మాలిక పత్రిక ఆగస్టు 2019 సంచికు స్వాగతం

Jyothivalaboju

Chief Editor and Content Head

ప్రియ పాఠక మిత్రులు, రచయితలకు  శ్రావణ మాసంతో పాటు రాబోయే పండగల శుభాకాంక్షలు. గత నెలలో చాలామంది ప్రముఖులు ఈ లోకం వీడిపోయారు. వారందరికీ మనఃఫూర్వక శ్రద్ధాంజలి అర్పిస్తూ, వారు చెప్పిన మంచిమాటలను మననం చేసుకుంటూ, వీలైతే పాటిస్తూ ఉందాం..

ఈ మాసంలో కూడా మీ అందరికోసం మంచి మంచి కథలు, సీరియల్స్, కవితలు, వ్యాసాలు అందిస్తున్నాము. రాబోయే రోజుల్లో మాలిక పత్రికలో కొన్ని మార్పులు చేయాలని ఆలోచిస్తున్నాను. దానికి మీ అందరి సహకారం కూడా కావాలి. ఇది మా పత్రిక , మీ పత్రిక మాత్రమే కాదు మనందరి పత్రిక…

ఒక ముఖ్య గమనిక:

ఈ మాసంలో రచనలన్నీ ప్రూఫ్ , కరెక్షన్స్ చేయకుండా రచయితలు ఇచ్చినది ఇచ్చినట్టుగానే ప్రచురిస్తున్నాము. ప్రతీ నెల నేను ప్రతీ రచనను జాగ్రత్తగా పరిశీలించి, తప్పులు దిద్ది పత్రికలో ప్రచురిస్తున్నాను. దీనికి చాలా సమయం తీసుకుంటుంది. కాని రచయితలే కాస్త సమయం కేటాయించి తమ రచనలను పంపేముందు తప్పులు దిద్దుకుని పంపిస్తారని కోరుకుంటున్నాము. ఈసారి రచనలు చూస్తే మీరు పంపిన రచనలు ఎలా ఉన్నాయి, చూడడానికి, చదవడానికి బావున్నాయా లేదా మీకే తెలుస్తుంది. మీకు బావున్నాయి అనిపిస్తే నేనూ అలాగే పబ్లిష్ చేస్తాను. సరిచేసి పంపిస్తే మారుస్తాను..  పాఠకుల స్పందనకు మీరే బాద్యులవుతారు. 
ఇది నా తరఫున ఒక విన్నపం..

ఈ మాసపు విశేషాలు:

1. స్వచ్ఛ తరం
2. గిలకమ్మ కతలు – బాతుగుడ్డెక్కిన కోడి
3.చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 4
4.పరికిణీ
5. జలజం టీవీ వంట.
6. అమ్మమ్మ – 5
7. చీకటిలో చిరుదివ్వె
8. కంభంపాటి కథలు – సీక్రెట్
9. అమ్మడు
10.  “విశ్వం పిలిచింది”
11. తరం – అనంతం
12.  కౌండిన్య కథలు – కిరణ్ కొట్టు
13.నేను సైతం
14.  హేమకుంఢ్ సాహెబ్
15. కార్టూన్స్ -జెఎన్నెమ్
16. తేనెలొలుకు తెలుగు – పద్యప్రేమ
17. తపస్సు – ఆఖరి మెట్టు పైనుండి..
18. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 40
19. జాన్ హిగ్గిన్స్ భాగవతార్
20. కాశీలోని 12 సూర్యుని ఆలయాలు
21. వర్షం…. వర్షం…
22. వినతి

“స్వచ్ఛ” తరం

రచన: జ్యోతి వలబోజు

“విజయా!! విజయా!” గట్టిగా అరుస్తూ ఇంట్లోకొచ్చాడు నరహరి.
భర్త కోసం ఎదురుచూస్తూ టీవీ సీరియల్ చూస్తున్న విజయ గభాల్న లేచి వచ్చింది.
“ఏంటీ పెద్దమనిషి? ఎప్పుడు లేనిది ఇవాళ చాలా కోపంగా ఉన్నట్టున్నాడు” అనుకుంది.
గట్టిగా చప్పుడొచ్చేలా అడుగులేస్తూ హాల్లోకి వచ్చి కోపంగా చూసాడు భార్యను.
“ఏమైందండి? ఎందుకలా కోపంగా ఉన్నారు? మీ స్నేహితులతో పార్టీ అని వెళ్లారుగా? అక్కడ ఏదైనా గొడవ జరిగిందా?”
“ఫ్రెండ్స్ కాదు నీ పిల్లలే .. వాళ్లకు ఎంత ధైర్యం? నాకు చెప్పకుండా ఇంత పెద్ద నిర్ణయం తీసుకుంటారా? ఇక్కడి వ్యవహారాలన్నీ చూసుకుంటున్న నాకే ఏ సంగతి చెప్పకుండా అమెరికానుండే నిర్ణయాలు తీసేసుకునేంత పెద్దవాళ్లైపోయారా?” ఆవేశం, కోపంతో రొప్పసాగాడు నరహరి.
“ముందు మీరు స్తిమితంగా కూర్చోండి. ఈ నీళ్ళు తాగండి. తర్వాత మాట్లాడదాం” అంటూ మంచినీళ్ల గ్లాసు అందించింది విజయ.
నీళ్లు తాగినా కోపం చల్లారలేదు. మౌనంగానే ఉన్నా ఆవేశం తగ్గడం లేదు.
పది నిమిషాల తర్వాత “ఏవండి.. అసలేం జరిగింది. బయటకెళ్లేవరకు బానే ఉన్నారు కదా. మన వ్యాపారంలో ఏదైనా గొడవ జరిగిందా. ఏదైనా తీవ్రమైన సమస్య వచ్చిందా. అమెరికాలో ఉన్న పిల్లలేం చేసారసలు?” విజయ మెల్లిగా అడిగింది.
పదినిమిషాలు మౌనంగా కూర్చున్నారిద్దరూ. నరహరి కోపం కూడ చాలావరకు తగ్గినట్టుగానే ఉన్నాడు.
“ఏం జరిగిందండి? ఎందుకలా పిల్లలమీద కోపంగా ఉన్నారు?” అడిగింది విజయ.
“మన ఊర్లో ఆ రమణయ్య పొలం, అతని చుట్టుపక్కలవారి పొలాలన్నీ కొందామని మార్కెట్ ధర కంటే తక్కువకు బేరం చేసి, పిల్లలు రాగానే డబ్బులిచ్చేసి రిజిస్ట్రేషన్ చేయించాలనుకున్నాం. ఆ స్థలంలో డిల్లీ నుండి వచ్చిన ఒక కంపెనీ వారితో కలిసి ఫాక్టరీ కట్టాలని నిర్ణయం జరిగింది కదా. దీనికి పిల్లలు కూడా ఒప్పుకున్నారు. కాని ఇప్పుడు నాకు చెప్పకుండా ఆ పొలాలను కొనడం లేదని ఆ రైతులందరికీ చెప్పాడంట నీ సుపుత్రుడు.” ఆవేశంగా అన్నాడు నరహరి.
“అవునా! ఇంత పెద్ద నిర్ణయం మీకు చెప్పకుండా తీసుకున్నారా? అసలు వాళ్లు ఇలా ఎందుకు చేసారు? అది కనుక్కున్నారా? రేపు ఆదివారం కదా కాల్ చేసి మాట్లాడండి అబ్బాయితో” అనునయిస్తూ చెప్పింది విజయ.

******
తెల్లారి ఆదివారం తొమ్మిదిగంటల సమయంలో నరహరి, విజయలు టిఫిన్ చేసి కాపీ తాగుతుండగా అమెరికా నుండి వాళ్లబ్బాయి శ్రీనివాస్ కాల్ చేసాడు.
కొడుకే కాల్ చేస్తాడని తెలిసిన నరహరి ఫోన్ తీసుకోలేదు. తల్లి తీసుకుని మాట్లాడింది.
“అమ్మా! ఫోన్ స్పీకర్ లో పెట్టు. నాన్నకు ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలి.”అన్నాడు శ్రీనివాస్.
“నాన్నా! కోపం తెచ్చుకోకుండా నా మాట విను. పొలాలు కొనడం లేదని నువ్వు కోపంగా ఉన్నావని తెలుసు. కాని దానికి కారణం కూడా చాలా ముఖ్యమైనది. మేము ఇక్కడ కష్టపడి సంపాదించింది మన ఊర్లోనే పెట్టుబడి పెట్టాలని నువ్వంటే సరే అని ఒప్పుకున్నాం. కాని వారం క్రితం జరిగిన సంఘటన మా ఆలోచన పూర్తిగా మార్చేసింది”.
“ఏం జరిగింది వాసూ” ఆత్రుతగా అడిగింది విజయ. నరహరి కూడా ఏం జరిగిందో అని వినడానికి రెడీ అయ్యాడు.
******
శ్రీనివాస్ ఆఫీసులో చాలా బిజీగా ఉన్నాడు. ఇయర్ ఎండింగ్ కావడంత తను పని చేస్తున్న ప్రాజెక్టు చివరి దశకు వచ్చింది. చాలా జాగ్రత్తగా టీమ్ ని నడిపించాలి. ఏమాత్రం తేడా వచ్చినా కోట్లలో నష్టం వస్తుంది. అందుకే టెన్షన్ గా కూడా ఉన్నాడు.
ఇంతలో అతని మొబైల్ మ్రోగింది. ఇండియా నుండి కాల్..
“హలో!” కంప్యూటర్ మీద పని చేస్తూ అన్నాడు శ్రీనివాస్.
“ఒరేయ్ వాసూ! నేను శ్యామ్ ని. మన ఊరినుండి మాట్లాడుతున్నాను. చాలా దారుణం జరిగిపోయిందిరా!” చాలా ఆందోళనగా మాట్లాడుతున్నాడు.
“అయ్యో! ఏమైందిరా? అంతా బానే కదా. మనం పొలాలు కొందామని బేరం పెట్టాం. రైతులేదన్నా గొడవ పెడుతున్నారా? డబ్బులు ఎక్కువ అడుగుతున్నారా లేక సర్పంచ్ ఏదైనా లిటిగేషన్ పెట్టాడా?? ఊరి పొలాలు వాడికి దక్కకుండా మన యువకులం కలిసి సేకరిస్తున్నామని మండిపోతున్నాడు కదా..” అన్నాడు వాసు.
“అది కాదురా? ఇటీవల కురిసిన వానలకు మన ఊళ్లోని బడి కూలిపోయింది. ఇద్దరు పిల్లలు చనిపోయారు. మరో పదిమందికి బాగా దెబ్బలు తాకాయిరా. ఆసుపత్రి కూడా అప్పుడో ఇప్పుడో కూలిపోతుందన్నట్టుగా ఉంది. లోపలికి వెళ్లాలంటే అందరూ భయపడుతున్నారు. ఇదే భయంతో ఆసుపత్రికి డాక్టరు రావడం ఎప్పుడో మానేసాడు. కాంపౌండరే చిన్న చిన్న సుస్తీలకు ఆదుకుంటున్నాడు.”
“అయ్యో! ఇంత ఘోరమా? ఊర్లో ఇంతమంది ఉన్నారు. బడిగురించి, ఆసుపత్రి గురించి ఎవ్వరూ పట్టించుకోలేదా? సరే ఇప్పుడేం చేద్దామంటావ్ శ్యామ్?” బాధగా అడిగాడు వాసు.
“నాది, మన ఫ్రెంఢ్స్ ఆలోచించిన తర్వాత అనుకున్న ఆలోచన ఇది. నువ్వు, అక్క కూడా ఆలోచించంఢి. మీరు అమెరికాలో సంపాదించింది ఊర్లో పెట్టుబడి పెట్టి వ్యాపారం చేయాలనుకున్నారు. దానివల్ల ఇక్కడి నిరుద్యోగులకు ఉపాధి లభిస్తుంది. కాని మీరు సంపాదించింది మొత్తం కాకున్నా కొంచెమైనా వ్యాపారం బదులు సాయం చేయగలరా? ఈ బడి, ఆసుపత్రి బాగోగులు మనమే చూసుకుంటే మంచిది కదా. ప్రతీదానికి ప్రభుత్వం అని కూర్చుంటే ఎప్పటికయ్యేను? ఆలోచించి ఏ సంగతి చెప్పండి. మన ఫ్రెంఢ్స్ అందరం ఎదురు చూస్తుంటాం.” అని ఫోన్ పెట్టేసాడు .
*****
“అదీ నాన్నా జరిగింది. మాకోసం నువ్వు బానే సంపాదించావు. నేను అక్క కూడా మంచి ఉద్యోగాలలో ఉన్నాము. అంతా మాకోసం , మా కుటుంబం కోసమే అనుకోకుండా మన పల్లెటూరికి కూడా కాస్త సాయం, సేవ చేయాలనుకున్నాం. వ్యాపారం పెట్టి దాన్ని అభివృద్ధి చేసేబదులు గ్రామంలో కావలసిన సదుపాయాలను ఎందుకు ఏర్పాటు చేయకూడదు అనిపించింది. దీనివల్ల మాకు లాభం డబ్బు రూపేనా అందదు కాని ఎందరికో సాయం అందుతుంది. ఉపాధి కూడా లభిస్తుంది. ఏమంటావు?” అన్నాడు శ్రీనివాస్.
అంతలో వాళ్ల కూతురు స్వప్న కూడా గ్రూప్ కాలింగ్ లో వచ్చింది.
“నాన్నా! రెండు వారాల్లో నేను, తమ్ముడు ఇండియా వస్తున్నాం. అందరం మన ఊరెళదాం. రెడీగా ఉండండి.” అని చెప్పింది.
నరహరి కోపమంతా పోయి ఆలోచనలో పడ్డాడు. ఈ పిల్లలు చేస్తున్నది ఎంతవరకు కరెక్టు. కష్టపడి సంపాదించినదంతా ఇలా ధారపోయడం అవసరమా?? అనుకున్నాడు.

*****

నెల రోజుల తర్వాత రామాపురంలో కోలాహలంగా ఉంది. కూలిపోయిన బడి దగ్గర పెద్ద షామియానా వేసారు. కుర్చీలు వేసారు. గ్రామ యువత చాలా హడావిడిగా ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు. దాదాపు ఊరిపెద్దలంతా అక్కడే ఉన్నారు.
ఇంతలో ఆ గ్రామ కలెక్టర్ వంశీమోహన్ ని తీసుకుని నరహరి, విజయ దంపతులు, వాళ్ల పిల్లలు తమ కుటుంబాలతో, మరి కొందరు స్నేహితులందరూ నాలుగైదు కార్లలో వచ్చారు.
గ్రామప్రజలంతా కలెక్టరుగారికి, యువతకు స్వాగతం పలికారు.
ముఖ్యులైన వారు స్టేజ్ మీద కూర్చున్నారు. మిగతావారు స్టేజ్ ముందు షామియానాలో కూర్చున్నారు.
శ్రీనివాస్ లేచి అందరికీ నమస్కరించాడు. “నేను పుట్టింది ఇక్కడే అయినా, పెరిగింది, చదువుకుని ఎదిగింది అంతా పట్టణంలోనే. కాని నా మూలాలు ఇక్కడే అని ఎప్పుడూ గుర్తు పెట్టుకుంటాను. కొంతకాలంగా నేను , మా అక్క, కొందరు అమెరికాలోని స్నేహితులు, ఇక్కడి మిత్రులం కలిసి మన ఊరికి ఏదైనా చేయాలనే కోరికతో మా డబ్బులను ఇక్కడ పెట్టుబడి పెట్టి వ్యాపారం చేసి ఉపాధి కల్పిద్దామనుకున్నాము. కాని దానికంటే ముఖ్యమైనవి చాలా ఉన్నయని అర్ధమయ్యాక మా ఆలోచనను కాస్త మార్చుకున్నాము. మా ఆలోచనలు, ప్రణాళికలను కలెక్టర్ గారు మీకు వివరిస్తారు” అని కూర్చున్నాడు.
కలెక్టర్ వంశీమోహన్ లేచి ప్రజలందిరికీ నమస్కరించాడు. “ సాంకేతికత పెరుగుతన్నది. సంపాదన పెరుగుతున్నది. సంపాదించాలనే కోరిక కూడా ఈనాటి యువతలో చాలా హెచ్చుగా ఉన్నది. చదువులన్నీ సంపాదనకొరకే.. వారికి తమ పల్లెటూరు, మాతృభూమి మీద మమకారం అంతగా లేదు. విదేశాలకు వెళ్లి అక్కడే స్థిరపడిపోతున్నారు అని చాలామంది అనుకుంటారు. ఇది నిజమే కావొచ్చు కాని నేటి తరం మారుతున్నది. వారి ఆలోచనలు మారుతున్నాయి. డబ్బే వారి సర్వస్వం కాదు. ఏదైనా సాధించాలి. కష్టపడాలి. సంపాదించాలి. తమ కుటుంబం కోసమే కాక సమాజం కోసం కూడా తమ వంతు సేవ, సాయం చేయాలనే యువత ముందుకొస్తున్నది. వీరు విదేశాలలో ఉన్నా తమ మాతృభూమిలో ఎటువంటి అవసరం అయినా చేయడానికి ముందుకొస్తున్నారు. కొందరు తమ ఉద్యోగాలను, వ్యాపారాలను కూడా వదిలి తమ స్వస్థలానికి వచ్చి తమతో పాటు ఇతరులకు కూడా ఉపయోగపడే పనులను చేస్తున్నారు. ఇది చాలా సంతోషదాయకం.
మన గ్రామ యువత కూడా తమవంతు సాయంగా కాదు ఒక బాధ్యతగా ఈ ఊరి అభివృద్ధి కోసం ఒక్కటై పని చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు. వారినందరినీ అభినందిస్తున్నాను. ముందుగా బడిని, ఆసుపత్రిని బాగు చేయాలని. పాత బిల్డింగులను తీసేసి కొత్తగా నిర్మించాలని ఆలోచన. దీనికి కావలసిన సొమ్ము అమెరికానుండి పంపిస్తే ఇక్కడి యువత దాన్ని ఈ కార్యక్రమాలకు వినియోగిస్తారు. ఇదంతా నిస్వార్ధ సేవ. ఇందులో ఎవరి జోక్యము, ఆటంకము ఉండకూడదు. ప్రభుత్వం తరఫున మా పూర్తి సహకారం ఉంటుందని సభాముఖంగా తెలియజేస్తున్నాను” అని కూర్చున్నారు.
స్వప్న ముందుకు వచ్చి మైకు అందుకుని “ఈ ఊరిలో గర్భవతులకు, బాలింతలకు, పసిపిల్లలకు సరైనసదుపాయాలు లేవని తెలిసింది. నేను , నాకు తెలిసిన మిత్రులం కలిసి ఈ విషయంలో అతి త్వరలో ఒక బృహత్తరమైన ఆలోచన చేస్తున్నాము. గ్రామంలోని మహిళలకు సరైన వైద్య సదుపాయం అందేలా మావంతు కృషి మేము చేస్తాము. దీనికి ఇక్కడి యువత మాకు అండదండగా ఉన్నారు.”
ఈ మాటలు విన్న రామాపురం యువత మేమున్నాం అంటూ గట్టిగా అరిచారు.
“చూసారా! నిన్నటి మనకంటే నేటి తరం ఎంత స్వచ్ఛమైనదో.. “అంటూ సంతోషంగా భర్త చేతులు పట్టుకుంది విజయ. అవునంటూ చెమర్చిన కళ్లను తుడుచుకున్నాడు నరహరి..

******

గిలకమ్మ కతలు – బాతుగుడ్డెక్కిన కోడి

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

“ అయినియ్యా రాతలు..? తెల్లారగట్టనగా మొదలెట్టేవ్ రాత్తం. అదేదో దేశాన్నుద్దరిత్తాకి పేద్ద పేద్ద డాట్రు సదువులు సదుంతున్నట్టు. ఏం రాతలో ఏవో..! ఇయ్యేటికవుతయ్యో లేదో బాబా..”
గుల్లుప్పోసి కుండలో లోపలకంటా కూరిన పిక్కల్దీసిన సింతపండుని సిన్న డబ్బాలోకి తీసుకొత్తాకి మూలగదిలోకెల్లి వత్తా వత్తా..అక్కడే కింద వసారాలో మడిగాళ్ళేసుకుని కూకుని ఓమొర్కులో ములిగిపోయిన గిలక్కేసి సూత్తా ఇసుగ్గా అంది సరోజ్ని.
“య్యే..! దానిపని నీకేవొచ్చిందే సరోజ్నే రాస్కోనివ్వక? కొండల్ని గుండగొట్టాలా యేటది?మల్లీ ఏవన్నా అంటే అన్నానంటాక్కానీ.. “
అప్పుడే కోసుకొచ్చిన కనకాంబరం పూల్ని దండ కడతా గిలకమ్మని ఎనకేసుకొచ్చింది ఆల్ల అమ్మమ్మ సుబ్బాయమ్మ.
ఏసంకాలంలో వడేలెడతాకొచ్చి ఆమట్నే ఉండిపోయిందేవో..సుబ్బాయమ్మకీ పొద్దు ఎల్తాలేదు. లేత్తానే కూతురు ఇస్టీలు గళాసుతో తెచ్చిచ్చిన కాపీ పుచ్చుకుని ఆమట్నే దోడ్డెనకాలకెల్లిందేవో.. సెట్టు సుట్టూతా రాలి కిందడిపోయిన కనకాంబరం పూలని సూసి “అయ్ మీ కడుపులు మాడ. సెట్టేత్తవెంతుకో పూలు కోసుకుండగాని. రాలి అట్తే కిందడ్దాయ్. ఉన్నదొక్కగానొక్క కుర్రముండ. ఆ నాలుగూ కోసి ఆమట్న దండ కడ్తే అదెట్టుకోదా? రాలి సచ్చినియ్..” అని తిట్టుకుంటా సెంగులోకి కాసిన్ని కనకాంబరం పూలుకోసుకొచ్చి దారపు రీలందుకుంది ..మాలకడ్దావని.
“ ఏటో మాయమ్మ మనవరాల్ని ఇట్తే ఎనకేసుకొత్తన్నాది. పూల్దండ కట్టేతలికి వాసనంటేసి మా ఇదైపోయిన్నట్టుందేటే అమ్మా. ..నీకు? దాన్నెనకేసుకొత్తన్నావ్? ఏ ఝామైందది అక్కడయ్యేసుకుని కూకుని..” కయ్యుమంది సరోజ్ని..
కూతురుకంటే నాలుగాకులెక్కువే సదివిందేవో సుబ్బయమ్మ… ఆవిడూరుకుంటదా..
తాస్పామల్లే ఇంతెత్తున లెసింది కూతురు మీద..
“ నోర్మూసుకో..! పిల్లామట్న రాసుకుంటంటే ఏడేడి పాలుగాసి తెచ్చిత్తం మానేసి మాటలోటా? నీకెలాగా అచ్చరం ముక్క రానే లేదు. దాన్నన్నా సదుంకోనియ్యి. మీ నాన్నెంత తవుసట్టేడో నీ సదుంకోసం. బళ్ళోకెల్తేనా? “ అంటా నాలుగు కనక్కాంబరం పూలు రెండటు రెండిటు పెట్టి తోకలు కలిపి దారంలోకి దూరుత్తా గిలక్కేసి తిరిగి..
“ ఆ సదివిన నాలుక్కళాసులు దాకా పల్కా, బలపాలకిడాకులేనే గిల్కా. పుత్తకాలకి ఇంకైతే ఒట్టు..వచ్చినోడు వచ్చినట్టుండేవోడు మేస్టరుగారు..” సరోజ్నమ్మ సంచీ తెరిత్తే ఒట్తమ్మా.. సదుంతుం లేదమ్మగోరూ “ అని.
ఆయనొచ్చినప్పుడల్లా ఏ ఆనపకాయ ముక్కో, గుమ్మిడికాయ ముక్కో , కందముక్కో ఎతుక్కోలేక సచ్చీదాన్ని..పచ్చిమిర్గాయలో సంచీలో ఏసిత్తాకి. ఏమాటకామాటే సెప్పుకోవాలి..సెట్లకి రెండు వంకాయలుంటే ఆ రెండే అట్టుకెల్లీవోడు..ముండా మేష్టరు..ముండామేస్టరని..”
“నా కూతురు సదుంకేంగానీ …నువ్విచ్చే ఆటికోసం వత్నాడా మేష్టరని మియ్యమ్మని ఎనకేసుకొచ్చేవోడు మీ తాత. మియ్యమ్మ మింద గాలారనిచ్చేవోడా..ఈగ వాల్నిచ్చేవోడా మీ తాత.. ?”
“ అయ్యన్నీ ఎంతుకే ఇత్తం అమ్మమ్మా..?” రాస్కునే రాస్కునేదల్లా తలెత్తడిగింది గిలక సుబ్బాయమ్మొంక సూత్తా..
“ అయ్యా..! ఇవ్వాపోతే బళ్లోంచి పంపేత్తాడేవోనని నా గుండెల్దడెత్తిపోయ్యేవే గిలక..మీ తాత్తో పళ్ళేను గందా..మాటాడితే కర్రెత్తీసీవోడు..ఏదో నాలుగచ్చరం ముక్కలు రాతం వొత్తే ఉత్తరవన్నా రాత్తదనీవోడు.. ”
“…ఇయ్యాల .. నిన్నంటాకి దానికి నోరెలా వత్తందోగానీ మీయమ్మకి..సిన్నప్పుడు అజ్జేసిన అల్లరికి సగం ఆయుస్సయిపోయిందే గిలక మీ తాతకి. సంకనాకిచ్చేసేదనుకో..”
“ ఉప్పుడంటే ఇలాటి సంచులొచ్చినియ్యిగానీ…మీయమ్మ సదుంకునే రోజుల్లో ఏసంకాలం శెలవులయ్యాకా బళ్ళు తెరిసే ఏలకి సంచికుట్టిత్తాకని మీ తాత పొలానికి మందేసిన ఈరియా సంచి ఉతికీ ఉతికీ ఎండేసి దాన్నట్టుకుని మిసనోడి దగ్గరికి తిరిగిందాన్ని తిరిగినట్టుండేదాన్ననుకో. అయినా కుట్టి సత్తేనే ఆ సచ్చినోడు. సూదిరిగిపోద్దని తిప్పిందాన్ని తిప్పినట్టు తిప్పీవోడు. అక్కడికీ తిరగలి మీద రాయల్లే ఆడి సుట్టూ తిరగలేక సూదిచ్చుకుని కుట్టిన్రోజులున్నాయ్. “
అంటా సుబ్బయ్యమ్మ ఇంక ఏదో సెప్పబోతుంటే
“నువ్వయ్యన్నీ సెప్పక సెప్పక దానికే సెప్పు. దాన్నోటికి అద్దూ పద్దూ ఉండదింక . ఆల్లున్నారనీ సూడదు..ఈల్లున్నారనీ సూడదు..ఎంతమాటబడితే అంత మాటంతది..” అంటా ..
గిలకమ్మ దగ్గరకంటా వచ్చి..
అడుగున నాలుగాకులేసిన వైరు బుట్ట, డబ్బులూ గిలకమ్మ సేతికందిత్తా..
“ ఇంకా బట్టైమవ్వలేదుగానీ ..సంచక్కడెట్టి..రావులోరి గుడికాడ ..నర్సమ్మామ్ముంది సూడు..”
“ ఏ నర్సమ్మామ్మా..”
“ అదే ..ఎర్రతాత లేడా?”
“ఊ..ఊ..ఆ తాత ఆల్ల మామ్మా..! “
“అమ్మయ్య. ఎల్గిందా? పోన్లే..! బేగినే..బతికిచ్చేవ్. ఆ మామ్మగారిల్లే. ఆల్లింటికెల్లి.. కోడిగుడ్లట్రా..! మొన్నామజ్జన ఏదో ఆయంతిలో కనపడి సెప్పింది..పెట్ట గుడ్లెడతందని..కావాలంటే పిల్లనంపు అని. ” అంది సరోజ్ని..పుస్తకాలు సంచీలో సర్దేసి లేసి నిలబడ్ద గిలకమ్మొంక సూత్తానే బుట్టున్న సేయి ముందుకు సాపుతా..
“ ఎన్ని…” అంది గిలక డబ్బులెనక్కి సూత్తా.
“ ఎన్నుంటే అన్నీ ఇచ్చెయ్ మను. గుడ్డు మూడ్రూపాలు. సరిపోపోతే మల్లీ వత్తానన్సెప్పు..”
“ఇత్తదో..ఇవ్వదో..”
“ అదిత్తదో ఇవ్వదో. ముందు నువ్వే సెప్పేత్తావ్. అపశకునం మాటలూ నువ్వూను..సుభం పలకరా పంతులూ అంటే పెల్లికూతురు ముండని లేపుకురండన్నాడంట. నీలాటోడే..”ఇసుక్కుంది సరోజ్ని.
“తప్పేవంది. అయినందానికీ కాందానికీ పిల్లనాడిపోసుకుంటావ్. అదొక్కటి దొరికింది నీకు తేరగాను. “ అని సరోజ్నిని జగడమాడి..గిలకెనక్కి సూత్తా..
“ ఎల్లు.ఎల్లి మియ్యమ్మిచ్చిన డబ్బులుకి ఎన్నుంటే అన్నియ్యమని పట్రా.ఒకేల ఇంకా ఉంటే ఎన్నున్నాయో అడిగి ఉంచమని సెప్పిరా. ఎవ్వరికీ ఇయ్యద్దు ఇప్పుడే వచ్చేత్తానని సెప్పు. డబ్బులట్టుకుని ఎల్దూగాని..” అంటా గిలకమ్మని దగ్గరకంటా వచ్చి కింద కూకోమన్నట్టు సైగ సేసి అంతకు ముందే బిగిచ్చి సివరకంటా అల్లి రిబ్బను ముడేసిన జడలో మూరడు కనకాంబరాల దండ జడ పొడుగూతా ఏల్లాడేలాగా పెట్టి..పిల్ల ఈపు మీద రెండు సేతులేసి ముందుకు తోత్తా వేల్లిరిసింది..దిట్టి తీత్తన్నట్టు సరోజ్నీ ఆల్లమ్మ కలవలపల్లి సుబ్బాయమ్మ.
“ సాల్లే సంబడం. బాగానే ఏల్లాడతన్నయ్ గానీ ..గుడ్లట్టుకుని అందరూ సూసేరో లేదోనన్నట్టు దండలెగరేసుకుంటా రాక నిదానంగా రా..పగిలిపోతాయ్..” ఎనకనించి కేకేసింది సరోజ్ని.
“నువ్ సెప్పాలి మరి నాకు. గుడ్లు మెల్లిగా తేవాలని నాకు తెల్దు” ఇసుక్కుంది గిలక తలుపు దగ్గరకేసి ఎల్తా..ఎల్తా..
పెద్ద ఎడల్పాటి పేడతో అలికిన దాగరి బుట్టలో..ఎండు గడ్డేసి మెత్తగా ఉంటాకని సిట్టూ తవుడూ పోసినంతసేప్పట్తలేదు గుడ్లట్టుకుని గిలకమ్మొత్తాకి..
వత్తా వత్తానే..”ఇంతుకా గుడ్లట్టుకు రమ్మన్నావ్. పిల్లల్ని సేయిత్తాకా? “
“మరెంతుకనుకున్నా..? ఇన్నేసి గుడ్లు తెప్పిచ్చి అట్టేసిత్తే ఆరగిద్దావనుకున్నావా? “ ఎటకారంగా అంది గిలక దగ్గర్నించి బుట్టందుకుని ఒక్కోటీ సెవి దగ్గరెట్టుకుని ఊగిచ్చి ఊగిచ్చి సూత్తా..
“ఎంతుకలా ఊపుతున్నా ..” అడిగింది సుబ్బాయమ్మ కూతురెనక్కి మా ఇదిగా సూత్తా..
“ జడిసిపోయ్యినియ్యేవోనని. ఓసారిలాగే పిల్లల్జేత్తానని కోడి గుడ్లకంపితే కొనుక్కునీవోల్లెవరూ రాక ఉండిపొయ్యినట్టున్నయ్. పాత గుడ్డిచ్చింది. మూడు వారాలు కోడి ముణగదీసుకుని కూకున్నా పిల్లైతే ఒట్టనుకో. కొనుక్కుంటాకి ఎవ్వరూ రాపోతే గిన్నెలో కాసిన్నీళ్ళోసి పొయ్యి మీదెడితే అదే ఉడుకుద్దిగదా..! ముసిలోడికిత్తే తినడా? అసలే పళ్లన్నీ ఊడి సచ్చినయ్యీయ్యేవో..మెల్లగా నవుల్దుడు. ఏటో..అన్నీ అమ్ముతువే..! మొన్నామజ్జన పాదుక్కాసిన దొండకాయలు ఏబులుం రాయేసి అమ్మిందంట ఆ బేంకులో పన్జేసి ఆవిడికి. గదిలో అద్దెకుంటందనుకో. ఉండేది ఒక్కగానొక్క మడిసి.మొగుడా మొద్దులా? పిల్లలా పితికిలా? నాలుక్కాయిలిచ్చి ఏపుకోమ్మా అంటే ఎంటందంగా ఉండిపోను. ఎక్కడ్నించొత్తయ్..! పేడ కుప్పలోంచి పుట్టిందానికి పిడక బుద్దులు రాక.! మల్లీ ఇంట్లో ఉంటన్న పాపానికి ఏదన్నా పనుండి బేకీకెల్తే ముందు పంపిచ్చెయ్యాలి..ఇదేదో ఊరికినే ఉండనిత్తన్నట్టు..”
“మరలాటప్పుడు మల్లీ దానింటికే ఎంతుకంపా గుడ్లకోసం..ఊరు గొడ్డోయిందా గుడ్లకి. ఇంతబతుకూ బతికి ఇంటెనకాల సచ్చినట్టు..తెలిసీ తెలిసీ దానింటికంపి తెచ్చింది గాక…మల్లీ నోరడేసుకుంటం ఒకటి. ఒకసారయ్యిందిగందా..కూకుని కూకుని పెట్టకి ముడ్డి నొప్పితప్పితే గుడ్డు పిల్లయ్యేనా? అదేదో ముందే సూస్కో..”
“ అంతుకే మరి..సెయ్యూడొచ్చేతట్టు ఊపి మరీ స్సూసేది..ఎంతుకనుకున్నా? అయినా ఇయ్యాలా రేపూ అందరూ తిని సత్తన్నారు. బలవొచ్చుద్దనంట. గసికిల్లాగ తయారవుతున్నారు ఎదవ సోకులని ఎదవ సోకులు. అదొక్కద్దే అమ్ముద్ది. పైకట్టుకెల్లద్దంట ముసలోడిక్కూడా పెట్తకుండా..”
“ ఏడిసినట్టే ఉందిగానీ ..ఎన్నయినియ్యో లెక్కెట్టు. ఎన్ని గుడ్లెడదావనుకుంటన్నా?.”
అంది సుబ్బాయమ్మ బుట్తలోని సిట్టులో సెయ్యెట్టి మునేళ్లతో అటూ ఇటూ తిప్పుతా..
“పెట్త పెద్దదే గడోతల్లే. ఎన్నెట్నా లాగేసుకుంటది ఒళ్ళోకి. ఇరవైయ్యెట్టు..”
“ పెట్టు…అయిదారు అడిలిపోయినా పదేను పిల్లల్దాకా అవుతాయ్..! ఇంతకీ పెట్టనొదిలేసేవా? ఇంకా గూట్టోనే ఉందా? “
“ వదలకుండా ఉంటే సత్తాది. అంతుకే వదిలేసి కాసిన్ని నూకలుంటే జల్లేను.
“మంచి పన్జేసా..! ఒకసారంటూ అనగటం మొదలెట్టిందంటే తిండీ తిప్పలూ ఉండవిక. ఆమట్నే కూకునుంటాది గుడ్ల మీద..”
“కూకోనిత్తావా ఏటి అది కూకుంటానంటే మాత్తరం. రోజూ గంటా, గంటన్నరైనా వదిలేత్తాను.. లేదంటే సచ్చూరుకుంటది.” అంటా గుడ్ల బుట్టదెచ్చి సుబ్బాయమ్మ దగ్గరకంటా పెట్టి..”నువ్ సర్ధుతా ఉండు. రావుకాలం జూసొత్తాను. దాన్ని బట్టి కోణ్ణి పడుకోబెడదాం..” అంటా లోనికెల్లబోతంటే ..
“ఇయ్యాలేవారం..?” అంది సుబ్బాయమ్మ.
“శుక్రోరం…”
“ శుక్రోరం మజ్జాన్నించి గానీ రాదు రావుకాలం..పెట్టనట్టుకురా..గుడ్లెడతం ఎంతసేపు..” అంటా..గుడ్లన్నీ వరసాగ్గా పేర్సి కూతురట్టుకొచ్చే పెట్తకోసం సూత్తన్న సుబ్బాయమ్మ..
ఆయసంతో రొప్పుతా పరిగెత్తుకొచ్చిన గిలకమ్మన్జూసి..
“ ఇప్పుడే గందా ఎల్లేవ్? ఆ సేతుల్లోయేటి..?” అంది నుదురు సిట్లిచ్చి గిలకమ్మనే సూత్తా..
“ గుడ్లు..ఇయ్యి గూడా పెట్తమ్మమ్మా..” అంది గౌన్లోంచి గుడ్లు తీసి వాళ్ల అమ్మమ్మకందిత్తా..
“ ఇయ్యేంగుడ్లే..! నీ కడుపు సల్లగుండా? కోడి గుడ్లు కాదియ్యి. ఏం గుడ్లుయ్యి..? ఇంత పెద్దగా ఉన్నాయ్..”
“ బాతు గుడ్లు..”
“ అయ్ నియ్యమ్మా కడుపు మాడా? అయ్యెక్కడియ్యే నీకు? “ యెనకనించొత్తా సరోజ్నంది.
“ కొన్నా..! “
“ఎక్కడ?”
“ మా బడికాడ సెంద్రమ్మామ్మ ఆల్లు అమ్ముతున్నారు”
“ దయిద్దురుగొట్టుమ్ముండా..నన్నడగద్దేటే తెచ్చేటప్పుడు? బాతుగుడ్డెవడు తెమ్మన్నాడు నిన్ను. అయినా డబ్బులెక్కడియ్ నీకు..”
“నువ్వియ్యి” ఇచ్చి తీరాలన్నట్టు అంటన్న గిలక్కేసి తెల్లబోయి సూసింది..సరోజ్ని.
“ అయినా కోడి కింద బాతు గుడ్డెడితే పిల్లలవుతయ్యని నీకెవరు సెప్పేరు?”
“ కాకి కింద కోయిల గుడ్లెట్టుకుంటే కోయిల్లవుతుల్లేదా?”
కిసుక్కున్నవ్విందా మాటకి సుబ్బాయమ్మ..నవ్వీ నవ్వీ
“ దానికి బదులిత్తం నీ వల్లగాదుగానీ ..పిల్ల సరదా పడింది డబ్బులిచ్చి పంపిచ్చు.
“ అని కూతురితో అని..మనవరాలొంక మురిపెంగా సూత్తా..
“ అయ్యిటియ్యి పెడతాను. “ అని మల్లీ కూతురొంక సూత్తా
“ పిల్లల సరదా మనవెంతుక్కాదనాలి. ఇయాలా, రేపూ పిల్లల దగ్గర నేర్సుకోవాలి మనం. తప్పులేదు. సదువులట్తాటియ్యి. కాపోతే బాతు గుడ్డెడితే ఇంకోవారం ఎక్కువ పడుకోబెట్టాలి కోణ్ణి. “అంది సుబ్బాయమ్మ ..
ఎనకనించెల్లి అమ్మమ్మ మెడని సుట్తేసింది గిలక.
“ అమ్మమ్మ నోట్తోంచి ఊడిపడిందిది..” మనసులోనే అనుకుంది సరోజ్ని ఆల్లిద్దర్నీ అలా సూత్తా..
—-

చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 4

రచన: మన్నెం శారద

సూర్యుడు పుడమి రేఖని దాటి బయటపడలేదు గాని తూర్పు ఎర్రబడుతోంది. అతని ఆగమనాన్ని సూచిస్తూ.
సముద్రం చిన్నపిల్లలా కేరింతలు కొడుతోంది.
కెరటాలు నురుగుపై పడిన ఎర్రని కాంతి ముడి విడిపడిన పగడాల మూటలా చెదరిపోతున్నది.
నిశాంత మెల్లిగా ఇసుకలో అడుగులేసి నడుస్తూ ఒక చోట ఆగిపోయింది.
అక్కడ సముద్రానికభిముఖంగా కూర్చుని గొంతెత్తి భూపాల రాగమాలపిస్తున్నాడు హితేంద్ర.
అతని కంఠం వడిలో దూకే జలపాతంగా, సుడిలో చిక్కుకున్న గోదారిలా అనంతమైన ఆకాశాన్ని అందుకోవాలని ఆరాటపడి ఎగసిపడే సముద్రంలా రకరకాలుగా పల్లవిస్తోంది.
వినేవారి చెవుల్లోంచి ప్రవహించి గుండెని తాకి అలరిస్తోంది.
తరంగాల మీద ఆడుకునే పడవల్లా, పదాలు అతని కంఠస్వరంతో ఆడుకుంటున్నాయి.
సూర్యోదయమైంది.
జనసంచారం ప్రారంభమైంది.
అతని కంఠస్వరమాగింది.
లేచి నిలబడి ఇసుక దులుపుకుని వెనక్కు తిరిగి చూశాడు.
అతని కళ్లు ఆశ్చర్యంగా నీటిలో తేలిన చేప పిల్లల్లా తళుక్కున మెరిసేయి.
అతనికి పది పదిహేను గజాల దూరంలో మలచిన శిల్పంలా నిలబడి వుంది నిశాంత.
“మీరా?” అన్నాడతను ఆపుకోలేని ఆశ్చర్యంతో తల మునకలవుతూ.
ఆమె నవ్వింది తల వూపుతూ.
“ఇలా వచ్చేరేంటి, ప్రొద్దుటే?”
“తూర్పు తీరపు సముద్రపు బొడ్డున గంధర్వుడొకడు గానకచ్చేరి చేస్తున్నాడని తెలిసి!” ఆమె నవ్వుతూ చెప్పిన జవాబుకి సిగ్గుపడుతూ తల దించుకున్నాడు హితేంద్ర.
“రండి” అందామె చనువుగా.
అతను ఇసుకలో ఆమె వెంబడి నడుస్తూ “వాకింగు కొచ్చేరా?” అనడిగేడు.
“మీకోసమే వచ్చేనంటే నమ్మలేకపోతున్నారా?”
హితేంద్ర ఇబ్బందిగా చేతిలో గీతలు గీసుకుంటూ “మీరు చెబితే నమ్ముతాననుకోండి. కాని.. ఇంత పొద్దున్నే..”అన్నాడు సందిగ్ధంగా చూస్తూ.
“పొద్దున్నే ఏవిటండి బాబూ. నా మీద ఇంత బాధ్యత పెట్టుకుని ఎలా నిద్ర పొమ్మంటారు. రేపు మీరు సరిగ్గా పాడకపోతే.. మీరు బాగానే వుంటారు. నేను ఊరి ఖాళీ చేయాల్సుంటుంది” అంది నిశాంత.
హితేంద్ర నవ్వి “మీరు గమ్మత్తుగా మాట్లాడుతారు” అన్నాడు.
నిశాంత అతనివైపు సీరియస్‌గా చూసి “నేను నూటికి నూరుపాళ్లు నిజం మాట్లాడుతుంటే మీకు గమ్మత్తుగా అనిపిస్తుందా?” అంది కోపం నటిస్తూ.
హితేంద్ర ఆమె వైపు బెదురుతున్నట్లుగా చూసి “గమ్మత్తంటే గమ్మత్తుగా కాదనుకోండి”అన్నాడు.
నిశాంత అతని బెదురు చూసి ఫక్కున నవ్వింది. ఆమె నవ్వు చూసి అతను కొంచెం తేరుకున్నాడు.
“మీకు తెలీదు హితేంద్ర. మీ వాయిస్ నన్ను చాలా ఇంప్రెస్ చేసింది. ఎందుకంటే కారణాలు చెప్పలేను గాని మిమ్మల్ని చాలా ఉజ్వలంగా చూడాలన్న కోరిక నాలో పుట్టి క్షణాలు మీద పెరిగి ఊడలు ఊనింది. అందుకే విద్యతో మాట్లాడి ఈ ప్రోగ్రాం ఎరేంజ్ చేసాను. అది సక్సెస్ కావాలని నా ఆకాంక్ష. మీరెలా ప్రాక్టీసు చేస్తున్నారో తెలుసుకోవాలని మీ ఇంటికెళ్ళేను. మీ అమ్మగారు చెబితే ఇటొచ్చేను. మీ పట్టుదల చూసి ఎంతో సంతోషం కల్గింది. మీరు తప్పక విజయం సాధిస్తారు.” అంది ఆవేశానికి గురవుతూ.
హితేంద్ర ఆమెవైపు విస్మయంగా చూసాడు.
ఎంతో నాజూకుగా, సన్నజాజి మొగ్గలా వుండే ఆమెలో ఇంత పట్టుదల, ఆశయం వున్నాయంటే బహుశ ఎవరూ నమ్మలేరు.
“ఏం మాట్లాడరూ? ఇంకా అపనమ్మకంగా వుందా?” అంది నిశాంత రెట్టిస్తున్నట్లుగా.
“ఆహా. అది కాదు.”
“మరి?”
“నిజం చెప్పమంటారా?”
“అబద్ధం కూడా చెప్పాలనుకుంటున్నారా?”
హితేంద్ర నవ్వి”మీతో మాట్లాడలేనంది. నాకసలు మటలు రావు.”అన్నాడు.
“ఆ సంగతి మీ సుబ్రహ్మణ్యం చెప్పాడు లెండి” నిశాంత కారు డోరు తెరచింది.
“ఎందుకు, నేను నడిచి వెళ్ళిపోతాలెండి”అన్నాడతను మొగమాటంగా.
“నాకీ మొగమాటాలు నచ్చవు మిస్టర్ హితేంద్రా?”
హితేంద్ర గబుక్కున ఎక్కి కూర్చున్నాడు.
నిశాంత కారు స్టార్టు చేసి “ఇప్పుడు చెప్పండి. ఏదో నిజం చెప్పేస్తానన్నారు?”అంది నవ్వుతూ.
“మీరు నా గురించి చాలా శ్రమ పడుతున్నారు.”
“స్తుతి శతకమా?”
“అది కాదు. నిజానికి నేనొక గొప్ప సింగర్ని అవుతానని ఎన్నడూ కలలు కనలేదు. అలా ఎవరూ నన్నాశీర్వదించలేదు కూడా. చాలా సామాన్యంగా జరుగుతున్న మా కుటుంబంలో మా నాన్నగారికి హఠాత్తుగా కేన్సరు రావడం వలన అస్తవ్యస్తమైంది. తగ్గదని తెలిసినా చూస్తూ ఊరుకోలేక ఉన్నదంతా ఊడ్చి పెట్టేం. ఆయన వెళ్ళిపోయేరు. మాకీ దరిద్రం మిగిలింది.”
“గతం తలచుకోకండి” అంది నిశాంత సానుభూతిగా.
“ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నానంటే మేమత్యంత నికృష్ట పరిస్థితులు ఎదుర్కొన్నా సాయపడిన వారెవరూ లేరు. అందుకే అమ్మ చుట్టాలకి దూరంగా మద్రాసులోనే వుండిపోయింది. తనకి నేను బాగా చదువుకోవాలని ఆశ. ఎలాగోలా నాన్నకొచ్చిన పెన్షన్‌తో నన్నింతవాణ్ణి చేసింది. ఈ కరువు రోజుల్లో అది చాలక నేను పని చేయడం వలన.. నిద్ర లేక ఈ ఫ్లూ వచ్చింది. అమ్మ చెప్పింది. మీరే సహాయపడకపోతే నేనీ పాటికి..” అంటూ నవ్వడానికి ప్రయత్నం చేసాడు హితేంద్ర.
నిజానికి అప్పటికే అతని కళ్ళు నీళ్లతో నిండిపోయేయి.
“భలేవారు! నేనేదో ఘనకార్యం చేసినట్లుగా మాట్లాడేస్తున్నారు. ఆ సమయానికొచ్చేను కాబట్టి నాకు తోచింది చేసేను. మీరయితే మాత్రం.. చూస్తూ వెళ్లిపోతారా?”అంది నిశాంత.
“కాదనుకోండి. మీలాంటి డబ్బున్న వాళ్లకి జాలి హృదయాలుండవంటారు మాలాంటివాళ్ళు.” అన్నాడు హితేంద్ర మొగమాటంగా.
“దానికీ దీనికీ ఏం సంబంధం. హృదయం లేని వాళ్లకి డబ్బొస్తే కొత్తగా హృదయం పుట్టుకొస్తుందా? ఆ సంగతులొదిలేసి బాగా ప్రాక్టీసు చెయ్యండి”
హితేంద్ర బుద్ధిగా తలూపేడు.
“మ్యూజిక్ క్లాసులకెల్తున్నారా?”
“ఆ! వెళ్లకపోతే ఆయనూరుకుంటాడా? మీరేం చెప్పారోగాని ఒక్కరోజు నేను వెళ్లకపోతే.. ప్రాణం తీసినంత పని చేస్తాడు. ఆయన్ని చూస్తే తెలియకుండానే సరిగమలు పలుకుతుంది నోరు”
“గురువుల పట్ల ఆ మాత్రం భయభక్తులు వుంటేనే విద్య అబ్బుతుంది” అంది నిశాంత.
కారు హితేంద్ర ఇంటి సందు ముందాగింది.
హితేంద్ర కారు దిగి “మీరూ రండి” అన్నాడు.
“ఇంకోసారి వస్తాను లెండి.”
“ఇక్కడిదాకా వచ్చి కూడా లోపలికి రాలేదంటే అమ్మ నన్ను కోప్పడుతుంది”
“మిమ్మల్నెందుకు కోఫ్ఫడటం?” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది నిశాంత.
“ఏరా వెధవా! ఆ దేవతనేమన్నా అన్నావా? గుమ్మందాకా వచ్చిన లక్ష్మిని బయటనుండే పంపించేసేవా? న్వువెలా బాగుపడ్తావురా? అని”
హితేంద్ర మాటలకి నవ్వింద్ నిశాంత.
“మాటలు రావన్నారు గాని కాస్త ఎక్కువే మాట్లాడుతున్నారు” అంది.
“మీ దయ!”
“నా దయ వలన పాటలు పాడాలిగాని మాటలు కాదు. బై. మీ అమ్మగారికి చెప్పండి. విద్య మరదలు వచ్చిందట. వెళ్ళి చూడాలి!” అంటూ కారు స్టార్టు చేసింది నిశాంత.
*****
నిశాంతని చూడగానే గబగబా బయటకొచ్చేడు విద్యాసాగర్.
“ర. రా. ప్రొద్దుటే ఇలా వచ్చావేం?” అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఊరికే. అలా సీషోర్ వెళ్లొస్తున్నాను. మీ మరదల్ని కూడా చూడొచ్చని” అంది నిశాంత అతని వెంట డ్రాయింగ్ రూంలోకి నడుస్తూ.
“ఇంతకీ ఏది నీ మరదలుగారు?”
“బెడ్‌రూంలో వుంది. రా.” అంటూ ముందుకి నడిచేడు సాగర్.
నిశాంత కూడా ఆ గదిలోకెళ్లింది.
“లతా.. నా ఫ్రెండ్ నిశాంత వచ్చింది నిన్ను చూడ్డానికి.” అన్నాడు అక్కడ మంచమ్మీద పడుకున్న అమ్మాయి వైపు చూస్తూ
లత మెల్లిగా వెనక్కి జరిగి గోడకి జేరబడి “నమస్తే” అంది.
నిశాంత ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ ఆమె వైపు చూసింది. నలుపు, సన్నం, చిన్నగా వున్న ఆకర్షణ లేని కళ్లు సామాన్య రూపం లతది. నిశాంతని కూర్చోబెట్టి కిచెన్‌లోకెళ్ళేడు సాగర్.
“బావ మీ గురించి చెబుతుంటాడు” అంది లత నవ్వుతూ.
“ఏమని?” కుతూహలంగా అడిగింది నిశంత.
“మీరు చాలా తెలివైనవారట. బెస్టాఫ్ ది బేచ్ అని. ఎంతో డబ్బున్నా గర్వం లేదని. నలుగురికి సహాయపడాలని ఆదుర్దా పడుతుంటారని.. ఇంకో సంగతి కూడా చెబితే ఏమీ అనుకోరుగా. “సందేహంగా చూసింది లత.
“చెప్పండి ఇన్ని మాటలన్నాక.. ఇక ఇంకో మాటంటే బాధ పడటం దేనికి?” అంటూ బాధ నటించింది.
లత నవ్వుతూ “మీరు కాలేజీ బ్యూటీయట కదూ!” అంది.
“మీ బావ ఎంత పచ్చి అబద్ధాలాడగలడో.. ఈ ఒక్క విషయం చాలు మీకర్ధం కావడానికి. మిగతావంటే కనిపించనివి. ఏవంటారు?” అంది నిశాంత.
“అబద్ధాలంటున్నావేంటి?” అంటూ ట్రేలో కాఫీలు పట్టుకొచ్చి ఒక కప్పు నిశాంతకిస్తూ అడిగేడు.
“నువ్వు చాలా మంచివాడివనుకున్నాను. నేను లేనప్పుడు నన్నింత డేమేజింగా తిడతావని అనుకోలేదు.” అంది నిశాంత కోపం నటిస్తూ.
“ఏం జరిగింది? ఏం చెప్పేవు లతా!” అన్నాడు సాగర్ కంగారుగా.
“నా తెలివితేటల గురించి, అందం గురించి అలా అనీ యిష్టం వచ్చినట్లుగా కమెంట్ చెయ్యడానికి నీకెన్ని గుండెలు?” అంది నిశాంత. విషయమర్ధమయి సాగర్ చిన్నగా నవ్వేడు.
“మా బావకు అబద్దాలాడడం రాదు. అందమంటే మోడెస్టీ అన్న విషయం నాకిప్పుడు బాగా అర్ధమవుతున్నది” అంది లత.
“ఇక్కడ కాస్సేపుంటే మీ పొగడ్తలకి నా బుర్ర పని చేయదు” అంటూ లేచి నిలబడింది.
“అప్పుడే వెళ్లిపోతావా?” అంది దిగులుగా లత.
“హాస్పిటల్‌కి వెళ్లాలిగా. ముఖ్యంగా నీకోసమే. మామయ్య బయటనుండి రాగానే చెప్పు. నేను డాక్టర్ బ్రహ్మానందంగారితో ఎపాయింట్‌మెంటు తీసుకొనొస్తాను” అన్నాడు సాగర్ తనూ కోటు, స్టెత్ తీసుకుంటూ.
లత తలూపింది.
“వస్తా లత. వీలున్నప్పుడు వస్తుంటాలే” అంది నిశాంత.
లత తలూపింది. కాని ఆమె కళ్లనిండా నీళ్లు చోటు చేసుకోవడం గమనించేడు సాగర్.
అవి నిశాంత కంటపడకూడదని ఆమె చూపులు దించుకుంది.
“ఈ పుస్తకాలు చదువుకో. ఎక్కువ ఆలోచించకు”అంటూ సాగర్ కొన్ని పుస్తకాల్ని మంచం మీద పెట్టి నిశాంతతో బయటకొచ్చేడు.
కారెక్కేక సాగర్ చెప్పేడు. “టికెట్స్ బాగా అమ్ముడుపోతున్నాయి నిశాంత. నిన్న కనుక్కొచ్చేను. అతని ప్రాక్టీసెలా వుంది?” అని
“బ్రహ్మాండంగా వుంది. వలలో రెండ్రోజులనుండి చేపలు పడటం లేదని జాలరులు ఒకటే గోల. పేపరు చూడలేదా?”
సాగర్ అర్ధం కానట్టుగా చూశాడు.
“తమాషాకంటున్నానులే. సముద్రపుటొడ్డున గానకచ్చేరి మొదలెట్టి కష్టపడుతున్నాడు పాపం” అంది.
సాగర్ నవ్వి “అదా సంగతి. ఇంతకీ నీ దృష్టిలో పడ్డవాడు అదృష్టవంతుడు ” అన్నాడు.
“ఎందుకనో?” కొంటెగా చూసింది నిశాంత.
“అకారణంగా వరాలిచ్చే దేవత ప్రత్యక్షమయితే ఆ భక్తుడు అదృష్టవంతుడు గాక మరేమవుతాడు?”అన్నాడు.
“ఈ మధ్య ఏ భట్రాజుతోనన్నా స్నేహం మొదలెట్టేవా? పొగడ్తలు ఎక్కువయ్యేయి. అద్సరే. లతా వాళ్లు ఎందుకొచ్చినట్లు?” అంది.
సాగర్ ఒక నిమిషం మాట్లాడలేదు.
అతని మొహం భారం కావడం గమనించింది నిశాంత.
“లత రెండు కాళ్లూ దెబ్బ తిన్నాయి. ఇక్కడ బ్రహ్మానందం గారికి చూపిద్దామని రమ్మన్నాను.
అప్పుడర్ధమయింది లత మోకాళ్లవరకు దుప్పటి ఎందుకు కప్పుకుందో.
“ఏం జరిగిందన్సలు?”
“తొందరపాటు. మేడ మీద నిండి దూకిందంట. ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని”
“మైగాడ్. ఎందుకని?”
“ఈ వయసులో ఆడపిల్లలకుండే సమస్యేముంది? ప్రేమ – పెళ్లి”
“ఎవర్నో ప్రేమించిందంట. మామయ్య ఇష్టపడలేదని యింత పని చేసింది చివరికి ఫలితమిలా వికటించిందంట. కాళ్ళు లేని దాన్ని చేసుకోనంటున్నాడట అతను.”
నిశాంత నిట్టూర్చింది.
“చదువుకుని కూడా లత ఇంత మూర్ఖంగా ప్రవర్తించి జీవితాన్ని పాడు చేసుకుంది.” అంది బాధగా.
“మామయ్యకి బోల్డంత ఆస్తుంది. ఒక్కగానొక్క కూతురి భవిష్యత్తు ఇలా అయిందని తెగ కుమిలిపోతున్నాడు. తల్లిదండ్రి లేని నన్ను చేరదీసి చదివించేడు. ఆయనకిల్లాంటి గతి పట్టడం బాధని కల్గిస్తోంది”అన్నాడు సాగర్ వేదనగా.
“నాకీ సంగతి చెప్పనేలేదేం నువ్వు?”
సాగర్ నిర్లిప్తంగా నవ్వేడు.
“ఇందులో ఇతరులకు పంచాల్సిన ఆనందమేముందని చెప్పమంటావ్?” అన్నాడు.
నిశాంత మౌనం వహించింది.

ఇంకా వుంది..

పరికిణీ

రచన: కరణం కళ్యాణ్ కృష్ణ కుమార్

“అమ్మా..! రా అమ్మా..! కేక్ కట్ చేద్దూగానీ..  లేమ్మా.. నీకోసం కేక్ తెచ్చానమ్మా ” బ్రతిమాలుతోంది అమాయకంగా పర్ణిక, బెడ్రూం లో నిస్తేజంగా పడుకుని ఉన్న జయంతిని. ” ప్లీజ్ పర్ణిక నాకు ఇష్టం లేదు… గెట్ లాస్ట్ , ప్లీజ్ లీవ్ మి ఎలోన్” , హిస్టీరిక్ గా అరిచింది జయంతి.  ఎప్పుడూ పల్లెత్తు మాట అనని అమ్మ అలా అరిచే సరికి విస్తుపోయింది పదకొండేళ్ళ పర్ణిక. అంతలో వాకిలి తలుపు చప్పుడవ్వడంతో బెడ్రూం లోంచి బయటకు వచ్చి చూసింది. ఎదురుగా అమ్మమ్మ కనిపించడంతో బావురుమంటూ వెళ్ళి హత్తుకుంది. ఆ చిన్నారి కన్నులు శ్రావణ భాద్రపదాలయ్యి, అమ్మమ్మ రాగేశ్వరి భుజాలు తడిపేస్తున్నాయి. ” ఏమైంది చక్రీ, ఎందుకలా ఏడుస్తున్నావ్?” అంటూ హత్తుకున్న పర్ణికను ముందుకు తీసుకుని చేతుల్లో పొదివి పట్టుకుని ” నేనున్నా చెప్పు చక్రీ  తల్లీ ఏమైందీ చెప్పమ్మా” అంటుండగా “అమ్మా, అమ్మా”..అంటూ పర్ణిక ఏదో చెప్పేలోపే, ” అమ్మకేమైందీ, కొట్టిందా??” అనుమానం ఆదుర్దా కలగలిపిన స్వరంలో అడిగింది రాగేశ్వరి, పర్ణిక ఏడుస్తూ పలికిన పలుకులకు ప్రతిస్పందిస్తూ.

“నేను సంవత్సరం నుంచి దాచుకున్న  కిడ్డీ బ్యాంక్ లో డబ్బులు పెట్టి ఈ రోజు అమ్మ బర్త్ డే అని సర్పరైజింగ్ గా ఉండాలని  మా ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి వెళ్ళి కేక్ కొనక్కొచ్చా..! కానీ అమ్మ ఆ కేక్ ను చూడటానికి కూడా రావట్లే..! ఎప్పుడూ నా బర్త్ డే సెలబ్రేట్ చేస్తారు కదా..! ఏ.. నేను అమ్మ బర్త్ డే  సెలబ్రేట్ చేస్తే తప్పేంటీ??”  అని కన్నీరు మున్నీరవుతుండగా అమ్మమ్మ ను నిలదీసింది పర్ణిక.

సంతోషంగా ఉండాల్సిన పుట్టిన రోజునాడు తన కూతురు అలా ఎందుకు ప్రవర్తించిందో తెలిసిన రాగేశ్వరిలో ఆందోళన లేదు. అప్పటికే తనలో ప్రవేశించిన ఆందోళన కాస్తా, బాధగా రూపాంతరం చెందటం ఆరంభించింది. ఆమె కళ్ళ కొసలకు  అకస్మాత్తుగా గండిపడింది.

“అమ్మమ్మా..నువ్వెందుకేడుస్తున్నావ్..!” అంటూ అమాయకంగా  కళ్ళల్లో కళ్ళు పెట్టి చూస్తూ, తన తన ఏడుపు ఆపి రాగేశ్వరి కళ్ల నీళ్ళు తుడుస్తున్న పర్ణికను గట్టిగా హత్తుకుంది రాగేశ్వరి. ఆమె కళ్ళ ముందు పుష్కరం క్రితం జరిగిన ఓ చెదరని జ్ఞాపకం మనసును మరలా కదిలించనారంభించింది.

*******************************

మసక దుప్పటి తొలిచి సూరీడు తన జటాఝూటాలను ఆకాశమంతా విస్తరింపజేస్తూ వెలుగు నింపుతున్నాడు.

“బుజ్జి నిద్ర లేచిందా…?” కంచు కంఠం ఆ పాత ఇంటిలో మార్మోగింది. “ఎప్పుడో లేచి తన స్నేహితురాలు శ్రీలత ఇంటికి వెళ్ళింది. అది నిద్ర లేచాక కుదురుగా ఉంటుందా??”  వంటింట్లో నుంచి  పెద్దగా అరచి చెబుతున్న రాగేశ్వరి మాటలు వరండాలో అరుగు పై కూర్చున్న భర్త వెంకన్న చెవులకి ఒకటి తర్వాత ఒకటిగా చేరుతుంటే అతని పెదాలు అరమోడ్పులవ్వసాగాయి.. మీసం మెలేస్తూ..తనలో తాను మురిసిపోయాడు వెంకన్న. విషయం తెలియడంతో  అప్పటి వరకూ తన కూతురు కోసం వెదికిన పొద్దుతిరుగుడు కళ్ళకి శ్రమ తగ్గిస్తూ…” కాఫీ పట్రా..” అని తనూ పెద్దగా అరిచాడు, వంటింట్లోని భార్య రాగేశ్వరికి వినబడుతుండో లేదో అని.

ఆరడుగులకు మరో అంగుళం ఎత్తుండి, ఆజానుబాహుడికి కాస్త తక్కువగా కనిపించే వెంకన్న మనసు వెన్నంటుంటారందరూ. భార్య తెచ్చిన కాఫీ అందుకుని సిగరెట్ ముట్టించాడు.

“ఎందుకా ముదనష్టపు సిగరెట్టు, పొద్దుటే?? పిల్లలు పెద్దవాళ్ళవుతున్నారు.వాళ్ల నాన్న సిగరెట్ త్రాగుతున్నారంటే వాళ్ళు నొచ్చుకోవచ్చు..” ఏదో చెప్పాలని చూసిన రాగేశ్వరి వైపు చూసి, “రాగేశ్వరీ నువ్వు రోజూ సిగరెట్ త్రాగటం  ఆరోగ్యానికి హానికరం అని పెట్టె మీద యాడ్ చదివి చెప్పడం, దానికి నేనూ ఏదో ఒక మాట చెప్పి,అప్పటికి తప్పించుకోవడం మనిద్దరికీ మామూలే కదా..!” అంటూ తన ఎత్తుకి ఏమాత్రం పోలిక లేని రాగేశ్వరి నెత్తిన చిన్నగా తట్టి జారిపోతున్న కండవ సరి చేసుకుని,  “త్వరలోనే పూర్తిగా మానేస్తా సరేనా..!”అన్నాడు. ” చాలా సార్లు విన్నాంలే” అనే విధంగా చిలిపి నవ్వు నవ్విన రాగేశ్వరిని కన్ను గీటుతూ.. మరలా తానే ” నిజం పూర్తిగా త్వరలోనే మానేస్తా..ప్రామిస్!” అని స్నానాల గది వైపు అడుగులేశాడు వెంకన్న.

భర్త మాటలో తొలిసారి నిజాయితీ వెదుక్కుని అత్తయ్యగారికి , మామయ్యగారికీ కాఫీ ఇవ్వాలి అసలే ఆలస్యమైంది ఏమనుకుంటారో ఏమో అని తనలో తాను గొణుక్కుంటూ వంటిల్లనే తన సామ్రాజ్యం వైపు అడుగులేసింది రాగేశ్వరి.   అప్పటికే  …” అమ్మాయ్   కాఫీ పెట్టవా? పాలు వచ్చాయా రాలేదా?”  బాణాలు  బెడ్రూం వైపునుంచి ఒక్కొక్కటిగా దూసుకొస్తున్నాయి వంటింటి వైపు.

స్నానం  చేసి వచ్చి,  ఫ్రెండ్ ఇంటికి వెళ్ళిన కూతురు కోసం వాకిలి వైపు చూస్తూ, మరొక సిగరెట్ ముట్టించి దట్టంగా పొగ వదులుతూ మధ్య మధ్య లో తండ్రి వస్తాడేమో అని ఇంటిలోకి తొంగి చూస్తూ జాగ్రత్తగా సిగరెట్ ని ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు వెంకన్న.

” అయ్యా పొలానికెళ్లాలి ఈ రోజు కూలీలొస్తారు” అంటూ వచ్చిన పాలేరు అరుపు, వెంకన్న ప్రశాంతతను భగ్నం చేసింది. “ఉండ్రా..  బుజ్జమ్మ వచ్చిందాకా ఉండి వెళ్దాం ఈ లోపు అమ్మనడిగి కాఫీ తెచ్చుకో ఫో”..అంటూ అరుగు మీదనుంచి ముందుకొచ్చి  మబ్బులు పరుచుకుంటున్న ఆకాశం వైపు చూశాడు.  అంతలోనే “నాన్నా..” అంటూ వాకిలి తలుపు నెట్టుకుంటూ గాలిలోని సుగంధ పరిమళంలా  వచ్చి తండ్రిని కౌగిలించుకుంది కూతురు బుజ్జి.

“తల్లీ ఎక్కడికెళ్ళావ్ రా.. ప్రొద్దుటే ఆటలేంటీ , కాలేజ్ లేదా..?” అంటూ కూతుర్ని దగ్గరకు తీసుకుని నుదుట ముద్దు పెట్టిన వెంకన్న వైపు ఓ సారి ప్రేమగా చూసి అంతలోనే ముఖం ముడిచి..
” ఆటకని ఎవరు చెప్పారూ అమ్మ చెప్పిందా? అదేంకాదు మా ఫ్రెండ్ శ్రీలత ఉంది కాదా.. వాళ్ళ అక్క సౌజన్య కి నొప్పులొస్తుంటే వెళ్లా అక్కడకి కీర్తన కూడా వస్తే లేటైంది. నొప్పులొసున్నాయంటే  బుజ్జిపాప పుడుతుందని చెప్పారంట, కాసేపు ఉండాలనిపించింది, కానీ కాలేజ్ కి వెళ్ళాలి కదా అందుకే వచ్చా ! కానీ..” అంటూ గడగడ ఆగకుండా విరిసిన మాటల పూదోటలో విహరించిన వెంకన్న, కానీ అని కూతురు మాట ఆగటంతో , స్వగతంలోకి వచ్చి “ఊ కానీ.. చెప్పూ తర్వాత”  అన్నాడు. “ఈ రోజు కాలేజ్ డుమ్మా కొడాతాలే నాన్నా” అని, “ఎందుకూ” అని అడుగుతున్న వెంకన్నకు నెమ్మదిగా గొలుసు కట్టు తెంచుకుని నేలను ముద్దాడుతున్న చిరుజల్లుని చూపించింది బుజ్జి.  “సరేరా తల్లీ వెళ్ళు.. వెళ్ళి స్నానం  చెయ్యిపో !” అని తనపై వాలిన కూతురి ప్రశాంత వదనాన్ని ఒక్కసారి చూసుకుని తృప్తిగా ఫీలయ్యాడు.

” బుజ్జమ్మా..! ఎటూ కాలేజ్ కి వెళ్ళటంలేదు కదా.. రెడీగా ఉండు సాయంత్రం పొలం నుంచి రాగానే పట్నం వెళ్దాం. నీ బర్త్ డే వస్తోంది కదా.. కొత్త పరికిణీ కొనుక్కొచ్చుకుందాం”  అన్నాడు వెంకన్న. అప్పటిదాకా ఆ ధ్యాస కూడా లేని బుజ్జి ఒక్కసారిగా ఆనందానికీ ఆశ్చర్యానికీ మధ్య ఊయలకట్టి ఊగిసలాడింది. ఆనందం చేసిన డామినేషన్ తో మరోసారి వెంకన్నను గట్టిగా కౌగిలించుకుని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టి “ఐ లవ్యూ నాన్నా”అంది. ఎక్కడో అనుమానం తొలిచిన వెంకన్న ” ఏమ్మా.. పట్టు పరికిణీ ఓకేగా.. డ్రెస్ ఏమన్నా తీసుకుందామనుకున్నావా?”  అడిగిన తండ్రి ప్రశ్నకు అవుననలేక కాదనలేక తన ముఖారవిందాన్ని తామర పువ్వుని చేసి, “నీ ఇష్టం  నాన్నా” అంది బుజ్జమ్మ. “నిన్ను పరికిణీలో చూసి చాలా రోజులైంది బుజ్జమ్మా, మరోసారి పట్టు పరికీణీలో నిన్ను చూడాలని అలా డిసైడ్ అయ్యా..” అన్న తండ్రితో తల ఢీ కొట్టి “నీ ఇష్టమే నా ఇష్టం నాన్నా” అంది.

నాన్న కూతుర్ల సంరంభాన్ని చూస్తూ, వారి దగ్గరకి వచ్చిచేరుకున్న రాగేశ్వరి వారి మాటల మధ్యలో కలుగజేసుకుంటూ.. “దానికేం కావాలో అదే కొనిపెట్టు నువ్వెళ్ళాక నన్ను చంపుతుంది” అంటుండగా .. ఎక్కడ నుంచి విన్నాడో ఏమో.. “నాకూ కొత్త డ్రెస్ కావాలీ నాన్నా” అంటూ కళ్లు నులుముకుంటూ వచ్చి వెంకన్నపై వాలిపోయాడు కొడుకు శ్రావణ్.
“ఇద్దరికీ తీసుకుందాం.. వెళ్లండి వెళ్ళి ముందు స్నానం చేసి టిఫిన్ తినండి..” అని, పాలేరు రాజుతో బయలుదేరాడు వెంకన్న, ‘పద రాజూ’అంటూ..!

అంతలో రాజు.. “అయ్యా..! చిన్నమ్మ గారి పేరు  బుజ్జమ్మగారేనా? మరేటన్నా ఉందా..?” మట్టి బుర్రలో  నాటుకుపోయి మొక్కైన విత్తనాన్ని తొలిచేయాలని ఆపుకోలేక అడిగేశాడు రాజు.

“ఓహ్ అదా… బుజ్జమ్మ అసలుపేరు జయంతి మా నాన్నమ్మగారి పేరు. ఆ పేరంటే అందరికీ హడల్ అందుకే ఆ పేరుతో పిలవలేక తనని బుజ్జమ్మా అని ముద్దుగా పిలుచుకుంటుంటా” అసలు విషయం చెదరని నవ్వుతో చెప్పాడు వెంకన్న.
” బుజ్జమ్మ పెద్దపిల్లయ్యారయ్యా.. అంటూ లోపలికి తమ్ముడితో వెళ్తున్న జయంతి వైపు చూస్తూ వెంకన్నని అనుసరించాడు రాజు.

చినుకు సవ్వడి మువ్వలని తలపిస్తోంది.. ” ఆ గొడుగు పట్రారా..!” అంటూ మూలనున్న గొడుగు వైపు చేయి చూపిస్తూ బయటకు చేరుకున్నాడు వెంకన్న.

పొలానికి వెళ్ళిన వెంకన్న కోసం మధ్యాహ్నం నుంచీ వాకిలి వదలకుండా కూర్చున్నారు అక్క జయంతి, తమ్ముడు శ్రావణ్.  అంతలో కాలేజ్ కి వెళ్ళి తిరిగి వస్తున్న తన స్నేహితుడు కృష్ణని పిలిచి కొద్ది సేపట్లో తన తండ్రితో కలిసి పట్నం వెళ్ళి పట్టు పరికిణీ కొనుక్కో బోతున్నట్లు చెప్పింది జయంతి. “ఏ.. మన క్లాసులో అందరికీ చెప్పమంటావా..” అంటూ ఆటపట్టించబోయి, “ఎందుకులే దీంతో..గొడవ,  పైన బడి రక్కుతుంద”నుకుని ..  “సరే..సరే..” అనుకుంటూ ముందుకెళ్లాడు  కృష్ణ. గర్వంతోవెనుదిరిగిన జయంతి మరలా గుమ్మనికి వేలాడిన పూమాలలా తమ్ముడికి తోడుగా గడపను చేరింది.

చినుకు చినుకు కలిసి జోరందుకున్నాయి. వర్షం కొంచెం కొంచెంగా పెరుగుతోంది.. అయినా సరే నాన్న తో పట్నం వెళ్ళాల్సిందే అని కళ్ళను నాన్న పై ధ్యాస పెంచేలా మనసుని పురమాయించింది జయంతి…

టెన్షన్ ఆపుకోలేక వంటింట్లో కాఫీ కలుపుతున్న రాగేశ్వరి దగ్గరకు పరిగెత్తుకెళ్ళి .. ” అమ్మా.. నాన్న రాలేదేందమ్మ.. ఇంకా..? అయినా  పట్టుపరికిణీలో నేను బాగుంటానంటావా..? చెప్పు మా..!” అంటుంటే.. ” ఒసేయ్.. దూరంగా ఉండవే..! కాఫీ పైన ఒలుకుతాయ్.. మీ నాన్నమ్మకి ఇచ్చిరా..” అని కాఫీ కప్పు అందించి నెత్తిన ఒక్క మొట్టికాయ్ వేసి “పొద్దుటి నుంచి ఎన్ని సార్లడిగావే..! రేపు పరికిణీ కొనుక్కున్నాక నువ్వే చెబుదువులే..! ఫో” అంటూ కూతురిని తరిమింది రాగేశ్వరి. “ఎంతసేపా రోడ్డుకు అతుక్కుపోతావ్ మీ నాన్న వస్తార్లే అంతవరకూ మీ తాతయ్యతో కాసిని కబుర్లు చెప్పు” అని కాఫీ తీసుకెళ్తున్న జయంతికి సలహా ఇచ్చింది.

అంతలో రోడ్డు మీద అలికిడవ్వడంతో నాయనమ్మ చేతికి కాఫీ ఇస్తూనే “నాన్న వచ్చినట్లున్నారు పట్నం వెళ్ళి పరికిణీ తెచ్చుకోవాలి ముసిలీ..!” అని రోడ్డు మీదకి పరుగు పరుగున చేరుకుంది.

వర్షంలో ముద్ద ముద్దగా తడిచిన పాలేరు రాజు “అమ్మా..! అమ్మా..” అంటూ రోడ్డు పైనే నిల్చొని  పిలుస్తున్నాడు.
వర్షం శబ్దం అతని మాటను సగం సగంగా మింగేస్తోంది.  అతని ఒళ్ళంతా బురద ఉండటంతో లోపలికి రావట్లేదనుకుని,  “నాన్నేరి రాజూ ఇంకా రాలేదూ.. చీకటి పడుతోంది టైం ఆరైంది” అంటున్న జయంతి మాటకు అడ్డు వస్తూ “అమ్మగార్లేరా.. పిలువు చిన్నమ్మా..!” అన్నాడు రాజు. ఆ గొంతులో వ్యాత్యాసం పసిగట్టలేని, జయంతి “నాన్నేడని నేను నిన్నడుగుతుంటే , నువ్ నన్ను ఖ్వశ్చన్ చేస్తావేంటీ..?” అంటూ తన సహజత్వానికి కాస్త కోపం కలిపి గద్దించినట్లు అడుగుతుండగా అక్కడికి చేరుకున్న రాగేశ్వరి ..”ఉండవే నువ్వు” అని జయంతిని మందలింపుగా అని  ” ఏంటిరాజూ ..” అంటూ వాకిలి  చేరుకుంది. వర్షం పెరగడంతో మకాం గడప నుంచి అరుగు మీదకు మారిన అక్క తమ్ముళ్ళు తండ్రి రాగానే బయలుదేరాలన్న సంకల్పంతో రెడీ అవ్వడానికి సమాయత్తమవుతున్నారు.

రాజు చెప్పిన మాటతో కుప్పకూలిపోయింది రాగేశ్వరి. అప్పటి దాకా వర్షంతో కలిపేసిన తన దొంగ ధైర్యాన్ని ఒక్కసారిగా బయటపెట్టి గొల్లుమన్నాడు రాజు. క్రిందపడిపోయిన తల్లిని చూసి గాబరాగా “అమ్మా..”  అని అరచిన జయంతి  అరుపుకు ” ఏమైంది బుజ్జమ్మా అంటూ నాయనమ్మ, తాతయ్యా!” ఇంటి లొపలి నుంచి అరుగుపైకి చేరుకున్నారు.

“ఆయనను సమీపించిన రాజు అయ్యా..! చిన్నయ్యగారి ట్రాక్టర్ బోల్తాపడింది..” అంటుండగా ఉరుము తన మానాన తను నింగిలో శబ్ధం చేసి, నేలమీది చెవులకు చిల్లు వేసింది. అది విన్న వెంకన్న తల్లి అక్కడే ఉన్న కుర్చీలో కూలబడిపోయింది. ఏం జరుగుతుందో జయంతికి అర్ధం కాలేదు. అర్ద్ధంచేసుకునే ప్రయత్నంలో మనసు కీడు శంకించింది. అమ్మ క్రిందపడిపోవడంతో కళ్ళల్లో నీళ్ళు నింపుకుని పెద్దగా ఏడవడం ఆరంభించాడు చిన్నోడు శ్రావణ్.

అప్పటికే విషయం తెలిసిన గ్రామస్తులంతా హాహాకారాలు చేస్తూ జోరు వర్షాన్నికూడా లెక్క చేయకుండా వెంకన్న పొలం వైపు పరుగు పెడుతున్నారు. వాళ్ళని అనుసరిస్తూ పరుగులాంటి నడకతో  పొలంవైపుకు అడుగులేస్తున్నాడు వెంకన్నతండ్రి. వెంకన్న వద్దని వారిస్తున్నా  వినకుండా తాను డ్రైవ్ చేస్తానంటూ పాలేరు రాజూ ట్రాక్టర్ నడపడంతో అదుపు తప్పిన ట్రాక్టర్ బోల్తాపడిందని, క్రిందపడ్డ వెంకన్న పై ట్రాక్టర్ పడిందని తెలుసుకున్న పెద్దాయన మనసు రాయి చేసుకుని నిస్తేజంగా చూస్తూ పొలంగట్టునే కూర్చుండిపోయాడు. వర్షం ఎంత ప్రయత్నించినా అతని హృదయంలో భగ్గుమన్న లావాను చల్లార్చలేకపోతోంది.

ప్రాణం ఉండకపోతుందా అన్న ఆరాటం తొలుస్తుండగా, మధ్య మధ్యలో మూగగా తన ప్రాణాలు తీసుకెళ్ళికొడుకు ప్రాణాలు భద్రంగా ఉంచంటూ దేవుడికే ఆఫర్ ఇస్తున్నాడు పెద్దాయన.  అప్పటికే అక్కడికి చేరుకున్న కూలీలందరూ కలిసి వేరే ట్రాక్టర్ సహాయంతో బోలాపడ్డ ట్రాక్టర్ ను తొలగించే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు..

గ్రామం భాష్ప గోళాల చెరువవుతుండగా వెంకన్న మృతదేహాన్ని పొలం నుంచి తీసుకు వచ్చి, ఇంటి అరుగు పై పడుకోబెట్టారు. జయంతికి అర్ధం కావడంలేదు.. పరికిణీ తెచ్చుకునేందుకు పట్నం  వెళ్దామన్న తండ్రి రాలేదన్న భావన దాటి బయపడలేని అగమ్యగోచరం లో బంధీ అయ్యింది. తండ్రి  ఇకలేడన్న విషయం జీర్ణం చేసుకోలేని నిస్సహాయ స్థితిలో స్థాణువై ఉండిపోయింది.

“సిగరెట్ మానేస్తానంటే ఏంటో అనుకున్ననయ్యా.. ఇలా మానేస్తావనుకోలేదు.. ఒంటరిదాన్ని చేసి ఎలా వెళ్ళావయ్యా” అంటూ రోదిస్తున్న రాగేశ్వరిని ఓదార్చే ధైర్యం అక్కడున్న ఎవరూ చేయలేకపోయారు. చిన్నారి శ్రావణ్ కూడా తల్లి ఏడ్పులో తన  స్వరాన్నీ లీనం చేసి “నాన్నా లే నాన్నా న్యూడ్రస్ తెచ్చుకోవాలి” అంటూ పిలుస్తుంటే విన్నవారి గుండె తరుక్కుపోతోంది.. ఊరు ఏడుస్తుంటే చూడలేకేమో వర్షం వారందరి కన్నీటిని తనలో కలిపేసుకుంటూ  తనూ సంద్రమవుతోంది.

అక్కడ అందరి కళ్లూ జలపాతాలై, గుండె అగ్నిపర్వతాలవుతుంటే, జయంతి కంటిలోంచి మాత్రం చుక్క నీరు ఒలకలేదు.. తడియారిన కళ్ళు తండ్రివైపు మూగగా చూస్తున్నాయి. అందులో ఏమాత్రం జీవంలేదు.. జరుగుతున్న తంతుని నమ్మే స్థితిలో లేదు జయంతి. పరికిణీ కొనుక్కునేందుకు  వెళ్దామన్న తండ్రి రాలేదన్న భావన నుంచి ఇంకా  తేరుకోలేదు.

మంచివాడిగా పేరున్న వెంకన్న మృతి విషయం తెలుసుకున్న చుట్టుప్రక్కల గ్రామస్తులు కురుస్తున్న వర్షాన్ని కూడా లెక్కచేయకుండా మువ్వలంక లోని వెంకన్న ఇంటికి చేరుకుంటూనే ఉన్నారు. ఎప్పుడు తెల్లవారిందో ఎవరికీ తెలీదు, వేదనా హృదయాలు బరువెక్కిపోతున్నాయి. రాత్రంతా కన్నీరొలికించిన ఆకాశం కళ్ళు, పొడిబారినట్లు వర్షం ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది. మౌనం అక్కడ కొలువయ్యింది.  జయంతి మాత్రం స్పృహలోకి రాలేదు. వచ్చిన బంధువులందరూ అందరూ “నాన్నను చూడుపోవే” అంటూ పిలుస్తున్నా కదలలేదు మెదల్లేదు.

అయ్యవారు పంచాంగం పట్టుకుని “ఉత్తరాయనం, వర్ష ఋతువు, శ్రావణ శుద్ధ విదియ సోమవారం” అంటూ క్రతువు ప్రారంభించాడు. నిన్నటి దాకా ఆనందం తాండవం చేసిన ఆ పొదరిల్లులో, ఇప్పుడు విషాదం విస్తరిస్తూనే ఉంది.  నిజం-అబధ్ధం మధ్య మనసులు కొట్టుమిట్టాడుతున్నాయి. ఏదైనా అద్భుతం జరగాలని, వెంకన్న చిరునవ్వుతో శాశ్వత నిద్ర నుంచి లేవాలని అక్కడ అన్నీ హృదయాలూ,  కోరుకుంటూనే ఉన్నాయి. నారాయణ..నారాయణ శబ్ధం దూరమవుతుంటే..ఇంటి వాకిలికి ఆడవారి రోదనలు వేలాడాయి.

శ్ర్రీరామచంద్రుడంటి  వెంకన్న  పెదకర్మకు భారీగా అన్నదానం ఏర్పాటు చేశారు ఆయన సోదరులు. గ్రామస్తులు, బంధుమిత్రులందరూ ఒకరి తర్వాత ఒకరుగా వెంకన్న ఫొటో వద్దకు వచ్చి నివాళులర్పించి వారికి వెంకన్నతో ఉన్న బంధాన్ని తలుచుకుని కళ్ళు తుడుచుకుంటూ ఎవరికి వారే వెళ్ళిపోతున్నారు.

ఒక వైపు పెదకర్మ జరుగుతుంటే  మరోవైపు  పన్నెండు రోజులైనా కోలుకోని జయంతి దగ్గరకు,  ఆమె మేనమామ నరసయ్య చేరుకుని తనతో తెచ్చిన పట్టు పరికిణీ అందించి కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ,”హేపీ బర్త్ డే రా బుజ్జీ” అన్నాడు. “నాకొద్దీ పరికిణీ, నాన్న కావాలి మామయ్యా..” అంటూ భోరున ఏడుస్తూ మేనమామను కౌగిలించుకుంది జయంతి ఆనకట్ట తెగిన గోదారమ్మై!! మేనత్త  శ్రీలత  కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ దూరంగా నిలబడి చూస్తూ ఉండిపోయింది.

*******************************

అమ్మమ్మ కూడా అమ్మని కేక్ కట్ చేయమని రికమెండ్ చేయకపోవడంతో  ఏం జరుగుతోందో అర్ధం కాని పర్ణిక  తాతయ్య ఫొటో దగ్గర నిలబడి “తాతా.. నువ్వన్నా చెప్పుతాతా అమ్మకి, నేను తనకోసం తెచ్చిన కేక్ కట్ చేయమని, నీమాట వింటుంది” అంటూ ఏడుస్తూ ప్రాధేయపడసాగింది.

*******************************

అంతం లేని కథ, తను అనుకున్న రీతిలో వచ్చిందని సంతృప్తి చెందిన కృష్ణుడు యథావిధిగా అచ్చుకు నోచుకోని తన కథల దొంతరలో ‘పరికిణీ’ని కూడా మడిచి సర్దేశాడు.

*******************************

 

జలజం టీవీ వంట.

రచన: గిరిజరాణి కలవల

” ఆహా.. నా వంటా…ఓహో..నే..తింటా” టివీ షో వారిని ఎప్పుడో.. మన జూలీ తన ఇంటికి రమ్మని పెట్టుకున్న పిలుపు.. ఈనాటికి వాళ్ళు కరుణించి.. ఫలానా రోజున మీ ఇంటికి వస్తాము.. మంచి వంట చేయండి.. రికార్డు చేస్తామని కబురు చేసారు.
ఇక మన జూలీ మొహం చూడాలి.. ఆనందంతో తబ్బిబ్బు అయిపోయింది.. వీధి మొత్తం టాంటాం టముకు వేసి చెప్పింది. మూతి ముఫ్ఫై సార్లు తిప్పుకున్నవారు కొందరైతే.. ఆ.. ఇంతే.. ఇలాగే వస్తామంటారు కానీ.. ఉట్టిదే.. ఎవరూ రారు.. అంటూ వెక్కిరించినవారు కొందరు. ఏదీ పట్టించుకోకుండా.. మన జూలీ.. టీవీ వారు వస్తానన్న టైమ్ కి ఇల్లు అట్టహాసంగా ఇంద్ర భవనంలా తీర్చిదిద్దింది. తను కూడా.. అంగుళానికి తగ్గకుండా మేకప్ వేసేసి.. తలకి, మొహానికీ, పెదాలకీ ఆయా రంగులు పూసేసి.. జిలుగ్ వెలుగ్ చీర కట్టేసి, పీకకి ఉరేసేలా వుండే నెక్లెస్ పెట్టేసి.. రెడీ అయి కూర్చుంది.
ఇంతలో ఊడిపడ్డారు.. టీవీ యూనిట్ వాళ్ళు… కెమెరామెన్ యాద్గిరితో… యాంకర్ పింకీ.. పొట్టి డ్రస్సు వేసుకుని.. ఎగుడుదిగుడు జుట్టు.. కళ్ళ లో పడిపోతోంటే.. మెల్లకన్ను తో చూస్తూ.. ‘ హాయ్.. హలో.. నమస్తే.. మిసెస్ జూలీ..” అని షేక్హ్యాండ్ ఇచ్చి.. బొంగురుగొంతుతో…” జూలీ.. ఆ.. ఆ.. ఆ.. ఐ లవ్ యూ.. అంటూ పాడుతూ.. హే.. ఈ సాంగ్ మిమ్మల్ని చూసే సినిమా లో రాసుంటారు.. వావ్.. చాలా బ్యూటిఫుల్ గా వున్నారు ” అంది ఊగిపోతూ… ఆ మాటలకి జూలీ మెలితిరిగిపోయింది.. సిగ్గు పడిపోతున్నానుకుంది..

ఇహ చూస్కోండి… ఇద్దరూ పోటీలు పడి ఇరగదీసేసారు.. అదే ఇంగ్లీష్ ని..

” వావ్.. మీ హౌస్.. అమేజింగ్.. చాలా బాగా డెకరేట్ చేసారు. సోఫా సెట్ సెలక్షన్ బావుంది.. మీరేనా షాపింగ్ చేసేది ” అంది పింకీ..
” యా.. యా.. నేనూ.. మా హస్బెండ్.. వి బోత్ కలిసే షాపింగ్ చేస్తాం. నా హబ్బీ బిజినెస్ మేన్ కదా.. ఫారిన్ టూర్ వెళ్లి నపుడు.. కొన్ని కొంటూ వుంటారు.. ఈ ప్రోగ్రామ్ మిస్ అయిపోయారు తను..
ఇప్పుడు పారిస్ లో వున్నారు ” అంది జూలీ నెక్లెస్ సవరించుకుంటూ..
ఇలా కొన్ని పరిచయాలు అయ్యాక.. ” ఇంతకీ.. టుడే.. విచ్ డిష్ చేస్తున్నారు? ” అని అడిగింది పింకీ..
” స్వీట్ పొటాటో పికిల్.. వెరీ రేర్ గా వుంటుంది.. వెరీ న్యూ పికిల్.. వన్స్ ఈట్ చేస్తే.. ఆసమ్.. యమ్మీ యమ్మీ.. అంటారు” అంది జూలీ..
” వావ్.. రియల్లీ.. అయితే స్టార్ట్ చేసేయండి” అంది పింకీ..
” ఇది చేయాలంటే ఫస్ట్ స్టౌ ఆన్ చేయాలి ” అంది ముసి ముసి నవ్వులతో జూలీ..
” వావ్.. వాటే నైస్ జోక్.. హహహహహ.. ” పగలబడిపోయి.. పింకీ..
” స్వీట్ పొటాటో… స్మాల్ పీసెస్ గా కట్ చేయాలి.. కొంచెం టమరిండ్ వాటర్ లో సోక్ చేసుకుని వుంచాలి. పేన్ లో.. టూ స్పూన్ ఆయిల్ వేసి హీటయ్యాక.. రెడ్ చిల్లీ.. పోపు గింజలు ( వీటిని ఇంగ్లీషు లో ఏమంటారో నాకూ తెలీదు.. జూలీకి తెలీదు) వేసి ఫ్రై చేయాలి. కూల్ అయ్యాక.. సాల్ట్ వేసి.. మిక్సీ లో స్మాష్ అయేలా చేయాలి. దెన్.. స్వీట్ పొటాటో అండ్ సోక్ చేసిన టామరిండ్ కూడా మిక్స్ చేసి గ్రైండ్ చేయాలి. ఒక గ్లాస్ బౌల్ లోకి తీసి కొరియాండర్ తో గార్నిష్ చేయాలి. రోటీలోకి కానీ రైస్ లోకి కానీ.. చాలా టేష్టిగా వుంటుంది ” అంటూ జూలీ చేసిన.. పచ్చడి.. యాంకరమ్మ పింకీ కాస్త స్పూన్ తో నాకి..” వావ్.. అమేజింగ్.. రియల్లీ సూపర్బ్.. పిచ్చ టేస్టీగా వుంది. ” అంది కళ్ళు, ముక్కు పెద్దవి చేసుకుని లొట్టలు వేస్తూ..
ఆనందంతో తబ్బిబ్బు అయిపోతూ జూలీ..” ఓ.. గ్రాండ్ మా.. థాంక్యూ వెరీమచ్.. నువ్వు నేర్పిన ఈ పికిల్ ఈరోజు పింకీ గారికి భలే నచ్చింది..” అంటూ అక్కడ దండ వేసి వున్న అమ్మమ్మ ఫోటో కి దండం పెట్టింది.
” ఓ.. యువర్స్ గ్రాండ్ మా.. నేర్పారా.. ఎనీ హౌ.. ఓల్డ్ ఈజ్ గోల్డ్.. ఓల్డ్ డిషెస్.. ఇంకా రిమెంబర్ చేసుకోవడం టూ గ్రేట్.. ” అంటూ.. పింకీ కూడా గ్రాండ్ మా ఫోటోకి నమస్తే పెడుతూ..” హే.. ఈ ఫోటో.. ఐ నో దిస్ లేడీ.. .. షి ఈజ్ కాంతమ్మ.. ఏమ్ ఐ రైట్?” అంది.
జూలీ ఆశ్చర్యపోతూ…” యా.. మై గ్రాండ్ మా నేమ్ కాంతమ్మే.. మీకు ఎలా తెలుసు? ” అంది.
జూలీ కేసి తేరిపార చూసి.. పింకీ ” ఏందమ్మే..
నువ్వు జలజానివి కదూ.. నేనే పంకజాన్ని.. మీ ఇంటి పక్క ఇల్లే.. నీతో పాటు సిన్నపుడు చదువుకున్నాను.. గుర్తు పట్టావా? చీమిడి ముక్కుతో.. రెండు పిలకలు వేసుకుని రోజూ.. చేగోడీలు తెచ్చుకునేదానివి.. నాకు పెట్టమంటే.. ఏడ్చి చచ్చేదానివి…. జలజం పేరు జూలీగా మార్చుకున్నావా? ఏడో క్లాస్ మూడు సార్లు తప్పి తర్వాత చదువు మానేసి పెళ్ళి చేసుకున్నావు కదూ.. మీ ఆయన బొగ్గుల అడితీ కదా.. ఇందాక బిజినెస్ అని చెప్పావు.. ” అంటూ బోలెడు వివరాలు చెప్పేసరికి.. జూలీ ఉరఫ్ జలజానికి గుర్తు వచ్చింది.
” ఓసోసి.. నువ్వటే పంకజం… పింకీ అని పెట్టుకుండావా.. పేరు.. గుర్తు వచ్చింది….ఇప్పుడు యాడ వుంటాండావే.. రోజూ ఆలస్యంగా వచ్చి గుంజీలు తీసేదానివి.. తల నిండా పేలే.. ఎప్పుడూ గోక్కుంటూవుండేదానివి.. నీ పక్కన కూర్చుంటే నాకు ఎక్కుతున్నాయని.. మా అమ్మ నన్ను వేరే బెంచీ మీద కూర్చోమనేది… ఔనూ.. ఇప్పుడు తగ్గాయా పేలు.. నువ్వు సినిమాల్లోకి వెళ్ళావని మొన్న మీ పెద్దమ్మ కనపడినపుడు చెప్పింది. ఏవేం సినిమాల్లో కట్టావు వేషాలు? ఛాన్స్ లు లేక టివీలోకి వచ్చేసావా ఇప్పుడు.. “అంది జలజం..
‘ ఓయబ్బో.. ఒకటా రెండా.. చానా సినిమాల్లో నే వేసాను. మహేష్ బాబు సినిమా లో.. ఈరో.. ఇలనూ కొట్లాట అవుతుందే.. అది కూరగాయల
మార్కెట్ లో కదా.. అక్కడ టమాటా లు అమ్మేది నేనే.. ఇలన్ వచ్చి నా టమోటాల మీద పడిపోతే.. సచ్చినోడా.. అని తిట్టే డైలాగ్ కూడా వుంది నాకు. ఇంకా సమంత సినిమాలో కూడా చేసాను.. బస్సు దిగేటపుడు సమంత ఎనకమాల్నే దిగింది వోరనుకున్నావు నేనే కదా.. సినిమాలు లేనపుడు ఇద్గో ఇలా టీవీలోకి వస్తా వుంటా.. సానా రోజులకి కలుసుకున్నాం గదా.. ” అంది.
” పింకీ.. సారీ పంకజం.. తన చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ జూలీ.. అదే జలజాన్ని కలిసిన ఆనందం పట్టలేక.. వాళ్ళ ఇద్దరు మధ్య బోలెడు ముచ్చట్లు.. దొర్లిపోయాయి.. తెలుగులోనే..చచ్చినా ఒక్క ఇంగ్లీషు ముక్క కూడా రాలేదు. మీరందరూ గమనించే వుంటారు. ఆహా.. నా వంటా.. ఓహో నే తింటా.. అనే ఈ ప్రోగ్రామ్ లో స్వీట్ పొటాటో పికిల్ తో పాటుగా.. స్వీట్ గా కలుసుకున్న ఇద్దరు చిన్ననాటి స్నేహితులని.. అదీ తెలుగులో మాత్రమే మాట్లాడుకున్న ఈ ఇద్దరినీ చూసారు కదా.. వీళ్ళిద్దరినీ ఇలాగే వదిలేసి.. ఇంతటితో ఈ ప్రోగ్రామ్ ముగిస్తున్నాము.. పంకజమనే పింకీతో కలిసి కెమెరామెన్.. యాద్గిరి.. ”

అమ్మమ్మ – 5

రచన: గిరిజ పీసపాటి

నాగ తమ ఇంటిలో అద్దెకు ఉంటున్న వారి కుటుంబంలో వారి పాపలాగా కలిసిపోయింది. ఆ అద్దెకుంటున్న వారికి‌ ముగ్గురు అబ్బాయిలు, ముగ్గురు అమ్మాయిలు సంతానం. బొటాబొటీగా వచ్చే ఆదాయంలో గుట్టుగా బతుకుతున్న మంచి మనసున్న మనుషులు. వారి ఆఖరి అమ్మాయి నాగ కన్నా మూడు లేక నాలుగేళ్ళు పెద్ద ఉండొచ్చు. అందరికన్నా పెద్దబ్బాయికి వివాహం కూడా అయింది. ఆయన భార్య చాలా మంచి ఇల్లాలు. మగ పిల్లలందరినీ అన్నయ్యా అనీ, ఆడపిల్లలందరినీ అక్కయ్యా అనీ, పెద్దన్నయ్య భార్యను వదినా అని వచ్చీ రాని ముద్దు మాటలతో‌ పిలుస్తూ తనూ వారి కుటుంబంలో ఒక భాగమే అన్నట్లు ఉండేది నాగ.

తిండి, నిద్ర, స్నానం, ఆటలు, పాటలు, సినిమాలు, షికార్లు అన్నీ అక్కడే, వాళ్ళతోనే. వాళ్ళ ఆఖరి అమ్మాయి వాడిన గౌనులే నాగకి తొడిగేవారు. మల్లెపూలు వీధిలో అమ్ముతుంటే తనకొక్కర్తికే పమిట వేసుకున్నంత దండ కావాలని పేచీ పెట్టి మరీ కొనిపించుకునేది పెద్దన్నయ్య చేత. అందరూ చిన్న చిన్న దండలు పెట్టుకుని నాగకి‌ మాత్రం ఆరేడు మూరల దండ పెట్టి మురిసిపోయేవారు.

ఆఖరికి‌ నాగకు ఏనాడూ కొత్త బట్టలు కూడా కొనలేదు తాతయ్య, అమ్మమ్మ. తమ చేత్తో కొన్న బట్టలు వేసుకుంటే ఈ పిల్ల కూడా తమకు ఎక్కడ దూరమైపోతుందోననే భయం. కళ్ళెదురుగా కన్నబిడ్డని పెట్టుకుని కూడా కళ్ళారా ఆమె ముద్దు ముచ్చటలు తీర్చలేక, ఆటపాటలు చూడలేక, అందరూ ముద్దు చేస్తున్న తమ బిడ్డని తాము ముద్దాడలేక భయపడి, నాగ అసలు తమ పిల్ల కానట్లే దూరంగా ఉండేది అమ్మమ్మ.

ఒక కన్నతల్లి మనసులోనే తన మాతృత్వపు మమకారాన్ని అణచుకుని బతకడం కన్నా‌ దుర్భరమైన పరిస్థితి ఇంకేముంటుంది? పగవారికి కూడా తన పరిస్థితి రాకూడదని దేవుడిని కోరుకునేది అమ్మమ్మ. నాగకి రెండు నిండి మూడో ఏడు రావడం, తెనాలి తాతయ్య జాబ్ నుండి రిటైర్ అవ్వడం జరిగింది. అడపాదడపా పీసపాటి తాతయ్య నాటకాల రీత్యా ఆ ప్రాంతానికి వచ్చినప్పుడల్లా తెనాలి తాతయ్యను కలిసి‌ వెళ్ళేవారు.

ఒకసారి పీసపాటి తాతయ్య అలా వచ్చినప్పుడు ఒక నాటక సంస్థ సరిగా నిర్వహించేవారు లేక మూలపడబోతోందని తెలియడం, తాతయ్యలు ఇద్దరూ, మరికొందరు నటులు కలిసి ఆ సంస్థను తాము తీసుకుని తిరిగి పాత వైభవాన్ని కలిగిస్తే బాగుంటుందేమో అనే ప్రతిపాదన వచ్చింది. అందరూ ఆలోచించి, సమ్మతిని తెలియజేయడంతో, సమాజాన్ని నడపాలనే నిర్ణయానికి వచ్చారు. దానికి తెనాలి తాతయ్యను మేనేజర్ గా ఉండమని పీసపాటి తాతయ్య కోరడం, తెనాలి తాతయ్య అంగీకరించడం జరిగింది.

ఆవిధంగా ‘ఆంధ్రా ఆర్టిస్ట్స్ అసోసియేషన్’ అనే సిక్ అయన ఒక నాటక సమాజాన్ని వీరు తీసుకుని పునరుధ్ధరించే భాగంలో సంస్థ ద్వారా విరామం లేకుండా నాటక ప్రదర్శనలు ఇవ్వసాగారు. అందరూ ప్రముఖ నటులే కనుక ప్రతీ నాటకానికీ విపరీతమైన ప్రేక్షకాదరణ లభించింది. అదే సమయంలో తను స్వయంగా రచించిన ‘రాజ్యకాంక్ష, పృధ్వీ పుత్రి, గౌతమ బుధ్ధ’ నాటకాలను కూడా స్వీయ దర్శకత్వంలో పీసపాటి తాతయ్య మరియు ట్రూప్ ద్వారా ప్రదర్శనలిప్పించేవారు తెనాలి తాతయ్య. అతి కొద్ది కాలంలోనే మంచి సంస్థగా పేరు తెచ్చుకుంది.

నాగకు మూడవ ఏడు నిండి నాలుగో ఏడు వచ్చింది. అంతా బాగానే ఉన్నా ఎప్పుడు ఎటువైపు నుండి మృత్యువు ఏ రూపంలో‌ వచ్చి నాగను కబళిస్తుందోననే భయం ఎక్కువైంది అమ్మమ్మకి. తాతయ్య తరచూ నాటక ప్రదర్శనలు ఇచ్చే పనిమీద ఊర్లు తిరగడం వల్ల పేకాట పూర్తిగా మానేసినా తన మనసులోని భయాలను చెప్పుకుందామంటే సమయం చిక్కేది కాదు.

ఇంతలో రానే వచ్చింది తాము రాకూడదని కోరుకున్న రోజు. రాత్రి పడుకున్న నాగ ఒళ్ళు తెలియని జ్వరంతో మూలగసాగింది. దాంతో తమ దగ్గర పడుకోపెట్టుకున్న అద్దె ఇంటివారు అర్ధరాత్రి వీళ్ళను లేపి విషయం చెప్పడం, ఆరోజు అదృష్టవశాత్తూ ఇంటి దగ్గరే ఉన్న తెనాలి తాతయ్య నాగని భుజం పై వేసుకుని తమ ఇంట్లో మెత్తటి పక్క మీద పడుకోబెట్టి, ఆచారి గారికి‌ కబురు చేయగా, వారు వచ్చి నాగని పరీక్షించి, మందులు ఇచ్చి, తెల్లవార్లూ గంటకి ఒక డోసు చొప్పున వెయ్యమని చెప్పారు.

******* సశేషం ********

చీకటిలో చిరుదివ్వె

రచన: మణికుమారి గోవిందరాజుల

పడక్కుర్చీలో కూర్చుని ఊగుతూ తన జీవితాన్ని గురించి ఆలోచిస్తున్నది శాంత.. చేతిలో తమ్ముడు ఎర్రడు రాసిన వుత్తరం అలానే ఉంది. అప్పటికి ఎన్నిసార్లు చదివిందో. చదివిన ప్రతిసారీ గుండెల్లో బాధ రెట్టింపవుతున్నది..
ఏడాదిగా మర్చిపోయిన గతాన్ని అది కూకటి వేళ్ళతో పైకి లాగుతున్నది.వద్దనుకున్న బంధాలను వదిలించుకోలేవంటున్నది. బాధ పడటం నీ జన్మహక్కు..కాదనుకుంటే కుదరదంటున్నది. కళ్ళల్లోనుండి నీళ్ళు కారుతున్నది కూడా తెలియటం లేదు.
ఇంతలో లాండ్ లైన్ ఫోన్ మోగింది. కళ్ళుతుడుచుకుని యెవరా అని చూస్తే ఇండియా నంబరు. తీయాలా వద్దా అని కాసేపు ఆలోచించింది.ఈలోపు ఆగిపోయింది. హమ్మయ్య అని మళ్ళీ కళ్ళుమూసుకునే లోపే తిరిగి మోగడం ప్రారంభమయింది.
రిసీవరు తీసి పక్కన పడేసి కళ్ళు మూసుకుంటే వద్దనుకున్న గతం తలుపులు తెరుచుకుని తలపుల్లోకొచ్చింది. నిస్సహాయంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది శాంత..
“అయ్యా! నాకు ఫ్రీ సీటొచ్చింది. కాలేజిలో చేరమని ఉత్తరమొచ్చింది” సంతోషంగా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి తండ్రి భూక్యాకి చెప్పింది శాంత.
చుట్ట కాలుస్తున్న భూక్యా ఏ ఎక్స్ ప్రెషనూ చూపించలేదు. మనసులో బాధ పడ్డా
ఉరుక్కుంటూ ఇంట్లోకి వెళ్ళింది.
పొయ్యూదుతున్న తల్లితో కూడా అంతే సంతోషంగా చెప్పింది. అక్కడ కూడా అదే తీరు.
అదేంటో గూడెం లో అంత మందుంటే చదువుల తల్లి సరస్వతి శాంతతో చెలిమి చేసింది. ప్రాణ స్నేహితురాలై పోయింది. నిన్నొదలనంటున్నది.…గూడెం ల అయిదువరకుంటే నాలుగేళ్ళల్లో అయిదు క్లాసులూ చదివేసింది. అక్కడ చదువు చెప్పిన టీచరే తండ్రి భూక్యాని ఒప్పించి తీసుకెళ్ళి సోషల్ వెల్ఫేర్ హాస్టల్లో చేర్పించి చక్కా పోయాడు.శాంత అన్న పేరు కూడా అతనే పెట్టాడు. వాళ్ళే నడుపుతున్న స్కూల్లో పది వరకు చదివింది. అక్కడ ఎంత ఇబ్బందిగా వున్నా చదువు మీద మమకారంతో చదువే లోకంగా చదివింది. స్టేట్ ఫస్ట్ వచ్చింది. రెసిడెన్షియల్ స్కూల్ వాళ్ళు ఇంటరు వందశాతం ఫ్రీగా చదివిస్తామని ఆఫర్ ఇచ్చారు.
ఇదిగో ఇప్పుడా ఉత్తరం పట్టుకునే తలితండ్రులతో సంతోషాన్ని పంచుకోవాలనుకుంటే వాళ్ళ తీరు అలా వుంది.
“ఇదిగో !ఇప్పుడే చెప్తున్నా విను. రాజన్న కబురు చేసిండు. ఓలె కింద రెండెకరాల పొలం ,మనందరికీ బట్టలు,ఇస్తాడంట . జీవితమంతా హాయిగా గడిచిపోతుంది. ఇంకా ఊరంతా కల్లు కుండలు పంచుతనన్నడు. ఊళ్ళె నా పరపతి పెరుగుతది చదువూ లేదు గిదువూ లేదు.నోర్మూసుకుని రాజన్నతో పెళ్ళికి సిద్దంగుండు.. మారు మాట మాటాడితే నరికి పోగులు పెడత.” లోపలికి వచ్చిన భూక్యా బిడ్డతో చెప్పాడు
తండ్రి మాటలు విని భయంతో వణికి పోయింది శాంత.. తనకంటే ఇరవై ఏళ్ళు పెద్దవాడు, నల్లగా ఆరడుగుల రెండంగుళాల ఎత్తుతో,నూటా యాభై కిలోల బరువుతో భూమి అదిరేట్లు నడిచే రాజన్నతో రెండో పెళ్ళనగానే నిలువునా నీరై పోయింది.
“నాకు పెళ్ళొద్దయ్యా! నేను డాక్టరీ చదువుత. మనకేమీ డబ్బు ఖర్చు కాదు.చదివినంక గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్ల ఉద్యోగమొస్తే కూడా మన జీవితం హాయిగా గడిచిపోతుంది. ఒప్పుకో అయ్యా!” ఒక్కసారిగా తండ్రి కాళ్ళు పట్టుకుని బావురుమంది.
దూరంగా పడేట్లు ఒక్క తన్ను తన్నాడు వెళ్ళి గోడకు కొట్టుకుంది. “ అప్పటిదాకా ఎట్ల పెంచాలే మిమ్మల్నందరినీ? రేపు చీకట్ల మనువు.తయారుగుండు” చెప్పి తలుపేసి వెళ్ళిపోయాడు భూక్యా.
ఏమైనా సరే చదువుకోవాలి. ఆ పెళ్ళి చేసుకుని ఈ గూడెం ల తన జీవితాన్ని సమాధి చేసుకోవద్దు అన్న ఒకే ఒక గాఢమైన కోరిక శాంతకి ఎక్కడలేని శక్తిని ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.చిన్న చేతి సంచిలో రెండు జతల బట్టలు సర్దుకుని అందరూ నిద్ర పోయేవరకు తను కూడా నిద్ర నటించింది. సర్టిఫికెట్లు స్కూల్లోనే వున్నాయి ఇంకా నయం అనుకుంది. ఇద్దరు తమ్ముళ్ళను,ఇద్దరు చెల్లెళ్ళను,తల్లిని తండ్రిని కడసారి చూసుకుని యెక్కడో మారుమూల వున్న ఆ తండానుండి ,ఆ చీకటిలో చిరుదివ్వెలాగా కనపడుతున్న కొత్త జీవితాన్ని వెతుక్కుంటూ బ్రతుకు ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించింది శాంత.
ఇల్లు వదిలి వచ్చిన శాంతకి స్నేహితులంతా కూడా ధైర్యం చెప్పారు. శాంత తెలివితేటలను గమనించిన ఒక ఫ్రెండ్ తండ్రి తాను గార్డియన్ గా వుంటానన్నాడు. అతనే తన కూతురుతో పాటు శాంత ని కూడా హైదరాబాద్ పంపాడు. అందువల్ల చదువు ఆటంకం లేకుండా కొనసాగించింది. ఫీజ్ ఒక్కటే వుండదు కానీ మిగతా అవసరాలకు డబ్బు కావాలి కదా? ఒకటే లక్ష్యం చదువు.అందుకని పాచి పనులదగ్గరనుండి రకరకాల పనులు చేసింది.బాగా చదువుతున్న పిల్ల అవడంతో పని చేస్తున్న ఇంటి వాళ్ళందరూ కూడా తమ వంతు సాయమందించి ఇంకా ప్రజల్లో మానవత్వం వుందని నిరూపించుకున్నారు.
శాంత ఇల్లొదిల్న మర్నాడు గూడెం లో తెల్లారి కూతురు కనపడక పోవటం తో భూక్యా గూడేం అంతటా వెతికాడు. శాంత చదివిన వెల్ఫేర్ హాస్టల్ కెళ్ళి ఆరా తీసాడు .కాని శాంత జాడ చెప్పలేదు . అంతటా వెతికాడు కాని హైదరాబాద్ దాకా వెళ్ళి వుంటుందన్న ఆలోచన లేకపోవడంతో శాంతని కనుక్కోలేకపోయాడు భూక్యా. రెండేళ్ళు గడిచాయి. ఎక్కడో దూకి ప్రాణం తీసుకుని వుంటుందనుకున్నాడు. మెడికల్ ఎంట్రన్స్ లో స్టేట్ ఫస్ట్ రావడంతో అన్ని మెడికల్ కాలేజీల వాళ్ళు ఆఫర్ ఇచ్చారు. శాంత మెడికల్ కాలేజీ లో చేరిన రెండేళ్ళకి యెవరో చెప్పడంతో కూతురి అడ్రస్ పట్టుకుని భూక్యా కూతుర్ని వెతుక్కుంటూ హైదరాబాద్ వచ్చాడు. కోపంతో ఉడికి పోతున్నాడు భూక్యా.
ఆరొజు శాంత ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిన తర్వాత పిల్లనిస్తానని మాట తప్పినందుకు జరిమానా కట్టలేకపోవడం తో గూడెం కట్టుబాటు ప్రకారం ఇంటిల్లపాదీ కొరడా దెబ్బలు తినాల్సివచ్చింది. వారం రోజులు గూడెం బయట వుండాల్సొచ్చింది.గూడెం ల పరువుపోయిందన్న కోపం, నాలుగేళ్ళనుండి కనపడకుండా వుందన్నకసితో వున్నా కూడా భూక్యా కూతురు కనపడగానే మొదలు ప్రేమగా పలకరించాడు.
“బిడ్డా! నిన్ను తీసుకెళ్ళనీకే వస్తి. మీ యమ్మ నీ కోసం యేడ్సి యేడ్సి పేనాలకి తెచ్చుకునె.ఇయ్యాలో రేపో అన్నట్లుండే. రా బిడ్డా . నిన్ను సూసి కన్ను మూస్తది.” పంచతో కళ్ళద్దుకున్నాడు భూక్యా..
తప్పు చేసినట్లుగా తలడిల్లి పోయింది శాంత.వెంటనే తండ్రి తో బయల్దేరింది. కోపంతో వుడికిపోతున్న భూక్యా గూడెంల బస్సు దిగుతూనే శాంత ని కొట్టుకుంటూ తీసుకెళ్ళి ఇంట్ల బడేసిండు. .
అప్పుడర్థమయింది శాంతకు తండ్రి కుట్ర.ఒంటి మీద దెబ్బలు పడుతున్నా యేడుపు రావడం లేదు. మనసంతా మొద్దుబారిపోయింది.తీసుకొచ్చి గదిలో పడేసింది కాని , తలుపులేసింది కాని తెలీడం లేదు . కిందటి తడవలాగా పారిపోతుందేమోనని ఒకళ్ళ తర్వాత ఒకళ్ళు వంతులేసుకుని కాపలా వుంటున్నారు. వాళ్ళకు తెలీటం లేదు..ఈ ప్రపంచం మీదా ,మనుషుల మీదా నమ్మకం పోయిన శాంతకు కదలాలన్న ఆలోచనకూడా రావడం లేదని..రెండురోజులు గడిచాయి తింటున్నదా?తినటం లేదా?స్పృహలో వుందా?లేదా?యేమీ తెలీటం లేదు. తండ్రి చేసిన నమ్మకద్రోహం తల్చుకుంటుంటే పొగిలి పొగిలి యేడవాలనిపిస్తున్నది కానీ అదేంటో యేడుపే రావడం లేదు..
మూడవరోజు వచ్చి తలుపులు తీసిన భూక్యా నెమ్మదిగా వచ్చి బిడ్డ దగ్గిర కూసున్నడు.
“బిడ్డా కోపం ల నిన్ను కొట్టితి. మనసుల పెట్టుకోకు.శాన అపమానించె రాజన్న. గదో గంద్కె నీ మీన మస్తు కోపమొచ్చె. మనసుల పెట్టుకోకు బిడ్డా!”
యేమీ మాట్లాడలెదు శాంత.
“మల్ల అదె శెప్పెడిది మనసుల వుంచుకోకంటి కద? ఇక్కడి తీసుకొచ్చి నిన్ను కొట్టినంక నా కోపమంత పాయె. శేసిన పాపం శెప్తె పోతది. రాజన్న ఆరెకరాల పొలం పదేలు రొక్కం ఓలి కింద ఇస్తననే.. ఆ ఆశతో నిన్ను లాక్కొస్తి.కాని ఇప్పుడూ సోచాయించంగ నాకనిపించింది. నువు సదూకుంటెనే మంచిదని.లే బిడ్డ నిన్ను దింపొస్త”
తండ్రి మాటలు బుర్రకెక్కలేదు .. అలానే కూర్చుంది శాంత.
భూక్యా చాలా ఓపికగా చాలాసేపు చెప్పాక ఒక రోజుకి కాని తండ్రి అంటున్నదేమిటో అర్థం కాలేదు. అర్థమయ్యాక కూడా నమ్మకం కలగలేదు. తల్లి చెల్లెళ్ళు తమ్ముళ్ళు కూడా చాలా ఆప్యాయంగా వుంటున్నారు. యెంత వున్నా అది రాజన్నతో పెళ్ళికే నాటకమాడుతున్నారు అనుకుని నిర్లిప్తంగా వుండిపోయింది. భూక్యా వెంటబెట్టుకుని బలవంతాన బస్టాండ్ కి తీసుకొచ్చేసరికి అప్పుడు నమ్మకం కలిగి సంతోషంగా సిటీకి తిరిగివచ్చిన శాంత మిగిలిన కోర్సు హాయిగా పూర్తి చేసింది.
బస్ యెక్కేముందు కూతుర్ని కూర్చొబెట్టుకుని చెప్పాడు భూక్యా “ బిడ్డా!రాజన్న ఇస్తనన్నవాటికి ఆసపడి నిన్ను సదువు మానమంటి.కాని స్కూల్ల మాశ్టారు జెప్పె నీ సదువు యెంత గొప్పదో . రాజన్నతో పోట్లాడి నిన్ను పంపుతుంటి. ఇప్పుడు నిన్నిట్ల పంపినందుకు మల్లా మాకు కొరడా దెబ్బలుంటయ్. అయినా కూడా నువు అనుకున్నట్లుగా సదూకుంటే సాలు”కళ్ళు తుడుచుకునాడు.
“అయ్యా!”యెక్కిళ్ళు పెట్టింది శాంత.తప్పుచేసినట్లుగా వున్నది శాంతకు.గుండె నీరవుతున్నది తండ్రికి పడే శిక్ష తల్చుకుంటే..కాని చదువు మీది మక్కువ దాన్ని అణచి వేస్తున్నది.
నాకు తెలుసే తల్లీ నువెంత బాధ పడతావో..పసోళ్ళు ఆ దెబ్బలు తట్టుకోలేరు.పోయిన తడవ జొరాలొచ్చి పదేను దినాలు కళ్ళు తెరవకపాయె.బత్కుతరనుకోలె. జీవముండి బతికె..ఇంగ మీ యమ్మకైతే నువు పోయిన బెంగ, దెబ్బలు తిన్న బాధ యాడాది బట్టె కోలుకోనీకి”
“వద్దయ్యా! చెప్పకు నన్ను క్షమించయ్యా!” తండ్రి కాళ్ళు పట్టుకుని పెద్దగా యేడ్చేసింది.
“పిచ్చిపిల్లా!యెన్ని బాధలు పడ్డా నువు డాక్టరీ సదివి వచ్చినంక నిన్ను సూసుకున్నప్పుడు అయన్నీ గ్యాపకముండవు.ఇంగ నీ తమ్ముళ్ళను సెల్లెళ్ళను నువ్వే సూసుకుంటవ్ ఇంగ నాకేంది సెప్పు? నువు ధైర్నంగ ఎల్లి సదూకో బిడ్డా!”
“ కాని ఒక్క మాట! నీకు పంపెనీకి మా దగ్గర ఏమీ లేదు.గిప్పటి దన్క ఎట్ట సదుకున్నవొ అట్టనే సదూకోవాలె. పీజులకి పైకం బంపలేను..ఇంగ నీ మీదనె మా ఆశలన్నీ.”
“అదేమీ కాదయ్యా! నా సదూకేమీ ఇబ్బంది లేదు. మీరందరూ జాగ్రత్త గుండుండ్రి.పోయొస్త”
అప్పుడే వచ్చిన బస్సెక్కింది శాంత. ఇప్పుడు శాంత మనసు హాయిగా వుంది తండ్రి మారాడు
అంతే చాలు. తాను చూసుకుంటుంది తమ్ముళ్ళను చెల్లెళ్ళను అయ్యనీ అమ్మనీ.తృప్తిగా అనుకుంది శాంత.
శాంత అక్కడనుండి వచ్చినంక ఒక నెలకు తండ్రి దగ్గరనుండి ఉత్తరమొచ్చింది. సంతోషం గా ఓపెన్ చేసిన శాంత నీరసపడిపోయింది.ఉత్తరం అంతా కూడా రాజన్న తమని యెంత కష్ట పెట్టాడొ శాంత హృదయం ద్రవించేలా రాయించాడు భూక్యా. నిజంగానే శాంతకు చాలా దుఃఖం కలిగింది. తనవల్లనే కదా వాళ్ళకన్ని కష్టాలు అని బాధపడింది.వెంటనే స్నేహితుల దగ్గర కొంత తీసుకుని వాళ్ళకు మనియార్డరు చేసింది.ఇక అది మొదలు భూక్యా కూతురు దగ్గర జలగ అవతారం యెత్తాడు. ప్రతి ఉత్తరం లో రాజన్న పెట్టే కష్టాలే ఉండేవి.
ఇక అప్పులు చేస్తే లాభం లేదని చిన్న చిన్న ఉద్యోగాలు చేయడం మొదలు పెట్టింది. కాని యెక్కడి డబ్బులూ చాలటం లేదు.ఒక్కోసారి తాను పస్తులుండి దాచేది తండ్రికి పంపడం కోసం. ఇవన్నీ గమనిస్తున్న స్నేహితులు శాంతను హెచ్చరించారు. కాని తండ్రి మారాడని నమ్ముతున్న శాంతకు స్నేహితుల మాటలు చెవికెక్కలేదు.ఈ విధంగా కష్టాలూ,కన్నీళ్ళు, ఎన్ని ఉన్నా కూడా సరస్వతీ దేవి శాంత కౌగిలి వదలడం లేదు. అందువల్ల శాంత చదువు ఏ ఆటంకమూ లేకుండా గోల్డ్ మెడల్ అందుకుని పూర్తి చేసింది. ఆ తర్వాత ఎమ్మెస్ అన్నీ పూర్తి చేసుకుని ఒక కార్పొరేట్ హాస్పిటల్లో చేరింది.
ఈ మధ్యలో కుటుంబమంతా హైదరాబాదు చేరారు.. మగపిల్లలకి అసలే చదువబ్బలేదు. అల్లరి చిల్లరిగా తిరగడం అలవాటయింది సదూకున్న దానివి నీకెట్లన్న పెండ్లి అయితదని చెప్పి తర్వాత .ఆడపిల్లలకి చిన్న వయసులోనే పెళ్ళిల్లు చేసారు. కాని అల్లుళ్ళతో సహా అందరూ ఇక్కడే వుంటారు. మగ పిల్లలకి మంచి ఘనంగా ఓలె ఇచ్చి గూడెం వాళ్ళతోనె పెండ్లి చేసి కోడళ్ళను ఇక్కడికే తెచ్చుకున్నాడు.ఈ విధంగా శాంత శాంత స్వభావాన్ని అందరూ వాడుకున్నారు. వాళ్ళకు శాంత ఒక డబ్బు సంపాదించే యంత్రం మాత్రమే. అయినా కూడా శాంత కు వాళ్ళ మీద అనుమానం రాలేదు. కాని ఒకసారి పెద్ద దెబ్బే తగిలింది.
ఆ రోజు హాస్పిటల్ నుండి బయటకొస్తుంటే ఒక భారీ ఆకారం అడ్డొచ్చింది.
“బాగున్నవా శాంతమ్మా?” అని అడుగుతున్న ఆ ఆకారాన్ని యెవరా అని చూసింది.యెత్తుగా లావుగా వున్న ఆ ఆకారాన్ని వెంటనే పోల్చుకుంది. “రాజన్న”…
“ అవునమ్మ నేనే బాగున్నవ?” అతను మామూలుగానే అడుగుతున్నాడు.
“ఆ బాగున్న! యేంటిలా వచ్చావు?”
“నా బిడ్డకు బాగలేదు.ఇక్కడికి తీస్కపొమ్మనె. నువ్విక్కడనె చేస్తున్నవ?”సంతోషంగా అడిగాడు.
శాంతకు కోపం తెచ్చుకోవడం రాదు. అయినా అప్పుడెప్పుడొ జరిగినదానికి ఇప్పుడు అతనిమీద కోపం చూపించటం అవివేకం. ఆ విజ్ఞత శాంతకు వుండబట్టి రాజన్న కూతురు వివరాలన్నీ కనుక్కుంది. రాజన్నా నీకేమీ భయం లేదు నేను చూసుకుంటాను అని ధైర్యం చెప్పింది.
హాయిగా వూపిరి పీల్చుకున్నాడు. “వెళ్ళొస్తా శాంతమ్మా! మీ అయ్య అందరు బాగున్నరా?అన్నట్లు నీ పెనిమిటిని మాకు యెప్పుడు సూయిస్తవ్?” అడిగాడు
ఒక్కసారిగా శాంత మొహం మ్లానమైంది. “మా ఆయనేంది రాజన్నా?నాకింకా పెళ్ళే కాలేదు”
తడబడుతూ చెప్పింది.
వెళ్ళేవాడల్లా ఆశ్చర్యంగా నిలబడిపోయాడు రాజన్న.”అదేంది శాంతమ్మా? నీచెల్లె పెండ్లప్పుడు మేమడిగితిమి. పెద్దబిడ్డ పెండ్లి చేయకుండ చిన్న బిడ్డ పెళ్ళి చేస్తున్నవేందని? నువు చెప్పకుండ పెండ్లి చేసుకున్నవనీ , నీ పేరెత్తననీ, అందుకే నిన్ను పెండ్లికి పిలవలేదని జెప్పె.”
కాళ్ళకింద భూమి కదలాడినట్లయింది..తాను కూర్చున్న కుర్చీ గిర గిరా తిరిగిపోతున్నట్లనిపించి కుర్చీ కోడుని గట్టిగా పట్టుకుంది. అందుకా తనను యే పెళ్ళికీ తీసుకెళ్ళలేదు?యెంతో బ్రతిమలాడింది వస్తానని. కాని గూడెంల అందరూ వెక్కిరిస్తారని చెప్పి వద్దన్నాడు.కళ్ళూ,మనసు వెక్కిపడుతున్నాయి తండ్రి ద్రోహం తల్చుకుని.
జాలేసింది రాజన్నకి. “శాంతమ్మా!నీకు అందరం ద్రోహం చేస్తిమి..కాని యెప్పుడైతే నువు డాక్టరీ చదువుతున్నవని తెల్సిందో నీకు నేను సరి కాదని వద్దంటి.” చెప్పాడు.
“అదేంటి నువు మా అయ్యని డబ్బుల కోసం చాల యేండ్లు పీడించావు కదా? “ ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
“అయ్యో అలా చెప్పెనా? నాబిడ్డ మీదొట్టు. నిన్ను సదువు మానిపించి తీసుకొచ్చినప్పుడే నేను వద్దంటి. కాని నేనిస్తనన్న పొలం కోసం వెంటబడె. అప్పుడు స్కూల్ల అయ్యగారు చెప్పె నీ సదువు అయినంక నీకు డబ్బు బాగొస్తదని. అందుకే మల్ల నిన్ను సదువుకు బంపె.”వివరంగా చెప్పాడు .
“రాజన్నా నేను పుట్టిననప్పటినుండి నీకు తెలిసే వుంటుంది కదా?నేను మా అయ్య కన్న బిడ్డనేనా?” దీనంగా అడిగింది.
చాలా జాలేసింది రాజన్నకు.డాక్టరుగా ఆమెకి ఉన్న పేరు ప్రతిష్టలు ఇక్కడ హాస్పిటల్లో చూస్తుంటే బాగా అర్థమయింది. అంతటి మనిషి అలా అడుగుతుంటే కళ్ళనీళ్ళు తిరిగాయి రాజన్నకు కూడా. శాంత తలనిమిరి వెళ్ళిపోయాడు కళ్ళొత్తుకుంటూ.
నిరామయంగా అలా వుండిపోయిన శాంత సిస్టర్ వచ్చి హెచ్చరించాక ఇంటికి వచ్చిందే కాని యెవ్వరితో మాట్లాడాలనిపించలేదు. డబ్బులకోసమే వున్న ఇంట్లోని వారందరికీ శాంతలో కలిగిన అలజడిని గమనించే ఆసక్తి లేకపోయింది. ఇక ఆతర్వాత హాస్పిటలే ప్రపంచంగా బ్రతకసాగింది
శాంత విపరీతంగా సంపాదిస్తున్నదే కాని కాని ప్రశాంతత మటుకు ఆమడదూరం వుండిపోయింది. సంపాదన అంతా తండ్రికి అందనీయకుండా కొంత జాగ్రత్త మొదలు పెట్టగానే యెవరికి వారు తమ పిల్లల్ని శాంతకి దత్తత ఇవ్వాలనే ప్రయత్నం మొదలు పెట్టారు. అదింకా చిరాగ్గా వుంది శాంతకి..
ఆ రోజు తన రూం లో కూర్చుని మెడికల్ జర్నల్ తిరగేస్తున్నది శాంత.
లోపలికి వచ్చిన సిస్టర్ రూబీ “మేడం! లండన్ నుండి వచ్చిన డాక్టర్ స్టీఫెన్ మిమ్మల్ని కలవడానికి పర్మిషన్ అడుగుతున్నారు”అని చెప్పింది.
ఒక్కసారిగా హృదయం లయ తప్పింది.సంభ్రమంగా లేచి నిల్చుంది. రమ్మను అని చెప్పేలోపలే వచ్చేశాడు లోపలికి “ సాంతా!” అంటూ. స్టీఫెన్ కి శాంత అనడం రాదు..
కిందపడతానేమో అనిపించి టేబుల్ ని పట్టుకుని నించుంది. చిరునవ్వుతో ఎదురుగా నించున్న స్టీఫెన్ ని తనివితీరా చూస్తున్నది శాంత .. మేడం నే విచిత్రంగా చూస్తున్న సిస్టర్ కి వెళ్ళమని సైగ చేసాడు స్టీఫెన్.
ఏదీ కనిపించటం లేదు శాంతకి. ఐదేళ్ళ క్రితం “ఐ లవ్ యూ సాంతా.. యు ఆర్ మై లైఫ్”” అంటున్న స్టీఫెనే కనపడుతున్నాడు .ఆసరా కోసం అన్నట్లుగా చేయి చాపింది.. ఆ చేతిని అందుకుని ముద్దు పెట్టుకుని భుజాల చుట్టూ చేతులేసి చిన్నగా కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాడు.
“సాంతా ! వర్కేమీ లెకపోతే నేను తాజ్ కృష్ట్నా లో దిగాను వస్తావ నాతో?” ప్రేమగా అడిగాడు.
మౌనంగా లేచి బ్యాగ్ సర్దుకుంది.
హోటల్ రూం లో అడుగుపెడుతూనే అక్కడున్న కుర్చీలో కూర్చుండిపోయింది. తలుపేసి దగ్గరకొచ్చిన స్టీఫెన్ శాంత మోకాళ్ళమీద తల పెట్టుకుని కింద కూర్చున్నాడు.ఒళ్ళో వున్న అతని తల మీది జుట్టును నిమురుతూ కళ్ళు మూసుకుంది శాంతి. మూసిన కళ్ళల్లో నుండి కారిన భాష్పధారలు స్టీఫెన్ తలను అభిషేకిస్తున్నాయి.
“సాంతా !ప్లీజ్.. డోంట్ క్రై… టెల్ మీ ఇప్పటికైనా నీవొక నిర్ణయానికి వచ్చావా?”
శాంత జవాబు చెప్పే పరిస్తితుల్లో లేదు .ఐదేళ్ళ క్రితం ..
“ హే !సాంతా వుడ్ యు లైక్ టు కం విత్ మి?”
తన రూం లో నుండి బయటకు రాబోతూ ఆ మాటలు విని తలఎత్తింది శాంత..
“ఫర్ డేటింగ్?” కంప్లీట్ చేసాడు ఎదురుగుండా వున్నతను.
ఆశ్చర్యంతో కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి శాంతకి. యెంత ధైర్యం? కోపంగా ఏదో అనబోయింది కాని చాతకాక నవ్వేసింది.
“స్టీఫెన్! యూ నాటీ బాయ్..”
“సాంతా! ఎన్నిరోజులిలా వుంటావు?డేటింగ్ కి రమ్మంటే రావు.పోనీ పెళ్ళి చేసుకుందామంటే కుదరదంటావు. నేను వెళ్ళే రోజు దగ్గరపడుతున్నది.”
శాంతకి కాస్త మనశ్శాంతి దొరుకుతన్నదంటే అది స్టీఫెన్ దగ్గరే. మొహం లో చిరునవ్వు వెలిసేది కూడా స్టీఫెన్ చెంత వున్నప్పుడే స్టీఫెన్ ని వన్ ఇయర్ కోసం ఇంగ్లండ్ నుండి శాంత పని చేస్తున్న హాస్పిటల్ వాళ్ళు ప్రత్యేకంగా పిలుచుకున్నారు. హార్ట్ స్పెషలిస్ట్. గుండెకి సంబంధించిన ఎటువంటి ఆపరేషన్ అయినా అవలీలగా చేసేస్తాడు. ఎప్పుడు చూసినా నవ్వుతూ నవ్విస్తూ వుండే స్టీఫెన్ ని ఎప్పుడూ తనపనేదొ తాను చేసుకుంటూ వెళ్ళే శాంత ఆకర్షించింది. తనే పలకరించి స్నేహం చేసుకున్నాడు. స్నేహమే అనుకున్నాడు కాని యెప్పుడు జరిగిందో తెలీదు స్టీఫెన్ హృదయాన్నంతా ఆక్రమించుకుంది శాంత . తండ్రి కిచ్చిన మాట కోసం తనకోసం ఆరాటపడుతున్న స్టీఫెన్ కి యస్ చెప్పలేకపోతున్నది శాంతి.
“అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నావా స్టీఫెన్?” దిగులుగా అడిగింది ..సంభాషణ అంతా ఇంగ్లీష్ లో సాగుతున్నది.
ఇద్దరూ క్యాంటీన్ లో ఒక మూలగా కూర్చున్నారు.
“సాంతా ! ,నీ నిర్ణయాన్ని నేను గౌరవిస్తాను. కాని మనం ఎవరికన్నా సహాయం చేస్తున్నామంటే అది వాళ్ళకు అవసరమైతేనే చెయ్యాలి. కాని మీ వాళ్ళు నిన్ను వాడుకుంటున్నారు. వాళ్ళకు నీ శాలరీ మీద తప్ప నీ మీద ప్రేమ లేదు. ఓకే.నువెంత సహాయమన్నా నీ వాళ్ళకు చేసుకో..కాని నీ జీవితం గురించి కూడా ఆలోచించుకో. ఐ లవ్ యూ సో మచ్.. నాకు నువ్వు నచ్చావు. మీ కస్టమ్స్ చాలా నచ్చాయి. మన ఇద్దరమూ లైఫ్ లాంగ్ కలిసి వుందాము.ప్లీజ్ సే యస్. నీ మనీ నాకు అవసరం లేదు. వాళ్ళకు కావాలి. వాళ్ళకే పంపుకో.” శాంత చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ప్లీజింగ్ గా ప్రేమగా అడిగాడు స్టీఫెన్.
తండ్రి బెదిరింపులు గుర్తొచ్చిన శాంత ఏమీ మాటాడలేకపోయింది. ఎంత వాగ్ధానాలు చేసినా ఒకసారి పెళ్ళి చేసుకుని దేశం దాటి వెళ్తే ఇక తమని చూడదనే భయంతో చెప్పకుండా పెళ్ళి చేసుకుంటే తామంతా విషం మింగి చస్తామనీ,కారణం శాంత అని రాసి మరీ చస్తామని కుటుంబం లోని అందరూ బెదిరించారు. సిటీకి వచ్చాక ఇలాంటి తెలివితేటలు బాగా వచ్చాయి అందరికి . అలా రాయడం కోర్టులో నిలవకపోయినా తన భవిష్యత్తుని, అది పునాది రాళ్ళతో కప్పెట్టేస్తుందని తెలుసు శాంతికి.
అర్థమయింది స్టీఫెన్ కి.. “ఓకే సాంతా ! ఫైవ్ ఇయర్స్ తర్వాత వస్తాను.. అప్పటివరకు నేను నీ కొరకు వెయిట్ చేస్తాను.ఈ లోపు మీ పేరెంట్స్ నీ మ్యారేజ్ చేస్తామంటే ఇట్స్ ఓకే..లేదంటే కాల్ మి . ఇరవై నాలుగ్గంటల్లో నీ ముందర వుంటాను.”
అతని ప్రేమకి మనసు వశమవుతున్నా, గుండె తడి అవుతున్నా తండ్రి కౄరత్వం గుర్తొచ్చి హడిలిపోతున్నది శాంత..
స్టీఫెన్ కి కూడా అది అనుభవమే అయినా శాంతని వదులుకోవాలని లేదు.
శాంత యెస్ చెప్పటం లేదని ఒకరోజు స్టీఫెన్ శాంత తండ్రిని అడగడానికి వెళ్ళాడు. విన్నట్లే విని కొడుకుల్ని పిలిచి బాగా కొట్టించి పంపటమే కాక ఇంకోసారి వస్తే శాంత ప్రాణాలు దక్కవని హెచ్చరించి పంపాడు. స్టీఫెన్ కేస్ పెడతానన్నాడు కాని అప్పుడు శాంత బ్రతిమాలి ఆపేసింది.
ఇప్పుడు స్టీఫెన్ వెళ్ళిపోతూ మళ్ళీ అడగడానికి వచ్చాడు.
“సాంతా! నా మాట విను వాళ్ళకు నీ మీద యేమాత్రం ప్రేమ లేదు. చేసినన్నాళ్ళు చేసావు. అందరి పెళ్ళిల్లు అయ్యాయి.. వాళ్ళు లక్జరీకి అలవాటు పడ్డారు అందుకే నిన్ను వదలడానికి సిద్దంగా లేరు.పోనీ ఒక పని చేద్దామా?” ఆశగా అడిగాడు.
“ఏంటి “అన్నట్లు చూసింది.
“కమ్ విత్ మి” గభాల్న చెప్పేసాడు.
ప్రేమగా అతని వేపు చూసి బ్యాగ్ పట్టుకుని లేచింది. అతని దగ్గరకెళ్ళి తల ముందుకు లాక్కుని నుదుటి మీద చుంబించింది.ఒక్కసారి హగ్ చేసుకుని వదిలేసింది. అప్పటికే ఆమె నిర్ణయం అర్థమైన స్టీఫెన్ ఏమీ అడ్డుచెప్పలేదు.
“వెళ్ళొస్తా స్టీఫెన్” చెప్పి వెనక్కి చూడకుండా వెళ్ళి పోయింది. అదిగో అప్పుడు విడిపోయిన తర్వాత ఇప్పుడే రావడం.
“నేను మధ్యలో గుర్తు రాలేదా స్టీఫెన్?ఒక ఫోన్ కూడా చేయలేదు?” వెక్కిళ్ళు వచ్చాయి శాంతకి.
ఇంకా దగ్గరగా జరిగి ఆమె నడుము చుట్టూ చేతులేసి కూర్చున్నాడు.
“నువు చేయొచ్చు కద అని అడగను నేను. కాని నువు చేయని కారణమే నాదీను.ఈ రోజు కోసం చూస్తున్న ఎదురుచూపుల్లో నువు నా తలపుల్లో నిండిపోయి దూరంగా వున్నావన్న స్పృహే లేదు నాకు. తెలుసా నీతో డ్యూయెట్లు కూడా పాడుకున్నాను”తల ఎత్తి శాంత కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అల్లరిగా నవ్వాడు.”మై హార్ట్ ఈజ్ బీటింగ్. మై హార్ట్ ఈజ్ బీటింగ్” హం చేసాడు.
తనూ నవ్వింది. వర్షం లో సూర్యబింబం లా వుంది శాంత వదనం..
ఒక అరగంట సేపు ఇద్దరూ కూడా మౌనంగా ఒకరి సన్నిధిని ఒకరు ఆస్వాదిస్తూ వుండిపోయారు.
“నేనొచ్చేస్తాను స్టీఫెన్” సడన్ గా అంది శాంత..
“యేమన్నావ్? మళ్ళీ అను?” తలెత్తి శాంతని చూస్తూ అపనమ్మకంగా అడిగాడు స్టీఫెన్
“నేనొచ్చేస్తాను స్టీఫెన్” మళ్ళీ చెప్పింది. “బాగా అలసిపోయాను .”
శాంతకి కొద్దిగా దూరంగా జరిగి శాంతనే చూస్తూ వుండిపోయాడు. క్షణాలు గడుస్తున్న కొద్దీ తాను విన్నది నిజమే అన్నట్లుగా స్టిఫెన్ పెదాల మీదికి చిరునవ్వు వఛింది.సన్నగా వీస్తున్న గాలి సుడిగాలి అయినట్లుగా పెదాల మీది చిరునవ్వు మొహమంతా పాకింది.స్టీఫెన్ మొహం లో కలుగుతున్న మార్పులను చిరునవ్వుతో గమనిస్తున్న శాంతని లేపి అమాంతం ఎత్తుకుని గిర గిరా తిప్పసాగాడు.
“ఏయ్! ఆగు స్టీఫెన్ కళ్ళు తిరుగుతున్నాయి” అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని పెద్దగా అరుస్తూనే సంతోషంగా నవ్వసాగింది శాంత. ఇద్దరి నవ్వులతో ఆ గది సంతోషానికి నిలయమయింది.
“ఐయాం సో లక్కీ సాంతా..థాంక్యూ డియర్..” కొద్దిసేపయ్యాక తన చేతిలో వున్న శాంత చేతినిసున్నితంగా ముద్దు పెట్టుకుంటూ చెప్పాడు.
.. ఒప్పుకున్న ఆపరేషన్ లు పూర్తి చేసి ఒక పక్క ఆనందం ఒకపక్క భారమైన మనస్సుతో స్టీఫెన్ తో జీవితాన్ని పంచుకోవడానికి పదిహేను రోజుల తర్వాత లండన్ విమానం ఎక్కింది శాంత.
యాభైకి దగ్గర పడుతున్న శాంత జీవితం లో ఈ సంవత్సరం మాత్రమే సంతోషంగా గడిపిందేమో..
“సాంతా!” అంటూ లోపలికి వచ్చి లైట్ వేసాడు స్టీఫెన్ ..
ఆ వెలుగుని భరించలేనట్లుగా కళ్ళు మూసుకుని చేతులడ్డం పెట్టుకుంది శాంత.. లండన్ వచ్చాక మొదటిసారి శాంతని అలా చూడడం. అసలా టైం లో ఇంట్లో వుండదు. అలాంటిది ఇంటికి రా అన్న శాంత మెసేజ్ ని చూస్కుని కంగారుగా ఇంటికి వచ్చిన స్టీఫెన్ కళ్ళకింద నీళ్ళ చారికలతో ఉన్న శాంతని చూసి నిర్ఘాంతపోయాడు.
“శాంతా!!” ఒక్క ఉదుటున వచ్చి శాంత ని పట్టుకున్నాడు.”వాట్ హాప్పెండ్ సాంతా?” కంగారుగా అడిగాడు. చిన్నగా ఉత్తరం లో వున్న విషయాలన్నీ చెప్పింది.
అంతా విని కొద్దిగా రిలీఫ్ గా నిట్టుర్చాడు.కొండంత అనుకుంది దూదిలా తేలిపోయినట్లుగా ఉంది స్టీఫెన్ కి..”ఇందుకే అయితే నువు యేడవాల్సిన పని లేదు. నీకేమన్నా అయిందేమోనని యెంత కంగారుగా వచ్చానో తెలుసా. నువు బాగున్నావు చాలు .మిగతావన్నీ చిన్న విషయాలే..వాళ్ళకు నీ డబ్బు మీద తప్ప నీ మీద లేదు. అందుకె నువు వాళ్ళనొదిలి ఇక్కడ సంతోషంగా వుండడాన్ని తట్టుకోలేక పోతున్నారు.యెవరి ద్వారానో మన అడ్రెస్ కనుక్కోవటానికి వన్ ఇయర్ పట్టింది . ఆ కోపం కసి తట్టుకోలేక నీ తండ్రి పోవటానికి నువే కారణం అంటున్నారు. విలువైన కాలమంతా వాళ్ళకోసం సాక్రిఫై చేసావు.. అఫ్కోర్స్ అందువల్లే నువు నాకు దక్కావు.థాంక్స్ టు దెం..ఇక ఇప్పటినుండి ఇది నీ జీవితం. కాదు కాదు మన జీవితం.. యెక్కువగా ఆలోచించి మనసు పాడు చేసుకోకు. నీ ఇష్టం ..వాళ్ళకు హెల్ప్ చేస్తానంటే అది నీకు తృప్తిగా వుంటుందంటే చేసుకో నువు సంతోషంగా వుండడమే నాకు కావాలి..కాని వాళ్ళకు బ్రతకడం నేర్చుకునే చాన్స్ ఇవ్వు.. “ ఆప్యాయంగా దగ్గరికి తీసుకుని నెమ్మదిగా విస్పరింగ్ గా చెప్తున్న స్టీఫెన్ మాటలు శాంతకు మనసుకు తగిలిన గాయానికి వెన్న రాస్తున్నట్లుగా వుంది.. నిజమే కదా అనిపిస్తున్నట్లుగా వుంది. అప్పటికి తన ఆలోచనలను వాయిదా వేసి సంతోషంగా స్టిఫెన్ ని చూసి నవ్వింది పున్నమి వెన్నెల మొహమంతా ఆక్రమించుకోగా…

***************************************శుభం************************************************************

కంభంపాటి కథలు – సీక్రెట్

రచన: రవీంద్ర కంభంపాటి

హ్యుండాయ్ వెర్నా కారు హుషారుగా డ్రైవ్ చేస్తున్న వసంత్ బయట కురుస్తున్న వర్షాన్ని చూస్తూ ‘వావ్ ..వెదర్ భలే రొమాంటిగ్గా ఉంది కద’ అన్నాడు.
‘అందుకేగా సరదాగా బయటికి వెళదామని అడిగింది…ఏసీ తగ్గించండి .. కొంచెం చలిగా ఉంది ‘ కొంటెగా నవ్వుతూ దగ్గిరికి జరిగింది సుమ
‘చలిగానే ఉండనీ .. నువ్వు దగ్గిరకి జరిగితే వేడి పెరిగింది ‘ ఎడం చేత్తో సుమ నడుం చుట్టూ చెయ్యేస్తూ, నవ్వేడు వసంత్
అంత వరకూ భోరున కురిసిన వాన అలిసిపోయినట్లు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది . అప్పటివరకూ రోడ్డు పక్కనున్న చెట్ల కింద దాకున్న బైకులన్నీ ఒక్కసారి రోడ్డు మీదకి వచ్చేసి , ట్రాఫిక్ పెరిగింది .
‘ఛ .. ఈ వెధవ ఊళ్ళో రొమాంటిగ్గా ఓ డ్రైవ్ కి వెళదామంటే కుదిరి చావదు .. ఇప్పుడు చూడు.. ట్రాఫిక్ లో ఇరుక్కుపోవాల్సిందే ‘ విసుక్కున్నాడు
‘విసుగెందుకూ .. మనం హాయిగా కార్లోనే ఉన్నాం కదా .. సరదాగా బయటనున్న జనాల్ని చూస్తూ ఎంజాయ్ చెయ్యండి .. ‘ అంది సుమ , సీట్లో కుదురుగా కూచుంటూ.
వసంత్ అన్నట్టుగానే , నిమిషాల్లోనే రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్ పెరిగిపోయింది .. ముందునున్న ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఆర్టీసీ బస్సొకటి బ్రేక్ డవునైనట్టుంది .. వాహనాలన్నీ ఎక్కడికక్కడ ఆగిపోయేయి . ఖాళీగా ఉండడం ఎందుకని జనాలు ఎవరి హారన్ వాళ్ళు బయ్యని మోగించేస్తున్నారు !
‘ఛ ..అనవసరంగా బయల్దేరేం ‘ విసుక్కున్నాడు వసంత్
‘ఇందాకే రొమాంటిగ్గా ఉందన్నారు ‘ నవ్వుతూ అంది సుమ
‘అది ఇందాక.. ఇది ఇప్పుడు ‘ చిరాగ్గా బదులిచ్చేడు
‘అలా విసుక్కునే బదులు .. హాయిగా బయటనున్న రకరకాల జనాలూ .. వాళ్ళు చేసే పన్లూ చూడొచ్చు కదా .. ‘
‘ఏమిటి చూసేది ? ఐతే హారన్ మోగిస్తున్నారు .. కాకపోతే ఎవరి ఫోన్ వాళ్ళు చూసుకుంటున్నారు .. వాళ్లిద్దరూ తప్ప ‘
‘ఏ ఇద్దరూ తప్ప ?’ అడిగింది
‘అదుగో .. ఆ డ్యూక్ బైక్ మీద కూచున్న పెయిర్ చూడు .. ఆ పిల్ల ఆ కుర్రాణ్ణి ఎలా అతుక్కుపోయి కూచుందో ‘ అన్నాడు
‘బావున్నారు కదా ఇద్దరూ ‘ అంది
‘ఏమిటి బావుండేది ? వాడు మొహం కనబడ్డం లేదు .. ఈ పిల్ల మొహం కనబడకుండా తీవ్రవాదిలా చున్నీ తో తన మొహం చుట్టేసుకుంది .. ముసుగేసుకుని పబ్లిగ్గా రొమాన్సేమిటో ?’ కోపంగా అన్నాడు వసంత్
‘అందరికీ మనలా కారులో రొమాన్స్ చెయ్యాలంటే కుదరదు కదండీ ‘ అంది
చురుగ్గా చూసి , మొహం తిప్పుకున్నాడు
‘ఉన్నమాటంటే భలే కోపం మీకు ‘ నవ్వుతూ అంది సుమ
ట్రాఫిక్ ఎంతకీ కదలడం లేదు .. కొంతమంది ఆ ఆగిన బస్సుని ముందుకు తొయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు ..కానీ .. అది ముందుకు కదలడం లేదు .
ఇంతలో ఆ బైక్ మీద పిల్ల ఏవనుకుందో ఓసారి మొహం మీదనుంచి చున్నీ తీసి మళ్ళీ కప్పుకుంది .
ఆ పిల్ల మొహం చూసిన వసంత్ మొహం పాలిపోయింది . నిత్య..తన కన్న కూతురు..
ఇలా బరితెగించి ఎవడో వెధవ తో పబ్లిగ్గా బైకెక్కి అతుక్కుపోయి కూచోడం.. అస్సలు ఊహించలేదు .. బోలెడు డబ్బులు కట్టి ఇంజినీరింగ్ కాలేజీలో చేర్పిస్తే , ఇదేమో ఇలా సిగ్గులేకుండా తిరుగుతూందా . తను ఏదడిగితే ఎందుకు అని కూడా ఆలోచించకుండా కొనిచ్చేడు. ఉదయం ఇంటి దగ్గిరే కాలేజీ బస్సు ఎక్కుతుంది .. దొంగ రాస్కెల్ .. కాలేజీ పేరు చెప్పి ఎవడో వెధవ తో ఇలా తిరుగుతూందన్నమాట ! ఇంత బాగా చూసుకుంటూంటే తనని ఇలా మోసం చేస్తుందా. ‘మిగతా పిల్లల్లా కాదు మా అమ్మాయి సోషల్ మీడియా లో ఉండదు ..అంత స్పెషల్ తను’ అంటూ నలుగురికీ గర్వంగా చెప్పుకునేవాడు .. అలాంటిది .. ఇప్పుడిప్పుడే ఇంజినీరింగ్ లో జాయినైన పద్దెనిమిదేళ్ల పిల్ల ఆ వెధవ ఎవడి మీదకో అలా బల్లిలా అతుక్కుపోయి కూచోడం చూసి తట్టుకోవడమే కష్టంగా ఉంది తనకి !
‘అదేమిటి ? మీ మొహం అలా నీరసంగా అయిపొయింది ? ఒంట్లో బాగానే ఉందా ?’ కొంచెం కంగారుగా అడిగింది సుమ
‘అక్కడ చూడు ..ఆ బైక్ మీద ఉన్న అమ్మాయి ఎవరో కాదు… నిత్య ‘ బాధగా అన్నాడు వసంత్
”అవునా !!.. ఏదీ ?..వెంటనే వెళ్లి రెండు చెంపలూ వాయించెయ్యండి ‘ అంటున్న సుమతో ,
‘ఇంకా నయం .. నీకసలు బుర్రుందా ?? ఇప్పుడు నిత్య మనల్ని చూసిందంటే .. నేను నీతో ఉన్న సంగతి వాళ్ళమ్మ ..అదే .. మా ఆవిడ తో చెప్పేస్తుంది..అప్పుడు మీ ఆయన నిన్నూ , మా ఆవిడ నన్నూ వాయించేస్తారు ..ఏదో సీక్రెట్ గా ఇలా కానిస్తున్నాం .. ‘ అన్నాడు బాధ, ఉక్రోషం కల్సిన గొంతుతో వసంత్

అమ్మడు

రచన: డా. కె. మీరాబాయి

” అమ్మడు వెళ్ళిపోయాక నాకు పిచ్చెక్కినట్టు వుంది ” అన్న అక్క స్నేహితురాలి మాటలు వినబడి అక్కడే ఆగాడు నిఖిల్.
” నిజమే . ఇంట్లో వున్నంత సేపూ మన చుట్టు తిరుగుతూ వుండి అలవాటైన వాళ్ళు వూరెళ్ళితే దిక్కు తోచదు ప్రమీలా .” ఆక్క ఒదార్పుగా అంది.
” అసలే జనముద్దు పిల్ల. అందులోను వయసులో వుంది .నల్లని కళ్ళు, తెల్లని ఒళ్ళు . కాస్త పొట్టిగా బొద్దుగా వున్నా అందరి కళ్ళు దానిమీదే. ఆందుకే బయటకువెళ్ళి వచ్చిన ప్రతీసారీ దానికి ద్రిష్టి తీసేస్తాను సరళా.. ” ప్రమీల అంది అక్కతో.
చాటునుండి వాళ్ళ మాటలు వింటున్న నిఖిల్ శరీరం మీద రోమాలు నిక్కబొడుచు కున్నాయి.
” తనకూ కూడా తెల్లని ఒళ్ళు ,నల్లని కళ్ళు వున్నాయి. అంతే కాదు తను కూడా పొట్టిగా, కాస్త పొట్టతో వున్నాడు. ఈ అమ్మడు ఎవరో నాకు జతగా ఆ బ్రహ్మ స్రుష్టించాడు ” అనుకున్న నిఖిల్ ముఖం మీద మందహాసం తొంగి చూసింది.
” వారాంతపు సెలవులు రెండు రోజులు నా చుట్టూ తిరుగుతూ వుంటుంది నా బంగారు తల్లి.లేకుంటే వేళకు తినిందో లేదో, ఏమి చేస్తోందో అని ఒకటే దిగులు గా వుంటుంది. ఇద్దరు మగ కుంకల తరువాత మన ఇంట మెరిసింది. నీ వెంట పెట్టుకు పోతే నాకేమి తోస్తుంది?” అని మొత్తుకున్నా వినకండా అమ్మ నా అమ్మడు ని మా చెల్లెలి ఇంటికి డబ్లిన్ తీసుకు పోయింది. “మనసులో బాధ వెళ్ళగక్కింది ప్రమీల.
” రెండు రోజులే కదా. సోమవారానికల్ల అమ్మడు నీ కళ్ళ ముందు వుంటుంది. సరే నేను ఇండియా బజారుకి వెళ్ళాలి. . . నీకేమైనా కావాలా? ” సంభాషణ ముగిస్తూ అడిగింది సరళ.
” ఏమీ వద్దు. ఇంటికి వెళ్ళి మా ఇద్దరికీ ఏదో అన్నం పప్పు వండుకోవాలిగా . అమ్మడికైతే చికెన్ , మటన్ వుండాల్సిందే.. ” అని వెళ్ళడానికి లేచింది ప్రమీల. .
చాటుగా వింటున్న నిఖిల్ గుండె ఆనందంతో లయ తప్పింది. ” రేప్పొద్దున్న అమ్మడి మొగుడిగా మీ ఇంటికి ఈ అల్లుడు వస్తే రోజూ చికెన్ మట్టన్ వండి పెడతావన్నమాట అత్తా! ” అనుకుంటూ విజిల్ వేయబోయి , కాబోయే అత్తగారు ఇంకా అక్కడే వుందని గుర్తు వచ్చి ఆగిపోయాడు.
నిఖిల్ కి మరో నెలలో ముప్ఫై ఏళ్ళు నిండ బోతున్నాయి. ఇంకా పెళ్ళి కాని ప్రసాదుగా మిగిలి పోయాడు. కారణాలు బోలెడు. అయిదడుగుల మనిషి నూట డెబ్భై పౌండ్లు వుండడం, తిండి యావతో పొట్ట కాస్తా ముందుకు వచ్చి , జుట్టు కాస్త వూడి బట్ట తల రావడం ముఖ్యమైనవి . ” అందులో ఈ కాలం అమ్మాయిలు జీతం గీతం వివరాలతోబాటు అమ్మా నాన్నా వున్నా రా , వుంటే నీతో వుంటారా, అక్క చెల్లెళ్ళు వచ్చి పోతుంటారా లాటి మామూలు ప్రశ్నలతో బాటు కాస్త బరువు తగ్గితే ఆలోచిస్తాను,జుట్టు మరీ పాత ఫాషన్ గా వుంది లాటి అభ్యంతరాలు లేవనెత్తు తున్నారు . ఈ అమ్మడు పొట్టిగా ,బొద్దుగా వుందంటున్నారు గనుక ఒప్పుకోవచ్చు. వుహలలో తేలి పోయాడు నిఖిల్.
నిఖిల్ అక్క సరళ ఈ మధ్యనే కాలిఫోర్నియా లో ఫ్రీమాంట్ కు మారింది . నిఖిల్ పక్కనే వున్న డబ్లిన్ లో పనిచేస్తాడు. ఆక్కడే రెండు పడక గదుల భాగం లో వుంటున్నాడు. . ప్రస్తుతం వాళ్ళ అమ్మ కూడా అతని దగ్గరే వుంది.
ఆ సాయంత్రం ఎలిజబెత్ పార్క్ లో నడక సాగిస్తున్న నిఖిల్ తన ముందు నడుస్తున్న ప్రమీల దంపతులను చూడగానే మనసులోనే ఎగిరే గంతులేసాడు.
తన నడక వేగం పెంచి వాళ్ళను చేరుకున్నాడు.
” హాయ్ అంకుల్. హాయ్ ఆంటీ ! నా పేరు నిఖిల్. మీ స్నేహితురాలు ప్రమీల తమ్ముడిని. నిన్న ఆంటీ మా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు చూసాను. ” అంటూ ముఖం నిండా నవ్వు పులుముకుని పలుకరించాడు.
ఈ నడుమనే నలభై ఐదు దాటిన తనను అంకుల్ అని ప్రియమార పిలిచిన ఈ శాల్తీ ఎవరా అని ఆగి గుర్రు గా చూడబోయి ,పరీక్షగా చూసాడు ప్రమీల భర్త సారథి. ప్రమీలకు కూడా ఆ పిలుపు చేదుగా వినిపించింది.
మనిషి చూడ బోతే ముదురుగా కనబడు తున్నాడు . ఆకారం చూస్తే పడమటి సంధ్యా రాగం సినిమా లో తిండిపోతు గణపతి పాత్రను గుర్తుకు తెస్తున్నాడు.
ఇప్పుడు అందరికీ ఇదో అలవాటు. బీరకాయ పీచు సంబంధం లేక పోయినా , నాలుగేళ్ళు పెద్ద వాడైతే చాలు అంకుల్ అనేస్తారు. ఒళ్ళు మండింది సారధికి. విసుగ్గా చూసాడు ప్రమీల కేసి. ఆవిడా అయిష్టంగా చూస్తొంది నిఖిల్ వైపు.
ఆ చూపుల లో వేడి నిఖిల్ చర్మాన్ని తాకలేదు.
అనుకోకుండా దొరికిన ఈ సదవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోవాలన్న ఆత్రుతలో వున్నాడు అతను.
” నేను డబ్లిన్ వుంటాను ఆంటీ. వారాంతపు సెలవులకు అక్క దగ్గరకు వచ్చాను. రేపు డబ్లిన్ వెళ్ళుతున్నా. . మీ వాళ్ళు ఎవరైనా అక్కడ వుంటే మీరు ఏదైనా పంపదలచు కుంటే నేను స్వయంగా అందిస్తాను. మీరేమీ మొహమాట పడనక్కర లేదు. “. ప్రమీల గారి అమ్మడు ని కలిసే అవకాశం వస్తుందేమో అన్న ఆశతో వాళ్ళకు సహాయం చేయడం తన భాగ్యం అనేట్టుగా అడిగాడు.
” థాంక్స్ తమ్ముడు. ఇప్పుడేమీ అవసరం లేదు. ” అంది ప్రమీల ముందుకు నడుస్తూ. సారథి తల వూపి నడక వేగం పెంచాడు.
నిఖిల్ మరీ అంత గా నిరాశ పడ లేదు. తమ్ముడు అంది గనుక వరుస కలిసినట్టే అని సద్దుకున్నాడు . అక్కని కదిలించి అటునుండి పావులు కదుపుదాం అనుకున్నాడు .
” ఎక్కడెక్కడో వెదుకుతున్నారు నాకోసం పిల్లని చూడ్డానికి. మీ స్నేహితురాళ్ళలో ఎవరికీ ఆడపిల్లలు లేరా అక్కా? లేక ఆ అమ్మడు నా ఇంట అడుగు పెడితే మన అమ్మ ఇక్కడకు మకాం మార్చేస్తుందని భయ పడుతున్నావా? హాస్యంగా అడుగుతూనే ఒక సూచను పడేసాడు ఇంటికి రాగానే.
” ఛీ .అమ్మాయి అనక అమ్మడు ఏమిట్రా అసహ్యంగా. ” అంది సరళ.
” అదేంటి అక్కా అలా అనేసావు . చిరంజీవి అంతటివాడు పాడుతూ డాన్స్ చేయలేదూ “అమ్మడూ లెట్ అస్ డూ కుమ్ముడూ అని? ఆందుకే అలా అన్నా. ”
“సరేలేరా అవకాశం వస్తే వదులుకుంటానుట్రా ? నా ప్రయత్నం నేను చేస్తాను. ” అంది.
నిఖిల్ మనసు కుదుటబడింది. ” అవునూ పోయిన నెల్లో మీ స్నేహితులు ముగ్గురో నలుగురో కుటుంబాలతో కలిసి లేక్ టాహో కి వెళ్ళామని చెప్పావు. ఆ ఫోటోలు ఏమీ చూపించనే లేదు ” మరో ప్రయత్నం చేసాడు.
“ఆవా? ఇదిగో చూడు ” అని ఫోనులో చూపించింది.
ఇక్కడా నిఖిల్ కి నిరాశే ఎదురైంది. ప్రమీల, సారథి కనబడ్డారు గానీ వాళ్ళ అమ్మడు జాడ కనబడ లేదు .
” మీ ప్రమీల పిల్లలు రాలేదా అక్కా ? “ఆగలేక అడిగాడు.
“వాళ్ళు బెర్కీలీ యూనివర్సిటీ లో చదువు తున్నారు మా పిల్లల లాగానే “అంది సరళ.
” అమ్మ తన పార్కు స్నేహితురాలి ఇంట్లో సంతాన కామితార్థ వ్రతం అని వెళ్ళింది. రాత్రి ఆలస్యం అవుతుంది అక్కడే పడుకుంటా అన్నది . ఆందుకే నీ దగ్గరకు వచ్చాను. వచ్చే వారం జూలై నాలుగు సెలవు కలిసి వస్తూంది కదా అమ్మ ని తీసుకుని వస్తాను. అని చెప్పి బయలుదేరాడు నిఖిల్.
రెండు రోజులు అయ్యాక తల్లి కి ఫోను చేసింది సరళ. ” ఆ పాపిలి సంబంధం వాళ్ళు ఏమైనా పలికారా అమ్మా? ” అని ఆరా తీసింది.
” ఆ ! ఆ ముచ్చటా అయ్యింది. ఆ పిల్ల పిట్స్ బర్గ్ లో వుంది కదా అక్కడికే వుద్యోగం చూసుకుని రావాలిట . అంతే కాదు తనకూ అక్కడ స్వంత ఇల్లు వుందట .అబ్బాయికి ఇల్లుందా అని ఆడిగిందట. జిమ్ముకు వెళ్ళడా ? ఆని ఆరా తీసిందట. ఇంక ఆశ వదులుకున్నట్టే . ” చెప్పింది ఆవిడ.
” ఈ సారి ఇండియా లో వున్న అమ్మాయిని చూడమ్మా . అమెరికా రావాలి అన్న ఆశ తో నైనా ఒప్పుకుంటా రేమో. సరే నిఖిల్ ఏం చేస్తున్నాడు? అనడిగింది సరళ.
” అదేమిటొనే నీ దగ్గరి నుండి వచ్చి నప్పటి నుండి అదేదొ ‘అమ్మడూ ‘ అంటూ చిరంజీవి పాట కు డాన్స్ చేస్తున్నాడు. ఏదైనా ప్రదర్శన వుందేమో ” ” అన్నట్టు ఈ వారాంతపు సెలవులు నాలుగు రోజులట. ఫ్రీమాంట్ పోదాము అన్నాడు. మీరు ఎక్కడికైన వెళ్ళాలి అనుకోలేదు కదా? ” అడిగిందావిడ
సరళకు చప్పున ఆ గురు వారం తన ఇంట్లో కిట్టీ పార్టీ , శనివారం ప్రమీల ఇంట్లో గెట్ టుగెదర్ వుందని గుర్తుకు వచ్చింది గానీ అమ్మ వుంటే కాస్త సాయంగా వుంటుంది ,పై గా ఆవిడకు అందరితో కలవడం ఇష్టం అని తోచింది . ఆందుకే
” ఎక్కడికీ వెళ్ళంలే అమ్మా ! మీరు రండి . కానీ వీలయినంత తొందరగా వాడికి పెళ్ళి చేయాలి అమ్మా . ” చెప్పి ఫోను పెట్టేసింది సరళ .
సెలవు రోజున గనుక , కిట్టీ పార్టీ పగలే పెట్టుకున్నారు.
” మా వాళ్ళంతా ఒంటి గంటకల్లా వస్తారు. మీ బావా , బావ మరదులు ఆ లోగా తినేసి మేడ ఎక్కుతారో , బయట షికారుకు వెళ్తారో మీ ఇష్టం అని చెప్పేసింది సరళ తమ్ముడికీ మొగుడికీ. పలావు, కేరట్ హల్వా, సమోసాలు, పనీర్ కర్రీ, పూరీలు ఏవేవో చేసింది సరళ. సుష్టుగా తిన్నాడు నిఖిల్ .
సారథి స్నేహితుడి దగ్గరికీ, నిఖిల్ మేడ మీదకీ వెళ్ళారు.
నిఖిల్ ఇంట్లో వుండిపోవడానికి కారణం సెలవులకు అమ్మడు ఇంటికి వచ్చిందేమో , ప్రమీల వెంట ఇక్కడికి వస్తుందేమో ఆన్న ఆశ.
” హాయ్ ప్రమీలా “అన్న అక్క స్వాగతం వినగానే ఒక్క దూకున నాలుగు మెట్లు దిగి తొంగి చూసాడు.
ప్రమీల ఒక్కతే లోపలికి వచ్చింది. అద్రుష్టం లేదు అనుకుంటూ పైకి వెళ్ళిపోయాడు నిఖిల్.
పదిమంది ఆడవాళ్ళు చేరేసరికి అక్కడ నవ్వుల పువ్వులు విరిసాయి.
” ఇంతకీ ఈ వేడుకకు అమ్మడికి ఏం బహుమతి ఇస్తునావు ప్రమీలా? ” సరదాగా అడిగింది ఒక స్నేహితురాలు.
” బంగారు వడ్డాణం అయివుంటుంది ” అంది మరొక ఆమె.
” బాబోయ్ అయితే మనమూ బంగారు గొలుసులు కానుకగా ఇవ్వాలేమో! ” భయంగా అంది ఇంకొక ఆమె.
“అలా అయితే మనకూ బంగారు బిస్కట్లు తిరుగు బహుమతి గా ఇవ్వాలి “అని ఒకరు
“వాటి మీద కుక్క బొమ్మ ముద్రించినా ఫరవాలేదు.” ఆని మరొక చెలి అనగానే అందరూ కిల కిల లాడారు.
” మీ జోక్స్ అమ్మడు వింటే మిమ్మల్ని పీకి పెడుతుంది జాగ్రత్త. ” నవ్వుతూనే హెచ్చరించింది ప్రమీల .
కబుర్లు నంచుకుంటూ తినడం ముగించాక నాలుగింటికి అందరూ కదిలారు .

మరునాడు మాల్ కి వెళ్ళి అమ్మడికి బహుమతి కొని తెచ్చింది ప్రమీల. ఆ పార్టీ ఆడవాళ్ళకు మాత్రమే అట . అది వినగానే వుసూరు మనిపించింది నిఖిల్ కి.

శనివారం రానే వచ్చింది. మరచి పోకుండా తీసుకు వెళ్ళాలని ఎదురుగా బల్ల మీద అక్క పెట్టిన గిఫ్ట్ పాక్ ని కావాలనే బల్ల కింద కుర్చీ మీద పెట్టాడు నిఖిల్.
ఈ రోజు ఎలాగైనా ఆ అమ్మడిని చూసి తీరాలని నిశ్చయించుకున్నాడు . అక్క గిఫ్ట్ మరచిపోయి వెళ్ళిపోతే తాను తీసుకు వెళ్ళి ఇవ్వ వచ్చునని అతని ఆలోచన.
అనుకున్నట్టే సరళ ఆలస్యం అవుతోందని హడావిడిగా కారెక్కింది.
అక్క ఆ కానుక కోసం వెనక్కి వస్తుందేమో అన్న భయంతో అయిదు నిముషాలలో ఆ పాకెట్ తీసుకుని నిఖిల్ బయలుదేరాడు. అడ్రెస్ తెలుకున్నాడు కనుక నేరుగా ప్రమీల ఇంటి ముందు ఆగాడు.
ఆందరూ లోపలికి రావడానికి వీలుగా వీధి తలుపులు తీసే వుంచింది ప్రమీల .

లోపలికి అడుగు పెడుతుంటే నిఖిల్ గుండె రెండు రెట్లు వేగంతో కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది.
ఒకటి అమ్మడిని ఎట్టకేలకు చూడబోతున్నాను అన్న ఉత్సాహం, రెండు ఆ అమ్మాయికి తను నచ్చుతాడా అన్న భయం కలిసి అతన్ని ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ముందు ఒకరి నొకరు చూసుకుని ,ఫరవాలేదు అనుకుంటే సరళ మిగతా విషయాలు చూసుకుంటుంది అన్న ఆశ అతన్ని ముందుకు నడిపించింది. తను అక్కడికి రావడానికి వంక అయిన గిఫ్ట్ అయితే చేతిలోనే వుంది గనుక మనసు చిక్క బట్టుకుని ముందుకు నడిచాడు.
విశాలంగా వున్న హాలు పువ్వులతో ,రంగులు కాగితాలతో , రంగు రంగుల బుడగలతో అందంగా అలంకరించారు. దీపాల కాంతిలో వెలిగి పోతోంది ఆ ప్రదేశం. మధ్యన సిం హాసనం లాటి పెద్ద సోఫా మీద నుదుట పొడుగ్గా దిద్దిన కుంకుమ బొట్టు, తెల్లని ఒంటిమీద మెరిసి పోతున్న పట్టు గౌన్ , మెడలో బంగారు గొలుసు ధరించి ఠీవిగా కూర్చుని ఒకరొకరు గా ప్రమీల స్నేహితురాళ్ళు వచ్చి ‘హాయ్ అమ్మడూ ‘ అని ముద్దు చేస్తుంటే ఆనందం గా తోక ఊపుతొంది అమ్మడు. ప్రమీల బంగారు తల్లి గా పెంచుకునే పొమేరియన్ శునకమ్మ.
” థాంక్స్ తమ్ముడూ సమయానికి పరువు కాపాడావు ” అంటూ నిఖిల్ చేతిలోని గిఫ్ట్ అందుకుని సిం హాసనం వైపు అడుగులు వేసింది సరళ.

అమ్మడి ముందు పెద్ద కేక్ తెచ్చి పెట్టింది ప్రమీల. మధ్యలో వున్న కొవ్వొత్తి వెలిగించింది సరళ . అమ్మడూ వుఫ్ అను అంటూ అమ్మడి తల ముందుకు వంచింది ప్రమీల. ఆమ్మడుకు తన మీద ఆ అధికారం నచ్చలేదేమో ఒక ఫూత్కారం చేసింది. టపీమని కొవ్వొత్తి ఆరిపొవడం అందరూ కోరస్ గా హాపీ భర్త్ డే టు యూ డియర్ అమ్మడు అంటూఅందుకున్నారు.
కుర్చీలో కూర్చున్న శునకమే అమ్మడు అని తెలిసాక ‘ఆ ‘ అంటూ నోరుతెరిచిన నిఖిల్ అలాగే వుండిపోయాడు.
కాస్త పక్కన నిలబడి ఈ తతంగాన్ని ఆశ్చర్యం గా గమనిస్తున్న నిఖిల్ అమ్మ కొడుకు వైపు , అమ్మడి వైపు అయోమయం గా చూస్తొంది.
” రా తమ్ముడు ” కేకు అందించడానికి పిలిచింది ప్రమీల.
ముఖాన వెర్రి నవ్వొకటి పులుముకుని అడుగు ముందుకు వేసాడు నిఖిల్.
“బి ఎ గుడ్ గర్ల్ . అంకుల్ కి షేక్ హాండ్ ఇవ్వమ్మా అమ్మడూ “అని ప్రమీల ముద్దు గా పిలవగానే కుర్చీ లో నుండి ఒక్క గంతున దూకి నిఖిల్ కి తన ముందు కాలు అందించింది అమ్మడు.
అమ్మడి చేయి ఇంకో రకం గా అందుకుంటానని కలలు కన్న నిఖిల్ కన్నీరు ఆపుకుంటూ ఆ చేయి /కాలు అందుకున్నాడు” హాపీ బర్త్ డే అమ్మడు ” అంటూ.
—————— ————- ————–