద్దరూ విశ్వనాధం దగ్గరికి వెడుతూంటే తొంగి చూసింది కమల.
“ఈ సారికి రాగి కలశం పెద్దది ఇచ్చి పంపుతున్నాను ఏమంటారు? “ విశాలమ్మ అడగటం విని పించింది.
“ఏమంటాను? వేరే దారి లేదు కదా…” విశ్వనాథం నిట్టూర్చాడు.
బ్యాగ్గు తీసుకుని కమల దగ్గరకు వచ్చి “కమలా కొంచెం చింతపండు, ఉప్పు వేసి కడిగి పెట్టు“ అని కమల చేతికి కలశం చెంబును ఇచ్చింది.
ఆ రాగిచెంబును చూసి కమల ఆశ్చర్యపోయింది కమల. పెద్దసైజులో చుట్టూ అష్టలక్ష్ములతో చాలా అందంగా వుందా కలశం చెంబు! ఎన్ని తరాలదో…కిందపడిందేమో ఒక చోట కొద్దిగా నొక్కు వుంది. తోమాక తుడుస్తూ వుంటే దాని బరువు కూడా ఎక్కువగా వున్నట్టు గ్రహించింది…దేని గురించీ మాట్లాడ కూడదు అన్న ఆంక్ష వుండటంతో ప్రశ్నించే హక్కు లేదు..
“ఇలా ఎన్నని అమ్ముకుంటారు????” అని గట్టిగా అడగాలనిపించింది.
చెంబు ఒక కవరులో పెట్టుకుని సూరి తన ఫ్రెండ్ ప్రసాద్ వస్తే అతనితో కలిసి బయటకు వెళ్లి పోయాడు.
వంటింట్లో పెద్దగా చేసేదేమీ లేక పెరట్లో పారిజాతం చెట్టు కింద బండమీద కూర్చుంది కమల.
జీవితం అయోమయంగా వుంది..పెళ్ళయి నాలుగు నెలలైంది.
గతం గుర్తుకు వచ్చింది……..
“జమీందారీ కుటుంబం ఒకప్పుడు. ఇప్పుడు అన్నీ పోయాయి. ఇల్లు గడవడానికి డోకా లేదు. బీదింటి అమ్మాయి, సర్దుకు పోయే గుణం వుంటే చాలు అన్నారు. కట్నం, కానుకలు లేవు…ఆలోచించండి. సంబంధం కుదిర్చే బాధ్యత నాది…” మధ్యవర్తి శర్మ గారు తండ్రి నారాయణతో చెబుతోంటే విన్నది కమల.
ఆరోజు సాయంకాలమే తండ్రితో తానుగా చెప్పింది కమల.
“నాన్నా…. పేదవాళ్ళమనే కాదు చదువు ఎక్కువ లేదని కూడా సంబందాలు కుదరలేదు నాకు. పోనీ ఏదైనా చేద్దామంటే నా 10 తరగతి చదువుకు ఏమీ రావటం లేదు. కట్నాలు లేవంటున్నాడు కదా మారు మాటాడకుండా ఒప్పుకుందాం…ఆలోచించవద్దు”
“జమీందారీ కుటుంబమైనా అన్నీ పోగొట్టుకున్న ఆ కుటుంబంలో మళ్ళీ పేదరికమే చూస్తావు అని ఆలోచిస్తున్నానమ్మా”
“అన్నయ్య యాక్సిడెంట్ లో పోయాక తట్టుకోలేని అమ్మ, జబ్బుపడి మంచానపడి చనిపోయాక వున్నడబ్బంతా పోవడంతో మనకు ఈ పరిస్థితి వచ్చింది. నా పెళ్ళి మీకు మరింత కష్టాన్ని తెచ్చి పెట్టకూడదు. ఈ సంబంధం మనలను వెతుక్కుంటూ వచ్చింది. నేను సర్దుకుపోగలను. కష్టపడగలను. అంగీకరించండి” అని ధైర్యంగా చెప్పిందా రోజు.
పెళ్లి ఆర్బాటం లేకుండా గుడిలో చేస్తే చాలు అన్నారు. ఇరువైపులా కలిసి 50 మందిని మించి లేరు.
మంగళ సూత్రధారణ తరువాత అత్తగారు విశాలమ్మ సన్నటి చంద్రహారం గొలుసు కమల మెడలో వేస్తూ
“నాకు పెళ్లి అయినప్పుడు నిండుగా నగలు పెట్టారు. అన్నీ హరించుకుపోయినా కోడలి కోసం ఇది దాచా..” అంటే మురిసిపోయింది కమల. పుట్టినప్పటి నుండీ బంగారు గొలుసెరగని ఆమె మెడకు ఆ గొలుసు భారంగా అనిపించింది..
అతారిల్లు చేరాక పరిస్థితి అర్థం అయ్యింది కమలకు.
చూడటానికి పెద్ద ఇల్లు అయినా చాలా పాతది. ఒకప్పుడు నిండుగా వస్తువులతో వుండేదేమో కానీ ఇప్పుడు దీనంగా వుంది.
వంటిల్లు పెద్దదే కానీ సరుకులు నిండుగా వుండవు. ప్రతినెలా ఏదైనా వస్తువు అమ్ముకోవాలసిందే !
విశ్వనాథం అన్నీ పోయాయన్న బాధలో పెరాలసిస్ పాలై ఎడం చెయ్యి పని చెయ్యక రోగిష్టిగా మిగిలిపోయ్యాడు.
సూరి డిగ్రీ చదువుకున్నా ఉద్యోగం చెయ్యడు!
నెలతిరిగేసరికి డబ్బులు లేక అవస్థ పడాల్సిందే!
పాత వైభోగపు గుర్తులుగా మిగిలిన వస్తువులను అమ్ముకుంటూ గడిపేస్తున్నారు.
ఎవరైనా ఇంటి కి వస్తే జమీందారీ హోదాలోనే మాట్లాడుతారు.!
ఇవన్నీ అర్థం చేసుకోవడానికి కమలకు నెల్లాళ్ళు పట్టింది
ఇంట్లో తినడానికి చారు మెతుకులు తప్ప వేరు గతి వుండదు అప్పుడప్పుడూ.
కమల ఆలోచించి పెరడు కొంత మేరా బాగు చేసి తవ్వి పాదులు చేసి మిరప విత్తనాలు వేసింది. పక్కింటి వారి దగ్గర బచ్చలి తీగ తెచ్చి నాటింది. విత్తనాలు తెమ్మన్నదుకు సూరి కోప్పడ్డాడు. మట్టిని తవ్వుతున్న కమలతో “ఈ పనులు చేయడం మన ఇంటా వంటా లేదు” అంది అత్తగారు.
మామయ్య గారు గమనించినా ప్రశ్నంచలేదు.
రెండవ నెలలో భర్తను నిలదీసింది.
‘ఇంట్లో జరుగుబాటు లేదు. మీరు డిగ్రీ చదువుకున్నారు ఏదైనా ఉద్యోగ ప్రయత్నం చెయ్యచ్చు గదా” అని.
“ఉద్యోగాలు చేసే కుటుంబం కాదు మాది..” సూరి సమాధానం.
‘అది ఒకప్పటి పరిస్థితి. కాలం మారింది. ఇలా నెలకో వస్తువు అమ్ముకుంటూ పొతే ఏమి మిగులుతుంది? ఆలోచించండి”
సూరి తీవ్రంగా చూశాడు కమలవైపు.
ఈ మధ్య కమల అన్నిటినీ ప్రశ్నిస్తూ ఒక తిరుగుబాటుదారులా కనిపిస్తూంది అతనికి.
ఒక రోజు కాఫీ పొడి కావాలని ఎదురుగా వున్న కొట్టుకు వెళ్లి వస్తే విశాలమ్మకు కోపం వచ్చింది.
“మన ఇంటి పరువు బజారుకెక్కుతోంది…ఇలా రోడ్డుమీద తిరగటం మన ఇంటా వంటా లేదు…”అని గట్టిగా మందలించింది. విశ్వనాథం నుండీ చిన్న మాట కూడా రాలేదు.
“మన పని మనం చేసుకోవడంలో తప్పు లేదు అత్తయ్యా” అన్న కమలను చూస్తూ
“నీ భార్యకు నోరు ఎక్కువ అవుతూంది…”అంది కొడుకుతో.
“ఇలాటి పిచ్చిపనులు చేసి అమ్మను నొప్పించకు..” అన్నాడు సూరి.
“మీరు ఎప్పుడు తెలుసుకుంటారో తెలియదు. మా తాతలు నేతులు తాగారు మా మూతులు వాసన చూడండి” అన్న సామెతలా వుంది. ఒకప్పటి వైభోగం ఇప్పుడు లేదు కదా..మన కాళ్ళ మీద మనం నిలబడి తేనే గౌరవం..హీనస్థితిని ఎదుర్కోవాలే గాని, దాచిపెడతారా? ఎన్ని రోజులు???” భార్య మాట్లాడుతూంటే కోపంగా చూస్తూ చెయ్యిపట్టుకుని రూమ్ లోకి లాగి విసురుగా మంచం మీద పడుకున్నాడు సూరి
తమ కుటుంబం ఎంత ఉన్నతస్థాయిలో బతికిందీ కమలకేమి తెలుసు? బీదపిల్ల సర్దుకుపోతుంది అనుకుంటే ప్రతిదానికీ అడ్డుపడతా వుంది. పైగా “పని చేసి సంపాదించలేవా??”అని సవాలు చేస్తా వుంది..పని చెయ్యడం అంటే ఒకరికింద వున్నట్టే, అది అలవాటు లేదు.. పరిస్థితి మారాక కూడా అమ్మ పద్దతిగా వుండటం లేదా? కమలనే అడ్డం తిరుగుతా వుంది. నాలుగు పీకి దారికి తెచ్చుకుందామని వున్నా కమల చెప్పింది నిజమే కదా అని మనసు నిలదీస్తా వుంది…
అమ్మడానికి గదిలో వస్తువులు తక్కువైపోతూ వున్నాయి. మన బతుకు ఇంతే అనే అమ్మ..
మారు మాట్లాడని నాన్న…అన్నిటికీ ఎందుకిలా?అని ప్రశ్నించే కమల!!
సూరికి తలనొప్పి ఎక్కువైంది!!
తరువాత కొన్నిరోజులు కమల ఎక్కువ మాట్లాడలేదు. మధ్యాహ్నం పూట ఎవరూ గమనించకుండా పక్కింటికి వెళ్లి వచ్చింది.
విశాలమ్మకు జ్వరం వచ్చింది, డాక్టర్ కూ మందులకూ మరో రెండు వస్తువులు ఖర్చయినాయి. రూమ్ తెరిచినప్పుడు కమల గమనిస్తే రూమ్ లో ఒక పక్కగా కొన్ని భోషాణాలు మిగిలి వున్నాయి.
విశాలమ్మ కోలుకున్నాక ఇంటి ముందు వరండాలో వున్న ఖచేరీ రూమును క్లీన్ చేసింది కమల. హాలులో మూలగా వున్న పాత జంఖానా తీసి రూములో పరిచింది
“ఏమి జరుగుతా వుంది?” నిలదీసింది విశాలమ్మ.
“ప౦చాయితీ ఆఫీసువాళ్ళకు ఒక గది కావాలని అన్నారుట. బయట ఖచేరి రూము బాడుగకు ఇవ్వాలని క్లీన్ చేసినా..”
“అన్నీ పేద బుద్దులే నీవి. మనిల్లు బాడుగకు ఇస్తే అందరూ ఏమనుకుంటారు?”
“ఏమీ అనుకోరు…అనుకున్నా పరవాలేదు…నావి పేద బుద్దులే. కానీ బతుకు తెరువు ఆలోచనలు. జమీందారులని పనులు చెయ్యకుండా, ఆస్తి అంతా పోయినా మేము గొప్ప అని నలుగురూ అనుకోవాలని అనుకుంటున్నారే మీవి వక్రబుద్దులు… కాలం మారింది అత్తయ్యా, మీరు ఆ ప్రపంచం నుండీ బయటకు రండి. ఎన్ని రోజులు వస్తువులు అమ్ముకుని బతుకుతాము? రేపు నాకు పిల్లలు పుడితే ఏమి పెట్టి పోషిస్తాము? ఆలోచించండి…మీరు చెప్పండి మామయ్యా…”అని విశ్వనాదాన్ని చూసింది కమల
విశ్వనాథం తలెత్తి కమలను చూసిన చూపులో కోపం లేదు… సమ్మతం కనిపించి కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.
“అంతే కాదు అత్తయ్య నేను డ్వాక్రా గ్రూపులో చేరినాను. డ్వాక్రా లో లోన్స్ ఇస్తారు. దానితో విస్తర్లు చేసే మిషన్లు, చిప్స్ చేసే మిషన్లు తీసుకుని చిన్న కుటీర పరిశ్రమలాగా మొదలు పెట్టాలని నిర్ణయించు కున్నాము. ఇలా చేస్తే కొంత డబ్బు మన చేతికి వస్తుంది..రూముకు వచ్చే బాడుగ మనకు తోడూ అవుతుంది…”ఆపింది కమల.
విశాలమ్మ కమలను ఆశ్చర్యంగా, విస్మయంగా చూస్తూవుంటే నెమ్మదిగా వెళ్లి అత్తయ్య కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుంది.
“అత్తయ్యా మీకు ఎదురు తిరుగుతున్నానని అనుకోవద్దు. ఎలా బతకాలో యోచన చేస్తున్నాను. భ్రమలతో జీవించడం మానుకుందాం. మన కోసం మనం కష్టపడ్డంలో నామోషీ లేదు. జమీందారీ పోయాక మనం మామూలు మనుష్యులమే. ఏ పని చేసినా గౌరవంగానే వుంటుంది.. మా ఆయనకు తగ్గ ఉద్యోగం చూదాం. మేమిద్దరం కష్టపడితే బతుకు బాగు పడుతుంది..ఆలోచించండి”అని విశాలమ్మ కాళ్ళు పట్టుకుంది.. విశాలమ్మ అప్రయత్నంగా కమల తలమీద చెయ్యి వేసింది.
విశ్వనాథం ముఖాన చిరునవ్వు వెలిసింది!!
కాలాను గుణం గా కొత్త అవకాశాలను అందిపుచ్చు కావాలన్న ఆలోచన సూరికి వచ్చింది
పోయిన సంపదతో సాంప్రదాయాలు వదలలేక అష్టకష్టాలూ పడ్డ వాళ్ళ జీవితాల్లోకి కొత్త వెలుగు వచ్చింది.
**************

.

తొలివలపు

రచన: నిష్కల శ్రీనాథ్

బయ్యప్పనహళ్ళి (బెంగళూరు)మెట్రో స్టేషన్ సమయం 7:45 మెట్రో ఎక్కేవాళ్ళు దిగేవారితో రద్దీగా ఉంది. ఈ నగరానికి వచ్చిన దగ్గర నుండి హడావిడి గా మనుషులు పరిగెత్తడం చూసి అలవాటు అయిపోయిన స్వప్న మాత్రం మెల్లగా సెక్యూరిటీ చెక్ ముగించుకుని లోపలికి వెళుతూ ఫోన్ కి ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టి చెవిలో పెట్టుకుంది. ఈ ప్రపంచంతో సంబంధం లేనట్టు ఆ పాత మధురాలు వింటూ మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టింది. టికెట్ కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చాక గుర్తు వచ్చింది మెట్రో కార్డు రీఛార్జి చేయించాలని చాలా మందే ఉన్నారు. కాని ఎలాగూ టైం ఉంది కదా అని కౌంటర్ దగ్గర నిల్చుంది. చుట్టూ పరికించి చూసేసరికి ఎందుకో పండగ వాతావరణంలా ఉంది. అందరు జంటలుగా కనిపిస్తున్నారు. వాళ్ళ ముఖంలో ఎదో తెలియని ఆనందం. ‘ నాకు తెలియని పండగ ఏంటి అబ్బా ‘ అనుకుంటూ ఆ రోజు తేది చూసింది. అప్పుడు గుర్తు వచ్చింది ప్రేమికుల రోజు అని .
తన లో తానే నవ్వుకుంది స్వప్న ఇంతలో కౌంటర్ దగ్గరకు రావడంతో ఆలోచన మాని డబ్బులు ఇచ్చి రీఛార్జి చేసుకుంది. అప్పుడే ఒక ట్రైన్ వెళ్లిపోయింది. చేసేది ఏమి లేక అక్కడ బెంచ్ మీద కూర్చుని మళ్ళీ పాటలు వినడం మొదలు పెట్టింది. అప్పుడు మొదలు అయింది తనకి నచ్చిన పాట ‘ నన్ను వదిలి నీవు పోలేవు లే అదే నిజము లే. ….’ స్వప్న కళ్లలో మెరుపు పెదవుల పై చిరునవ్వు తన కళ్ళు ఎవరినో వెతుకుతున్నాయి స్వప్న ఆలోచనలు 6 నెలల వెనక్కు వెళ్లాయి. ఆరోజు కూడా ఇలాగే ట్రైన్ లో పాటలు వింటూ ఉంది ఇయర్ ఫోన్స్ ఒకవైపు పని చేయక పోవడంతో ఒక వైపే వినిపిస్తుంది పాట. మరో వైపు ట్రైన్ లో వాళ్ళ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. అకస్మాత్తుగా రెండో వైపు కూడా అదే పాట మరో వైపు ఏ చరణంలో ఉందో అదే వినిపిస్తుంది. ఆశ్చర్య పోయింది. స్వప్న పాట వినిపించిన వైపు చూసింది ఇయర్ ఫోన్స్ ని ఫోన్ కి పెట్టడానికి ఇబ్బంది పడుతున్న ఆకాశ్ కనిపించాడు. మొట్ట మొదటి సారి చూడగానే నచ్చేసాడు స్వప్నకి. ఎందుకో స్వప్నకి అర్ధం కాలేదు కాని ఇట్టే ఆకర్షించే శక్తీ అబ్బాయిలో ఉందేమో అనుకుంది కాని తన లాంటి అభిరుచి ఉన్న అబ్బాయి అదే ట్రైన్ లో తన ఎదురుగా కూర్చుని అదే పాట వినడం ఒకింత ఆశ్చర్యానికి గురి అయింది స్వప్న అప్పటి నుండి ఆకాశ్ ని గమనించడం మొదలు పెట్టింది కాల క్రమేణా అబ్బాయి పేరు ఆకాశ్ అని బ్యాంకు లో పని చేస్తున్నాడు అని తెలుసుకుంది ఏమి తెలియక పోయినా ఎందుకో అబ్బాయి మీద ఒక రకమైన ఆకర్షణ కలిగింది ఆఫీస్ వేళలు కూడా ఒకటే కావడం వల్ల దాదాపు ఇద్దరు ఒకే ట్రైన్ ఎక్కేవారు అలా అలా స్వప్న అ అబ్బాయి గురించి ఎదురుచూసి తను వచ్చాకే ట్రైన్ ఎక్కడం మొదలు పెట్టింది.
రోజు పీజీ(హాస్టల్) కి రాగానే స్వప్న రూమ్మెట్ స్వాతి తో ఈ విషయాలన్నీ చెప్పడం అలవాటు గా మారింది 5 సంవత్సరాలు గా స్వప్న ని చూస్తున్న స్వాతి కి ఇది ఆశ్చర్యానికి గురి చేసేది ఎవరితోనూ ఎక్కువగా కలవని తన పరిధి దాటి ఏ విషయాన్నీ పట్టించుకోని స్వప్న ఒక అబ్బాయి మీద అంత ఆసక్తి ఎందుకు చుపిస్తూoదో అర్ధం అయ్యేది కాదు ఇద్దరు ఒకే ఊరి వాళ్లు స్వాతి స్వప్న కి రెండేళ్లు సీనియర్ స్వాతి ఇక్కడ ఉండబట్టే స్వప్న తల్లితండ్రులు బెంగళూరు పంపారు అంతవరకు హాస్టల్ భోజనాన్ని తినలేక పోయిన స్వాతి కి స్వప్న ఒక అన్నదాత లా అనిపించేది స్వప్న చేసే వంటలకు స్వప్న కి అభిమాని గా మారిపోయింది స్వప్న చేసే ఘమఁ ఘమఁ లాడే వంటలు తను మోసుకువచ్చే వేడి వేడి కబుర్లు తో ఇద్దరు ప్రపంచాన్నే మర్చిపోయేవారు.
“ఎక్స్ క్యూస్ మీ ” అన్న పక్కన అమ్మాయి అభ్యర్ధన తో ఆలోచనల నుండి బయటకు వచ్చింది ట్రైన్ వస్తుంది అందుకే అందరు హడావిడి పడుతున్నారు తన కళ్ళు ఎదురు చూసిన చెలికాడు కుడి పక్కన కాస్త దూరం గా తెల్ల రంగు చొక్కా కింద బూడిద రంగు ప్యాంటు వేసుకుని హుందాగా నిల్చున్నాడు తన బట్టల వైపు చూసుకుంది తెల్ల రంగు అక్కడక్కడ నీలం రంగు పువ్వుల చుడీదార్ కాలేజీ లో ఉన్నప్పుడు తనకు నచ్చిన అమ్మాయి ఏ రంగు డ్రెస్ వేసుకుని వస్తే అదే రంగు చొక్కా వేసుకుంటే ఆనందించేవాళ్లు అబ్బాయిలు లేకపొతే వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా వేసుకుని వస్తే చొక్కాలు మార్చుకునే వాళ్లు అని స్నేహితురాలు చెప్పిన విషయం విని నవ్వుకుంది అప్పుడు ఇప్పుడు తను కూడా అలాగే ఆలోచిస్తుంది అనుకుంటూ ట్రైన్ ఎక్కింది.
*****************
” ఏంటి ఈరోజు లేట్ అయినట్టు ఉంది ఆఫీస్ లోన లేక ట్రాఫిక్ లోనా ??” అంటూ అడుగుతున్న స్వాతి ని చూసి నిట్టూరుస్తూ ” ఆఫీస్ లొనే ” అంటూ బట్టలు తీసుకుని బాత్రూమ్ లోకి వెళ్లింది ” చపాతీ లు చేస్తాను ఇదిగో కూర చెయ్యి ” అంటూ కడాయి స్వప్న చేతికి ఇచ్చింది ” ఏంటి ఈరోజు విశేషాలు అవును ప్రేమికుల రోజు కదా ” అంటూ కొంటె గా స్వప్న వైపు చూసింది స్వాతి ” అంత లేదు తల్లి ఆఫీస్ లో మీటింగ్ వల్ల లేట్ పైగా అమ్మ వచ్చి 3 నెలలు అవుతుంది ఇంటికి రమ్మని అడుగుతుంది అందుకే టికెట్స్ బుక్ చేస్తు టైం చూసుకోలేదు ఏమి ప్రేమికుల రోజో ఏంటో ఈరోజు అంతా పని తో అయిపోయింది” అంటూ నీరసం గా గరిటే తిప్పింది ” అది సరే ఇంతకి మన హీరో గారి సంగతి ఏంటి??” అంటూ కన్ను కొట్టింది స్వాతి వెంటనే స్వప్న ముఖం వెయ్యి వోల్ట్ బల్బు లా మారింది ఉత్సాహం గా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది .
” మరి ఎప్పుడు మాట్లాడతావు తనతో ” అంది స్వాతి తన మంచం మీద దుప్పటి సరిచేసుకుంటూ ” అమ్మో మాట్లాడటమే నాకు మాములుగా ఎవరితోనైనా మాటలు మొదలు పెట్టాలంటే భయం అలాంటిది నేను నేనుగా వెళ్ళి ఆ అబ్బాయి తో మాట్లాడాలి అంటే నా వల్ల కాదు ” అంటూ స్వాతి వైపు తిరిగి పడుకుంది స్వప్న ” అయితే మరి దీనిని ఏమంటారు ప్రేమా? ఇష్టమా?? లేక నీకు పెళ్ళి ఇంకొకరితో అయ్యేంత వరకు ఇలాగే చుస్తూ ఉండిపోతావా?” ” ఇది ప్రేమో? ఇష్టమో? ఆకర్షణొ ? తెలిదు కానీ ఈ అనుభూతి మాత్రం చాలా బాగుంది” అన్న స్వప్న మాటలకూ పెదవి విరుస్తూ ” ఏది ఏమైనా త్వరగా అది ఏంటో తెలుసుకో ఎందుకంటే నీకు త్వరలో సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెడతారు అప్పుడు మనసు మార్చుకోవటం కష్టం అవుతుంది” అంటూ కళ్ళు మూసుకుంది స్వాతి వైపే చుస్తూ స్వప్న ఆలోచనలో మునిగిపోయింది.
*****************
” ఏంటే ఇంత చిక్కిపోయావు నీ వంట నువ్వే తినలేక పోతున్నావా?” అంటూన్న తల్లి వంక కోపంగా చుస్తూ ” అమ్మా నీ కన్నా నేనే నయం పాపం అన్నయ్య ని, నాన్నని చూస్తే జాలి వేస్తుంది ” అంటూ సోఫాలో కూర్చుంది స్వప్న. అందరి నవ్వులతో ఆ ఇంట్లో సందడి మొదలు అయ్యింది.
” నాన్న నాకు చెప్పకుండా పెళ్ళి చూపులు ఎలా నిర్ణయించారు ? అసలు నా పెళ్ళి ఆలోచనలు మీకు మొదలుఅయినట్టు నాకు చెప్పనేలేదు ” ఆందోళన గా స్వప్న తన తల్లి తండ్రుల వంక చుస్తూ అడిగింది .” లేదు రా కిందటి వారమే నీ ఫోటో ఇచ్చాను. వెంటనే ఈ సంబంధం వచ్చింది కానీ నీకు అప్పుడే చెపితే కోపంతో ఇంటికి రావేమో అని ఇప్పుడు చెప్పాము. నీకు నచ్చకపోతే మేము అడ్డు చెప్పము సరే నా” అని తండ్రీ భరోసా ఇవ్వగానే ఆనందంగా తల ఊపింది స్వప్న .
“స్వప్న వాళ్ళు వచ్చేసారు నువ్వు తయారుగానే ఉన్నావు కదా ” అంటూ తల్లి గది లోకి వచ్చి అడగగానే అవును అన్నట్టు తల ఊపింది స్వప్న. కానీ ఎదో మూలన అనిపించింది ఎంతయైన మొదటి పెళ్ళి చూపులు అబ్బాయి ఎలా ఉన్నాడో చూడాలని ఉత్సాహం కలిగింది స్వప్నకి. మెల్లగా తలుపు వెనక నక్కి హాల్ లో ఉన్న వాళ్ళని చూడటానికి ప్రయత్నించసాగింది. అబ్బాయి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న కనిపిస్తున్నారు. ఇంకో ఇద్దరు వ్యక్తులు కూడా ఉన్నారని తెలుస్తుంది. కానీ వాళ్ళు కనిపించడానికి ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్లాలి. కర్టెన్ వేసే ఉంది కాబట్టి తను వేసే వేషాలు కనపడవు. తల ఇంకాస్త వంచి చూసింది. నల్ల రంగు జీన్స్ పైన కాషాయం రంగు టీ షర్ట్ కనిపిస్తుంది . ఇంకొంచెం వంగింది ముఖం కనిపించడం తలుపుకి అడ్డం గా వేసిన కుర్చీ తగులుకోవడం ఒకేసారి జరిగింది. ఇది నిజమా? కలా? అనుకుని దెబ్బకి లోపలికి వచ్చి కూర్చుంది తను చూసింది ఎవరినో కాదు ఆకాశ్ ని “నేడే ఈనాడే కరుణించే నన్ను చెలికాడే …..” అని ఒక పాట మనసులో వేసుకుని మురిసిపోతూ ఉన్న సమయంలో ” స్వప్న రా ” అంటూ తల్లి వచ్చి పిలుచుకుని వెళ్లింది .
“మా అమ్మాయి” అంటూ పరిచయం చేసింది తల్లి. అందరికి నమస్కారం పెట్టి కూర్చుంది స్వప్న. వాళ్ళు అడిగిన దానికి సమాధానం చెప్తుంటే తల్లి అందరికి ఫలహారాలు తీసుకువచ్చింది ” బాబు పెద్ద వాళ్ళ మాటలు అయిపోయాయి ఇప్పుడు మీరు మాట్లాడుకొండి అబ్బాయి ని మేడ మీదకి తీసుకువెళ్ళమ్మా” అంటూ కూతురు తో చెప్పాడు తండ్రీ సరే అన్నట్టు తల ఊపి అబ్బాయి సూటిగా చూడలేక కాళ్ళ వంక చూసింది తను ఊహించినట్టు గా నల్ల రంగు జీన్స్ కాకుండా పక్కన ఉన్న ముదురు నీలం రంగు జీన్స్ సోఫా లో నుండి లేచి నిలచో వడం తో స్వప్న కి ఏమి అర్ధం కాలేదు తల వెనక్కు తిప్పి కళ్లలో నుండి ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుంటూ మేడ మెట్ల వైపు నడిచింది.
” నా పేరు, ఉద్యోగం అన్నీ మీ వాళ్ళు చెప్పే ఉంటారు ఇక పోతే నా గురించి మీకు చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను తరువాత మీ గురించి చెప్పండి నిజం చెప్పాలంటే మీ ఫోటో చూడగానే సరే అనేసాను అందుకే మీరు వైజాగ్ కి వచ్చారు అని తెలియగానే అమ్మ రమ్మని ఫోన్ చేసింది నా ఉద్యోగం వల్ల వాళ్లతో కలిసి ఉండడం తక్కువే నాకు…” ఈలోగా తన ఫోన్ మోగడం తో తీసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు
“హలో ! ఆ రమ్య చెప్పు ,అవును ఆకాశ్ చేసాడు తన ఫోన్ రిపేర్ కి ఇచ్చాడు అది చెప్పడానికే చేసాడు ఇవ్వాలా వాడికి ఒక్క నిమిషం ” ” ఎక్స్ క్యూస్ మీ ” అంటూ స్వప్న తో అని క్రిందనే ఉన్న ఆకాశ్ ని పిలిచాడు ” ఎవరు అన్నయ్య ?” అంటూ ఆకాశ్ వచ్చాడు ” రమ్య రా ” అంటూ ఫోన్ చేతికి ఇచ్చి స్వప్న దగ్గరికి వచ్చి కూర్చున్నాడు ఎదో మాట్లాడబోతుంటే స్వప్న మధ్యలో కల్పించుకుని ” అరవింద్ గారు నన్ను క్షమించండి నాకు అప్పుడే పెళ్ళి చేసుకోవాలని లేదు ఒక 3 సంవత్సరాలు ఉద్యోగం చేసి అప్పుడు సొంతం గా తడి చెత్త తో వచ్చే ఉపయోగాల తో ఒక చిన్న బిజినెస్ మొదలు పెట్టాలని ఆలోచన పెళ్ళి అయ్యాక కూడా చెయ్యచ్చు అని అనుకోవచ్చు కానీ కొత్త బాధ్యతలు వచ్చాక మన కలలను వేరే వారికీ అనుగుణం గా మార్చుకోవలసి వస్తుంది అది నాకు ఇష్టం లేదు మీకు శ్రమ కలిగించినందుకు క్షమించండి” అంటూన్న స్వప్న కేసి అభిమానం గా చూస్తూ ” బాగుంది మీ లక్ష్యం నాకు మీ గురించి 3 సంవత్సరాలు ఎదురు చూడాలని ఉంది కానీ ఇందాక చూసారు గా మా తమ్ముడు చిన్నాన్న కొడుకు వాడికి నిచ్చితార్ధo అయిపోయింది 6 నెలల తరువాత పెళ్ళి ఈలోగా నాకు కూడా పెళ్ళి చేయాలనీ అమ్మ నాన్న అనుకుంటున్నారు మీకు జీవిత భాగస్వామి ని అవ్వలేక పోయిన ఒక స్నేహితుడి గా అనుకోండి మీ లక్ష్య సాధన లో ఎలాంటి అవసరం వచ్చినా నన్ను గుర్తుపెట్టుకోండి భయపడద్దు మా అమ్మ,నాన్న కి అభిప్రాయాలు కలవలేదు అని చెప్తాను” అంటూ నవ్వుతూ మెట్ల వైపు వెళ్లాడు అరవింద్.
*************
“ఏంటి స్వప్న ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ఇలా నువ్వు వైజాగ్ నుండి వచ్చి నెల అవుతుంది ఇప్పటికి నువ్వు అ అబ్బాయిని మర్చిపోకపోతే ఎలా ఇంకొన్ని నెలలలో ఆ అబ్బాయికి వేరే పెళ్ళి అయిపోతుంది నువ్వు ఇంకా నీ జీవితం గురించి ఆలోచించు ” అంటూ స్వప్న కి బాక్స్ చేతికి ఇచ్చింది స్వాతి ” అదేం లేదు స్వాతి చాలా మంది ఇష్టపడినా ఎవ్వరి మీద కలగని ఇష్టం ఆ అబ్బాయి మీద కలిగింది కానీ చివరికి అది ఇలా అవుతుంది అనుకోలేదు అయినా ఇన్ని రోజులు షిఫ్ట్ మారడం తో తను కనిపించే అవకాశం లేదు అని కొంచెం దైర్యం చెప్పుకున్నా మళ్ళి ఈరోజు నుండి అదే షిఫ్ట్ అందుకే కాస్త ముందుగా వెళుతున్నాను కనిపించకుండా ఉండాలనే కోరుకుంటున్నాను” అంటూ బాధగా బ్యాగ్ తగిలించుకుని బయటకు నడిచింది స్వప్న .
“ట్రైన్ రిపేర్ ఆగిఁతూ ఇంద సైడ్ బన్ని ” అంటూ ఒక అమ్మాయి స్వప్నతో చెప్పడంతో ” ఎంత సేపు అవుతుంది” అని అడిగింది “వేరే ట్రైన్ వస్తది వెయిట్ మాడి ” అంది ఇంక చేసేది ఏమి లేక బెంచ్ మీద కూర్చుని ఆఫీస్ మెయిల్స్ చూసుకుంటుంది ఫోన్ లో ” ఎంత సేపు పడుతుంది ట్రైన్ రావడానికి” అన్న ప్రశ్న కి తల ఎత్తకుండానే “పది నిమిషాలు పడుతుంది” అని చెప్పింది కానీ ఎందుకో అనుమానం వచ్చి పక్కకి చూసింది ఆకాశ్ నవ్వుతు కనిపించాడు కాసేపు బిత్తరపోయింది తను అలా ఆశ్చర్యం గా చూడడం తో తనని గుర్తు పట్టలేదు అనుకుని ” మర్చిపోయారా ? అరవింద్ అన్నయ్య తో పాటు వచ్చాను కదా ” అన్నాడు గుర్తు వచ్చింది అన్నట్టు తల ఊపింది ” నా పేరు ఆకాశ్ ” అంటూ పరిచయం చేసుకున్నాడు.
“ఏంటి జేపీ నగర్ లో ఆర్ బి ఐ లేఔట్ ఆ!! నందిని హోటల్ ఉంది కదా అక్కడ మా బ్యాంకు ఒక పని చేద్దాం ఇద్దరం క్యాబ్ బుక్ చేసుకుంటే షేర్ చేసుకోవచ్చు త్వరగా కూడా వెళ్తాము ఏమంటారు? మీకు ఇబ్బంది లేకపొతేనే ?” ” పర్లేదు నేను కూడా ఆఫీస్ కి త్వరగా వెళ్ళచ్చు ” అంటూ మొహమాటం గానే క్యాబ్ ఎక్కింది.
స్వప్న లంచ్ బాక్స్ ఓపెన్ చేస్తు ఆలోచించింది ‘దేవుడు మళ్ళీ తనని ఎందుకు దగ్గర చేస్తున్నాడు ఇప్పుడిప్పుడే ఎదో మాములు మనిషిని అవుతున్నాను మళ్ళీ ఎందుకు ఆశ కల్పిస్తూన్నాడు లేదు తనకి కాస్త దూరం గా ఉండడమే మంచిది అనుకుని తినడం మొదలు పెట్టింది.
స్వాతి కి స్వప్న విషయం చెప్పగానే మంచం మీద నుండి కింద పడినంత పని చేసింది “నాకు పిచ్చిఎక్కుతుంది స్వప్న ” అంటూ జుట్టు పీక్కోవడం మొదలుపెట్టింది ” స్వాతి నేను మాత్రం నిర్ణయం తీసుకున్నాను ఈసారి మాత్రం సాటి ప్రయాణీకుడి గానే చూడాలని అందుకే సాయంత్రం కూడా కలిసి వచ్చినా నా మనస్సులో ఎలాంటి భావన లేదు వాళ్ళ అన్నయ్య తో నేను మాట్లాడింది అంతా ఆకాశ్ కి చెప్పాడట వాళ్ళ అన్నయ్య ఒక లక్ష్యం పెట్టుకుని దానికి కట్టుబడి ఉండడం బాగా నచ్చింది అంట తనకి, అప్పుడు తన పెళ్ళి గురించి అడిగాను ఇంకా తేది నిర్ణయించలేదు అని చెప్పాడు ” అంటూ ఉల్లిపాయలు తరగడo మొదలుపెట్టింది.
******************
“ఆహా మీకు కూడా పాత పాటలు అంటే ఇష్టమా చాలా విచిత్రం గా ఉందే చాలా కామన్ పాయింట్స్ ఉన్నాయి మన ఇద్దరిలో ” అన్నాడు ఉత్సాహం గా ఆకాశ్ ” పాటలే కాదు సినిమా లు కూడా ఇష్టం ఆదివారం అందరు కొత్త సినిమా గురించి ఎదురు చూస్తే నేను పాత సినిమాలు గురించి ఎదురు చూసేదానిని ” అంటూ చెప్పింది రెండు నెలల నుండి ఇద్దరు కలిసే ప్రయాణిస్తున్నారు ఎంత స్వప్న కలవకూడదు అనుకున్నా ఆకాశ్ తనంతట తాను కలిసే సరికి ఏమి అనలేకపోతుంది ఆకాశ్ కి ఫోన్ రావడం తో ఆలోచన నుండి బయటకి వచ్చింది నెంబర్ చూడగానే ఆకాశ్ ముఖం కోపం తో ఎర్రబడింది ” మావయ్య నేను చెప్పాల్సింది రాత్రే చెప్పాను ఇంకా రాయబారాలు నడపద్దు అని వాళ్ళకి చెప్పండి ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్నాక నేను మార్చుకోలేను ఈ విషయం ఇంతటి తో వదిలేస్తే మంచిది ” అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు .స్వప్న కి ఇదంతా ఇబ్బంది గా అనిపించినా అంత కోపం గా ఎప్పుడు చూడలేదు ఆకాశ్ ని అందుకే కారణం తెలుసుకోవాలని అనుకుంది ” ఏమైంది ఆకాశ్ గారు” అంటూ భయం భయంగా అడిగింది అప్పటికి గుర్తు వచ్చింది ఆకాశ్ కి పక్కన స్వప్న ఉంది అని ఇంక చెప్పక తప్పలేదు ఆకాశ్ కి ” అది మీకు తెలుసు గా నాకు నిశ్చితార్థo అయిందని అది వద్దు అనుకున్నాం ఎందుకు? ఏమిటి ?అని అడగద్దు ఎందుకంటే అమ్మాయి గురించి చెడు గా చెప్పాల్సి వస్తుంది ఏమైనా నచ్చని అలవాట్లు అయితే మార్చుకోగలను కానీ పూర్తిగా నేనే మారిపోవాలి అంటే ఎలా? అందుకే చాలా తర్జనబర్జన పడ్డాక ఆ నిర్ణయం తీసుకున్నాను అవకాశం కోల్పోయాక బాధపడే కన్నా ఉన్నప్పుడే వినియోగించుకోవడం మంచిది కదా ఇది జరిగి రెండు నెలలకి పైనే అయింది కానీ నిన్న రాత్రి మళ్ళీ వాళ్ళ నాన్నగారు రాయబారం పంపారు మా అమ్మాయి పెత్తనం చలాయించడం తప్పే ఇక నుండి అలా జరగదు అని కానీ ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్నాక మళ్ళీ మార్చుకోలేను అని చెప్పేసాను మీరు చెప్పండి తప్పు చేశాను అంటారా?” అని అడిగాడు స్వప్న కి ఏమి చెప్పాలో తెలీలేదు ” నచ్చనప్పుడు అమ్మాయి ఐన అబ్బాయి ఐన ఎవరైనా వాళ్ళ జీవితం గురించి నిర్ణయం తీసుకునే హక్కు వాళ్లకి మాత్రమే ఉంటుంది మీరు సరి ఐన నిర్ణయం తీసుకున్నారు ” అంటూ అభినందించినట్టు మాట్లాడే సరికి ఆకాశ్ కాస్త తృప్తి చెందాడు .
బట్టలు మడత పెడుతుంది అన్నమాటే గానీ స్వప్న మనసు ఎక్కడో ఆలోచిస్తుంది అది గమనించిన స్వాతి ” మేడం గారు ఊహల్లో విహరిస్తూనట్టు ఉన్నారు ” అంది వెటకారం గా దానికి సమాధానం గా నవ్వి పొద్దున్న జరిగింది చెప్పింది ” దేవుడా!! సూపర్ కదా అయితే ఇంక ఆ పెళ్ళి జరగదు అంటే తను ఇప్పుడు మళ్ళీ సింగిల్ నీకు లైన్ క్లియర్ అయింది అల్ ద్ బెస్ట్ ” అంటూ చేతులూ ఊపడం మొదలు పెట్టింది ” పూర్తిగా విను నాకు ఒకటి మాత్రం బాగా నచ్చింది పెళ్ళి రద్దు అనుకున్నా ఆ అమ్మాయి గురించి తప్పు గా చెప్పలేదు ” ” స్వప్న నిజం గా చెప్తున్నా మన హీరో తో ఈ రెండు నెలల సావాసం లో మొట్ట మొదటి సారిగా మళ్ళీ అదే మెరుపు కనిపిస్తుంది ని కళ్లలో ” ” చాలు ఒకసారి తిన్న దెబ్బ అదేం లేదు లేని పోనీ ఆశలు కల్పించకుండా గప్ చుప్ గా పడుకో ” అంటూ లైట్ ఆపింది .
*************
“ఏమి చెయ్యను ఈ వర్షం ఆగటం లేదు వర్షం కి మెట్రో కూడా ఆపేశారoట బస్ లు కూడా ఏమి రావట్లేదు ” “ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నావ్ మరి” అని ఆందోళన గా అడిగింది స్వాతి ” ఆకాశ్ వాళ్ళ బ్యాంకు దగ్గర బస్ స్టాప్ లో ఉన్నాను ఇంతవరకు నడుచుకుని వచ్చాను ఏమైనా దొరుకుతాయి ఏమో అని ” అని అంది స్వప్న “సరే ఇంక మాట్లాడకుండా ఆకాశ్ వాళ్ళ బ్యాంకు కి వెళ్లు తనతో ఉండు ఒంటరిగా ఉండటం సేఫ్ కాదు పైగా వర్షం లో తడిచావు జాగ్రత్త కలిసాక మెసేజ్ పెట్టు” అంది స్వాతి.
“ఏంటి సర్ప్రైజ్ మీరు మా బ్యాంకు కి ?” అడిగాడు ఆకాశ్ కుతూహలం గా విషయం అంతా చెప్పాక పరిస్ధితి అర్ధం చేసుకుని “ఒక పని చేద్దాం ఇప్పుడు కష్టపడి ఏ ఆటో నో పట్టుకుని వెళ్లినా కనీసం 4 లేదా 5 గంటలు పడుతుంది ఇప్పుడు 8 అవుతుంది మీరు మీ పీజీ కి నేను కస్తూరినగర్ లో ఉన్న మా ఇంటికి చేరేసరికి 12 ఐన అవుతుంది అందుకని మీరు ఏమి అనుకోను అంటే రేపు ఎలాగూ వీకెండ్ కదా మా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ ఇల్లు ఇక్కడ దగ్గర లో ఉంది రాత్రి అక్కడ ఉండి ప్రొద్దున వెళ్దాం ఏమంటారు??” అన్నాడు స్వప్న కి ఏమి చెయ్యాలో తెలీలేదు ఈ పరిస్ధితి లో ఆకాశ్ చెప్పింది సబబు గానే ఉంది కానీ ఎదో మూల భయం గా ఉంది ” మరి వాళ్ళ ఇంట్లో ఎవరెవరు ఉంటారు?” అని అడిగింది ” ఇద్దరే కాకపోతే వాళ్ళ వైఫ్ ఇప్పుడు డెలివరీ కి అని పుట్టింటి కి వెళ్లింది మీకు ఇబ్బంది అయితే పైన ఓనర్ వాళ్లు కూడా తెలుగే వాళ్ళ ఇంట్లో ఉండచ్చు ” అని చెప్పి తన బ్యాగ్ సర్దుకోవడం మొదలు పెట్టాడు.
“ఆంటీ రాహుల్ చెప్పే ఉంటాడు ఫోన్ చేసి మీకు ” అంటున్న ఆకాశ్ వంక కాకుండా స్వప్న వంక చుస్తూ ” ఆ అమ్మాయి ఆ రాహుల్ కజిన్ ?” అని అడిగింది ఇంటి ఓనర్ ” అవును ఆంటీ సారీ ఆంటీ మీకు ఇబ్బంది పెట్టాము ” అన్నాడు “పర్లేదు బాబు కానీ కరెంటు పోయి పోయి వస్తుంది కొవ్వుత్తి ఉందో లేదో చూడండి లేకపొతే నన్ను అడగండి మళ్ళీ 9 అయితే పడుకుండి పోతాము ” అని అంది సరే అని కిందకు ఇంటి తాళం తీశాడు ” మీరు మా ఫ్రెండ్ కజిన్ అని చెప్పాను మిమ్మలిని అడిగితే అలాగే చెప్పండి” అంటూ లోపలికి నడిచాడు.
బట్టలు మార్చుకుని తల తుడుచుకుంటూ పక్క గది దగ్గరకి వచ్చిన ఆకాశ్ ఆ దృశ్యం చూసి అలా ఆగిపోయాడు గులాబీ రంగు చీర కట్టుకుని తల ఆరబెట్టుకుంటున్న స్వప్న ని చూడగానే ఆకాశ్ గుండె లయ తప్పింది మనసులో ఎదో మూలన “ఎంత వారు గానీ వేదంతులైన గానీ వాలు చూపు శోకగానే తేలిపోదురోయ్…కైపు లో……” అన్న పాట వినిపించింది తడి ముంగురులు కళ్ల మీద పడుతుంటే వెనక్కి నెడుతూ ఆరబెట్టుకుంటున్న స్వప్న అతిలోక సుందరి లా కనిపించింది ఆకాశ్ కి ఒకసారి అలా గతం లోకి వెళ్లాడు ‘ మొదటి సారి అన్నయ్య పెళ్ళి చూపుల లో చూసాను చాలా సాదా సీదా గా ఉంది అమ్మాయి అనుకున్న లక్ష్యం గురించి తెలిసాక ప్రత్యేకత ఉన్న అమ్మాయి అని తెలిసింది తనకు తెలియకుండానే ఆమె పట్ల ఆకర్షణ పెరుగుతుంది ఆమె తెలివి తేటలు,అభిరుచులు ,లక్ష్యం అన్నీ నచ్చాయి కానీ ఒకసారి బోల్తా పడ్డాను అందుకే ఏ నిర్ణయం అయినా ఎదుటి వారి మనసులో ఏముందో తెలుసుకుని తీసుకోవడం మంచిది’ “ఏమైనా కావాలా” అన్న ప్రశ్న కి ఆలోచనల నుండి బయటకు వచ్చాడు “మరి భోజనం సంగతి ఏంటి మీకు ఆకలి వేయటంలేదా?” అని అన్నాడు .
ఎదో పడిన శబ్దం వస్తే వంటగది లోకి వెళ్లాడు ఆకాశ్ అక్కడ స్వప్న అరచేతులు నూనె తో తడిచిఉన్నాయి “సారీ నూనె గురించి డబ్బా తెరవాలిని ప్రయత్నిస్తూoటే ఇలా అయింది ” అంటూ సింక్ లో పడిన నూనె డబ్బా చూపించింది ” పర్లేదు ముందు మీరు చేతులు కడుక్కోoడి ” అని ఆకాశ్ అంటూ ఉండగానే కరెంటు పోయింది కంగారు లో తన చేతికి ఉన్న నూనె ఆకాశ్ ముఖానికి రాసింది వెంటనే కరెంటు రావడం తను చేసిన పనికి నాలుక కరుచుకుని సారీ చెప్పింది సింక్ లో నీళ్ళు రాకపోవడం తో బాత్రూమ్ లో నీళ్ళు ఉన్నాయని స్వప్న చెప్పింది కంట్లో కి నూనె వెళ్ళడం తో కనిపించటం లేదు ఆకాశ్ కి ” ఒక పని చేద్దాం మీరు నా చేతులూ పట్టుకోండి నేను మీకు దారి చెప్తాను ” అంది అలాగే పట్టుకున్నాడు కిటికీలు తెరిచి ఉన్నాయేమో గాలి బాగా వేస్తుంది ఆ గాలి కి స్వప్న జుట్టు సుతారంగా ఆకాశ్ చెవి ని తాకుతుంది ” కలవర మాఁయె మదిలో నా మదిలో …..” అనుకున్నాడు . ముందుగా స్వప్న చేతులు కడుక్కుని తరువాత ఆకాశ్ కి ముఖం కడుక్కోవడం లో సాయం చేసింది అప్పుడే చేతులు చాలా మృదువుగా ఉన్నాయి అంటూ ఆకాశ్ చేతులు పట్టుకోవడం తో వెంటనే చేతులు వెనక్కి తీసుకుంది ఆ హటాత్పరిణామం కి ఇద్దరు ఇబ్బంది పడి ఒకేసారి బయటకి వెళ్లాలనే తొందర లో ఇద్దరు ఒకరిఒకరు అడ్డు గా వచ్చి అటూ ఇటు వెళ్ళసాగారు అప్పుడు ఆకాశ్ ముందుగా ఆగి స్వప్న కి దారి ఇచ్చాడు స్వప్న ముందుకు పడుతున్న తన జుట్టు ని వెనక్కి తీసుకుంటూ నవ్వుకుంటూ వెళ్లిపోయింది ఆకాశ్ అప్పుడు అర్ధం చేసుకున్నాడు స్వప్న కి కూడా తనంటే ఇష్టం ఉందని.
“నాకు ట్రాన్స్ఫర్ అయింది నర్సీపట్నం కి వచ్చే వారమే వెళ్ళిపోతున్నాను వచ్చే శుక్రవారం నా పుట్టినరోజు ఆరోజు కలుద్దామా ? మీకు కుదురుతుందా?” అన్నాడు తెల్లవారి బయలుదేరడానికి తయారుఅవుతున్న సమయం లో ” అదేంటి మీరు ఇంతవరకు చెప్పనే లేదు ” అంది స్వప్న బాధగా ” మనం ఈ వారం కలిసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం కూడా అవ్వదు నేను కాస్త త్వరగా వెళ్లాలి అమ్మ,నాన్న ముందుగా వెళ్లిపోయారు సామాన్లు కూడా రేపు పంపిస్తాను అవును అన్నయ్య పెళ్ళి కి చెప్పాడా ?” అని అడిగాడు “ఆ చెప్పారు నేను ఎలాగూ వైజాగ్ వెళ్లాలి మాకు తెలిసిన వాళ్ళ పెళ్ళి ఉంది అదే రోజు కాబట్టి పెళ్ళి కి తప్పకుండా వస్తాను అని చెప్పండి అరవింద్ గారికి ” అంటూ బ్యాగ్ తగిలించుకుని వెనక్కి చూడకుండా తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.
“స్వప్న పిచ్చి దానిలా మాట్లాడకు నువ్వే అంటున్నావు ఇష్టం ఉందేమో అని మళ్ళీ నువ్వే అంటున్నావు మనసులో ఏముందో తెలియట్లేదు అని అందుకే అంటున్నా తన పుట్టినరోజు కి పిలిచాడు కదా వెళ్ళు ఏమైనా చెప్పడానికే పిలిచాడు ఏమో ?” అంది స్వాతి స్వప్న చెప్పిందంతా విని ” లేదు స్వాతి కనీసం ట్రాన్స్ఫర్ గురించి ఒక్క మాట కూడా చెప్పలేదు తను నాకు కాస్త బాధగా అనిపించింది నేనే ఎక్కువ ఊహిస్తూన్నానూ ఏమో అనిపిస్తుంది ఈ విషయం ఇంతటి తో వదిలేయ్” అంటూ భారం గా కళ్ళు మూసుకుంది.
********************
“బాగున్నారా! అరవింద్ గారు ఇప్పుడే అమ్మాయి ని చూసాను బాగుంది జంట బాగుంటారు” అంది మెచ్చుకోలూ గా దానికి అరవింద్ నవ్వుతు “థాంక్స్ అండి ఎలా ఉన్నారు?” ” బాగున్నాను ఇంతకి మీ తమ్ముడు ఎలా ఉన్నారు కనిపించట్లేదు ?” దానికి అరవింద్ ” ఓహ్ వాడు మీకు చెప్పలేదా చెడిపోయిన నిశ్చితార్థo బాగు చేయడానికి అక్కడ ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి ” అంటూ ఒక గుంపు వైపు చూపించాడు స్వప్న కి మాటలు రాలేదు అయినా అతి కష్టం మీద మాట తెచ్చుకుని “మరి ఆకాశ్ కి ఇష్టమేనా?” అని అడగలిగింది “ఏమో సంధి ప్రయత్నాలు సఫలం అయ్యే టట్లు ఉన్నాయి వాడికి ఇష్టమే అనుకుంటా ” అన్నాడు గుంపు వైపు చుస్తూ అంతే ఇంక అక్కడ ఉండలేకపోయింది ఉబికి వస్తున్న కన్నీరు ఆపుకుని “ఇప్పుడే వస్తాను “అంటూ వెళ్లిపోయింది ఎంత త్వరగా వెళ్ళినా స్వప్న కంట్లో కన్నీరు గమనించాడు అరవింద్.
తెన్నేటి పార్క్ అని బోర్డు చూడగానే “ఇక్కడ ఆపు” అని ఆటో వాడికి చెప్పి డబ్బులు ఇచ్చి ఆటో దిగింది అలా నడుచుకుంటూ మెట్లు దిగి బీచ్ దగ్గరకి వచ్చి అక్కడ ఇసుక లో కూర్చుని ఏడవడం మొదలు పెట్టింది అలా చాలా సేపు ఏడ్చి అలసి పోయినట్టు గా బ్యాగ్ లో ఉన్న నీళ్ళ బాటిల్ తీసి తాగి మూత పెడుతుంటే “నాకు కొంచెం కావాలి నేను అలసిపోయాను ” అని గొంతు వినిపించింది ఆశ్చర్యం గా పక్కకి తిరిగి చూసింది చెమటలు కక్కుతూన్న ఆకాశ్ కనిపించాడు కోపం గా లేచి వెల్లబోతుoటే చటుక్కున స్వప్న చెయ్యి తీసుకుని మోకాళ్ల మీద కూర్చుని “నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను జీవితాంతం నాకు తోడు గా ఉంటావా!!” అంటూ వేలి కి ఉంగరం తొడిగాడు అంతా రెప్పపాటున జరిగిపోవడం తో బిగుసుకుపోయింది స్వప్న “చెప్పు స్వప్న ” అని ఆకాశ్ అడగడం తో తేరుకుని సమ్మతమే అన్నట్టు తల ఊపి చిన్న చిరునవ్వు నవ్వింది .” అవును నేను ఇక్కడ ఉన్నట్టు నీకు ఎలా తెలుసు ?” అని అడిగింది ” అన్నయ్య జరిగిందంతా చెప్పి ని కళ్లలో నీరు చూసాను అని చెప్పగానే ఇంక అర్ధం అయింది నువ్వు కోపం తో కచ్చితం గా ఇక్కడికే వస్తావు అని ఒకసారి నువ్వే చెప్పావు కదా కోపం వచ్చిన,ఆనందం వచ్చిన ఇక్కడికి వస్తాను అని ” అన్నాడు ” అది సరే నిన్నటి వరకు మీరు ఇప్పుడు నువ్వు ఒకేసారి పిలుపు మారిపోయింది ఏంటి ? ఏంటి సంగతి ??” అని అడిగింది ” నువ్వు అనడం లో ఉన్న దగ్గరి తనం మీరు లో లేదు ” అంటూ దగ్గరకు రాబోయాడు “ఆ!ఆ! ఇప్పుడే మొదలైంది కాస్త దూరం గా ఉంటే మంచిది ” అంది ఆకాశ్ ఉత్సాహానికి అడ్డు కట్ట వేస్తూ ” సరే కనీసం సెలెబ్రేట్ చేసుకుందామా?” అన్నాడు సరే అన్నట్టు తల ఊపింది ఇద్దరు ముసి ముసి గా నవ్వుకున్నారు ఆకాశం వాళ్ళని దీవిస్తూన్నట్టు గా చిరు జల్లులు కురిపించసాగింది కెరటాలు ఆ జంట ని చూసి ఎగసి ఎగసి పడుతున్నాయి ఎక్కడో దూరం గా రేడియో లో “నన్ను వదిలి నీవు పోలెవు లే అది నిజము లే ….” అంటూ పాట వస్తుంది.

********సమాప్తం*******