మాలిక పత్రిక జులై 2016 సంచికకు స్వాగతం

Featured

Jyothi Valaboju
Chief Editor and Content Head

ప్రతీనెల మాలిక పత్రిక కొత్త ప్రయోగాలు, రచనలతో మిమ్మల్ని అలరిస్తోంది. గత నెల ప్రకటించిన హాస్యకథలపోటీకి అనూహ్యమైన స్పందన వచ్చింది మొత్తం 23 కథలు పోటీలో ఉన్నాయి. జులై 15 న ఈ కథలపోటి ఫలితాలు ప్రకటించబడతాయి. ఆగస్ట్ సంచికనుండి కథల ప్రచురణ ఉంటుంది. మాలిక పత్రికనుండి ముందు ముందు మరిన్ని కొత్త ఆలోచనలు, ప్రయోగాలు చేయాలని మా సంకల్పం.

మీ రచనలు పంపవలసిన చిరునామా: editor@maalika.org

జులై మాసపు విశేషాలు మీకోసం:

1. తెలుగు షాయరీలు . మాట – పాట 1
2. శ్రీవారి స్వరసేవ – 1
3. వేదన బరువై
4. ఎగిసే కెరటం – 5
5. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 8
6. జీవితం ఇలా కూడా ఉంటుందా – 4
7. మాయానగరం – 29
8. శుభోదయం – 6
9. విశ్వనాధ నవలలు – థూమరేఖ
10. శ్రీకృష్ణ దేవరాయ వైభవం – 4
11. జీవనశిల్పం 
12. తిరుపాంపురం
13. సాహిత్యంలో అమ్మ
14. ఏదో ఒకరోజు సన్యసిస్తా.
15. భగవద్గీత మనకు నేర్పే పాఠాలు
16. వలస
17. స్నేహధర్మము
18. పిచ్చుకల్లేని ఇల్లు
19. మట్టైనా. మనిషైనా
20. వసంతం మన చేతిలోనే
21. విజేత
22. గమ్యం
23. ఆమె – అతను

24. కవిత్వంలో ఏకాంతం

Print Friendly
Jul 01

“కవిత్వంలో ఏకాంతం”

రచన: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య.

loneliness
“A man does not communicate with another man except when the one writes in his solitude and the other reads him in his own. Conversations are a diversion, a swindle, or a fencing match”.

అంటే.. ”ఒక మనిషి తన ఏకాంతంలో రాసిందాన్ని మరో మనిషి తన ఏకాంతంలో చదువుకున్నప్పుడు మాత్రమే ఒకరికొకరు అర్థం కావటమనేది సాధ్యం. సంభాషణల వల్ల జరిగేదల్లా పక్కదారి పట్టడమూ, దగా చేయటమూ, లేదా కర్రసామూ మాత్రమే” అంటాడు కొలంబియాకు చెందిన నికోలస్ గోమెజ్ డావిలా అనే ప్రముఖ కవి. “అసాధ్యమైన ఏకాంతం అంటూ ఏమీ లేదు. ప్రపంచ రహస్యాలను రూపకాలంకారాలతో తప్ప హేతువాదంతోనో, తర్కంతోనో విప్పి చూపలేము”– చిలీ మహాకవి పాబ్లో నెరుడా నోబుల్ స్వీకారోపన్యాసంలో చెప్పిన మాటలివి. కవిత్వమే జీవితంగా భావించే కవి తన ఏకాంత వాతావరణాన్ని తనే సృష్టించుకోవలసిన అగత్యం ఉంది. “కలలు పండే వేళ/మౌనపుటలల మీదుగా/గతాన్నీ, భవిష్యత్తునూ/కలిపే స్వప్న సేతువు/ఏకాంతం” అంటాడు ఇంద్రగంటి శ్రీకాంతశర్మ.

కవిత్వం ఏకాంతంలోనే సృజింపబడుతుందా? అని అలోచిస్తే ఏ కళకైనా మొదలు ఏకాంతమే. కవులే కాదు ఏ గొప్ప కళాకారుడి జీవితాన్ని తరచి చూసినా ఇది స్పష్టం. ఏకాంత హృదయస్పందన, మస్తిష్క మనోల్లాసాల్లో నుండే మహా కావ్యాలు, గొప్ప గొప్ప కళా ఖండాలు ఆవిర్భవించాయి, ఆవిష్కరించబడ్డాయి. అందువల్లే ఏకాంతం గొప్ప ఆవిష్కరణలకు మహాద్వారం.

“కవిత కొత్త అనుభవాల కాంతి పేటికను తెరవాలి, కదిలించాలి. ఈ కాలంలో బ్రతుకు; ఈ ప్రపంచాన్ని ప్రతిఫలించు. ఇంటికున్న కిటికీ లన్నీ తెరచి అన్ని పవనాల్ని ఆహ్వానించు, నువ్వు చెప్పేదేదైనా నీదై వుండాలి. నీలో నుంచి రావాలి, చించుకొని రావాలి. మళ్ళీ ఈనాడు అలనాటి చిత్ర కవితల్నీ, అయోమయ బంధాల్నీ, పునరుద్ధరించకు” అంటాడు దేవరకొండ బాలగంగాధర తిలక్. ఎంత మంచి ఎంత మహత్తర మైన సందేశం! కవితా రచనను తపస్సుగా సాగించే రచయితలందరూ త్రికరణశుద్ధిగా ఆచరించదగ్గ సందేశమిది! తిలక్ మహాకవి కవితాహృదయానికి దర్పణమనదగిన ఆలోచనా ధార. “కవిత్వం ఒక ఆల్కేమీ,/ దాని రహస్యం కవికే తెలుసును/కాళిదాసుకు తెలుసు, పెద్దన్నకీ తెలుసు/కృష్ణ శాస్త్రి కి తెలుసు, శ్రీ శ్రీ కి తెలుసు” అన్నా! “కవిత్వం అంతరాంతర జ్యోతి స్సీమల్ని బహిర్గతం చెయ్యాలి, విస్తరించాలి చైతన్య పరిధి” అన్నా! అగ్ని జల్లినా, అమృతం కురిసినా /అందం, ఆనందం దాని పరమావధి” అన్నా తిలక్ బౌద్ధికంగా ఏకాంత వాసి – గొప్ప అనుభూతి కవి. చూడండి అమృతం కురిసిన రాత్రి కవితలో “ఎక్కడెక్కడ ఒక్కణ్ణి తిరిగానో రాత్రి ఏకాంతంలో/ఎన్ని దీన నయనాల్ని ఎన్ని మౌన నిశ్వాసాల్ని/ఏరుకున్నానో చటుక్కున నా సంగీతం ఆగిపోయి/ఆపూర్వమైన సంగీతాన్ని తెచ్చి నీకు కానుకగా ఇస్తానని/అనంతమైన నా ప్రేమ నిరూపిస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేసి/ఆ రాత్రి వెళ్ళి పోయాను నేను…/ఆలా నగరాలకి నగరాలు దాటి అడవుల్ని దాటి” అంటాడు. అలా ఏకాంతంగా ఈ భూమండాలాన్ని దాటి ఇతర గ్రహాలలో సైతం సంచరించి అనుభవించి పలవరించ గల కవి తిలక్.

మహాకవి శ్రీ.శ్రీ కూడా…”కవితా..ఓ కవితా” అంటూ కవిత్వ పంధాను చెప్తూ.. “అమోఘ, మగాధ, మచింత్య, మమేయం,/ఏకాంతం, ఏకైకం,/క్షణికమై శాశ్వతమైన దివ్యానుభవం,/ బ్రహ్మానుభవం కలిగించిన,/నను కరిగించిన కవనఘృణీ!/ రమణీ!/కవితా! ఓ కవితా!” అన్నారు. అద్భుతమైన లోతైన అంతులేని ఏకాంతంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయిన ఓ గొప్ప దివ్యానుభూతి, మహా అనుభవం నను కరిగించిన అందమైన కవితాకిరణం అంటారు.
ఈ కాలంలోనే కాదు శ్రీకృష్ణదేవరాయలచే గండపెండేరం పొందిన అల్లసాని పెద్దన గారు కూడా “తూగుటుయాల, రమణి ప్రియ దూతిక తెచ్చి ఇచ్చు కప్పురపు విడేము, ఉహ తెలియంగల లేఖక పాటకోత్తములు” కావాలి కవిత్వానికి అంటూ, కవిత్వం ఎక్కడబడితే అక్కడ, ఎప్పుడు బడితే అప్పుడు చెప్పేది కాదు సుమా అంటూ.. తనకు అవసరమైన జాబితా ఏకరువు పెట్టాడు. కొండేపూడి నిర్మల గారు ఆధునిక కవయిత్రికి కూడా ప్రేరకాలుగా కొన్ని సదుపాయాలు౦డాలట అవేమిటంటే..“మ౦చి కవి మిత్రులు, సరళమైన జీవన విధానం, ప్రకృతితో మమేకం, ఈ అన్నిటితో కూడిన ఏకాంతం” ఇంకా అంటారు.. ఆ మాటకొస్తే కవిత్వం రాయడానికే కాదు బిడ్డకు పాలిచ్చే కూలి తల్లికి, మగ్గంమీద బట్ట నేస్తున్న ముసలి తాతకి కూడా ఏకాంతం అవసరమే అని.. ఏకాంతం కవిత్వానికి ఎంత అవసరమో చెప్తున్నారు.

ఓ గమనించదగ్గ విషయం ఏమిటంటే ఏకాంతం అంటే ఏ మారుమూల గదిలోకో వెళ్ళి తలుపులు వేసుకోవడం కాదు. అలాంటప్పుడు కవిత్వం స్పాంటేనియస్ గా రావడం దుస్సహం. అలాంటి బలవంతపు ఏకాంతాలు మనసును రంజింపజేయలేవు అని మనస్తత్త్వవేత్తల అభిప్రాయం. కవి చెయ్యవలసినది మనసును ఏకాంతంలోకి తీసుకెళ్ళగలగడమే! అదే ఏకాంతం. ఎంత జన సమూహంలో ఉన్నా ఏకాంతంలోకి వెళ్ళగలగాలి. అలాగే ఎంత ఏకాంతంలో ఉన్నా జన సమూహంలోకి మనసు ప్రసరించగలగాలి కవి. అలా వీలవుతుందా అన్న ప్రశ్నకు సమాధానమే కవి జాన్ కీట్స్. తన కవితల ద్వారా ప్రపంచానికి ప్రేమను దగ్గర చేసిన కీట్స్ జీవితం విషాధ భరితం. హాస్పిటల్లో కాంపౌండర్ గా పని చేసేవాడన్న మాటేగానీ అతని మనసు మాత్రం ఎక్కడో ఏకాంత దీవుల్లో తిరుగాడేదట. ఆ దీవుల్లో తాను పుంఖాను పుంఖాలుగా కవిత్వం రాస్తున్నట్లు కలగనేవాడట. కీట్స్ రాసిన ‘ఒ సాలిట్యూడ్’ (ఏకాంతం) కవిత అచ్చయింది. ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి లభించింది. జన సమూహాల్లో ఉంటూనే ఏకాంత వీధుల్లో విహరించే కవుల్లో అగ్రగణ్యుడు కీట్స్.

‘‘మన కాలపు కవికి ఏకాంతమూ సమూహమూ రెండూ ప్రాథమిక విధులుగానే ఉన్నాయి’ అని అని అన్న మహాకవి పాబ్లో నెరూడా మాటల తో ముగిద్దాం.

Print Friendly
Jul 01

తెలుగు షాయరీలు – మాట-పాట

రచన, గానం : మురళి ధర్మపురి, ఆస్ట్రేలియా

 

క్రింద షాయరీలు వినాలంటే మురళిగారి బొమ్మమీద మెల్లిగా నొక్కండి.. అదేనండి క్లిక్కండి… 🙂

murali

  1.  తన భాషే లోకువ తెలుగు తమ్మికి
వచ్చినా రానట్లు మాట్లాడేది తెలుగు భాష
రాకున్నా వచ్చినట్లు మాట్లాడేది ఇంగ్లీషు భాష
పరభాషంటే పడదు కొంత మందికి
తన భాషే లోకువ తెలుగు తమ్మికి
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
जानकर भी न जाने जैसा बात करतें है तेलुगु भाषा
न जानते भी जाने जैसा बात करते है अँगरेज भाषा
थोड़े लोग पसंद नहीं करते भाषा पराई
अपनी भाषा को ही नीच देखे तेलुगु भाई
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
Known Telugu language is spoken as if unknown
Unknown English language is spoken as if known
Some people envy a foreign language
Telugu brethern disrespect their own language

2.  ప్రేమికులు కళ్ళతో మాట్లాడుకుంటారు

ప్రేమికులు కళ్ళతో మాట్లాడుకుంటారు
కవులు కలంతో మాట్లాడుతుంటారు
ఇద్దరు తెలుగువాళ్ళు కలిస్తే మాత్రం
ఎందుకో మరి ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడుకుంటారు
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
प्यार करने वाले आँखों से बातें करते हैं
कविता लिखने वाले कलम से बात करते हैं
लेकिन जब भी दो तेलुगु वालें मिलते हैं
पता नहीँ क्यों अंग्रेज़ी में ही बात करते हैं
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
Lovers speak with their eyes
Poets speak with their pens
Whenever two Telugu people meet
Wonder why they only speak in English
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

3.  పోతన కాళోజీ మా వాళ్ళని, వేమన నన్నయ మీ వాళ్ళని

పోతన కాళోజీ మా వాళ్ళని, వేమన నన్నయ మీ వాళ్ళని
అచ్చులు హల్లుల అచ్చ తెనుగును పంచుకుని తెంచొద్దు
దేశ భాషలందు లెస్స అయిన మాతృభాషను మరవొద్దు
తెలుగు భాష  స్థానికతను సార్వజనీకతను  చెరపొద్దు
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
पोतना कालोजी हमारा कह कर, वेमना नन्नया आपका कह कर
स्वर व्यंजन स्वच्च तेलुगु भाषा को तोड़ न देना बाँट कर
देश के भाषावों में बहुत बढिया मातृभाषा को मत भूलना
तेलुगु भाषा की स्थानिकता और सार्वजनीकता को मत मिटाना
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
Claiming Potana Kaloji as ours & Vemana Nannaya as yours
Don't ever break Telugu language vowels and consonants
Never forget the best mother tongue in world languages
Wipe not universal greatness of Telugu language
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

4.  తెలుగు వారై పుట్టడం సుకృతం

తెలుగు వారై పుట్టడం సుకృతం
తెలుగు చదవగలగడం అదృష్టం
తెలుగు వ్రాయగలగడం భాగ్యం
తెలుగులో రచించడం సౌభాగ్యం
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
तेलुगु हो कर जनम लेना सुकृत है
तेलुगु पड़ सकना किस्मत है
तेलुगु लिख सकना भाग्य है
तेलुगु में रचना करना सौभाग्य है
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
To be born like Telugu person is luck
To be able to read Telugu is good luck
To be able to write in Telugu is fortune
To be able to do writings in Telugu is big fortune
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

5. నేడు మన మాతృభాష అంటేనే సిల్లీ సిల్లీ

నేడు మన మాతృభాష అంటేనే సిల్లీ సిల్లీ
సాహితీ సదస్సులు జరగాలి మళ్ళీ మళ్ళీ
సాంస్కృతిక ప్రోగ్రాంలు చేయాలి లొల్లి లొల్లి
తెలుగుభాష ప్రపంచభాషై ఏలాలి గల్లీ గల్లీ
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
आज कल मातृभाषा हो गयी सिल्ली सिल्ली
साहित्य सभायें करते रहना बार बार
सांस्कृतिक कार्यक्रम मचाना हल्ला गुल्ला
तेलुगु भाषा विश्व भाषा बनकर राज करना गली गली
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
Today our mother tongue has become silly
Literary functions have to happen time and again
Cultural programmes have to create big uproar
Telugu language should rule as world language every lane
*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
Print Friendly
Jul 01

వేదన బరువై

రచన: లయన్ విమల గుర్రాల

scan
“కంగ్రాట్స్..మాలతి గారూ.. మేల్ చైల్డ్” – స్కానింగ్ రూమ్ లోంచి చేతులు తుడుచుకుంటూ
వచ్చింది డాక్టర్ పద్మిని.
ఒకక్షణం ఆనందపు తరంగం ఉవ్వెత్తున లేచింది మాలతికి.
“థ్యాంక్స్ డాక్టరుగారూ .. మళ్ళీ నెక్స్ట్ సండే వస్తాను”.. లేచింది కుర్చీలోంచి.
“ఒ.కె.. నేనిచ్చిన టాబ్లెట్స్ జాగ్రత్తగా వాడండి – లక్ష్మీ,, ఉదయం వచ్చిన శాంపిల్స్ లోంచి వీరికి యివ్వు” నర్సుకి పురమాయించింది పద్మిని. ఇంతలో బయట కారు ఆగిన శబ్దమూ, ఆ వెంటనే ఒక పర్సనాలిటీ డాక్టర్ రూములోకి ఎంటరవ్వడమూ వెంటవెంటనే జరిగాయి”” హాయ్ పద్మినీ ” అంటూ.
మాలతి బయటకు వచ్చేసింది. బయట ఆయాతో కబుర్లు చెపుతున్న గోపమ్మ “అమ్మా-అయిందా”అంటూ వచ్చింది. “ఉండు – వెడదాం -టాబ్లెట్సేవో ఇమ్మన్నారు” అని బయట బెంచీ మీద కూచుంది మాలతి.
లోపలనించి పురుషకంఠం కొంత హెచ్చుస్థాయిలో వినిపిస్తూ ఉంది.
“ఎంతసేపూ పనేనా పద్మా- హాయిగా బ్లూమూన్ లో ఎంజాయ్ చేద్దాం- రాత్రంతా- రా”
“ప్లీజ్ మూర్తీ – ఈవాళ వదిలేయి – మూడ్ లేదు”
“మూడ్ కేంలే- ఈ హాస్పిటల్ నుండి బయటకు వస్తే అదే వస్తుంది. డోన్ట్ వేస్ట్ టైమ్. కమాన్- మనిద్దరం కలిసి గడిపి అప్పుడే టూ డేస్ -“.
“ఇవ్వాళ వదిలేయకూడదూ – కొంచెం తలనొప్పిగా వుంది కూడా”
నెమ్మదిగా బ్రతిమాలే స్వరంతో అడుగుతుంది డాక్టరు.
“నీకెన్నిసార్లు చెప్పాను – నేనడిగినప్పుడు కాదన్నావంటే నీగతి ఏమవుతుందో ఎవరికి తెలియదని “మూర్తి స్వరం హెచ్చింది.
“ప్లీజ్ – స్టాఫ్, పేషంట్లు ఉన్నారు – నెమ్మది – వస్తానులే” డాక్టరు గొంతులో కన్నీటిపొర మాలతికి స్పష్టంగా అర్ధమయింది.
బయట వున్న నర్సు, ఆయా వినీవిననట్లు పనిచేసుకుపోతున్నారు.
నర్సు ఇచ్చిన టాబ్లెట్సు తీసుకుని. ఆయాతో మాట్లాడుతున్న గోపమ్మని పిలిచి బయటకు వచ్చింది.
“ఎవరతను గోపమ్మా – డాక్టరుగారికి భర్త లేరనుకుంటాను”
నెమ్మదిగా అడిగిన మాలతికి సమాధానంగా చెప్పింది గోపమ్మ
“లేడమ్మా- ఈయన డాక్టరుగారి ప్రాణానికి కీచకుడమ్మా.. ఆయమ్మ ప్రాక్టీసుకు సాయంచేస్తాడు. ఆయమ్మ వ్రాసే పేపర్లకి ఈయన సంతకం పెడితే కాని పైవాళ్ళు తీసుకోరు. అదే లోకువ ఆయనకి – ఒంటది ఆడది – తనిష్టం వచ్చినట్టు ఆడిస్తూ ఉంటాడట – ఆయమ్మ చెప్పింది – ఏంచేస్తాం తల్లీ – ఆడపుట్టుక – అది సర్లే గానింతకీ డాక్టరమ్మేం చెప్పింది”-
“మగబిడ్డట” పరధ్యానంగా చెప్పింది మాలతి.
“నిజంగానా – ఎంత మంచిమాట అమ్మా- దేముడు దయతలచి అయ్యగారు తిరిగొస్తారన్నమాట”.
“ఊ” – ఆలోచనలో వున్న మాలతి హఠాత్తుగా వినిపించిన కేకలకి ఉలికిపడి రోడ్డుపైకి చూచింది.
“ఏమమ్మాయి – చావాలనా రోడ్డు మధ్యలోకి వస్తావు” –
“మరీ అంత కలలు కంటూ మా పీకలమీదకు తేకపోతే ఏమయింది “
“పోనివ్వండి – చిన్నపిల్ల-” ఎవరో దయగా అంటున్నా
“అయితే మట్టుకు జాగ్రత్తొద్దటండి”
“వెళ్ళెళ్ళవ్వమ్మా – లేచినవేళ బాగుంది”
“దెబ్బలేం తగల్లేదు కదా”
“లేదులెండి – కాస్తుంటే ప్రాణమే పోయేది -అదృష్టం”
“నాది అదృష్టం – వెధవగోల – పడి చావడానికి నా కారే దొరికిందా”
మూగిన జనం కొద్దిగా చెదిరేసరికి మధ్యలో కనపడింది- పద్నాలుగు, పదిహేనేళ్ళుంటాయెమో తలదించుకుని ఏడుస్తున్న ఆ అమ్మాయి.
కారతను తిట్టుకుంటూ, తిట్టుకుంటూ – కారు స్టార్టు చేసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.
మాలతికెందుకో జాలితో ఆ అమ్మాయిని పలకరించాలనిపించింది. గోపమ్మ అప్పుడే అక్కడికి చేరిపోయింది.
“ రా అమ్మా – యింటికెళదాం – ఎక్కడ మీ యిల్లు” దయగా అడిగిన ఆ స్వరానికి ఆ అమ్మాయి కళ్ళలోంచి
మరి నాలుగు బిందువులు రాలాయి – పమిటచెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ జవాబివ్వలేదు.
“ఒంట్లో బాగుంది కదా- రోడ్డుకడ్డంగా ఎందుకు వచ్చావమ్మా” మళ్ళీ అడిగింది.
“కారు కింద పడితే తేలిగ్గా చచ్చిపోవచ్చు కదా మరి “
ఆశ్చర్యం మాలతిని ముంచెత్తింది.
పద్నాలుగేళ్ళ పిల్ల – తేలిగ్గా చచ్చిపోవాలన్న ఆలోచన – అసలు చచ్చిపోవాలన్న ఆలోచనే ఎందుకొచ్చిందో – అంతకష్టం ఆ అమ్మాయికేమి వచ్చిందో –
“మీ యిల్లెక్కడ” – “మా యింటికెళ్ళను”
ఈసారి మాలతి ప్రశ్నకు ఖచ్చితంగా జవాబిచ్చింది ఆ అమ్మాయి.
“పోనీలే – మా యింటికెడదాం – పద” అప్పటికి తమ యింటికి తీసుకుపోయి నెమ్మదిగా చూద్దాం అనే ఉద్ధేశంతో అంది మాలతి.
నాలుగడుగులు వేసాక అనునయంగా అడిగింది గోపమ్మ. “ఏమ్మా – ఎందుకు చచ్చిపోదాం అనుకున్నావు”
ప్రశ్న వింటుండగానే మరలా ఆ అమ్మాయి కళ్ళలోంచి నీళ్ళు వర్షించడం ప్రారంభమయింది.
కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది – “మరి మధ్యాహ్నం ఒక్కదాన్నే – చదువుకుంటూ ఉంటే తలుపేసి “ –
ఆ అమ్మాయి ఏడుపు చూసి ఏమి జరిగిందో పూర్తిచేయకుండానే మాలతికి అర్ధమయింది.
ఎవరయి వుంటారో – ఫ్రెండేమో – స్కూలు ఫ్రెండేమో – పక్కింటి వాడేమో.
“మరి – మీ అమ్మా – నాన్న”
“మా అమ్మ లేదు – చిన్నప్పుడే చచ్చిపోయింది”.
“మరి మీ నాన్నకి చెప్పవచ్చుగా-”
“మా నాన్నే తాగేసి-” ఎక్కిళ్ళ మధ్య ఆ అమ్మాయి సమాధానం మాలతికి ఎంత షాకిచ్చిందో గోపమ్మకీ అంతకంటే మతిపోగొట్టింది.
నమ్మశక్యంకాని విషయం – జరగడానికి ఎంతవరకు అవకాశం – నైతికవిలువల క్షీణతకు మరో నిదర్శనం ఈ నవ్య ప్రపంచంలో.
“సరే పదమ్మా – ఇంటికి పోవద్దు – నా దగ్గరే ఉందువు గాని – ఆడపుట్టుక ఎందుకు పుట్టించాడో భగవంతుడు”
గోపమ్మ చేతిలో ఆ అమ్మాయి ఒదిగిపోయింది.
ఇంటికి ఎలా చేరిందో – అత్తగారు ఏమి అడిగిందో – తానేమి చెప్పిందో మాలతి మెదడుకి ఎక్కలేదు.
భోజనం చేసి చేతులు కడుక్కుంటూ ఉంటే అంది అత్తగారు – “రేపు వాడికి ఉత్తరం వ్రాస్తావామ్మా”-
“వ్రాస్తాను లెండి” అని బయటకు వచ్చింది.
తొమ్మిదయింది. వంటిల్లు సర్దుకుని అత్తగారు హాల్లో మేను వాల్చింది.
నిద్రరాక బయట బాల్కనీలోకి వచ్చింది మాలతి.
నిరంజన్ కు ఉత్తరం వ్రాయాలా – వస్తాడా –
ఎందుకు రాడు – మగబిడ్డ కలిగితే అందే ఆస్తి కాదనేంత గొప్పవాడు ఏమికాదు అతడు,
మాలతికి నిరంజన్ కి పెళ్ళైన రెండేళ్ళవరకు సంతానం కలగలేదు.
తరువాత వచ్చిన గర్భం రెండుసార్లూ ఆడపిల్ల పుట్టిపోయింది. మూడోసారి ఆడపిల్ల పుట్టగానే అన్నాడు మామగారు -” మనింటికి వంశాంకురం మగబిడ్డ కలిగేలాగ కనపడటం లేదురా- మన వంశం ఏమవుతుందో” ..అని.
ఆ పాపకి కూడా రెండునెలలు గడిచీ గడవకుండానే నిరంజన్ సణగడం మొదలుపెట్టాడు –
“వెధవ సంత- ఆడపిల్ల తద్దినం – ఉన్నదంతా మింగేందుకే పుట్టింది -పెళ్ళిళ్ళూ- పెరంటాలు – ఎంత ఖర్చు – ఇదే మగపిల్లాడయితేనా – ఎంత దర్జా – ఎంత ఆదాయం” – యిలా సాగేది.
మామగారు పక్షవాతంతో చనిపోతూ “ మగబిడ్డ కలిగితేనే ఆస్తంతా అతనిది -గార్డియన్ లుగా తల్లిదండ్రి అనుభవించాలి – లేకపోతే అదంతా ధర్మకార్యాలకి ట్రస్టీలకి అని వ్రాసేసారు.. ఇంకో వంశానికి ఎక్కడ పోతుందో అని.
ఆ నాటి నుండి నిరంజన్ మనిషి పూర్తిగా మారిపోయాడు.
పాప అంతదూరంలో ఉన్నా భరించలేకపోయేవాడు. చివరికి మాలతి ఎంతవద్దన్నా వినకుండా తెలిసినవాళ్ళెవరో ఫారిన్ నుండి పిల్లలని దత్తు తీసుకుందామని వస్తే వాళ్ళకిచ్చేసాడు.
అంతే – తరువాత ఏడాది వరకూ మాలతికి గర్భం రాలేదు.
మొదట క్యాంపులకని వెళ్ళే నిరంజన్ క్రమంగా ఇంటికి రావడం మానేసాడు. వేరేవూరిలో ఇల్లు తీసుకున్నాడని వేరే సంసారం పెట్టాడని అపుడపుడూ మాలతి చెవిన పడుతూ ఉంటుంది. అయినా అతను వచ్చినప్పుడు నిలదీసి అడగలేకపోయింది. ఇపుడీ ప్రెగ్నెన్సీ -.
మగబిడ్డ కలగకపోతే తను అతనికి అక్కరలేదా – తనవసరం అంతవరకేనా – అన్న బాధే మాలతిది ఇంతవరకూ. ఆడపిల్లే అయినా తన రక్తం పంచుకున్న బిడ్డ నిర్ధాక్షిణ్యంగా పరాయివాళ్ళకి అప్పచెప్పబడితే ఏమిచేయలేని తన నిస్సహాయత – ఇపుడు ఎవరో ఒకరు మళ్ళీ తన కడుపులో ప్రాణం పోసుకుంటున్నారన్న ఆనందం ఇంతే మాలతికి మిగిలింది – కాని –
ఈ రోజు ఎక్కడినుండో ఏదో కోణం – ఒక కొత్త కోణమ్ – తన వ్యక్తిత్వం లోంచి – తనలోంచి
ఊపిరి పోసుకుంటున్న సంధి సమయంలో అశాంతిగా సతమతమవుతుంది ప్రస్తుతం.
—-
వీధిలైటు వాలుగా వారండాలో పడుతోంది.
వారండాలో చాపవేసుకుని పడుకున్న గోపమ్మ కడుపులో పిచ్చుకపిల్లలా ఒదిగిన ఆ అమ్మాయి – ఆమె చుట్టూ గోపమ్మ చేయి -. గోపమ్మ – భర్త చనిపోతే ధైర్యంగా నిలబడి, కూలి పనిచేసి – చదివించింది కొడుకుని. ఆ కొడుకు, రౌడీల సహవాసంలో శాడిస్టుగా తయారయి, తొలిసారి తల్లిమీద చెయ్యి చేసుకున్నరోజు- తాగిన మత్తులో ఒళ్ళెరుగక తల్లి ప్రాణం తీసి, తన ఉద్యోగం కోసమే దాచిన డబ్బు దొంగిలించాలన్న ప్రయత్నంలో తనే చనిపోయిన రోజు గోపమ్మ కూడా చనిపోయింది. శరీరమే మిగిలింది.
“నాకెందుకమ్మా ఈ వెధవ బతుకు – ఆయన పోయె – వాడు పోయె – యింకేం చూసుకుని బతకాలమ్మా” అని ఏడుస్తున్న గోపమ్మ- సబ్ ఇనస్పెక్టరు మాటతో మనిషయింది.
“లేదు గోపమ్మా.. నువు పుట్టింది వాళ్ళకోసం కాదు. మగబిడ్డే తలకొరివి పెట్టాలన్న సంప్రదాయాన్ని – బతికుండగానే తలకొరివి పెట్టే ఈనాటి మగపిల్లలు నిలపరని నువ్వు చెప్పాలి”.
గోపమ్మ నోటంట విన్న ఇదంతా మనసులో మెదిలింది మాలతికి.
“నిజమేనేమో – మగబిడ్డ అన్న ఉబలాటం – వచ్చే లాభాలు అంతే తప్ప – అతని ప్రవర్తనా వ్యక్తిత్వమూ – మనిషిగా మనుగడ ఇవ్వేమి ముఖ్యం కాదా కన్నవాళ్ళకు – కావాలనుకునే వాళ్ళకు.
ఒక మూర్తి – ఒక గోపమ్మ కొడుకు – ఒక తండ్రి – ఒక నిరంజన్ – యింకా చిన్నప్పుడు రాసుకు తిరిగి ఏడిపించే స్నేహితులు, ఏం చేస్తుందిలే అని ధీమాగా చిన్నచిన్న సరదాలు తీర్చుకునే అన్నవరస మగవారు – ఎందరో – పేపర్లలో – వార్తలలో మరెందరో. చెప్పలేక, ఏమి చేయలేక నిస్సహాయతలో, సిగ్గుతో వేదనతో వారిని, వారిని కన్నతల్లులని ఎంతగా శపించుకుంటున్నారో. వారి శాపాలు, వారి కన్నీళ్ళు ఎవరికి తగలవు. ఎవరికి తెలియవు. కన్నపాపానికి వారికి తల్లులయిన వారే ఆడపిల్లల కన్నీళ్ళకు, వారి ఆవేదనకు జవాబుకర్తలు.
అంతేనా – నిజమేనా- .
తల్లి కూడా స్త్రీ యే అయినా, ఆడపిల్ల పుడితే తను పడ్డ బాధలే తలుచుకుంటుంది కాని మగబిడ్డయితే తనలాగ ఇంకెందరో అనుకోదు. మగబిడ్డకు వచ్చే కట్నకానుకలు – వచ్చే ఉద్యోగ దర్జాలకు – వారి ప్రవర్తనతో వచ్చే అవేదన,
వారి ప్రవర్తనతో హింసింపబడే వారి మూగవేదన, మానసిక క్షోభ ఎంతవరకు సమతుల్యం -ఎంత జాగ్రత్తగా పెంచుకున్నా, ఎన్ని నీతులు నేర్పినా , మగవాడ్నన్న ధీమా దేనినైనా త్రోసిరాజనదన్న పూచీ ఏ దేవుడూ ఇవ్వలేడు.
ఆడపిల్ల – ఎదిగినా, ఒదిగినా – తనవరకే.
మగవాడు – అన్నివైపులా పారదర్శకంలా తన ప్రభావాన్ని చూపిస్తునే ఉంటాడు.
నూరింట ఒక వంతు ఛాయిసా , నూటికి తొంభైతొమ్మిది ఛాయిసా – ఏది తల్లులు ఎంచుకోవలసింది.
ఆ రాత్రి మాలతికి నిద్రపట్టలేదు.
* * *
మరునాడు ఉదయమే పదిన్నరకు డాక్టరు పద్మిని చాంబరులో అడుగు పెట్టింది మాలతి.
“ఏమండీ – అప్పుడే వచ్చేరు – ఏమైనా ప్రొబ్లెమా- టాబ్లెట్సు తీసుకున్నారా”
ప్రశాంతంగా అడుగుతున్న డాక్టరును వారించింది.
“అదేమి కాదు లెండి. నేను వచ్చింది వేరే పనికి – దయచేసి అబార్షన్ కి ఏర్పాటు చేస్తారా -”
“అదేమిటండి – మగబిడ్డ కావాలని మీవారు అడిగారటగా మరి”
“ఇట్స్ ఒకె – డాక్టరు గారు- నా అనుభవసారంతో మనిషిగా ముఖ్యంగా స్త్రీగా నా బాధ్యతగా ఈ అబార్షన్ కి సిధ్ధపడుతున్నాను. అభ్యంతరపెట్టకండి ప్లీజ్”
మాలతి ప్రాధేయతకి, ఆమె స్వరంలో స్ధిరత్వానికి డాక్టరు పద్మిని మాట్లడలేకపోయింది.
“మరి మీ వారు”.. డాక్టరు మాట పూర్తి కాకుండానే అ న్నది మాలతి
“పోనివ్వండి డాక్టరు గారూ – స్త్రీగా, భార్యగా చూడలేని మనిషి – అతను లేకుంటే నాకు జన్మ ఏమీ వ్యర్ధం కాదు – కాని నా పాప ఎక్కడున్నా తిరిగి చూడగలిగితే వీలైతే నా దగ్గరకు తెచ్చుకుంటే అప్పుడు నా జన్మ సార్ధకం”
మాలతి హృదయంలో మమతకు డాక్టరు మనసు ఆర్ద్రమయింది.
“ఈ దుర్యోధన దుశ్శాసన దుర్వినీతి లోకంలో రక్తాశ్రువులు చిందిస్తూ రాస్తున్నా ఈనాడే మీకోసం మరో మహా భారతం”
వరండాలో ఆయా పెట్టుకున్న చిన్న ట్రాన్సిస్టర్ లో పాట వస్తోంది నెమ్మదిగా..

*************

Print Friendly
Jul 01

GAUSIPS – ఎగిసేకెరటం-5

రచన:-శ్రీసత్య గౌతమి, పి.హెచ్.డి

[జరిగిన కధ: సింథియా క్రొత్త క్రొత్త డ్యూటీలను తన కైవసం చేసుకుంటున్నది. మొన్నటిదాకా ఏవో చేసుకుంటూ ఛటర్జీకి ఒక పర్సనల్ సెక్రటరీలాగ కూర్చొనేది, తాను అమెరికాలో సెటిల్ ఆయ్యే టైం దగ్గరపడుతుంటే … క్రొత్త క్రొత్త పధకాలతో ఆ ల్యాబ్ స్వతంత్రాన్ని ఒక్కొక్కటి గా కైవసం చేసుకుంటున్నది. బిశ్వాకి ఆందోళనని కలిగిస్తున్నది]

సింథియా, ఛటర్జీలమీద వీసమెత్తు అనుమానం కూడా లేని బిశ్వా సింథియా, ఛటర్జీల కేలక్యులేషన్స్ ఏ మాత్రం అర్ధం చేసుకోలేడు. కానీ సింథియా యొక్క వింత చర్యలు అతన్ని ఆందోళనకు గురిచేస్తున్నాయి. పోనీ ఎవరితోనైనా దీని గురించి చర్చిద్దామన్నా అమాంతం వెళ్ళి ఎవరితో చర్చిస్తాడు? పైగా ఈ మధ్యనే సూరజ్ ని కూడా నమ్మలేకపోతున్నాడు. మరుసటిరోజు ల్యాబ్ కి వెళ్ళాక చూస్తే పూనం, పాత్రో కనబడలేదు కానీ రంజిత్ మాత్రం ముందురోజు తాను చూపించిన ప్లేస్ లోనే కూర్చున్నాడు, ఏవో పుస్తకాలు రిఫర్ చేస్తున్నాడు, వీళ్ళిద్దరు మాత్రం కనబడకపోయేసరికి ఇంకా రాలేదనుకొని సర్ది చెప్పుకున్నాడు బిశ్వా, తను వర్క్ చేసుకునే ప్లేస్ కి వెళ్ళిపోయాడు. రెండు మూడు గంటల తరువాత ఛటర్జీ బిశ్వాని తన రూంకి పిలిచాడు. బిశ్వా వెళ్ళాడు. ఛటర్జీ వాళ్ళ ముగ్గురికీ ఏం చెప్పాడు, ఏం సంగతన్నది అడిగి పంపించేశాడు. అతను అలా అడిగేటప్పుడు బిశ్వా సమాధానాలు చెప్తున్నాడే గానీ, అతనిలో మునుపటి సంతోషం లోపించింది. అది ఛటర్జీ గమనించకపోలేదు. అయినా సరే ఏమీ పట్టనట్లు ఎంత మాట్లాడాలో అంతే మాట్లాడి వెంటనే బిశ్వా మరోమాట మాట్లాడడానికి అవకాశం ఇవ్వలేదు. ఇది మరింత బాధ కలిగించింది బిశ్వాకి. ఎందుకంటే ఛటర్జీ బిశ్వాతో ఒక స్నేహితుడిలా సన్నిహితం గా ఉండకపోయినా కనీసం ఒక కొలీగ్ ని ట్రీట్ చేసినట్లు ట్రీట్ చేశేవాడు.
కానీ ఆ రోజునుండి మాత్రం ఛటర్జీలో మార్పు వచ్చేసింది. ఆ మార్పును బిశ్వా గమనించకపోనూ లేదు. ఛటర్జీ మనసులో పశ్చాత్తాపమేమీ లేదు గానీ, సింథియా నొచ్చుకున్నందుకు బిశ్వాని తానారోజున అనిమాటలన్నాడని, వాటిని అక్కడితోనే వదిలేయకుండా …అతను అదే తలచుకుంటూ ఉన్నట్లుగా అనిపించి బిశ్వాని దూరంగా నెట్టేస్తున్నాడు. బిశ్వాకేంటీ … ఒక కొలీగ్ గా ట్రీట్ చేసే మనిషి తనని తక్కువ చేస్తున్నాడని, పైగా తనమీద డేమేజ్డ్ స్టేట్మెంట్స్ కూడా పాస్ చేస్తున్నాడని, అలా చేసినందుకు తానేమాత్రం పశ్చత్తాప పడలేదని. ఇలా బిశ్వా మనసులో నలిగితం అయిపోతున్నాడు. సూరజ్ ఎందుకో బిశ్వా మనసులో దేనికో బాధపడుతున్నాడని మాత్రం అర్ధం చేసుకున్నాడు. ఛటర్జీ ఏమన్నా అన్నాడేమో … అని అనుకున్నాడు, అయినా బిశ్వాని అనడమా? కాకపోయుండొచ్చు, అంటే గింటే మమ్మల్ని అంటాడు గానీ బిశ్వాని అనడే? ఏమయిందబ్బా ??? అని ఆలోచిస్తున్నాడు. ఇలా ఎవరి ఆలోచనలలో వారు అలా సాగిపోతున్నారు. ఈ లోపుల రోజులో సగమయిపోయింది. బిశ్వా తన పనేదో చేసి సూరజ్ తో కలిసి లంచ్ కి వెళ్ళాడు. అక్కడ పూనం, పాత్రో సింథియాతో కలిసి నవ్వుతూ, జోకులేస్తూ క్యాంటీన్ లో కూర్చొని ఉన్నారు. బిశ్వాని చూసి ఒకసారి హాయ్ అని చెప్పి, మళ్ళీ వాళ్ళ మాటల్లో మునిగిపోయారు. బిశ్వాకి చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. సింథియాతో వీళ్ళకంత పరిచయమేమిటి అని ???? అదే మొదటిసారి చూడడం. సూరజ్ అడపా దడపా చూసేవాడు వాళ్ళని ఇంతకు ముందునుండి. అలా లంచ్ అయ్యాక బిశ్వానే వాళ్ళ ముగ్గురి దగ్గిరకీ వెళ్ళి పలకరించాడు, సూరజ్ కూడా తనతోనే ఉన్నాడు.
హాయ్ … పూనం అండ్ పాత్రో ఏంటివాళ రాలేదా? రంజిత్ ఒక్కడే ఉన్నాడు ?
వాళ్ళతోనే సింథియా ఉండడం వల్ల ఆమెని కూడా ఒకసారి హాయ్ అని పలకరించాడు.
అప్పుడు పాత్రో చెప్పాడు, మేమిద్దరం ఎల్లుండినుండి వస్తాం.
మరి ఆ విషయమేదో నాకు చెప్పాలి కదా ??? అన్నాడు బిశ్వా.
మేము ఆల్రెడీ ఛటర్జీ సార్ కి, సింథియా మేడంకి ఈ-మెయిల్ ఇచ్చాం అని అన్నారు. దానితో బిశ్వాకి ఇక నీతో పని ఏమిటి అని అన్నట్లుగా అనిపించింది.
అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయారు బిశ్వా అండ్ సూరజ్. మళ్ళీ తన పనిలో తాను మునిగిపోయాడు. సాయంత్రం ఆరింటికి ఛటర్జీ తన రూం నుండి వెళ్ళిపోతూ బిశ్వాని వర్క్ చేస్తుండగా చూశాడు. అప్పుడు బిశ్వానే ఛటర్జీ ని ఆపి చెప్పాడు. “ప్రొద్దున నాకు పూనం, పాత్రో క్యాంటీన్ లో లంచ్ చేస్తూ కనిపించారనీ, వాళ్ళతో జరిగిన సంభాషణ ని చెపుతూ … తనకి కూడా ఒక కాపీ ఈ-మెయిల్ చేసుంటే నేను అడగకపోయేవాడిని అన్నాడు. వాళ్లిద్దరూ సింపుల్ గా మీకు, సింథియా మేడం కి ఈ-మెయిల యిచ్చాం! అని అనేసారు”.
సింథియా పేరు వినబడగానే వెంటనే తాను తన విశ్వాసాన్ని చాటుకోవాలన్నట్లుగా అవసరం లేకపోయినా పరాయి మనిషిని చూడగానే మొరిగే విశ్వాసం గల కుక్కలా మారిపోయి “యస్ .. అందుకే నేను నీకు మొదటినుండీ చెబుతూనే ఉన్నాను, ల్యాబ్ లో అందరితో కలిసిఉండాలని, యు షుడ్ లెర్న్ గెట్ ఎలాంగ్ విథ్ పీపుల్”.
మళ్ళీ అదేమాట… మళ్ళీ అదేమాట… కృంగిపోయాడు బిశ్వా. ఏమాత్రం కూడా క్రొత్తవాళ్ళెందుకలా ప్రవర్తిస్తున్నారని గానీ, వాళ్ళు తనకి రిపోర్ట్ చెయ్యాలని గాని ఏమీ అనకుండా, తను చెప్పే వాటికి దేనికీ రియాక్ట్ కాకుండా … కేవలం “సింథియా” అన్న పదానికి మాత్రమే రియాక్ట్ అవుతున్నాడు ఛటర్జీ, పైగా నన్ను ల్యాబ్ లో సరిగ్గా ఉండడం లేదంటున్నాడు.
ఇది సూరజ్ గమనించాడు, అతనికి కధ అర్ధమయ్యింది. కానీ బిశ్వాకే అర్ధం కాలేదు, ఎందుకంటే ముందునుండే బిశ్వా దగ్గిర గేం ఆడాడు ఛటర్జీ. అతని తెలివితేటలకోసం, అతని సైంటిఫిక్ ఆప్టిట్యూడ్ మీద ఆధారపడ్డాడు. అయినా ఇప్పటికీ బిశ్వానుండి ప్రాబ్లం ఏమీలేదు. కాకపోతే … ఇప్పుడు ఛటర్జీ కి కావలసినది ఏమిటంటే తన సింథియాని కూడా బిశ్వా అకామడేట్ చేసుకోవాలి, అందుకే ఒకటే పాట … పాడిందే పాడరా పాచిపళ్ళ దాసరా అని పాడుతున్నాడు.

బిశ్వాకి సైన్స్ ని చదివి చదివి బ్రెయిన్ కురచయిపోయింది, అతనికి ఇతర విషయాలు లోనికి వెళ్ళటంలేదు. ఇప్పుడు క్రొత్తవాళ్ళు సింథియా చుట్టూ తిరుగుతున్నారు, ఛటర్జీ సింథియా చుట్టూ తిరుగుతున్నాడు కాబట్టి బిశ్వా కూడా తిరగాలి. ఏమని తిరగాలి ??? అది అనవసరం ఛటర్జీ కీ. సింథియా సంతృప్తి పడేంతవరకు … తనకు మొరగక తప్పదు బిశ్వా మీద.
ఇది అర్ధం చేసుకోలేని బిశ్వా … ఎంతసేపూ తనలో ఏదయినా లోపముందా … ఎందుకు పరిస్థితులు తన చెయ్యి దాటిపోతున్నాయని బాధపడుతున్నాడు. ఛటర్జీకి అర్ధమవుతోంది బిశ్వా బాధ, ఆలోచనలు. అయినా సరే మొండిగా అతన్ని మాటలంటున్నాడు, మరో క్రొత్త విషయాన్ని కూడా అలవాటు చేసుకోమని. ఛటర్జీ ఆలోచనే గనుక బిశ్వాకి అర్ధమయితే ఏం చేసుండాలి? అలాగే పొద్దున్నే వచ్చి సింథియాతో అచ్చకాయ పుచ్చకాయ మాట్లాడుతూ, పూనం, పాత్రో లాగ టైం వేస్ట్ చేస్తూ కాలక్షేపం చెయ్యాలి. కాసేపు మాట్లాడి కాలక్షేపం చేసి వెళ్ళిపోతే సింథియాకి తెల్లారుతుంది గానీ, బిశ్వాకి ఎక్కడ తెల్లారుతుంది? అతను పని చేసి చూపించాలి కదా ?????
ఎంతటి దయనీయం? అంత వయసొచ్చాక, జీవితంలో తమక్కావలసింది ఎంతో కష్టపడి సంపాదించుకున్నాక … ఆ తర్వాత బ్రెయిన్ పదును పోతుందేమో … అవసరమయినవి, అనవసరమయినవి అనే విచక్షణ మానవుడు కోల్పోతాడేమో! ఛటర్జీకి ఇది చాలా చిన్న విషయం కావొచ్చు, అది బిశ్వా మీద గాఢమయిన ఎప్ఫెక్ట్ చూపిస్తున్నది, అంతేకాదు … అప్పటివరకూ ఉన్న ల్యాబ్ క్రమశిక్షణని తప్పుతున్నది. అది అర్ధం కావడంలేదు ఛటర్జీకి. అదుపుతప్పి నడుస్తున్న ల్యాబ్ ని సింథియానే ఒక త్రాటి మీద నడిపిస్తున్నదన్న ఒక వెర్రి భావనతో, అసలు ఆమె ప్రవేశం వల్ల … ఆ స్టూడెంట్ల ప్రోగ్రెస్, ఆరు రోజులు దెబ్బతిన్నదనీ, బిశ్వా వర్క్ వారం రోజుల్నుండీ ఎదురుచూపులతోనే దెబ్బతిన్నదని… అర్ధం కావడంలేదు.
ఈ లోపుల వీక్లీ ల్యాబ్ మీటింగ్ వచ్చింది. ఆ వీక్ లో చేసిన వర్క్ అంతా చూపించాలి లేదా చెప్పాలి. సూరజ్ చెప్పాడు. బిశ్వాకి ఆ వారం ప్రోగ్రెస్ పెద్దగా లేదు. ఎప్పుడూ లేనిది సింథియాకూడా ల్యాబ్ మీటింగ్ కి వచ్చి కూర్చున్నది. అంటే ఆమె కూడా ల్యాబ్ వర్క్ లో ఒక పార్ట్ అయిపోయిందన్నమాట. బిశ్వా తన టర్న్ రాగానే తన వర్క్ గురించి మాట్లాడి ఏవో ఎక్స్ పెరిమెంట్లు చేస్తున్నానని చెప్పాడు. ఆ తర్వాత స్టూడెంట్స్ ప్రోగ్రెస్ గురించి అడిగాడు బిశ్వాని. బిశ్వా చాలా ఆశ్చర్యపోయాడు. “ఇదేంటి? నన్నడుగుతాడు? వాళ్ళు రావటం లేదనీ, మూడు రోజుల తర్వాత వస్తామని అతనికే ఈ-మెయిల్ ఇచ్చారు కదా? మళ్ళీ ప్రొగ్రెస్ ఏమిటీ అని నన్ను అడుగుతాడేమిటి?”.
బిశ్వా ఆశ్చర్యంతో … యు న్యూ థట్ థే ఆర్ నాట్ కమింగ్ యాస్ థే సెడ్ థే గేవ్ ఈ-మెయిల్ టు యు. వాట్ ప్రొగ్రెస్ థే విల్ హేవ్, వెన్ థే డిడ్ నాట్ స్టార్ట్ ఎనీ వర్క్ ???
వెంటనే … ఛటర్జీ “యు షుడ్ నొ వెన్ థే కం, వెన్ థే గొ. నోబడీ ఈస్ ఎ సెక్రటరీ ఫర్ యూ టు కీప్ ట్రాక్ ఆఫ్ యువర్ థింగ్స్”… అన్నాడు.

బిశ్వా షాక్ తిన్నాడు. ఆ ల్యాబ్ మొత్తం మీద ఆ ఛటర్జీ కి మాత్రమే అడ్మిన్ పన్లు చూడడానికి సెక్రటరీలు, హాస్పిటల్ పన్లు చూడడానికి సెక్రటరీలు, పర్సనల్ ప్లస్ ఏదో ఆఫీస్ పన్లంటూ చూడడానికి సెక్రటరీ సింథియా ఉన్నారు. అటువంటప్పుడు ఇంకెవరయినాగానీ సెక్రటరీని కావాలని ఎలా అనుకుంటారు? ఇలా రోజుకొక క్రొత్త మాట చెప్పి బిశ్వాని బాధపెడుతున్నాడు ఛటర్జీ. సింథియా మొహంలో ఒక తేజస్సు. ఈ లోపుల ఛటర్జీ … గొంతులో మార్ధవాన్ని కలుపుతూ … “సింథియా, వాట్స్ న్యూ విత్ యు?” అన్నాడు.
సింథియా అంతే మార్ధవంగా … ఆ వీక్ లో తాను చేసిన ఒకటి రెండు ఏవో పన్లు చెప్పి, ఆ తర్వాత నుండి … ఆ స్టూడెంట్స్ ని బిశ్వా దగ్గిరకి తెసుకు వెళ్ళినప్పటినుండీ, బిశ్వా ఏమేమి వాళ్ళకి ఎక్స్ ప్లెయిన్ చేశాడు, తాను ఏమి విన్నది? బిశ్వా వాళ్ళకి ఏ ఏ ప్లేస్ లు వర్క్ చెయ్యడానికి అసైన్ చేశాడన్నది మొత్తం చెప్పింది ఆశ్చర్యపోయాడు బిశ్వా. “అంటే ఆమె నా మీద నియమింప బడిందన్నమాట. ల్యాబ్ మీటింగ్ లో అందరూ సైన్స్ మాట్లాడితే, ఈవిడమాత్రం ఇక నుండి నా గురించి మాత్రమే మాట్లాడడానికి వస్తాదన్నమాట. పైగా ఇవన్నీ ఆల్ రెడీ తాను ఛటర్జీకి రిపోర్ట్ చేసినవే. మరి తనకేమీ తెలియనట్లు, మొదటి సారిగా ఆమె నోటినుండి వింటున్నట్లుగా వింటున్నాడేమిటి? ఏమిటీ ఈ నాటకం?
ఇది చాలా అసహ్యంగా ఉంది” అని మొదటిసారిగా అర్ధం చేసుకున్నాడు బిశ్వా. అంతే కాదు … ఆవిడ చివరిమాటగా బిశ్వా అసైన్ చేసిన ప్లేసులు వాళ్ళకి సరిగ్గా సూట్ కావని … వీలయితే వాళ్ళకి ఫలానా ప్లేస్ లు ఇవ్వమని రికమెండ్ చేసింది. “ఎందుకూ” అని ఛటర్జీ అనగానే ఆ యా ప్లేసెస్ లోకి తాను ఆర్డర్ చెయ్యబోయే ల్యాబ్ స్టఫ్ అక్కడికి వస్తాయని చెప్పింది. వెంటనే ఛటర్జీ ఎంతో సంతృప్తికరంగా నవ్వుకొని సింథియా ఎంతో గొప్పగా ప్లాన్ చేసిందని చెప్పుతూ, బిశ్వా కేసి తిరిగి … “యు ఫాలో థ తింగ్స్ గోఇంగ్ ఆన్ ఇన్ థ ల్యాబ్, థెన్ యు విల్ నాట్ హేవ్ ఎనీ డౌట్స్” అన్నాడు.
బిశ్వాకి అసహ్యం వేసింది. అప్పుడర్ధమయ్యింది ఛటర్జీ యొక్క మరో రూపం. సింథియాకి ఏదో కావాలి, దాన్ని ఆమెకు అప్పజెప్తున్నాడు. ఆ నేపధ్యంలో తనని ఆ సింథియా ముందు కించపరుస్తున్నాడు.
కానీ తననుండి, తనద్వారా సింథియాకి ఏమి కావాలన్నది అతనికి ఇంకా అర్ధంకాలేదు.
రానూ, రానూ సింథియా పధకాలకు ఛటర్జీ చేతులు కలుపుతున్నాడు ఎందుకంటే సింథియా సెట్టిల్మెంట్, సుఖ సంతోషాలు అతనికి చాలా అవసరం. ఆ నేపధ్యంలో బిశ్వానే కాదు, ఎవరు ఎలాపోయినా ఫర్వాలేదు.

(ఇంకా ఉంది)

Print Friendly
Jul 01

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 8

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

malayappaswamiubhayanacchiyars1

మనస్సు అనేది చాలా విచిత్రమైనది. అది చెడుకు లొంగినంత సులభంగా మంచికి లొంగదు. మనస్సే బంధనానికి కాని, ముక్తికి కాని కారణమవుతుంది. మనస్సును నిగ్రహించడం జీవునికి అతిముఖ్యమైన పని. అర్జునుడంతటి స్థితప్రజ్ఞుడే, స్థిరచిత్తుడే, శ్రీకృష్ణునితో కృష్ణా! మనస్సు చాలా చంచలమైనది. అది సమస్త ఇంద్రియాలను క్షోభింపజేస్తుంది. ఇంద్రియ సుఖాలలోనే దృఢంగా ప్రవర్తిస్తుంది. అట్టి మనస్సును నిగ్రహించడం ప్రతికూలమైన వాయువును అడ్డుకోవడమంతటి దుష్కరం అని వాపోవడం గమనార్హం. మనశ్చాంచల్యం చాలా చిత్రమైనది కూడా. అది నిరంతరం అభ్యస్తమైన విషయాలలో కూడా నిలకడగా ఉండదు. అలాంటి మనస్సును భగవంతునియందు నిలపడం అనుకున్నంత సులభమైన పని కాదు. వేపమానును పాలుపోసి పెంచితే చేదు వదలనట్లుగా, కుక్కతోక వంకర వదలనట్లుగా, గొడ్డలిని నీట నానబెడితే మెత్తబడనట్లుగా, తేలుతో స్నేహం చేసినా అది కుట్టక మాననట్లుగా, చిత్తం అనేది ఎన్ని మంచి మాటలువిన్నా, మరల మరల అదే చెడు తలంపులతో పరిభ్రమిస్తూ ఉంటుంది. అదే విషయాన్ని అన్నమయ్య చెప్తున్నాడు ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య.

పల్లవి: భారమైన వేపమాను పాలువోసి పెంచినాను
తీరని చేదేకాక దియ్యనుండీనా

చ.1 పాయదీసి కుక్కతోక బద్దలు వెట్టి బిగిసి
చాయ కెంతగట్టినాను చక్కనుండీనా
కాయపు వికారమిది కలకాలము జెప్పినా
పోయిన పోకలే కాక బుద్ధి వినీనా || భారమైన||

చ.2 ముంచిముంచి నీటిలోన మూల నానబెట్టుకొన్నా
మించిన గొడ్డలి నేడు మెత్తనయ్యి నా
పంచమహాపాతకాల బారి బడ్డచిత్తమిది
దంచి దంచి చెప్పినాను తాకి వంగీనా || భారమైన||

చ.3 కూరిమితో దేలుదెచ్చి కోకలోన బెట్టుకొన్నా
సారె సారె గుట్టుగాక చక్కనుండీనా
వేరు లేని మహిమల వేంకటవిభుని కృప
ఘోరమైన ఆస మేలుకోర సోకీనా || భారమైన||
(ఆ.సం.రాగి రేకు 47 – వ.సం.287)

విశ్లేషణ:
పల్లవి: భారమైన వేపమాను పాలువోసి పెంచినాను
తీరని చేదేకాక దియ్యనుండీనా

ఆ.వె. వేము పాలు వోసి ప్రేమతోఁ బెంచిన / చేదు విఱిగి తీపి చెంద బోదు/ ఓగు నోగేఁగాక యుచితజ్ఞుఁ డెటులౌను
విశ్వదాభిరామ వినురవేమ ! – ఈ వేమన పద్యం అందరికీ విదితమే! వేపచెట్టు కి పాలుపోసి పెంచినా దాని సహజసిద్దమైన చేదు పోయి తీపిదనం రాదు. అదేవిధంగా చెడ్డవాడు చెడ్డవాడే కాని ఎన్ని మంచి మాటలు చెప్పినా చెడ్డవాణ్ణి మంచి వానిగా మార్చలేము అంటూ ఆటవెలదులను ఈటెగా విసిరిన దిట్ట చెప్పిన మాటలు ఎన్నటికీ మరువలేము. అలాగే అన్నమయ్య కూడా చిత్తాన్ని గూర్చిన చిత్రాలు అనేకం అంటూ రకరకాల దృష్టాంతాలు తెలియజేస్తున్నాడు.

జీవునికి మనస్సనేది వేపమాను లాంటిది. నిత్యం చెడు తలంపులే దాని వృత్తి. ఎంత తియ్యటి పాలను అనుదినము పోసినా చేదే తప్ప తీపిరాదు అనగా చెడు తలపులు చిత్తాన్ని వీడడంలేదు అంటున్నాడు అన్నమయ్య. రోజూ ఎన్నో మంచి మాటలను, ఉపదేశాలను వింటాం. దాలి గుంటలోని కుక్కరీతిగా అవన్నీ ఆ క్షణం మాత్రమే. అయ్యో! పాపం చేస్తున్నాం అనుకుంటాం. కానీ వెనువెంటనే అన్నీ మర్చిపోయి దైనందిన జీవితంలో తప్పులనే బురదలో పొర్లుతూ ఆనందిస్తూ ఉంటాము. అర్జునుడు భగవద్గీతలో మనందరి తరఫున భగవానునిని అడిగినది ఏమిటంటే..”చంచలం హి మనః కృష్ణ ప్రమాథి బలవద్దృఢం, తస్యాహం నిగ్రహం మన్యే వాయోరివ సుదుష్కరం”. దాని అర్ధం “ఈ మనస్సు మిక్కిలి చంచలమైనది. బాగా మథించే స్వభావం కలది. దృఢమైనది. మిక్కిలి బలీయమైనది. కనుక దాన్ని నిగ్రహించడం గాలిని ఆపడంలా చాల దుష్కరంగా భావిస్తున్నాను” . అని శ్రీకృష్ణునితో అనగా.. జగద్గురువైన కృష్ణుడు అంటాడు.. “అసంశయం మహాబాహో! మనో దుర్నిగ్రహం చలం,అభ్యాసేన తు కౌంతేయ వైరాగ్యేణ చ గృహ్యతే” అనగా…”ఓ మహాబాహూ! నిస్సందేహంగా మనస్సు చంచలమైనదే. దాన్ని వశపరచుకోవడం మహా కష్టం. కాని, అర్జునా! అభ్యాసం మరియూ వైరాగ్యం అనే రెండింటి ద్వారా దాన్ని వశం చేసుకోవడం సాధ్యమే.” అని చెప్పడం జరిగింది. అభ్యాసం అంటే అనుదినం నిరంతరం సాధనకై యత్నించడం, రాగం (రక్తి, అనురాగం) లేకపోవడమే విరాగం. దాని భావమే వైరాగ్యం అని శెలవిస్తాడు భగవానుడు. కనుక అభ్యాసం, వైరాగ్యం నిరంతర సాధనల ద్వారా మనిషి చిత్తాన్ని జయించవచ్చు.

చ.1 పాయదీసి కుక్కతోక బద్దలు వెట్టి బిగిసి
చాయ కెంతగట్టినాను చక్కనుండీనా
కాయపు వికారమిది కలకాలము జెప్పినా
పోయిన పోకలే కాక బుద్ధి వినీనా

సంస్కృతం లో “శ్వాన పుచ్ఛ న్యాయం” అనగా తెలుగులో “కుక్కతోక న్యాయం” అని అర్థం. దానినే మనం “కుక్కతోక వంకర” అని వాడుకలో ఉపయోగిస్తూ ఉంటాము. కుక్క తోకని తిన్నగా చేయాలని ఎంత ప్రయత్నం చేసినా దాని వంకరపోదు.”ఎలుగు తోలు తెచ్చి ఎన్నాళ్ళు ఉతికినా, నలుపు నలుపే గాని తెలుపు రాదు” అని వేమన అన్నట్లు, వంకర గుణాలు,వక్ర బుద్ధి ఉన్నవారిలో ఎంత ప్రయత్నించినా మార్పు రాదు. దీనినే అన్నమయ్య ఉదాహరణగా గ్రహిస్తూ… కుక్కతోకను కొయ్య బద్దలు పెట్టి ఎన్నిరోజులు కట్టి మరల విప్పినా వంకరను చక్కగా చేయలేము. అలాగే మనసు కూడా మాట వినినట్టే ఉంటుంది మరలా జారిపోయి పాతవాసనలతో గుభాళిస్తుంది. మన దేహంలోని రకరకాల వికారాలకు మనసుకు ఎన్ని మార్లు ఎన్నివిధాలుగా బుద్ధి చెప్పినప్పటికీ కుక్కతోక వంకర వలె తిరిగి అదే పోకలు పోవడం మరలా అదే స్థితి కొనసాగడం గురించి వాపోతున్నాడు అన్నమయ్య.
ఇంద్రియాలను, బుద్ధిని అదుపులో ఉంచుకోవడమే సంయమనం. ఇంద్రియాలలో ఏ ఒక్కటి చలించినా దానివల్ల చిల్లులున్న పాత్రలోని నీరు దిగజారిపోయినట్లు బుద్ధి దిగజారిపోతుంది. అంతఃకరణాన్ని అదుపు చేయడాన్ని శమము అనీ, ఇంద్రియాలను అదుపుచేయడాన్ని దమము అనీ అంటారు. మోక్షం పొందటానికీ, బంధంలో చిక్కుకుపోవడానికి కానీ ఇంద్రియాలే ప్రధాన కారణాలు అవుతున్నాయి. విషయ భోగాలందే శాంతి, సౌఖ్యాలు లభిస్తాయని భావించడం కేవలం మన భ్రాంతి మాత్రమే అవుతుంది. సహనం కలిగి ఉండడంవల్ల ధైర్యం గాంభీర్యం, వీరత్వం, ఆత్మబలం పెంపొందుతాయి. సహనానికి మూలం క్షమాబుద్ధి. ఎప్పుడు మానవుడు సంతోషదుఃఖాలకు లొంగకుండా ఉంటాడో, మానవుని మనస్సు ఇంద్రియాలతో సంపర్కం పొందినపుడు చిత్తంలో వికారం ఉదయింపకుండా ఉంటుందో అప్పుడే మానవుని జితేంద్రియునిగా లెక్కింపవచ్చు. అలాంటి షోడశవికారములు లేని బుద్ధిని ప్రసాదించమని అన్నముని విజ్ఞాపన!

చ.2 ముంచిముంచి నీటిలోన మూల నానబెట్టుకొన్నా
మించిన గొడ్డలి నేడు మెత్తనయ్యి నా
పంచమహాపాతకాల బారి బడ్డచిత్తమిది
దంచి దంచి చెప్పినాను తాకి వంగీనా

ఇనుప గొడ్డలిని నీటిలో ఎన్నిరోజులు నానబెట్టినా మెత్తబడుతుందా? అలాగే జీవుని చిత్తం సహితం ఎన్ని సార్లు ఎన్ని మంచి విషయాలు చెప్పినా లొంగక లౌకికమైన పాడు విషయ వాంఛల చుట్టూ తిరుగుతూనే ఉంటుంది. తెలిసో తెలియకనో పంచమహాపాతకాల వంటి పాపాల పొదలో సదా సంచరించే మనసును దారికి తేగలగాలి. స్త్రీ హత్య, శిశు హత్య, గో హత్య, బ్రహ్మ హత్య, గురు హత్యలను పంచ మహాపాతకాలు అంటారు. దైనందిన జీవితంలో కూడా మనం వంట వండేప్పుడు కూరగాయలు తరిగేప్పుడో, అన్నం ఉడికించేప్పుడో మనకు తెలియకుండా కొన్ని సూక్ష్మ జీవులని సంహరిస్తుంటాం. అలా చేసినందుకు మనకు పంచ మహాపాతకాలు చుట్టుకుంటాయి అంటుంటారు పెద్దలు. అయితే అన్నం మాని వీటిని నివృత్తి చేయలేం కనుక జీవుడు పంచ మహాయజ్ఞాలు చెయ్యాలని అంటారు. అవి దేవతలని ఆరాదించటం, మనకు శరీరం ఇచ్చినందుకు పితృ దేవతలను ఆరాదించటం, మన చుట్టూ ఉండే ప్రాణికోటితో భూతదయతో ప్రవర్తించటం, ధానధర్మాలు చెయ్యటం ఇలా మంచ మహాయజ్ఞాలు చెయ్యాలని అంటారు. ఒక రైతు పంట పండించేందుకు భూమి దున్నిన మొదలుకొని, క్రిమికీటకాదులని సంహారం చేస్తాడు కాబట్టి రైతు తప్పనిసరి పంచ మహాయజ్ఞం చెయ్యాల్సి వస్తుంది. ఇండ్లముందు వివిద ధాన్యాలను చల్లటం, ఇలా తమ వృద్దిని చూపటంతో పాటు లోపల భూత దయ ఇమిడి ఉంది. పంట ఇంటికి తెచ్చేముందు ప్రకృతి దేవతలకు ఆరగింపు చేస్తారు. ఇవన్నీ పంచమహా యజ్ఞాలే! ఇలాంటివన్నీ హరించి కేవలం పాపాలవైపే లాగేస్తున్న మనసును అరికట్టడం ఎలా? శమము, దమము, ఉపరతి, తితిక్ష, శ్రద్ధ, సమాధానము అను ఆరింటిని శమాది షట్కసంపత్తి అంటారు. ఈ ఆరు లక్షణములు కలిగి ఉన్నవాడు తప్పనిసరిగా అత్మస్వరూపుడే అయి ఉంటాడు. ఏ పరిస్థితిలోను ఆకార బ్రాంతికి లోనవడు. అయితే.. నిత్యానిత్యవస్తు వివేకము, ఇహాముత్ర ఫలభోగ విరాగమును సంపాదించ కుండా శమాది షట్కసంపత్తిని ఆచరించుట వలన ప్రయోజనము ఏమి ఉండదు. అలాంటి వైరాగ్యాన్ని ప్రసాదిచమని కోరుతున్నాడు అన్నమయ్య.

చ.3 కూరిమితో దేలుదెచ్చి కోకలోన బెట్టుకొన్నా
సారె సారె గుట్టుగాక చక్కనుండీనా
వేరు లేని మహిమల వేంకటవిభుని కృప
ఘోరమైన ఆస మేలుకోర సోకీనా

ఎంతో స్నేహభావంతో తేలును తెచ్చుకొని తమ అంగ వస్త్రం లో పెట్టుకున్నా అది తన నిజ స్వభావం తో మళ్ళీ మళ్ళీ కుడుతూనే ఉంటుంది గానీ స్నేహితత్వం పాటిస్తుందా? అలాగే మనిషి యొక్క చిత్తం ఎన్నిసార్లైనా చెడు తలంపులతోనే ఉంటుంది కానీ బయటపడడానికి ఏమాత్రం ప్రయత్నించదు. బాహ్య వస్తువులను మనం చూసేది, వినేది, కేవలం బాహ్య ఇంద్రియాల సహాయం ద్వారా మాత్రమే. బాహ్యేంద్రియాలు ఎంతవరకు విషయాలను సేకరించి తెలుపగలవో అంతవరకు మాత్రమే మన మనస్సు తెలుసుకోగలదు. అదే భగవంతుని కృప కలిగితే తెర తొలగిపోతుంది. అప్పుడు అంతఃచేతన యొక్క అంతర్నేత్రం విడివడి భగవంతుని ముఖాముఖి స్పష్టంగా చూడగలుగుతుంది. అంతర్నేత్రం యొక్క దివ్యదృష్టి బాహ్యేంద్రియాలను కూడా సచేతనంగా మార్చగలదు. వీటన్నింటికీ ప్రాణాలను కూడా ఇవ్వగలంత ప్రేమ, పరిపూర్ణంగా అతని వద్ద తనని తాను నివేదించుకోగల సమర్పణ భావం కావాలి. నిత్యానిత్య వస్తు వివేకము, ఇహపరలోక ఫలభోగ వైరాగ్యము, శమాది షట్కసంపత్తి, ముముక్షత్వము అను నాలిగింటిని సాధనా చతుష్టయ సంపత్తి అంటారు. సాధకుడు బ్రహ్మజ్ఞానమును అధ్యయనము చేసి అనుభవమునకు తెచ్చుకొనుటకు ఈ లక్షణములను అలవరచు కొని సంసిద్ధుడు కావలెను. సాధనా చతుష్టయ సంపత్తియే సాధకునికి నిజమైన సంపద. అటువంటి సాధనా బలంతో మహిమగల స్వామి శ్రీవేంకటేశ్వరుని కృపకు పాతృలు కాగలగడం గొప్ప అదృష్టం. కానీ అనేక ఘోరమైన ఆశలతో ఉన్న ఈ మానవులు అలాంటి మేలు కోరనిస్తుందా? అని ప్రశ్నిస్తున్నాడు అన్నమయ్య.

ముఖ్యమైన అర్ధములు: పాయ = రెండుగా చీల్చు; కాయపు = శరీరపు; వికారము = మనసు యొక్క మాఱుపాటు; కోక = వలువ, వస్త్రము; సారె = మాటిమాటికి; మేలుకోర = మేలుకోరే దిశగా.

విశేషాంశములు: షోడశవికారములు = జ్ఞానేంద్రియములు 5, కర్మేంద్రియములు 5, మనో బుద్ధి అహంకారములు 3, రజస్సత్వతమోగుణములు 3 షోడశవికారములు. జ్ఞానేంద్రియములు = కన్ను, ముక్కు, నాలుక, చెవి, చర్మము; కర్మేంద్రియములు = కాళ్ళు, చేతులు, వాక్కు, గుదము, గుహ్యేంద్రియము.

*******************

Print Friendly
Jul 01

జీవితం ఇలా కూడా ఉంటుందా? 4

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

నరేంద్ర తల్లివైపు చూడకుండా గోడ వైపు చూస్తూ
”అత్తా, కోడలూ పులి మేకలా వుండాలంటే ఒకే ఇంట్లో వీలుకాదు. సెంటిమెంట్స్ లేనిచోట ఏ అనుబంధం నిలవదు. అనుబంధం లేనిచోట మనుషులు మనుషుల్లా ప్రవర్తించలేరు. ఎప్పుడు చూసినా మాటకు మాట, దెబ్బకు దెబ్బ అన్నట్లే వుంటారు. ఇక జీవించేదెప్పుడు? జీవించటం చేతకానప్పుడు ఎవరు గీసుకున్న గిరిలో వాళ్లుండటమే మంచిది. నా నిర్ణయానికి మీరు అడ్డురావద్దు. నేను కూడా మీకు అడ్డుగా వుండదలచుకోలేదు” అన్నాడు.
అప్పుడు తలెత్తింది తారమ్మ-
”కొడుకు తల్లిదండ్రులకి అడ్డమా నరేంద్రా! ఏం మాట్లాడుతున్నావురా? కోడలికి నాకు పడని మాట నిజమే! ఎందుకంటే ఇన్నాళ్లు నన్ను కోడలు అర్థం చేసుకోలేదో! లేక నేను కోడల్ని అర్థం చేసుకోలేదో తెలియదు కాని నేను చెప్పిన మాట అది విన్నా నాకు విననట్లే అన్పించేది. నా అహంకారం దెబ్బతినేది. కోపమొచ్చేది. ఆ కోపం మొత్తం ద్వేషంగా మారి వూరికే తిట్టేదాన్ని. నిద్ర లేచినా తిట్లతోనే, పడుకున్నా తిట్లతోనే…. ఎన్ని తిట్టినా నా అహం తృప్తిపడేది కాదు.. ఏ తిట్టు తిడితే కోడలు సహించదో అదే తిట్టి నొప్పించేదాన్ని… తను బాధపడుతుంటే శాంతించేదాన్ని…కానీ ఈ స్థితిలో దాన్ని నేనేమంటానురా! ప్రేమగా చూసుకుంటాను. నీకోసమైనా చూసుకుంటాను. నువ్వు సైన్యంలో వుండటం కోసమైనా చూసుకుంటాను. ఒకప్పుడు సైన్యంలో నా బిడ్డ వున్నాడని ఎవరికీ చెప్పుకోలేదురా! ఎందుకంటే దాని విలువ నాకు అంతగా తెలియక… ఇప్పుడు తెలిసిందిరా! పదిమందికి చెప్పుకుని గర్వపడటం కోసమైనా నేను తృప్తిపడటం కోసమైనా నువ్వక్కడే వుండు. నాకు తృప్తి కలిగించే పని, గర్వపడే పని నువ్వు చేస్తున్నప్పుడు నాకు నీ భార్యకు సేవ చేయడం పెద్ద పని కాదు. అవమానం అంతకన్నా కాదు. సంతోషంగా చేస్తాను నరేంద్రా! నువ్వు నన్ను నమ్ము… భగవంతుని దయవల్ల కోడలికి ఏం కాదు. తొందరగానే కోలుకుంటుంది” అంది తారమ్మ.
నరేంద్ర మాట్లాడలేదు.
”ఇప్పుడు నువ్వు సైన్యంలోకి నీకోసమో! నీ భార్యకోసమో వెళ్లటం లేదు నాన్నా! నాకోసం, నా తృప్తికోసం వెళ్తున్నావనుకో! మొన్నటి వరకు నువ్వు కేవలం నా కొడుకువే అనుకునేదాన్ని… ఇప్పుడు నువ్వు నా కొడుకువి మాత్రమే కాదు… సైనికుడివి. యుద్ధవీరుడివి. దేశం కోసం ప్రాణాలను సైతం పణంగా పెట్టగల ధీరుడివి. అలాంటి నువ్వు కేవలం నీ భార్యకు సేవ చేసుకుంటూ వుంటానంటే ఎందుకో నచ్చడం లేదురా! నిన్నలా చూడలేను. ఆ పని నేను చేస్తాను. నన్ను నమ్ము. ఇంతకన్నా నేనేం చెప్పలేను. చదువుకున్నదాన్ని కాదుగా!” అంది.
ఆమెలో మార్పు వచ్చిన మాట వాస్తవమే కాని అది ఎన్నో ఏళ్లుగా ఎన్నో నెలలుగా వచ్చింది కాదు. కేవలం ఒక్క మాట, ఒక్క సందర్భం ఒక్క పరిస్థితి, ఒక్క ప్రవర్తన, ఒక్క మనిషి అంటే ఆ ఈవెంట్ మేనేజర్‌ వల్లనే వచ్చింది. అది వచ్చాక ఆమె ఆలోచనలకి తెలివిగా పదును పెట్టుకుంది. మంచి చెడుల వ్యత్యాసాలను గమనించుకుంది. జ్ఞానాన్ని పెంచుకుంది. ఇది మంచి మార్పే! కానీ ఇంత జరిగాక ఆ నరేంద్ర ఏం మనిషి మళ్లీ భార్యను తల్లి దగ్గరే వదిలి వెళ్లాడు అని లోకం అంటుందేమోనన్న భీతి కూడా అతనిలో వుంది. తల్లి అంటే నమ్మకం, భార్య అంటే ప్రేమ, దేశం అంటే భక్తి వుంది. ఈ భక్తి కూడా అతనికి ఒక్కరోజులోనో ఒక్క క్షణంలోనో లేక ఎవరో చెబితేనో వచ్చింది కాదు… అతను ఎనిమిదవ తరగతి తెలుగు పుస్తకంలో ఆఖరి పేజీ దాకా కవరు పేజీలోపల భాగంలో వున్న ‘భారత సైనికదళం’ అన్న వాక్యం చదివినప్పటి నుండి వచ్చింది. ఆ క్షణం నుండే అతనికి ఆ వాక్యం మనసులో పడిపోయింది. అతను పెరిగేకొద్దీ అది బీజమై అంకురించింది. ఎలాగైనా సైనిక దళంలోకి వెళ్లాలనుకున్నాడు. సతీష్‌చంద్రను కూడా తనతో కలుపుకున్నాడు. సతీష్‌చంద్ర మొదట్లో అంత ఆసక్తి చూపకపోయినా తర్వాత స్ట్రాంగయ్యాడు… అతను కూడా అత్యున్నతమైన జీవితం, ధైర్యసాహసాలు, గౌరవ మర్యాదలతో కూడిన పరిపూర్ణ జీవితం పొందాలని, లక్షల మందిలో ఒకడిగా – ఒక్కడే లక్షల మంది పెట్టుగా సమున్నతంగా ఎదగాలని తనను తాను మౌల్డ్‌ చేసుకున్నాడు…. ఇద్దరు కలిసి ఒకేసారి వెళ్లారు. సతీష్‌చంద్ర మిలటరీలోకి, నరేంద్ర నేవీలోకి…
వెళ్లేముందు అనుకోలేదు తన లైఫ్‌లోకి సౌమ్య అనే అమ్మాయి వస్తుందని, పరిస్థితులు ఇలా వికటిస్తాయని…! ఇప్పుడేం చేయాలన్నా ఒకవైపు దేశం మరోవైపు భార్య, ఇంకోవైపు తల్లి కన్పిస్తోంది. దేనివైపు మొగ్గు చూపినా… ఒకదాన్ని మాత్రం తప్పకుండా పోగొట్టుకోవలసి వస్తుంది అని మనసులో అనుకున్నాడు నరేంద్ర.
తారమ్మ అతను మాట్లాడకపోవడం చూసి ”మనం భయపడేకొద్దీ అంతా భయంగానే వుంటుంది నరేంద్రా! ఒక్కసారి ధైర్యం తెచ్చుకో! నీ భార్యకేం కాదు. నువ్వెళ్లి నీ డ్యూటీ చేసుకో!” అని అంది.
”ఏం నాన్నా!” అన్నట్లు శేషేంద్ర వైపు చూశాడు నరేంద్ర.
”ఏం చెప్పను నరేంద్రా! మీ అమ్మ ఎలా చెబితే అలా చేద్దామనిపిస్తోంది. తను చెప్పేది కూడా మనం వినాలి. తప్పయితే చెప్పదు. మరీ అంత దుర్మార్గురాలు కూడా కాదు. కాకుంటే పరిస్థితులు అలా ఎదురుతిరిగాయి. పరిస్థితుల ప్రభావం వల్లనో లేక ఇంకేమో నాకు తెలియదు కాని ఇక నుండి మీ అమ్మ కోడలిలో నిన్ను చూసుకుని బ్రతకాలని నిర్ణయించుకున్నట్లుంది. లేకుంటే అది ఇంత పట్టు పట్టదు.” అన్నాడు శేషేంద్ర.
బ్యాగ్‌ని బలంగా లేపి నరేంద్ర భుజానికి తగిలిస్తూ ”నాకు ఇక నుండి కొడుకైనా, కోడలైనా, కూతురైనా సౌమ్యనే నరేంద్రా! నువ్వు ఆగకు. వెళ్లు. వెళ్లి మళ్లీ రాకు. దేశం కోసం నువ్వు ఏం చెయ్యాల్సి వచ్చినా అది ఎంత ప్రమాదమైనా వెన్ను చూపకు. ఎదురు నిలువు” అంటూ బస్‌వరకు నరేంద్రను సాగనంపింది తారమ్మ. తారమ్మతో పాటు శేషేంద్ర కూడా వున్నాడు.
నరేంద్ర బస్సులో కూర్చున్నాక తారమ్మ, శేషేంద్ర కిటికీ దగ్గరకి వచ్చి నిలబడ్డారు. బస్‌ కదిలేంతవరకు ఆవు దూడకోసం తాపత్రయ పడ్డట్లు ఆ బస్‌ చుట్టూ తిరిగారు. వాళ్లలా తిరుగుతుంటే మనసంతా గుంజినట్లైంది నరేంద్రకి… ఎంతయినా వాళ్లు తన తల్లిదండ్రులు. తనతోపాటు తన ఇష్టాలను, తన అభీష్టాలను ప్రేమించేవాళ్లు. అభిమానించేవాళ్లు ఈ ప్రపంచంలో వాళ్లిద్దరే! అందుకే తన మనసును అర్థం చేసుకుని తనను ముంబై పంపిస్తున్నారు అని అనుకున్నాడే కాని ఇంకోలా అనుకోలేకపోతున్నాడు.
బస్‌ కదిలి ఓ కిలోమీటర్‌ ప్రయాణం చేశాక తన మొబైల్లోంచి అంకిరెడ్డికి కాల్‌ చేశాడు నరేంద్ర.
అంకిరెడ్డి మొబైల్‌ స్క్రీన్‌ మీద నరేంద్ర పేరు కన్పించగానే ఆన్‌ బటన్‌ నొక్కి ”చెప్పు నరేంద్రా!” అన్నాడు.
”నేను ముంబై వెళ్తున్నాను అంకుల్‌! బస్‌లో వున్నాను. ఇప్పుడప్పుడే రాను. అది చెబుదామనే మీకు కాల్‌ చేస్తున్నాను. మీరు అప్పుడప్పుడు వెళ్లి సౌమ్యను చూస్తుండండి!” అంటూ తన తల్లిలో వచ్చిన మార్పును, తన తల్లి తనకు చెప్పిన ధైర్యాన్ని అంకిరెడ్డితో పంచుకున్నాడు.
అంకిరెడ్డి ఆశ్చర్యపోయి విన్నాడు… నమ్మలేకపోతున్నాడు.
ఊరిమనిషిలా, మెట్టమనిషిలా, మట్టి మనిషిలా, మహా గయ్యాళిలా వున్న తారమ్మలో ఇంత దేశభక్తా? ఇది నమ్మొచ్చా! ఏమో! అప్పుడప్పుడు సౌమ్య దగ్గరకి వెళితే గాని అసలు రహస్యం బయటకు రాదు అనుకున్నాడు.
”నేను తప్పకుండా సౌమ్య దగ్గరకి వెళ్తాను నరేంద్రా! నువ్వు వుండట్లేదు కాబట్టి రోజుకోసారైనా వెళ్లి చూసొస్తాను. నువ్వు వెళ్లగానే కాల్‌ చెయ్యి. సతీష్‌చంద్ర ఫోన్‌ కలవటం లేదు. నువ్వెళ్లాక వాడికి కాల్‌ చేసి నాకు అర్జంటుగా కాల్‌ చెయ్యమని చెప్పు!” అన్నాడు.
”ఓ.కె. అంకుల్‌!” అన్నాడు నరేంద్ర.
బస్‌ వెళ్తున్న ఏరియాలో సిగ్నల్స్‌ లేకపోవడంతో కాల్‌ కట్ అయింది.
************
ఉదయాన్నే నిద్రలేచి ఎప్పటిలాగే వాకింగ్‌కెళ్లాడు అంకిరెడ్డి. కాలేజీ ప్రాంగణంలో కారు దిగి గ్రౌండ్‌ వైపు నడుస్తుంటే మధ్యలోనే వాసుదేవ్‌, నాయక్‌, జాన్‌ కలిశారు.
జాన్‌ వాళ్ల దగ్గర ఎక్కువసేపు ఆగకుండా
”హాయ్‌ ఫ్రెండ్స్‌! గుడ్‌మార్నింగ్‌” అని చెప్పి వాళ్లకన్నా వేగంగా అడుగులు వేస్తూ గ్రౌండ్‌వైపు వెళ్లాడు. నాయక్‌ కూడా జాన్‌ని ఫాలో అయ్యాడు.
ఇక మిగిలింది అంకిరెడ్డి, వాసుదేవ్‌… వాళ్లిద్దరు ఎంతోకాలం తర్వాత కలిసినట్లు, మాట్లాడుకోవలసింది చాలా వుందన్నట్లు నెమ్మదిగా నడుస్తున్నారు.
అంకిరెడ్డి ముందుగా వాసుదేవ్‌తో ”నరేంద్ర తెలుసుగా వాసూ! మా అబ్బాయి ఫ్రెండ్‌! అతనికి జీవితం మొదటి పరీక్ష చాలా క్రిటికల్‌దే పెట్టింది” అన్నాడు.
వాసుదేవ్‌ నవ్వి ”మనిషి మానసికంగా, శారీరకంగా దృఢంగా వుండి మంచి ఆలోచనలు చేస్తూ వుంటే జీవితం ఎన్ని పరీక్షలు పెట్టినా పాస్‌ అవుతూనే వుంటాడు. ర్యాంకుల దిశగా వెళుతూనే వుంటాడు. నరేంద్ర గురించి నువ్వు అప్పుడప్పుడు చెబుతుంటే విన్నాను కదా! అతను పర్‌ఫెక్ట్‌లీ మాన్‌! అతన్ని ఏ పరీక్షా ఏమీ చెయ్యదు. ష్యూర్‌!” అన్నాడు.
అంకిరెడ్డి బాధగా ముఖం పెట్టి ”అతని భార్య కోమాలో వుంది వాసూ!” అన్నాడు.
అప్పుడు కూడా వాసుదేవ్‌ నవ్వుతూనే ”అతను సైన్యంలో వున్నాడు కదా! లక్ష్మణుడు లేనప్పుడు ఊర్మిళ నిద్రలో వున్నట్లు నరేంద్ర భార్య కూడా నిద్రలో వుంది. కొంతకాలం అలా వున్నా నో ప్రాబ్లమ్‌! తర్వాత ఆమె అంతట ఆమెనే మేల్కొంటుంది. తొందరేముంది” అన్నాడు.
అంకిరెడ్డి ఆశ్చర్యపోతూ ”మీ మిలటరీవాళ్లు ఇలా ఎలా వుండగలుగుతారు వాసూ! ఇలా వుండాలంటే ఎక్కడ ట్రైనింగ్‌ తీసుకోవాలో చెప్పు! ముందుగా నేను వెళ్లి తీసుకుంటాను” అన్నాడు.
”జీవితమే ఓ ట్రైనింగ్‌ సెంటర్‌! దాన్ని వదిలి ఇంకో సెంటరెందుకు అంకిరెడ్డీ! మన బాధలు, భావోద్వేగాలే మనల్ని నడిపించే గొప్ప ట్రైనర్స్‌! వేరే ఎవరో ఎందుకు? మన జీవితమనే ట్రైనింగ్‌ సెంటర్‌ నుంచే మనం ఏది నేర్చుకున్నా పర్‌ఫెక్ట్‌గా వుంటుందని నా నమ్మకం” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
వాసుదేవ్‌ గంభీరంగా మ్లాడుతుంటే ఒక్కక్షణం ఆయన వైపు చూసి తిరిగి ముందుకి చూస్తూ ”ఏమోనయ్యా వాసుదేవ్‌! మీ సైనికుల జీవితాలు అంటే అది నేవీ కావచ్చు, ఏర్‌ఫోర్స్‌ కావచ్చు, ఆర్మీ కావచ్చు… చాలా డిఫరెంట్ గా వుంటాయి. ఒక్కోసారి భయం గొలుపుతుంటాయి. ఇప్పుడు ఇక్కడ నరేంద్ర లేడు. అతని భార్య ఏమైపోవాలి?” అన్నాడు.
”ఏమీ కాదు. బాగానే వుంటుంది”
”అతని తల్లి రాక్షసి…”
”ఆమె పుట్టటంతోనే రాక్షసిలా పుట్టలేదు కాబట్టి ఆమెను నమ్మొచ్చు. చాలా సందర్భాల్లో మనిషిని నమ్మకమే నడిపిస్తుంది అంకిరెడ్డి! ఇంతకీ నీ కొడుకు కాల్‌ చేస్తున్నాడా?” మాట మార్చాడు వాసుదేవ్‌.
”రెండు రోజుల నుండి చెయ్యలేదు వాసు!” దిగాలుగా చూస్తూ అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
”చేస్తాడు. కంగారేం లేదు. ఈసారి అతను ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు పెళ్లిచేసి పంపు” అన్నాడు.
”పెళ్లా?! బాబోయ్‌ అది మాత్రం చెయ్యను. నరేంద్రను చూశాక పెళ్లంటేనే వద్దనిపిస్తోంది. నా కొడుకు ఇప్పుడే హాయిగా వున్నాడు. వాడిని అలాగే వుండనీయ్‌!” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
”అలాగే వుండనియడమేంటి? వింతగా మాట్లాడుతున్నావ్‌!” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
”వింత కాదు, బాధ. అసలు వాడిని ఏదో ఒక కారణం చెప్పి ఆర్మీ నుండే శాశ్వతంగా రప్పించాలని గత కొద్దిరోజులుగా ప్రయత్నించాను వాసుదేవ్‌! ఇక్కడికొచ్చాక పెళ్లి చెయ్యొచ్చని కూడా అనుకున్నాను. కానీ నా భార్య అందుకు ఒప్పుకోవటం లేదు” అన్నాడు.
”ఒప్పుకోవటం లేదంటే.. పెళ్లికా? లేక సతీష్‌ ఇక్కడికి రావటానికా?” అడిగాడు వాసుదేవ్‌.
”సతీష్‌ ఇక్కడికి రావడానికే! పెళ్లి గురించి ఇంకా అనుకోలేదు”
”అంటే బావుండదని అనుకోం కాని అంకిరెడ్డీ! మనకన్నా ఆడవాళ్లే చాలా అడ్వాన్స్‌గా వుంటారయ్యా! వుంటున్నారు కూడా. దానికి నిదర్శనం మీ మిసెస్సే! ఆమెలో చూడు ఎంత దేశభక్తినో! కొడుకును సైన్యంలోనే వుంచాలనుకుంటోంది. సైన్యం అక్కడ పటిష్టంగా వుంటేనే మనం ఇక్కడ ఇంత నిశ్చింతగా వుండగలుగుతామని ఆవిడ కూడా భావిస్తున్నట్లున్నారు” అంటూ మెచ్చుకున్నాడు.
”నా భార్యలో భయం తప్ప దేశభక్తి ఎక్కడిది వాసూ! భక్తి అంటే దేవుడి ముందు కూర్చుని మొక్కటమే దానికి తెలుసు. దేశభక్తికి అర్థమే తెలియదు” అన్నాడు.
ఆయన ఆశ్చర్యపోతూ ”మరి నువ్వేగా సతీష్‌చంద్రను ఇక్కడికి రప్పించాలంటే మీ ఆవిడ ఒప్పుకోలేదన్నావ్‌! అలా ఒప్పుకోలేదంటే ఆమెలో దేశభక్తి, దేశం పట్ల బాధ్యత వున్నట్లే!! అవి లేకుంటే ఏ తల్లీ తన కొడుకును సైన్యంలోకి పంపదు. ప్రతి సైనికుడూ ఒక తల్లి కొడుకే… సైనికుడికన్నా ఎక్కువ ధైర్యం, అతన్ని కన్నతల్లిలోనే వుంటుంది. తల్లి అభిరుచిని బట్టే కదా కొడుకులు తీర్చిదిద్దబడతారు.” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
”నువ్వన్నది ఎంత వరకు కరక్టో నాకు తెలియదు కాని సతీష్‌ని ఏ డాక్టర్‌గానో, ఇంజనీర్‌గానో తీర్చిదిద్దాలన్నది మాత్రం మాధవిలో బలంగా వుండేది. మా ఇంట్లో వాడు చిన్నవాడు కాబట్టి ఆమె ఆలోచనలన్నీ వాడి కెరీర్‌ చుట్టే వుండేవి. కానీ వాడు అలా కాక పోవటంతో ఆ దిగులు మాధవిని బాగా కుంగదీసింది. ఇక అప్పటి నుండి మాధవి ఎప్పుడు చూసినా మనం మన పిల్లలకి ఎదురుగా నిలబడి వాళ్లను పరిశీలిస్తే లోకం మన గురించి ఏమనుకుంటుందో తెలిసిపోతుందండి! సతీష్‌చంద్ర మనకు పుట్టాల్సిన వాడు కాదు. మన కొడుకని చెప్పుకోవాలంటేనే నాకు ఎలాగో వుంటోంది. వాడు కూడా అందరిలా చదివి వుంటే మనకీ బాధ వుండేది కాదు అని నాతో అనని రోజు లేదు. వాడు ఆర్మీలోకి వెళ్లేటప్పుడు కూడా మాధవి డిప్రెషన్‌లోనే వున్నది… ఇప్పుడు వాడిని ఇక్కడికి రప్పిస్తానంటే భయపడుతోంది. ‘వద్దండీ! వాడిని అక్కడే వుండనివ్వండి! ఏదో దూరంగా వున్నాడు. వాడిని ఎవరూ చూడరు. వాడి గురించి ఎవరూ ఆలోచించరు. లేకుంటే ‘మా పిల్లలు అదయ్యారు ఇదయ్యారు మీ అబ్బాయి ఇదేనా!’ అని నా ముఖంమ్మీదే అంటారు. వాడు చదివిన చదువుకు ఇక్కడ చెప్పుకోదగిన పనేమీ రాదు. అదిచూసి నేను బాధపడతాను. ఐనా చదవుకోలేకపోవటం వాడి కర్మ. మన బాధ్యత మనం చేశాం… అంతకన్నా మనం మాత్రం ఏం చేస్తాం.వాడిని మాత్రం అక్కడే వుండనివ్వండి!’ అని నాతో చెప్పుకుంది. అందుకే నేనీమధ్యన సతీష్‌ గురించి ఎంత భయపడుతున్నా మాధవితో చెప్పటం లేదు” అన్నాడు.
వాసుదేవ్‌ అంకిరెడ్డిని మాధవీలతను అర్థం చేసుకున్నాడు. చాలామంది తల్లిదండ్రులు వేరే పిల్లల తల్లిదండ్రులతో తమను పోల్చుకుంటారు. ప్రతిభావంతులైన పిల్లలతో తమ పిల్లలని పోల్చి చూసుకుంటారు. పిల్లల్ని కన్న తర్వాత వాళ్ల కోసమే జీవించే తల్లిదండ్రులున్నారు. తమ జీవితం కోసం పిల్లల్ని పట్టించుకోని వాళ్లున్నారు. దేనిలో అడుగుపెట్టినా పీక్‌కి వెళ్లాలన్న తపన పిల్లల్లో వుండాలి కాని పెద్దవాళ్లు కుమిలిపోతే వస్తుందా? పిల్లలకి కష్టానికి వెనుకాడకుండా ముందుకెళ్లమని చెప్పాలి కాని మీ కెరీర్‌ ఇలాగే వుండాలని రిస్ట్రిక్షన్స్‌ పెడితే వస్తుందా?
”చూడు అంకిరెడ్డీ! సమస్యలు వున్నచోటే పరిష్కారాలు వుంటాయి. ఇప్పటి పిల్లల్లో జీవితం పట్ల ఒక క్లారిటీ లేకుండా వుండదు. వాళ్లు తమ తప్పుల నుండే పాఠాలను నేర్చుకుంటున్నారు. అవసరమైన పరిస్థితులను వాళ్లకు వాళ్లే సృష్టించుకుంటున్నారు. సతీష్‌ని కన్నారు, పెంచారు, చదివించారు. మీరు కావాలని పంపారో లేక ఇంకెలా పంపారో తెలియదు కాని అతన్నయితే మిలటరీలోకి పంపారు. పెళ్లి చెయ్యండి! ఇది నా మాటగా తీసుకుని ఆ ప్రయత్నంలో వుండండి! పెళ్లి లేకుండా వుండడం హాయి అనుకోవద్దు… చేతనైనవాడు ఎక్కడ వున్నా సమర్ధుడుగానే వుంటాడు. సింహాన్నైనా మచ్చిక చేసుకుంటాడు. చేతకానివాడు తేనేటీగలతోనైనా తిప్పలు పడతాడు. నీ కొడుకు సైన్యంలోకి వెళ్లటానికి మీ ప్రయత్నం లేకపోవచ్చు. కానీ అతను ఎంత ధైర్యం లేనిదే, సమర్ధత లేనిదే సైన్యంలోకి వెళ్లడు… పెళ్లయితే చెయ్యి” అంటూ గ్రౌండ్‌లోకి ప్రవేశించాడు.
వాళ్లిద్దరు ఇంకేం మాట్లాడుకోకుండా ఎవరిపాటికి వాళ్లు సీరియస్‌గా నడవటం ప్రారంభించారు.
*******************
ఆలోచించగా అంకిరెడ్డికి వాసుదేవ్‌ చెప్పింది సరైనదే అన్పించింది. ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో పెళ్లంటేనే కొంతమంది అబ్బాయిలు భయపడుతున్నారు. పెళ్లాయ్యాక కెరీర్‌ని డెవలప్‌ చేసుకునే కన్నా పెళ్లికి ముందే డెవలప్‌ చేసుకోవాలన్న అభిప్రాయంలో వున్నారు. పెళ్లికి ముందే ఒక ఇల్లు, కారు, హోదా వచ్చాక అప్పుడు ఆలోచిస్తున్నారు పెళ్లి గురించి… వాళ్లతో పోలికేంటి సతీష్‌చంద్రకి. వాళ్లంటే సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజనీర్లు… పెద్దపెద్ద జీతాలు తెచ్చుకుంటున్నవాళ్లు. జుట్టున్నమ్మ ఏ స్టైల్లోకైనా హెయిర్‌ స్టయిల్‌ మార్చుకోవచ్చు… అలాంటి స్టయిలిష్‌ లైఫ్‌ సతీష్‌చంద్రకి ఎలా వస్తుంది? ఎక్కడో సైన్యంలో ఒంటరిగా వుంటూ చలికి, ఎండకి, వర్షానికి తడుస్తూ నేలమీద యుద్ధం చేస్తుంటాడు. అలాంటి వాడికి జీవితం గురించి, జీతాల గురించి స్పహ ఎక్కడుంటుంది. యుద్ధం వచ్చినప్పుడో ప్రమాదాలు సంభవించినప్పుడో మిడతల్లా రాలిపోయే పరిస్థితి వాడిది… అందుకే వాసుదేవ్‌ చెప్పినట్లు వున్నంతలోనే సంతోషాన్ని నటిస్తూ సతీష్‌చంద్రకి పెళ్లిచేస్తే సరిపోతుంది. ఉన్న నాలుగు రోజులైనా నేను ఎక్కడున్నా నాకంటూ ఓ భార్య వుందన్న ఆనందంలోనైనా వుంటాడు అని అనుకున్నాడు అంకిరెడ్డి. ఆయనకు కొడుకు చేస్తున్న జాబ్‌ పట్ల అసంతృప్తే కానీ తృప్తి ఏమాత్రం లేదు.
ఆ రాత్రికే ఇంట్లో అందరిని ఓ చోట కూర్చోబెట్టి
”సతీష్‌చంద్రకి పెళ్లి చెయ్యాలనుకుంటున్నాను” అన్నాడు.
ఆనంద్‌ వెంటనే నవ్వి ”వాడికి పెళ్లెందుకు నాన్నా?” అన్నాడు.
అదేంటిరా అలా అనేశావు అన్నట్లు చూశాడు అంకిరెడ్డి. అక్కడే వున్న మాధవీలత ఏమీ అనలేదు. మోక్ష ప్రశ్నార్ధకంగా ఆనంద్‌ వైపు చూసింది.
”అయినా నాకు తెలియక అడుగుతాను. వాడికేం వయసు వుందని పెళ్లి చెయ్యాలి నాన్నా! వాడి వయసు వున్నవాళ్లకి ఇంకా పెళ్లిళ్లు కానేలేదు. లైఫ్‌లో బాగా సెటిల్‌ అవ్వాలని జాబ్‌ సర్చింగ్‌లోనో లేక ఇంకా పెద్ద చదువులు చదువాలనో ఏ లండన్‌కో, అమెరికాకో వెళ్తున్నారు. వీడిప్పుడు పెళ్లి చేసుకుని ఏం చెయ్యాలి? అదేం అంటే నరేంద్రకి కాలేదా అంటావ్‌! అయ్యాక అతనేం సుఖపడుతున్నాడు. చూస్తూనే వున్నాంగా!” అన్నాడు.
పక్కనే వున్న మోక్ష ”ఈయనేదో తెగ సుఖపడిపోతున్నట్లు… అలాంటప్పుడు ఈయనెందుకు పెళ్లి చేసుకున్నాడో?” అని మనసులో అనుకుంది.
”అందరి జీవితాలు, అందరి రాతలు ఒకలా వుండవుగా ఆనంద్‌! నరేంద్ర స్థితిగతులు అతని కుటుంబ నేపథ్యం వేరు. మన స్థితిగతులు మన కుటుంబ వాతావరణం వేరు…. అతనితో మన సతీష్‌చంద్రను పోల్చుకోవద్దు” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
”అయితే వాడికి పెళ్లి చెయ్యాలనే నిశ్చయించుకున్నావా నాన్నా!”
”అవునురా!”
”ఆయినా వాడక్కడ! ఆ అమ్మాయి ఇక్కడ! పెళ్లయ్యాక ఇద్దరూ ఓ చోట లేకుండా వాళ్లేం సంతోషపడతారు నాన్నా?” అన్నాడు ఆనంద్‌.
మోక్షకు మండింది. భార్య పక్కన పడుకుని భార్య తెచ్చే జీతం గురించో, భార్య తెచ్చే కట్నం గురించో ఆలోచించే ఇలాంటి మొగుళ్లంతా భార్యల దగ్గర తెగ సుఖపడిపోతున్నట్లు? ఈయన మాటలు వినేవాళ్లు నిజంగా ఈయన ఎంత సుఖపడిపోతున్నాడో అని అనుకోరా! ఇలాంటివాళ్లు నిత్యం భ్రమలో బతికినా… లోకాన్ని ఎంత గొప్పగా నమ్మిస్తారో! అన్నట్లు ఆశ్చర్యపోయి చూస్తోంది మోక్ష.
”అది కాదు ఆనంద్‌!” అంటూ ఆయన ఇంకా ఏదో చెప్పబోతుంటే…
”ఏమో! నాన్నా! నువ్వు వాడికెందుకు పెళ్లి చెయ్యాలనుకుంటున్నావో నాకు తెలియదు కాని నాకైతే నచ్చటం లేదు. ఇంకా వాడి ఫ్రెండ్స్‌ కొందరు సాఫ్ట్‌వేర్‌ జాబ్స్‌ చేస్తూ కూడా పెళ్లిళ్లు చేసుకోవటం లేదు. అంత గొప్ప సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజనీర్లకే పెళ్లిళ్లు లేవు. వీడికెందుకు? వీడేమైనా సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజనీరా? పెద్ద డాక్టరా?” అన్నాడు ఆనంద్‌.
మోక్ష ఆనంద్‌నే చూస్తూ ‘ఈయనేదో పెద్ద అదైనట్లు ఎంత ఫోజో! ఎంత బిల్డప్పో!’ అనుకుంది మనసులో.
”సాఫ్ట్‌వేర్లు, డాక్టర్లు తప్ప సామాన్యులు పెళ్లిళ్లు చేసుకోరా ఆనంద్‌! తమ్ముడి గురించి నువ్వెందుకురా అలా ఆలోచిస్తున్నావ్‌! నాన్న అనేది తప్పేం లేదు. తమ్ముడికి పెళ్లి చేద్దాం!” అంది మాధవీలత.
చటుక్కున లేచి వెళ్లిపోయాడు ఆనంద్‌.
ఆనంద్‌ వెళ్లిన వైపే అంకిరెడ్డి మాధవిలత చూస్తుంటే
”ఆయన ఏదో మూడ్‌లో వుండి అలా మాట్లాడుతున్నారు. మీరేం కంగారు పడకండి మామయ్యా! మీరు అనుకున్నట్లే సతీష్‌చంద్రకి పెళ్లి చెయ్యండి! వచ్చే అమ్మాయి నాకూ, అత్తయ్యగారికి తోడుగా కూడా వుంటుంది” అంది మోక్ష.
”నేను నా స్నేహితులను అడిగి సతీష్‌చంద్ర గురించి తెలుసుకున్నానమ్మా మోక్షా! వాళ్లు సైన్యంలో వున్నా కూడా కొంత కాలానికి భార్యల్ని వాళ్లు వుండే దగ్గరకి తీసుకువెళ్లొచ్చట. ఇబ్బందేం వుండదట… వాళ్లు ఫీల్డ్‌ ఏరియాలో అనగా బార్డర్‌లో వున్నప్పుడు మాత్రమే వాళ్ల భార్యల్ని ఇక్కడ వుంచి వెళతారట…”అన్నాడు.
”నో ప్రాబ్లమ్‌ మామయ్యా! సతీష్‌చంద్ర తన భార్యను ఇక్కడ వుంచినా మనకేం ఇబ్బంది వుండదు. మీరు ఎలాగూ ముందుచూపుతో ఇంటిని మూడు బెడ్‌రూములు వుండేలా కట్టించారు. ఒకటి మీరు, ఒకటి మేము వున్నా ఇంకోటి సతీష్‌చంద్ర భార్య వుంటుంది. అతను వచ్చినప్పుడు అతను కూడా అందులోనే వుంటాడు కాబట్టి మనం ఇక ఆలోచించటానికేం లేదు” అంది మోక్ష.
ఆనంద్‌ లేచి వెళ్లిపోవడమే అంకిరెడ్డికి, మాధవీలతకు బాధనిపించింది.
అయినా మోక్ష ఆ వెలితిని వాళ్లకు తెలియనివ్వకుండా చేసింది.
”ఆయన అలా లేచి వెళ్లారని మీరేం ఆలోచించకండి మామయ్యా!” అంది.
వాళ్లు మాట్లాడకుండా మౌనంగా చూస్తున్నారు.
”నేను చెబుతున్నాను కదా! తర్వాత ఆయనే మన దారిలోకి వస్తారు. మనకి పిల్ల దొరికి పెళ్లి పనులు మొదలు పెట్టుకొని, సతీష్‌చంద్ర వచ్చి ఇంట్లో తిరుగుతున్నాడనుకోండి ఆయన ఇలా ఎందుకుంటారు? అన్నింట్లో నేనున్నానంటూ తప్పకుండా మనతో చేరిపోతారు. ఇప్పుడేదో అలా బెదిరిస్తున్నారు. అంతే!” అంది మోక్ష.
కోడలు చెప్పింది కూడా నిజమే అన్పించింది. ఎవరెలా వున్నా కన్నకొడుక్కి పెళ్లి చెయ్యాల్సిన బాధ్యత తమ మీద వుంది కదా అనుకున్నారు. అది తమ సొంత పనిలా ఆలోచించారు. ఆత్మస్థయిర్యాన్ని కోల్పోకూడదనుకున్నారు.
ఆ రాత్రికే మాధవీలత చేత ఆమె బంధువులకి ఫోన్లు చేయించాడు అంకిరెడ్డి. సతీష్‌చంద్రకి పెళ్లి చెయ్యాలను కుంటున్నాం. సతీష్‌కి సరిపోయే అమ్మాయి వుంటే తెలియజెయ్యమని… ఆయన కూడా ఆయన తరపు బంధువులకి ఫోన్లు చేశాడు. తెలిసిన వాళ్లకి ఫ్రెండ్స్‌కి ఫోన్లు చేసి చాలాసేపు మాట్లాడాడు. మ్యారేజ్‌ బ్యూరోలకి కూడా తెలియజేశాడు. వాళ్లకైతే సతీష్‌చంద్ర పూర్తి బయోడేటాను తన లాప్‌టాప్‌లోంచి మెయిల్‌ పెట్టాడు. కొంతమందికి తన మొయిల్‌ ఐడీని కూడా పంపాడు. ఏ విషయం వెంటనే మెయిల్‌ పెట్టమన్నాడు. అప్పుడు పడుకున్నాడు. అప్పటికే రాత్రి ఒకటి అయింది. పడుకున్నాడన్న మాటే కాని ఆయనకు నిద్ర పట్టడం లేదు. ఇన్ని రోజులు అన్పించలేదు కాని ఇప్పుడెందుకో సతీష్‌కి త్వరగా పెళ్లి చెయ్యాలనిపిస్తోంది. మాధవీలత కూడా భర్తతో మాట్లాడుతూ మేల్కొనే వుంది.
అదే సమయంలో ఆనంద్‌ ఆలోచనలు వేరేగా సాగుతున్నాయి. ఆతను కూడా సతీష్‌చంద్ర పెళ్లి గురించే ఆలోచిస్తున్నాడు.
మోక్ష మాత్రం హాయిగా నిద్రపోయింది.
*********************
రెండు రోజులు గడిచిపోయి మూడో రోజు నడుస్తోంది.
మోక్ష గత రెండు రోజులుగా హాయిగా నిద్రపోతోంది. భర్తతో ఏ గొడవా లేదు. ఆనంద్‌ కూడా చాలా సంతోషంగా వున్నాడు. అతని సంతోషానికి కారణం ఏమిటో మోక్షకి అడగాలని వున్నా అతను చెబితేనే వినాలనుకుంది. దాహంగా అన్పించటంతో మెల్లగా దుప్పటి తొలగించి బెడ్‌మీద నుండి కిందకి దిగి డోర్‌ తీసుకొని నెమ్మదిగా వంటగదివైపు వెళ్లింది. అక్కడ మాధవీలత వుండటం చూసి
”అత్తయ్యా! మీరా! ఏం చేస్తున్నారు?” అంటూ అత్తగారి వైపు చూసింది. మాధవీలతకు కోడలు వచ్చినట్లు తెలుస్తున్నా అదేం పట్టించుకోకుండా తన చేతుల్ని, ముఖాన్ని తుడుచుకుంటోంది. చీరను దులుపుకుంటోంది. మోక్ష ఒక్కక్షణం అలాగే నిలబడి ఆ తర్వాత ”అయ్యో! అత్తయ్యా! మీ చీర నిండా ఆ కారమేంటి? నేలమీద కూడా వుంది. అయినా ఈ టైంలో కారంతో ఏ పని వచ్చింది?” అంటూ నేల వైపు చూసింది. నేల మీద కారం డబ్బా పడిపోయి కన్పించింది. అది రెండు కిలోల కారం డబ్బా. మాధవీలత కాఫీపొడి డబ్బాను అందుకోబోయి ఏ ఆలోచనలో వుందో ఏమో కారం డబ్బాను మీద పడేసుకుంది. చేతులు, ముఖం మండుతున్నాయి.
”నాకు, మీ మామయ్య గారికి నిద్ర రావటం లేదు మోక్షా!” అంది.
”నేను మీకు ముందే చెప్పాను మీరు రాత్రి వేళల్లో తక్కువ స్పైస్‌లూ, హెర్బల్‌తో కూడిన భోజనం చేయాలని… తేలికపాటి ప్రోటీన్లు తీసుకున్నా మంచిదే. మీరు అవేం పాటించరు. నిద్రలేకుంటే అలసట, చిరాకు, అసహనం. నాకంటే ఇవి తప్పవు. మీకేం కర్మ చెప్పండి!” అంది.
”సతీష్‌చంద్ర గురించి మ్లాడుకుంటూ అలాగే కూర్చున్నాం మోక్షా! తలనొప్పిగా వుంది కాఫీ తెమ్మన్నారు. ఇలా వచ్చి ఇదిగో ఈ పని చేశాను. నేను బాత్‌రూంకెళ్లి స్నానం చేసి వస్తాను. ఒళ్లంతా మండుతోంది” అంటూ ఆమె మోక్షను చూడగానే బాత్‌రూంలోకి దూరింది.
మోక్ష ఇక తనకు తప్పదన్నట్లు కింద కూర్చుని ఆ కారం మొత్తం ఎత్తి శుభ్రం చేసింది. అత్తగారు వచ్చే వరకు ఆమె ఆ పనిలోనే వుంది. ఆ పని ఉదయాన్నే చేసి ఆ తర్వాత టిఫిన్‌, వంట కావాలంటే తను ఆఫీసుకు వెళ్లలేదు. ఆనంద్‌ అప్పుడప్పుడు ”నీకేం మోక్షా! నువ్వు చాలా లక్కీఫెలోవి. చాలామంది ఆడవాళ్లకి నీ అన్ని సౌకర్యాలు వుండవు. నీ అంత అదృష్టం కూడా వుండదు. ఇంతెందుకు మీ ఏర్‌టెల్‌ ఆఫీసులో నువ్వు కాక ఇంకా ఐదుమంది అమ్మాయిలు వున్నారుగా! వాళ్లలో ఒక్కరికైనా పెళ్లయిందా? భర్త వున్నాడా? ఒక బిడ్డ వుందా? అత్తామామలు వున్నారా? పనిమనిషి వుందా? సొంత ఇల్లులు వున్నాయా? ఒకవేళ ఇళ్లులు వున్నా ఎక్కడో వుంటాయి. ఇక్కడ వీళ్లంతా హాస్టల్స్‌లోనో, పేయింగ్‌ గెస్ట్‌లుగానో వుండి ఆఫీసుకి వస్తుంటారు. ఉదయం పదికి వెళ్తే మళ్లీ రాత్రి తొమ్మిది వరకు నీకు ఇంటిపనే వుండదు. హాయిగా ఇంటికొచ్చి తిని పడుకోవడమే” అని అంటుాండు.
ఇంటికొచ్చి తిన్నాక పడుకోనిస్తాడా? పెళ్లప్పుడు రాసిచ్చిన ప్రోనోటు గుర్తు చేస్తాడు. రాత్రి రెండు అయినా అదే గోల… తెల్లవారితే క్షణం కూడా పడుకోనివ్వడు. ఒక్కోసారి బద్దకంగా అన్పించి బెడ్‌మీద నుండి లేవలేక పడుకుంటే చాలు పక్కన పడుకొని మోచేత్తో పొడుస్తూనే వుాండు.
”అబ్బా! పొడవకండి! ఎందుకలా పొడుస్తారు?” అని కళ్లు తెరవకుండా ఒకవైపుకి ఒత్తిగిలి పడుకున్నా ”చూడక తగిలింది లేవే! అయినా నువ్వేంటి రాత్రంతా కలవరిస్తూ నాకు నిద్ర లేకుండా చేస్తున్నావ్‌!” అంటాడు.
నిద్ర పూర్తిగా ఎగిరిపోయి ”నేనేం కలవరించానండీ?” అని అతని వైపుకి తిరిగి అనుమానంగా అడిగితే ”అదేనే! అంతా మీ ఆఫీసు గొడవే! మీ ఆఫీసును చూడనివాళ్లు నీ కలవరింతలు వింటే ఇక చూడక్కర్లేదు” అంటాడు.
”మా ఆఫీసులో జరిగిన గొడవంతా కలవరించానా? అంటే నిన్న మా బాస్‌ ఒకమ్మాయిని తిట్టడం కూడా కలవరించానా?” అని ఆశ్చర్యపోగానే
”మీ బాస్‌ తిట్టటం ఒక్కటే మరచిపోయావ్‌! మిగతా అంతా మాట్లాడుతూనే వున్నావ్‌!”
”మిగతా అంటే?” తెలుసుకోవాలన్న క్యూరియాసిటి పెరిగి అడిగితే నవ్వి ”ఉత్తినే అలా అన్నాను లేవే! నువ్వు నిద్ర లేస్తావని. లేలే లేచి ఆఫీసుకు రెడీ అవ్వు” అంటాడు.
ఆలోచిస్తూ కారం అంటుకున్న చేతులతో ముఖం మ్మీద పడుతున్న జుత్తును వెనక్కి నెట్టుకోవటం వల్ల ముక్కు, బుగ్గలు, కళ్లు మండుతున్నాయి.
ఈ ఒక్క రాత్రి హాయిగా నిద్ర పట్టిందని సంబరపడగానే నేనున్నానంటూ ఈ కారం గోల ఒకటి తోడయింది. గట్టిగా నలపడంతో కళ్లు ఎర్రగా అయ్యాయి.
అత్తగారిని చూడగానే ”అబ్బా! అత్తయ్యా! వచ్చారా? ఒళ్లంతా మండుతోంది” అంది మోక్ష.
”నువ్వెళ్లు మోక్షా! నేను మీ మామగారికి కాఫీ కలుపుకెళతాను. ఆయనకు సతీష్‌చంద్ర పెళ్లి దిగులే పట్టుకొని నిద్రపోవటం లేదు” అంది.
”దిగులెందుకు అత్తయ్యా!” అని అడిగింది. ఒకపక్క ముక్కులు మండుతున్నా ముక్కుల్ని మోచేతులకేసి రుద్దుకుంటూ.
”సతీష్‌చంద్రకు సైన్యంలో వున్నాడని ఎవరూ పిల్లనివ్వం అంటున్నారట మోక్షా! సైన్యంలో ఉన్నప్పుడు గన్ను పట్టుకొని డ్యూటీ చేయాల్సి వచ్చినప్పుడు వాళ్లు వీళ్లను కాల్చవచ్చు లేదా వీళ్ళు వాళ్లను కాల్చవచ్చు అన్న భయంతో పిల్లనివ్వాలంటే భయపడుతున్నారట. అందుకే వాడికి పెళ్లి ఎలా అవుతుంది అని ఆందోళనగా వున్నారు. నాకు తెలిసిన వాళ్లు కూడా అలాగే అంటున్నారు” అంది స్టౌ వెలిగిస్తూ.
”నేను మా ఆఫీసులో ఎవరైనా ఇస్తారేమో అడుగుతాలే అత్తయ్యా! మామయ్య గారిని బాధపడొద్దని చెప్పండి! నేను వెళ్లి స్నానం చేసి పడుకుంటా” అంటూ మోక్ష వెళ్లిపోయింది.
మోక్ష ఆఫీసులో పెళ్లికాని అమ్మాయిలు వున్నారు కాబట్టి వాళ్లలో ఎవరో ఒకరు సతీష్‌చంద్రకి మాచ్‌ అవుతారని నమ్మింది మాధవీలత. వెంటనే వెళ్లి ఈ వార్తను భర్తకి చెప్పాలని త్వరగా కాఫీ కలుపుతూ నిలబడింది.
భార్య వస్తుందని ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాడు అంకిరెడ్డి.
మాధవీలత కాఫీ కప్పుతో భర్త దగ్గరకి వెళ్లి ”ఏమండీ! నేనొకి చెబుతాను వింటారా?” అంటూ కాఫీ కప్పుని ఆయన చేతిలో ప్టిెంది.
”చెప్పు మధూ!” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
”మనమిలా సతీష్‌చంద్రకి ఎవరూ పిల్లనివ్వమన్నారని బాధపడుతూ కూర్చుంటే ఎన్ని పగళ్లూ సరిపోవు. ఎన్ని రాత్రుళ్లు సరిపోవు. అసలు మన బాధకు అర్ధం కూడా వుండదు. కొద్దిరోజులు పోయాక మనకు మనమే సిల్లీగా అన్పిస్తాం. మనం ఆలోచిస్తున్న తీరులో ఎక్కడో ఏదో లోపం వుంది. అంటే నేను అనేది మనం ప్రయత్నించలేదని కాదు. ఇంకా ప్రయత్నించాలని…” అంది.
అంకిరెడ్డి ”ఇంకా అంటే? ఇక నావల్ల కాదనే నేను అనుకుంటున్నాను మధూ!. అలాంటిది ఏదైనా వుంటే నువ్వూ, ఆనంద్‌ ప్రయత్నించి చూడండి!” అన్నాడు.
”వాడు కూడా ప్రయత్నిస్తూనే వున్నాడండి! కానీ సతీష్‌చంద్రకు పెళ్లి చెయ్యమని సలహా ఇచ్చింది మీ స్నేహితుడు వాసుదేవ్‌ కాబట్టి ఈ సమస్యను ఆయన చెవిన వేయండి. ఆయనే ఏదో ఒక సలహా ఇస్తారు” అంది.
భార్యవైపు నిస్పృహగా చూసి ”ఆయనేం ఇస్తారు మధూ!” అన్నాడు.
”అలా కూడా అనుకోవటానికి లేదు కదా! ఆయనకే కాదు ఆయనతో పాటు మీ వాకర్స్‌కి కూడా చెప్పండి!” అంది.
”ఇలాంటివి వాళ్లతో ఎలా మాట్లాడతాం మధూ!” అన్నాడు.
”ఎలా అంటే రోజూ మీరు మాట్లాడుకునే రాష్ట్ర రాజకీయాలు, దేశ రాజకీయాల్లాగే ఇది కూడా. ఎంతసేపు మాట్లాడినా మన స్టేటులో ఎన్ని పార్టీలు పెట్టారు. ఏ పార్టీకి ఎంత మెజారిటీ వుంది. ఏ పార్టీ తనతో కలిస్తే తనకి బలం పెరుగుతుందని సెంట్రల్‌ ఆలోచిస్తోంది… ఇవేగా మీరు మాట్లాడుకునేది? రాజకీయాలనే కాదండీ ఒక్కోసారి స్నేహితులతో కుటుంబం గురించి, కుటుంబ సభ్యుల సమస్యల గురించి కూడా చర్చించుకోవటం చాలా అవసరం” అంది.
ఆశ్చర్యపోయి చూశాడు అంకిరెడ్డి. రాజకీయం గురించి, పార్టీల గురించి కూడా తెలుసా నీకు అన్నట్లు చూశాడు.
”మీ చూపులు నాకు అర్ధమవుతున్నాయి లెండి! మరీ అంత ఆశ్చర్యపోకండి! తెలుసుకోవాలని వుంటే ఏమైనా తెలుసుకోవచ్చు. రోజూ టీవీలో గంటగంటకి రాజకీయ వార్తలు వస్తూనే వుంటాయి. నాకా సీరియల్స్‌ కన్నా రాజకీయ వార్తలంటేనే ఇంట్రెస్ట్‌!” అంది.
”ఆడవాళ్లు ఎదగలేదని అంటారు కాని అనేవాళ్లలో నిజంగానే ఏదో లోపం వుంది మధూ!” అన్నాడు.
ఆమె అది విని ”ఎదిగి నేనిప్పుడేం చేయాలండీ! కొత్తగా ఏదైనా పార్టీ పెట్టగలనా? లేక పార్టీలో చేరగలనా? బేనర్లు పట్టుకొని రోడ్లమీద తిరగగలనా? ఏదో నాలుగు మాటలు మాట్లాడగానే ఎదిగినట్టా? మీరు నా గురించి ఆలోచించటం ఆపి అబ్బాయి పెళ్లి ఎలా చేయాలో చూడండి! రేపు వాసుదేవ్‌ అన్నయ్యతో మ్లాడండి! నాకెందుకో ఆయన ద్వారా అయితే మనకి ఏదో ఒక దారి కన్పిస్తుందనిపిస్తుంది. మోక్ష కూడా తన ఆఫీసులో అడుగుతానంది” అంది.
”అలాగే మధూ! రేపు వాకింగ్‌లో వాసుతో మాట్లాడతాను” అన్నాడు. ఆయన ఖాళీ అయిన కాఫీ కప్పును కిందపెట్టి లాప్‌టాప్‌ ఓపెన్‌ చేసి తనకేమైనా మెయిల్స్‌ వచ్చాయేమోనని చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
****************
ఆనంద్‌కి ఆ వార్త తెలిసినప్పటి నుండి వెర్రి ఆనందంగా వుంది. భార్యతో ఆ ఆనందాన్ని పంచుకోవాలని ఆమె పని చేస్తున్న ఏర్‌టెల్‌ ఆఫీసు దగ్గరకి వెళ్లాడు. ఆమె లేదు. అందులో పనిచేస్తున్న ఇద్దరమ్మాయిలు రోజూ మోక్ష కూర్చునే సీటు పక్కన కూర్చుని వున్నారు. ఆనంద్‌ వెళ్లి వాళ్లను అడిగాడు- ”మోక్ష ఏదీ?” అని… వాళ్లు వెంటనే ”విశాలి గార్డెన్స్‌లో టాటాగోల్డ్‌ ప్లస్‌ వారు ఎగ్జిబిషన్‌ పెట్టారు సర్‌! అందులో మా షాపు పెట్టుకుని మా పబ్లిసిటీని పెంచుకోమని… మాకో ఆఫర్‌ ఇచ్చారు. మా ఆఫీసు నుండి మోక్షను, ఇంకో అమ్మాయిని సెలెక్ట్‌ చేసి పంపారు. ఇప్పుడు తను అక్కడే వుంది” అంటూ ఆ ఎగ్జిబిషన్‌ ఎక్కడ నడుస్తుందో అడ్రస్‌ చెప్పారు. అతను ఒక్కక్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా టాటా గోల్డ్‌ప్లస్‌ వారి ఎగ్జిబిషన్‌ దగ్గరకి వెళ్లాడు.
”ఒక ఫైవ్‌ మినిట్స్ నీతో మాట్లాడాలి” అంటూ ఆమె దగ్గరకి వెళ్లాడు ఆనంద్‌.
”ఒక టెన్‌ మినిట్స్ ఆగండి! లంచ్‌ టైంలో మాట్లాడుకుందాం” అంది మోక్ష.
అతను ఏమాత్రం చిరాకు పడకుండా పక్కకెళ్లి నిలబడ్డాడు. అతనామెకు కన్పిస్తున్నాడు. అతనంత ప్రశాంతంగా వుండటం ఆమె ఎప్పుడూ చూడలేదు. గత రెండు, మూడు రోజులుగా ఇలాగే వుంటున్నాడు. ఎందుకో చెప్పలేదు. ఆమె అడగలేదు.
అతను నెలకోసారి ఆమె పని చేస్తున్న ఆఫీసు దగ్గరకి తప్పనిసరిగా వెళ్తాడు. ఆమెకొచ్చిన జీతం మొత్తం తీసికెళ్తాడు… ఆమె ఇచ్చే లోపలే… ”త్వరగా ఇవ్వు టైమవుతోంది” అంటూ కసురుకుంటూ తొందరపెడతాడు. అతనా డబ్బును పట్టుకెళ్లి ఎక్కువ వడ్డీరేటు వున్న బ్యాంకులో కడుతుంటాడు. అతని జీతాన్ని కూడా అందులోనే కడతాడు. ఆమె ఖర్చుల కోసం ఆమె దగ్గర డబ్బులేమీ వుంచడు. అడిగితే ‘నీకేమున్నాయి ఖర్చులు. ట్రావెలింగ్‌ చార్జెసా! లేవు. ఫుడ్‌ చార్జా లేదు! అకామిడేషన్‌ చార్జ్‌ లేదు. ఇంకెందుకు డబ్బులు!’ అంటాడు. నెలంతా కష్టపడితే వచ్చిన డబ్బుల్ని కనీసం కళ్లతో ఓ పదినిముషాలైనా చూసుకోనివ్వరా? అసలు నేనెందుకీ ఉద్యోగం చెయ్యాలి?’ అని అడిగితే పూర్వి ఫ్యూచర్‌ గురించి అద్భుతమైన స్కెచ్‌ గీసి చూపిస్తాడు. ‘చూశావుగా! మన పూర్వి ఇలా వుండాలీ అంటే మనం బాగా కష్టపడాలి. మన గురించి మరచిపోవాలి. జీతం మీద మోజును చంపుకోవాలి. ఇప్పుడు మనకు ఏదైనా అవసరం అయితే మా నాన్నగారు వున్నారు. ఇంటి ఖర్చంతా మా నాన్నగారి శాలరీలోనే వెళ్లిపోతుంది. ఆయన ఇంకా రిటైర్‌ కాలేదు. పెళ్లయ్యాక చాలామంది తల్లిదండ్రుల్లాగా మా నాన్న మనల్ని వేరుచేసి చూడటం లేదు. మా తమ్ముడు పంపే డబ్బులు కూడా అప్పుడప్పుడు కుటుంబ ఖర్చులకి స్వేచ్ఛగా వాడుతుంటాడు. ఇలా వాడుతున్నామని కూడా చెప్పడు. చట్టం తన పని తాను చేసుకుపో తుందన్నట్లే వుంటుంది ఆయన ధోరణి. మనం చాలా అదృష్టవంతులం అంటూ నచ్చచెబుతాడు. ఆమె ఇక నోరెత్తదు.
ఆ ఎగ్జిబిషన్‌లో 25 షాపుల వరకు వున్నాయి. ఫోటో స్టూడియో దగ్గర నుండి శారీస్‌ మాల్‌, సోలార్‌ లైట్స్, బైక్స్‌, డైలీ వేర్‌ ఫర్నీచర్‌, ఎలక్ట్రికల్‌ సామాన్లు, డిష్‌ టీవీ, ఇలా వరసగా చాలా రకాల షాపులున్నాయి. ఆనంద్‌ వాటి వైపు చూస్తూ ఫ్రీ హెల్త్‌ చెకెప్‌ దగ్గరకెళ్లి వెయిట్ చూసుకుంటూ పది నిమిషాలపైనే గడిపేశాడు. మోక్ష లంచ్‌ చెయ్యటం కోసం లేవగానే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
ఆమె లంచ్‌ బాక్స్‌ ఓపెన్‌ చేస్తూ ”మీరు తిన్నారా? ఈ టైంలో మీరు ఫ్రీగా వుండరేమో!” అంది.
”నువ్వన్నది కరక్టే! నీతో మాట్లాడాలని వచ్చాను” అంటూ అతనికి అప్పుడే ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు ”వెయిట్ వెయిట్ నా లంచ్‌బాక్స్‌ నా బైక్‌లో వుంది. తెచ్చుకుంటాను” అని చెప్పి వెంటనే బయట పార్క్‌ చేసి వుంచిన బైక్‌ దగ్గరకు వెళ్లి తన లంచ్‌బాక్స్‌ తెచ్చుకున్నాడు. చేతులు వాష్‌ చేసుకుని వచ్చి ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు. లంచ్‌బాక్స్‌ ఓపెన్‌ చేసి తింటూ అసలు విషయం బయటపెట్టాడు.
అది వినగానే ఆమె షాక్‌ తిన్నది.
షాక్‌లో నుండి తేరుకుని ”మీరంటున్నది నిజమా?” అంది.
”అవును మోక్షా! నేను చెబుతున్నది హండ్రెడ్‌ పర్సెంట్ ఫాక్ట్‌! డౌట్ లేదు. ఇదంతా ఒక మీడియేటర్‌ పుణ్యం” అన్నాడు.
”అయినా కోట్ల డబ్బు వున్నవాళ్లు మనకెలా పిల్లనిస్తారండీ. మనకేమైనా కోట్లున్నాయా? మామయ్యగారితో చెప్పారా ఈ విషయం?”
”ముందు నీతో చెప్పాక చెబుదామని ఇంకా మా నాన్నగారితో చెప్పలేదు”
”ఇలాంటివి పెద్దవాళ్లతో ముందుగా చెప్పాలి. నాదేముంది. మీ అందరికి ఇష్టమైతే నాకూ ఇష్టమే. కానీ అన్ని కోట్లు డబ్బులు వున్నవాళ్లు మనకెలా ఇస్తారండీ అమ్మాయిని? పైగా మన సతీష్‌చంద్ర ఇప్పుడప్పుడే భార్యను అతనున్న దగ్గరకి తీసికెళ్లలేడన్నది తెలిసి కూడా… మళ్లీ ఒకసారి వాళ్లతో మాట్లాడి చూడండి! అన్ని మాటలు జరిగాకనే మామయ్య గారితో చెప్పండి! లేకుంటే వాళ్లు అమ్మాయిని ఇవ్వమంటే మామయ్యగారు బాధపడతారు. ఇప్పటికే ఆయన సతీష్‌చంద్ర పెళ్లి విషయంలో చాలా డిప్రెషన్‌లో వున్నట్లు రాత్రే అత్తయ్యగారు నాతో చెప్పారు” అంది.
”నాన్న డిప్రెషన్‌లో వున్నాడంటే వాడికి పెళ్లికావటం ఎంత కష్టమో అర్ధమవుతోందిగా?” అన్నాడు.
”అవునండీ! సైన్యంలో వుండేవాళ్లకి పిల్లనివ్వాలంటే ఎవరైనా ఆలోచిస్తారని ఇప్పుడర్థమైంది నాకు. మా ఆఫీసులో పనిచేస్తున్న అమ్మాయిల్ని కూడా కదిలించాను. వాళ్లేమన్నారో తెలుసా?”
”ఏమన్నారు?”
”మీ మరిది గారిని పెళ్లి చేసుకుంటే ఏర్‌టెల్‌ సిమ్‌ తీసికెళ్లి వొడాఫోన్‌లో వేసుకున్నట్లు ఐడియా సిమ్‌ తీసికెళ్లి టాటా ఫోన్లో వేసుకున్నట్లు వుంటుంది. అంత డిస్ట్రబెన్స్‌ మాకు అవసరం లేదు. మా ఇంట్లోవాళ్లు ఒప్పుకోరు అన్నారు. మరి ఇన్ని కోట్లు వున్న వీళ్లెందుకు ఒప్పుకున్నారో నాకు అర్థం కావటం లేదు” అంది.
”సైన్యంలో వుండేవాళ్లకి పిల్లనిస్తే లైఫ్‌ అడ్వాన్స్‌డ్‌గా వుంటుందట. అనేక దేశాలు తిరగొచ్చట. చాలా ప్రాంతాలను చూడొచ్చట. బాగా ఎంజాయ్‌ చెయ్యొచ్చట అని కొంతమందికే తెలుసు. వీళ్లు అలా తెలిసిన వాళ్లే అనుకుందాం! పైగా దీనికి మన అదృష్టం కూడా తోడైందని నేను అనుకుంటున్నాను”
”నక్కల పెళ్లికి కుక్కల గోల అన్నట్లు సతీష్‌ పెళ్లికి మన అదృష్టానికి లింకేంటి?”
”వుందిలే!” అన్నాడు సంతోషపడుతూ. అతను రెండు రోజులుగా పడుతున్న ఆనందానికి కారణం ఈ పెళ్లి సంబంధమే అన్న అనుమానం వచ్చింది మోక్షకి. కానీ ఆనంద్‌కి ఎందుకింత ఆనందమో అర్థం కాలేదు.
”ఏమోనండీ మీరెన్ని చెప్పినా నాకు నమ్మబుద్ది కాలేదు. కోట్లు డబ్బు వుండేవాళ్లు అంతకన్నా ఎక్కువ డబ్బు వుండేవాళ్లతో వియ్యమందుతారు కాని మనలాంటి వాళ్లకు అందరు. అందులో పిల్లనిచ్చే దగ్గర అలాంటి వాళ్లకి డబ్బు వల్ల వచ్చే హోదానే ముఖ్యం.”
”వాళ్లకిప్పుడు కావలసింది డబ్బు కాదు. హోదా కాదు. వాళ్లమ్మాయికి పెళ్లి కావటం ముఖ్యం. మనలాగే వాళ్లు కూడా ఎన్నో సంబంధాలు చూసి అలసిపోయి వున్నారని మధ్యవర్తి చెప్పాడు. మన సతీష్‌ ఆర్మీలో వున్నాడన్న డిఫెక్ట్‌ లాంటిదే వాళ్ల అమ్మాయిలో కూడా వుంది. కాకపోతే దానికీ దీనికీ చిన్న తేడా!”
”జోగీ జోగీ రాసుకున్నట్లు డిఫెక్ట్‌కి ఇంకో డిఫెక్ట్‌ను తోడు చేస్తారా? అసలేంటండీ ఆ డిఫెక్ట్‌? అలాంటిదేమైనా వుంటే మామయ్యగారు ఒప్పుకుంటారా?”
”అందుకేగా ముందు నీతో చెబుతున్నది. నువ్వు మా నాన్నను ఈ పెళ్లికి ఒప్పించు. దీనివల్ల మనక్కూడా కొంత లాభం వుంటుంది. ఆ మధ్యవర్తి గత రెండు రోజులుగా అదే మాట్లాడుతున్నాడు. నేను ఆలోచించి వెంటనే ఓ.కె. చెప్పేశాను”
”ఏంటండీ ఆ లాభం? అసలా అమ్మాయిలో వుండే ఆ లోపం ఏంటి ముందు అది చెప్పండి!”
”పెద్ద లోపం ఏం కాదు. పెళ్లయ్యాక అమ్మాయిని లండన్‌ తీసికెళ్లి మంచి ట్రీట్మెంట్ ఇప్పిస్తారట. అక్కడ వైద్యరంగం ఎంత అడ్వాన్స్‌గా వుందో మనకు తెలుసుగా! పెళ్లికి ముందు అయితే సక్సస్‌ కావచ్చు కాకపోవచ్చుని వాళ్ల అభిప్రాయమట”
”ఏమైనా జబ్బా??”
”ఛఛ జబ్బా పాడా! అలాంటిదేమైనా వుంటే నేను ఒప్పుకుంటానా? సతీష్‌ నాకు తమ్ముడే బాబు! నువ్వు నన్ను మరీ అంత తక్కువగా అంచనా వెయ్యకు. జబ్బుండే పిల్లతో వాడేం సుఖపడతాడు. వాడిక్కడ కొద్దిరోజులు వున్నా అమ్మాయితో కాపురం చెయ్యగలిగే సౌకర్యం వుండాలా వద్దా! జబ్బుంటే అదెలా కుదురుతుంది?”
”జబ్బు లేదంటారు. లండనంటారు. మరేంటో ఆ లోపం చెప్పరు. ఇదో టెన్షన్‌ మళ్లా!”
”టెన్షన్‌ వద్దు. ఏమొద్దు. చెబుతాను విను. ఆ అమ్మాయి కుడి కన్ను మనలాగా కాకుండా ఎక్కువసార్లు కొట్టుకుంటుందట. తల ఒంచుకున్నప్పుడు అదసలు కన్పించనే కన్పించదట. అందువల్లనే ఏమో ఆ అమ్మాయి ఎప్పుడు చూసినా తల వంచుకునే వుంటుందట. తల వంచుకుని వుండటం అమ్మాయిలకు ఎంత గౌరవం… ఎంత గౌరవం…”
మోక్షకి పొలమారినట్లై తలమీద కొట్టుకుని ”సతీష్‌ ముందు కూడా తల వంచుకునే వుంటుందా? ఒక్కసారి కూడా తల ఎత్తదా? అలాంటి అమ్మాయిని సతీష్‌ ఎలా ఒప్పుకుంటారనుకున్నారండీ?”
”ఒప్పుకోక ఏం చేస్తాడు? అదే పెళ్లయ్యాక కంటి నరం దెబ్బతిని రెప్ప అదేపనిగా కొట్టుకుంటూ వుంటే పెళ్లాన్ని పోగొట్టుకుంటారా? ఇది కూడా అంతే!”
”అంతేనా?!!”
”అంతేకాదు. కొద్దిగా నలుపు అట”
”నలుపా? ఆ నలుపు వల్లనే కదండీ! నరేంద్ర అన్ని కష్టాలు పడుతున్నాడు. అసలు నరేంద్ర భార్య సౌమ్య గొప్ప అందగత్తె అట. మామయ్యగారు చెప్పారు. కానీ వాళ్ల అత్తగారు ఒప్పుకోరుగా! ఆవిడకి ఆ నలుపే సెంటర్‌ పాయింట్ అయింది”
”ఆ నలుపు వేరు ఈ నలుపు వేరు. వాళ్లకు వీళ్లకు పోలికేంటి చెప్పు! పెళ్లయ్యాక అమ్మాయి మన ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు సారెలోకి ఖరీదైన మేకప్‌ కొని పంపిస్తారట. అది కూడా యుఎస్‌ఎ ప్రొడెక్ట్‌. మనం కావాలంటే అమ్మాయితోపాటు ఒక బ్యూటీషియన్ని కూడా మన ఇంటికి పంపుతారట. అసలా బ్యూటిషియన్‌కి బదులు రోజూ నువ్వే ఆ పని చేస్తే వాళ్లిచ్చే శాలరీ ముందు మీ ఏర్‌టెల్‌ వాళ్లు ఇచ్చేది ఒన్‌ బై ఫోర్త్‌ కూడా వుండదేమో. ఇంట్లోంచి బయటకు పోకుండా డబ్బులు సంపాయించుకోవచ్చు నువ్వు…”అన్నాడు.
”తోడి కోడలికి మేకప్‌ చేసి వాళ్ల దగ్గర శాలరీ తీసుకోవటమా!! మీరసలు సతీష్‌కి సొంత అన్నయ్యనేనా?? నాకు తాళి కట్టిన భర్తేనా?”
”పిచ్చి డౌట్లు పెట్టుకోకు పిచ్చిదానా? చెప్పింది చెయ్‌! ఇది మనం చేస్తే నువ్వీ సిమ్‌లు అమ్ముకునే ఉద్యోగం చెయ్యనవసరం లేదు. హాయిగా ఇంట్లో వుండొచ్చు. వాళ్లు నాకు ఇస్తామన్న డబ్బు మొత్తం నీ పేరుతోనే బ్యాంకులో వేస్తాను. నువ్వు మా నాన్నను ఒప్పించు. మా నాన్న ఎలా చెబితే అలా విండు సతీష్‌! వాడు కూడా హాయిగా ఆ ఉద్యోగం మానేసి రావచ్చు”
”మీరు సతీష్‌కి అన్నయ్యలా అన్పించటం లేదు” అంది ఆశ్చర్యపోతూ.
”దేవుడిలా అన్పిస్తున్నాను కదూ!” అన్నాడు ఆనందంతో అతని ఛాతి ఉబ్బి షర్ట్‌ కదిలింది.
కాదు బ్రోకర్‌లా వున్నావంటే చెంపలు వాయిస్తాడని ”అలాంటి అమ్మాయితో సతీష్‌కి పెళ్లంటే వూహించుకో లేకపోతున్నాను. కొద్దిగా ఆలోచించాలి. పాపం అతను కూడా సంతోషంగా వుండాలిగా. సతీష్‌ మనిషి చూడానికి ఎంత బాగుంటాడో మన అందరికీ తెలిసిందే!” అంది.
”వాడి మొహంలే! ఎంత బాగుండి ఏం లాభం? అసలు వాడికి, వాడి చదువుకి, వాడు చేస్తున్న ఉద్యోగానికి పిల్లనెవరిస్తారే! వీళ్లయినా వాడి ఫోని ఇంటర్‌నెట్లో చూసి వాడి ఫిజిక్‌ నచ్చి ఓ.కే. చేశారు. అసలు వాళ్ల అన్నయ్య ఇంటర్‌నేషనల్‌ బిజినెస్‌ చేస్తాడట తెలుసా? అతనికి మన సతీష్‌ నచ్చినంతగా ఎవరూ నచ్చలేదట. అందుకే పిల్లనిస్తామంటున్నారు. లేకుంటే ఎవరిస్తారు చెప్పు!”
”ఐతే! మీరే చెప్పండి మామయ్య గారితో. నావల్లకాదు.”
”దీనివల్ల మనకి చాలా డబ్బు వస్తుందే! నా మాట విను”
”నాకే డబ్బు వద్దు. ఇలాంటి ఆకూ, పూతా తెలియని పనులు నేను చెయ్యను”
”ఆకూ, పూతా ఏంటే? అందుకే అన్నాను. అది సిటి బయట అడవిలో పుట్టింది. దానితో నా వల్ల కాదని… అయినా నీతో నా పెళ్ళి చేశారు మా నాన్న. నీ అడవి భాషను అర్ధం చేసుకోలేక చచ్చిపోతున్నాను” అన్నాడు.
ఆమె కాస్త సీరియస్‌గా చూసి ”నాకంటూ ఓ స్పష్టత లేకుండా, నా మనసుకు నచ్చకుండా నేనేపనీ చెయ్యను. చెయ్యలేను. నాకీ ఉద్యోగం వుంది. ఇది చేసుకుంటే చాలు” అంది.
వెంటనే అతను వేగంగా చురుగ్గా పెదాలను కదిలిస్తూ…
”పిచ్చిదానా! పిచ్చిదానా! ఏముందే ఈ ఉద్యోగంలో. మైకా గనులున్న రాజా కూడా ఇంతగా మురిసిపోయి వుండడేమో కదే! ఇప్పుడంటే అతను వెళ్లి జైల్లో వున్నాడనుకో! ఏదైనా సాహసం చెయ్యందే వస్తుందా? భయపడితే దొరుకుతుందా? రాజీపడుతూ పోతే వున్నచోటే వుంటావు తెలుసా?” అంటూ ఆమె బుగ్గ పట్టుకొని గట్టిగా పిండాడు. ఆ నొప్పికి ఆమె కళ్లలో నీళ్లు చిప్పిల్లాయి. అయినా ఆమె అరవకుండా ఆ బాధను గొంతులోనే నొక్కుకుంది. కెవ్వున అరవాలనే అతనంత గట్టిగా గిల్లాడని ఆమెకు అనుభవమే! ఆ అరపు విని ఎవరైనా వచ్చి ‘అదేంటి బాబు?’ అని అడిగితే ‘ఏం మీరు గిల్లరా? మీకు భార్యల్లేరా! భార్యల్ని ఎలా గిల్లాలో చాలా వాటిల్లో రాసి వుంటుంది చదివి నేర్చుకోండి! వెదవ సంత. వెదవ సంత” అంటాడు. అందుకే పరువు పోతుందని మౌనంగా వుంది.
ఖాళీ అయిన అతని లంచ్‌బాక్స్‌ని కూడా ఆమె హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లోనే కుక్కి ”సరేలే! నేను వెళ్తున్నా! మళ్లీ ఒకసారి ఆలోచించు. నీ క్లోజ్‌ఫ్రెండెవరైనా వుంటే సెకెండ్‌ థాట్ తీసుకో. ఇది మనకు మంచి ఆఫర్‌…” అంటూ వెళ్లిపోయాడు.
ఆమె చేయి కడుక్కుని లేచి వెళ్లి తన సీట్లో కూర్చుంది. ఆమె బుగ్గ అప్పటికప్పుడే గులాబి రేకును మడిచి వదిలినట్లు కందింది. అది చూసి తన పక్కసీటు అమ్మాయి సన్నగా, సరదాగా, తనకు మాత్రమే కన్పించేలా రహస్యంగా ఒక కన్ను మూసి నవ్వింది. ”ఇదో పిచ్చిది. అవకాశం దొరికితే ‘ఈ’ అంటుంది. అలాగే చూస్తే ఇంకాస్త అడ్వాన్స్‌ అయి ఒళ్లంతా తిప్పుతూ ‘ఈహీ!’ అంటుంది. చూడలేక చావాలి. అనుకోకూడదు కాని ప్రపంచంలో అక్కడక్కడ ఇలాంటి పిచ్చివాళ్లే ఎక్కువగా వున్నారు” అని మనసులో అనుకుంది మోక్ష.

ఇంకా వుంది..

Print Friendly
Jul 01

మాయానగరం : 29

రచన: భువనచంద్ర

కొన్ని సంఘటనలకి కారణం కనిపించదు. కానీ అవి జరుగుతాయి. కొందరు దాన్నే ‘ఈశ్వరేఛ్చ ‘ అంటే , మరి కొందరు మరో పేరు పెట్టే ప్రయత్నం చేస్తారు. పరమశివం సడన్ గా తేరుకున్నాడు. జీవితాంతం ‘మాటరాని ‘ మనిషిగా బ్రతకాలని చెప్పిన డాక్టర్. శ్రీధర్ మాట పొల్లుపోయింది. మూగమణి జాలితో పెట్టిన ప్రసాద ‘మహిమ ‘ కావొచ్చు, ఫాదర్ డేవిడ్ దయాపూరితమైన చూపులు కావొచ్చు. లోకంలో అతనికింకా ‘నూకలే ‘ గాక ‘ మాటలు ‘ కూడా మిగిలి వుండటం కావొచ్చు. ఏమైతేనే… పరమశివం మళ్ళీ మనిషయ్యాడు.
చావు అంచులదాకా వెళ్ళొచ్చినవాడు వెనక్కి తిరిగి వస్తే ఏమౌతుంది? సామాన్యంగా అయితే బ్రతుకు మీద దృక్పధం మారుతుంది. కానీ కొందరి పుట్టుకే వేరు. వాళ్ళ జాతి రాక్షస జాతి.
అయ్యా, బియ్యంలో బాస్మతి, రాజనాల, ఐ. ఆర్. 8, స్వర్ణమసూరీ, అక్కళ్ళు, ఇలా రకరకాలు ఉన్నట్టే మనుషుల్లోనూ దేవతలూ, మానవులూ, రాక్షసులు అనే రకాలు వున్నారు.
ఎవరిలో సత్వగుణం వుంటుందో వారిని దేవతలనీ, తమోగుణం వుంటుందో వారిని రాక్షసులనీ , రజోగుణం వుండేవారిని మానవులనీ అంటారు. పరమశివంది తమోగుణం. చిత్రంగా వాడి ‘గణం’ కూడా రాక్షస గణమే. అందుకే వాడిలో రాక్షసబలం (మనోబలం) ఉందేమో!
ఫాదర్ డేవిడ్ ఆల్బర్ట్ ఉండే చిన్న వూరి నుంచి వీడు మళ్ళీ ‘సిటీ ‘ చేరిన విధం, ఓ విధంగా సినిమా కథే! అసలు వీడికి స్పృహ రావడమే విచిత్రం . వచ్చిన వెంటనే వాడి మనసులో మెదిలింది నందినీ, వెంకటస్వామీ, నవనీతం కాక మూగమణి.
దయాదాక్షణ్యం లేని యీ దరిద్రుడు స్నానానికి వెళ్తొన్న మూగమణి మీద కన్నేశాడు.
మూగమణి మూగదే కానీ, తను ఆడదాన్నని ఆ పిల్లకి ఎరుకే. చెవిదుద్దులు తీసి దేవుడి ముందు పెట్టి స్నానానికి పోవడం అలవాటు.
అలవాటుగా చెవి దుద్దులు ఏసుప్రభువు పటం ముందు పెట్టి స్నానానికి పోయింది.
పరమశివం కళ్ళు రెండిటి మీదా పడ్డాయి. ఒకటి మూగమణి మీదా. రెండోది చెవి దుద్దుల మీద. వాడికి ‘పూర్వజ్ఞానం ‘ వచ్చి నాలుగురోజులైనా వాడు ఎవరి ముందూ బయటపడలేదు. ‘జ్ఞప్తి ‘ కోల్పోయిన వెర్రివాడివలే నటిస్తూ తన పరిస్థితిని సమీషించుకున్నాడు. తను నవనీతం (మూగమణి) వెంటపడటం, ఆవిడ పడిపోవడం, తనూ ఎదురు దెబ్బ తగిలి పడుతూ వుండగా ఎవరో తల మీద రాయితో మోదడం అన్నీ రంగురంగులుగా మనసనే సెల్యులాయిడ్ మీద సినిమాలా కనిపించాయి. తన మీద జాలితో మూగమణి ముద్దలు తినిపించడం నాలుగు రోజులుగా చూస్తూనే వున్నాడు. వాడి బండ హృదయానికి మూగమణి చూపించే అమాయకపు ప్రేమ కనిపించలా. ఆ పిల్ల శరీరం మాత్రమే కనిపించింది. ఫాదర్ డేవిడ్ బయటకెళ్ళాడు. మూగమణి స్నానాల గదిలోకెళ్ళింది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేరు. ఇంకేం కావాలి? పరమశివం లాంటి నికృష్టుడికి అదో పండగే.
“ముందు దుద్దులు ” అని వాడి మనసు చెప్పింది. అంతేగా మరి… మూగమణిని అనుభవించాక అక్కడుండటం ప్రమాదం. ఎక్కడికన్నా పారిపోవాలన్నా ‘సొమ్ములు ‘ కావాలి. ఫాదర్ డేవిడ్ బీరువా పగలగొడితే కొంత కేష్ దొరుకుతుంది. దుద్దులూ హాట్ కాష్ లాంటివేగా! కొట్టేశాడు.
“ఓయ్.. కిరస్తానీ దేవుడా చూసుకో.. నీ భక్తురాలి చెవి దుద్దులే కాదు… మానాన్ని కూడా కొల్లగొట్టేస్తా. ” మనసులోనే హేళనగా ఏసుని ఉద్దేశించి అంటూ బాత్ రూం వైపు అడుగులేశాడు. నగ్నంగా అటువైపు తిరిగి నీళ్ళు పోసుకుంటోంది మూగమణి.
పిచ్చి కోరికతో కంటే, పశువాంఛతో అటువైపు గబగబగా నడిచాడు పరమశివం.
ఒక్క క్షణం… ఒక్క క్షణం విలువా, ఒక్క క్షణపు కాలగమనమూ ఎవరూ వెలకట్టలేనిది.
ఒక్క క్షణం యీ భూమి తిరగడం ఆగిపోతే? జరిగే పరిణామాలని ఊహించడం కంప్యూటర్ బ్రెయిన్ లకి కూడా సాధ్యం కాదు.
ఒక్క క్షణంలో ప్రాణం తీయచ్చు. ఒక్క క్షణంలో ప్రాణం పోయనూ వచ్చు. అణు విస్ఫోటనం కూడా జరిగేది క్షణంలో వెయ్యోవంతులోనే.
“ఫాదర్ ‘ బయట నుండి పిలుపు. ఠక్కున ఆగాడు పరమశివం. ఆ పిలుపు ఎక్కడో విన్నదే కానీ, ఎవరిదో గుర్తుకు రాలేదు . వెనక్కి తిరిగే లోగానే హాల్లో అడుగుపెట్టాడు డాక్టర్.. శ్రీధర్.
“నిన్ను చూద్దామనే వచ్చానోయ్… ఏమిటీ… నువ్వు లేచి నడవగలుగుతున్నావే! ” అంటునే లెఫ్ట్ హాడ్ వైపు నించి వచ్చే నీళ్ళ శబ్ధం విని అటు చూశాడు స్నానం చేస్తున్న స్త్రీ.
“ఆడాళ్లు స్నానం చేస్తుంటే నీకేం పనిరా? ” కోపంగా పరమశివంతో అన్నాడు శ్రీధర్. శ్రీధర్ ది 8 పాక్ బాడీ.
రోజుకి కనీసం ఒక గంటైనా సైకిల్ తొక్కుతారు. మూడు నాలుగొందల బస్కీలు తీస్తారు.
“బే…యే.. వూ.. ” అంటూ ఏదో పిచ్చిపిచ్చిగా శబ్ధం చేసి బయటకి పరిగెత్తాడు పరమశివం. ఆ సమయానికే బయట నుంచి ఆయా ‘హాల్లో’ కి వచ్చింది. ఒక్క క్షణంలో ‘ఒక బలాత్కారం’ నుండి తప్పించుకోగలిగింది మూగమణి. అసలు తన మీద బలాత్కారం జరుగుతుందనే వూహే ఆ పిల్లకు లేదు. తన రాక వలన బలాత్కారం తప్పిందనే ఆలోచనే డాక్టర్ శ్రీధర్ కీ రాలేదు. నిజం తెలిసిన వాళ్ళిద్దరు లోలోపల పళ్ళు నూరుకుంటున్న పరమశివం , చూపుల్లో కరుణ అనే జలాన్ని మానవాళి మీద కురిపిస్తోన్న ఏసుప్రభు.
“నమస్తే డాక్టర్ గారు! ఫాదర్ బయటకి వెళ్ళారు, పవిత్రజలం ఒకరింట్లో జల్లడానికి. కూర్చోండి ” ఓ కుర్చి లాగింది ఆయా.
“లేదు ఆయమ్మా! ఇటు వైపు వెళ్తూ పేషంట్ ని ఫాదర్ గార్ని కూడా చూసినట్టు వుంటుందని వచ్చాను. పేషంటు బానే వున్నాడు. నన్ను చూసి పరిగెత్తాడు. అసలితను జన్మలో నడవగలడని అనుకోలేదు. సరే… నేను మళ్ళీ వస్తా. వచ్చేవారం మళ్ళీ ఇటు వచ్చే పనుంది. అప్పుడు వస్తానని ఫాదర్ గారికి చెప్పు. ” బయటకు వస్తూ ఆయమ్మతో అన్నారు డాక్టర్ శ్రీధర్. దూరంగా మామిడి చెట్టు పక్కన దొంగలా నక్కిన పరమశివం అతని కంట పడ్డాడు.
“ఆయమ్మ.. పేషంటు బిహేవియర్ ఎలా వుంది? ” అని అదిగారు శ్రీధర్.
“సరిగ్గా నడవడం లేదండి…’బే…బే’ అనడం తప్పా మాటలు రావండి ఉత్తి పిచ్చి చూపులండి. పాపం మూగమణే తల్లిలాగా వాడికి ముద్దలు పెడుతోందండి. ” అమాయకంగా అంది ఆయమ్మ.
“ఏదో తేడా వుంది. ఆయమ్మ … ఎడమపక్క బాత్ రూంలో స్నానం చేస్తున్నది ఎవరూ? ” భృకుటి ముడిచి అడిగారు శ్రీధర్.
ఆయమ్మ లోపలికి వెళ్ళి చూసొచ్చి “మూగమణండి.. ఆ డోరు సరిగ్గా పడదు ” అన్నది.
“మరి వీడెందుకున్నాడు అక్కడ? నేనడిగితే బే..బే.. అంటూ నాకు అందకుండా పారిపోయాడు. నడవలేనివాడు పారిపోయాడంటే, వాడి ఆరోగ్యం చాలా చాలా మెరుగుపడి వుండాలి. అంతే కాదు.. చూసి చూడనట్టుగా అటు చూడు. మామిడి చెట్టు దగ్గర నక్కి వున్నాదు. అంటే బ్రెయిన్ కూడా పని చేస్తోందనే అనుకోవాలి ” తనలో తాను అనుకున్నట్టు ఆయమ్మతో అన్నాడు డాక్టర్ శ్రీధర్. అతనికి ఇదంతా ఒక పజిల్ లా వుంది. బయటకెళ్ళేవాడు కాస్తా మళ్ళీ హాల్లోంచి ఫాదర్ గారి ఆఫీస్ రూం వైపు నడుస్తూ ” వాడ్ని ఒకసారి చెక్ చేయ్యాలి, రమ్మని చెప్పు ” ఆయమ్మతో అన్నాడు.

పదిహేను నిముషాలు గడచినా ఆయమ్మ లోపలకి రాలేదు. విసుగ్గా శ్రీధర్ బయటకొచ్చాడు. అప్పుడు కనిపించింది ఆయమ్మ కంగారుగా, ” ఏమైంది? ” అన్నాడు శ్రీధర్.
“అయ్యా… మీరు రమ్మనారని చెప్పానండి, బే..బే.. అంటా దూరంగా పరిగెత్తాడండీ… ఆడి ఎనకాల నేనెళ్తే ఎనకవైపు పిట్టగోడున్నాది కదండీ… ఒక్క దూకు దూకి పారిపోయాడండీ!
గబగబా అటువైపు నడిచి పిట్టగోడని చూశాడు మహావుంటే రెండున్నర అడుగుల ఎత్తుంటది. ఒక్కదూకులో రెండున్నర అడుగుల పిట్టగోడని దూకి పారిపోయాడంటే వాడి ఆరోగ్య పరిస్థితి ఏమిటి?
జరిగిందంతా మనసులో రీవైండ్ చేసుకుంటే , అతనికి కంగారులో షాకులో చూసిన పరమశివం “కళ్ళు ‘ జ్ఞప్తిలోకి వచ్చాయి. ఎందుకా కంగారు? అంటే వాడు మూగమణిని నగ్నంగా చూస్తున్నాడా? లేక ఆ పిల్లని చెరచడానికి…??”
మెడికల్ స్టడీలో చాలా విషయాలు బయటపడతాయి. ఒక యాక్సిడెంట్ లో జరిగిన డామేజీ అదే పరీస్థితిలో మరో శారీరిక మార్పుకి కారణం కావొచ్చు. స్టడీ చెయ్యాలి. ఒకటి మాత్రం స్పష్టం, పేషంటు నడవడమూ పరిగెత్తడమే కాదు .. గోడ దూకాడంటే బ్రెయిన్ ఖచ్చితంగా పెర్ ఫెక్ట్ కండీషన్ లో వున్నట్టే!
నడవడం పెరిగెత్తడం వేరు. గోడ దూకాడంటే , దూరాన్ని గోడ ఎత్తునీ ముందు మనసులో ‘ అంచనా ‘ వేసినప్పుడు మాత్రమే దూకడం సాధ్యమవుతుంది.
‘అంచనా ‘ వెయ్యాలంటే మెదడు పెర్ఫెక్ట్ గా పని చేసినప్పుడేగా కుదిరేది. ఇక ‘మాట ‘ రావడం విషయం.. అది పేషంట్ ని పరీక్షించాల్సిందే! బ్రెయిన్ పెర్ఫెక్ట్ గా వుండేవాడు నటించడని ఎలా చెప్పడం? హీ మస్ట్ బీ ఆక్టింగ్!
ఈ నిర్ణయానికొచ్చారు డాక్టర్. శ్రీధర్. ఒకవేళ బ్రెయిన్ పర్ఫెక్ట్ అయితే , కొన్ని పరీస్థితిల్లో అతను ప్రమాదకారిగా మారొచ్చు. మొదట అతన్ని పట్టుకోవాలి. ఆమాటే ఆయమ్మతో చెప్పాడు. ఆవిడ బయటకు పరిగెత్తి కొందరు అనాధల్ని పనివాళ్ళనీ పిల్చి విషయం వివరించింది.
గంటన్నర తరవాత ఓ విషయం తెలిసింది. పరమశివం ఓ లారీ ఎక్కాడనీ.. ఆ లారీ సిటీ వైపు వెళ్తోందనీ. డాక్టర్ శ్రీధర్ అవాక్కయ్యాడు.
“సరే ఆయమ్మా… జరిగిన విషయాలన్నీ ఫాదర్ గారితో చెప్పు. ఇప్పుడు నేను సిటీ వైపు వెళ్ళినా ఉపయోగముండదు. గంటన్నర క్రితం అతనెక్కిన లారీ చాలా దూరం వెళ్ళి వుంటుంది. ఆ లారీ నంబర్ కూడా మనకి తెలియదు కదా! ” అంటుండగానే మూగమణి గబగబా వచ్చి ఆయమ్మకి సైగల్తో చెప్పింది. తన దుద్దులు ఏసుప్రభు ముందు పెట్టి మరిచిపోయినట్టూ, ఆ హాల్లో ఏసుప్రభు ముందున్నది ఎవరు దొంగతనం చేస్తారూ?
“ఖచ్చితంగా ఇది పరమశివం పనే అయ్యుంటుంది! ” అన్నాడు శ్రీధర్. చేసేదేమీలేక మరోపది నిమిషాల్లో బయలుదేరాడాయన.
ఏసుప్రభువు దయగా నవ్వుతూనే వున్నాడు.

*****************************

బిళహరి రోడ్డు మీద నడుస్తోంది. ఆమె మనసు నిండా ఆలోచనలే. వెర్రి ధైర్యంతో ఓ వెర్రోడి వెంట ఇల్లొదిలి బైటకొచ్చింది. తిరిగి వెళ్ళే ప్రసక్తే లేదు. ఎలాగోలా బతకాలి. కామేశ్వర రావు మంచివాడే. కానీ అతని మంచితనం ఎవరికీ ఉపయోగపడే మంచితనం కాదు. సర్వేశ్వర రావు ఆగడం రోజురోజుకు మితిమీరుతోంది. అతనికి బుద్ధి చెప్పడం కష్టమేమీ కాదు, కానీ అతని ఇల్లు ఖాళీ చేయమంటే ఎక్కడికెళ్ళాలి? ఎక్కడికెళ్ళినా వయసులో వున్న ఆడదానికి మగమృగాల బాధ తప్పుతుందా? ఆలోచిస్తోంది బిళహరి.
“ఏ దేశంలో లేక ఎచ్చోట స్త్రీలు పూజింపబడతారో .. అచ్చట దేవతలు నివసిస్తారు ” అన్న శ్లోకం జ్ఞప్తికి వచ్చిందామెకు. విరక్తిగా నవ్వుకుంది. వీధికో ‘నిర్భయ ‘ మగాళ్ళ పాశవికత్యానికి బలి అవుతోందీ దేశంలో. పసిపిల్లలని లేదు ముసలి వాళ్ళనీ లేదు. అందరీ మీదా అత్యాచారమే!
ఘనత వహించిన రాజకీయనాయకులూ వారి సంతానమూ, వారి పక్కన బాకాలూదే కాకాసురులూ, వారి చిత్రవిచిత్ర ‘దుశ్శాసన ‘ లీలలూ చెప్పతరం కాదు. ‘డబ్బు ‘ అనే ఈదురుగాలికి నేరాలనే మేఘాలు కకావికలై మాయమౌతాయి. నిజంగా మనం ఎక్కడున్నాము? యుగయుగాలుగా పరిఢవిల్లుతున్న భారతీయ సంస్కృతి సౌరభాలు ఏమైపోయాయి?
సర్వేశ్వరరావు చూపులూ, మాటలూ గుర్తుకొచ్చి బిళహరి ఒంటి మీద గొంగళీ పురుగులు పాకుతున్నట్టు అనిపించింది. ఇండైరెక్ట్ ఎప్రోచ్ పోయింది వాడిలో…
“ఇదిగో అమ్మాయ్.. నిన్ను ‘బిళహరి ‘ అని పిలవడం ఇబ్బందిగా వుంది. ‘బిల్లూ ‘ అని ముద్దుగా పిలిస్తే పర్వాలేదు కదూ…. ఎంతైనా నీకంటే ఏడాదో రెండేల్లో పెద్దాడ్ని.
“ఓరి చచ్చినోడా నాకంటే కనీసం దశాబ్దంన్నరో, రెండు దశాబ్దాల పెద్ద వెధవ్వి. రెండేళ్ళా… నిన్ను పిచ్చి కుక్క కరవా, నీ పెళ్ళం ముండమోసి హాయిగా బ్రతకా ” అని లోపలలోపలే తిట్టుకుంది బిళహరి.
“ఏం జెపుతున్నానూ? ఏదైతేనేమిలే, ఆ కామెషుని నమ్ముకుంటే నిండా మునిగినట్టే. ఉత్త వెన్నుముక్క లేని ‘నాప ‘ వాడు. నువ్వు “ఊ ” అంటే చాలు .. యీ ఇల్లు నీ పేరే రిజిస్ట్రీ చేయిస్తా… ఏడు వారాల నగలూ చేయిస్తా… హాయిగా ఒప్పుకో. కావాలంటే ఓ పక్షమో, నెలో ఆలోచించుకొనే చెప్పు. తొందరేం లేదు. కాదన్నావో… నాది పాము పగ… ఆ! ” డైరెక్ట్ గానే మనసులోని కుళ్ళుని బయటపెట్టాడు. ఏం చెయ్యాలి? ఆలోచిస్తోంది.
ఆమె నడుస్తూ నడుస్తునే ఓ చోట అప్రయత్నంగా ఆగింది. అదో పురాతమైన కోవెల. ప్రాకారాలు చూస్తే చాలా పెద్దవిగా వున్నాయి. చాలా చాలా విశాలమైన గుడి అయ్యుండాలి. దాదాపు పదకొండు అడుగుల పొడుగుండే గోపురద్వారం తెరిచేవుంది. బయట షాపుల్లాంటివి ఏమీ లేవు… మెల్లిగా నడుస్తూ గడపదాటి లోపలికి అడుగుపెట్టింది బిళహరి. ఆమెని తాకుతూ ఓ గాలి కెరటం గుడిలోకి ప్రవేశించింది… చల్లని గాలి కెరటం….!

*************************

సుందరీబాయ్ కారు మాధవి ఇంటి ముందు ఆగింది. చరచరా దిగింది సుందరి. ‘జున్ను ముక్కలా వుండే తనెక్కడా? ఒక్కిపీరులా వుండే మాధవి ఎక్కడ? ఈ మాధవిని ఆ ఆనందరావుగాడు ప్రేమిస్తాడా? ఏదో ఒకటి తేల్చి పారేయ్యాలి. వాడు ఇంతమటుకూ తన ప్రేమ గురించి మాధవికి చెప్పినట్టు లేదు. అది జరక్కముందే వాడంటే దీనికి మండేట్టు చెయ్యాలి. అసలు వాడితో అది మాట్లాడకుండా చెయ్యాలి ” తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ మెట్లెక్కింది సుందరీబాయి. తలుపులే కాదు, తాళం కూడా వేసి వుంది. నిట్టుర్చింది సుందరీ.
‘ఇదీ ఒకందుకు మంచిదే. వీళ్ళిద్దరి మధ్యా చిచ్చు పెట్టడానికీ సమయం పనికొస్తుంది. అయినా ఇదెక్కడకిపోతుంది, మహాపోతే కూరగాయలకి పోయుంటుంది. ఇక్కడే కూర్చుంట ‘ మెట్ల మీదే కూర్చుంది సుందరి.
అసలు విషయం ఆవిడకీ తెలీదు. మాధవి గుడిసెల సిటీలో వుంది. ఇరవైమంది దొర్లుతున్నారు…. వాంతులతో విరోచనాలతో. పరీస్థితి భీకరంగా వుంది. దుమ్మూ..ధూళి.. దుర్వాసన. ఆనందరావూ శోభరాణీ కూడా అక్కడే వున్నారు. గవర్నమెంటు డాక్టర్లెవరూ అక్కడ అడుగుపెట్టలేదు. ప్రైవేట్ డాక్టర్లని భరించే స్తోమత గుడిసెలోళ్ళకి లేదు.
ఏ అంబులెన్సూ లోపలకి రాదు… రాలేదు. ఇక మిగిలింది ఆయూర్వేద వైద్యాలూ.. హోమియో వైద్యాలూ. ఆయూర్వేద వైద్యులు సందేహించారు. అంతేకాదు, పేషంట్ల తాలూకా చుట్టాలు ఆయూర్వేద వైద్యాలనగానే నిరాశతో పెదాలు నుదురూ విరిచారు. హోమియోకి కొంత పరవాలేదు. ప్రస్తుతం అక్కడి రోగుల్ని పరీక్షిస్తున్నది డాక్టర్ రామలింగం. బి.హెచ్. ఎం. ఎస్. పెద్దవాడు, నిఖార్సైన వైద్యుడు.
“మాధవిగారూ ! వీళ్ళు తాగిన మందులో ఎవరో ప్రమాదకరమైన రసాయనం కలిపారు. అదృష్టవశాత్తు విరుగుడికి ప్రయత్నం చెయ్యవచ్చు. .. ప్రికాషనరీగా ఆల్ రెడీ తలో డోసు వేశాను. అయితే లోపల ఎవరెవరికి ఎంత డామేజీ అయ్యిందో వెంటనే చెప్పలేం. వీళ్ళ మూత్రమూ, స్టూలూ కూడా టెస్టులకి పంపాలి. అలా చెయ్యడం వలన టైం ఆదా అవుతుంది. నాకు తెలిసి డయాగ్నస్టిక్ నంబర్ ఇస్తాను. వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి వీలైనంత మందిని ఎక్కువగా స్పాట్ లోకి రమ్మని చెప్పండి. కావల్సిన సరంజామా కూడా తెమ్మని చెప్పండి ” ఇన్స్ట్రక్షన్ ఇచ్చారు రామలింగం గారు.
బోస్ బాబు స్పాట్ లోకి వచ్చేలోపలే నాలుగు చిన్న కార్లలో వచ్చేశాడు శామ్యూల్ రెడ్డి. ఆ కార్లలోంచి ఆఫీస్ స్టాఫ్ దిగారు. గబగబా పేషంట్లని కార్లల్లో ఎక్కించారు.
“శోభా… వీళ్ళందర్నీ నేను రాయల్ హాస్పటల్ కి తీసుకెళ్తా. కార్లు తిరిగొచ్చాక వారి బంధువులని పంపు. ఖర్చంతా నేనే భరిస్తా. ఆ విషయం రోగుల బంధువులకి చెప్పి వారిని వూరడించు. నేనొచ్చేదాకా మీరిక్కడే వుండండి. ” అని అందరినీ చూస్తూ , స్పెషల్గా శోభకి ఇన్స్ట్రక్షన్స్ ఇచ్చి కారెక్కాడు శామ్యూల్ రెడ్డి . డాక్టర్ రామలింగం అవాక్కయ్యాడు.
“మాధవిగారు వాళ్ళని కదపకుండా వుంటే బాగుండేది. ప్చ్… మన చేతుల్లో ఏముందీ? ” హోమియో మందుల సూట్ కేస్ మూస్తూ అన్నాడు రామలింగం. అతనికి ఇంగ్లీష్ వైద్యం మీద నమ్మకం లేకపోవడం కాదు. నమ్మకం లేనిది ఓ స్టార్ హోటల్ లాంటి రాయల్ హాస్పటల్ మీద. అక్కడ ‘వైద్యం ‘ పేరుతో జరిగే మోసాల మీద. ఆ హాస్పటల్ ఛైర్మన్ డాక్టర్ భీమారావ్ సుంకోలే. అతని మీద లెక్కలేనన్ని కేసులున్నా ఏదీ నిలబడదు. కారణం అతని వెనుకున్న హోం మినిస్టర్. ‘తలనొప్పి ‘ అని వెళ్ళినవాడ్ని ఐ.సి.యూ. లో ఆరురోజులు పెట్టి కనీసం ‘ లక్ష ‘ ఖర్చుపెట్టించే ఘనత వహించిన ఆస్పత్రి అది.
మరి అంత ఖరీదైన హాస్పటల్ ని దిక్కు దివాణం లేని గుడిసెల వాళ్ళని శామ్యూల్ రెడ్డి ఎందుకు తీసుకెళ్ళాడు?
మూడురోజుల తరవాత : ఇరవై మంది పేషంట్లలో బతికింది పన్నెండుగురు. వాళ్ళందరూ మధ్యవయసు వారూ, వయసైన వాళ్ళూ, మిగిలిన వాళ్ళందరూ ‘కోమా ‘ లో వున్నారు. కొందరి కిడ్నీ లు చెడితే కొందరికి లివర్ ట్రబులిస్తోందిట. కొందరికి ‘హార్ట్ ‘ పని చేయనని ‘వగలు ‘ పోతుంటే కొందరికి ఊపిరితిత్తులు చికాకులు పెడుతున్నాయట. వారి సంగతేమవుతుందో దేముడొక్కడే చెప్పగలడు.
ఒకటిమాత్రం నిజం…. శామ్యూల్ రెడ్డి గుడిసెల సిటీకి సరికొత్త దేముడైపోయాడు.
బోసుబాబు సంగతా? నందోరాజాభవిష్యతి!!

Print Friendly
Jul 01

శుభోదయం 6

రచన: డి.కామేశ్వరి

శారద జీవితం నాశనం కాకుండా ఏం చెయ్యాలా ఆని రాత్రంతా ఆలోచించింది రాధ. కాని అప్పటికే శారద నిండా మునిగిందని గుర్తించలేకపోయింది.
ఆ మర్నాడే పార్వతమ్మ గుండెలు బాదుకుంటూ “రాధమ్మా.. చూశావమ్మా మీ ఆయన ఎంత ఘోరం చేశాడో.. మా పిచ్చిమొద్దు శారదని..” ఆవిడ యింక చెప్పలేనట్టు కింద కూలబడింది.
రాధ నిర్వీణురాలై చూసింది. పార్వతమ్మగారికి ఈ విషయం తెల్సిపోయిందన్నమాట. శారద చెప్పిందా! ఎలా తెలిసింది.. ఇప్పుడావిడకి ఏమని చెప్పడం.. రాధ మొహం పాలిపోయింది.”ఏం జరిగింది పిన్నిగారు..” అని మాత్రం అనగల్గింది,
“ఇంకా ఏం జరగడమేమిటమ్మా తల్లీ.. నిలువునా నా కొంప ముంచాడమ్మా మీ ఆయన. ఏదో బుద్ధిమంతుడను కున్నాను. చెల్లెలులా చూసుకుంటున్నాడనుకున్నాను. మన వెనకే ఇంత చేస్తాడనుకోలేదమ్మా.. ఇప్పుడు నాకేం దారి రాధమ్మా. దాన్నేం చెయ్యను. నాకు కాళ్ళు చేతులు ఆడ్డం లేదు..” ఆవిడ ఏడవసాగింది.
రాధ బిత్తరపోయింది. ఆవిడ మాటలకి అర్ధం తెలియగానే ఒక్కక్షణం గుండె ఆగినట్లయింది. “పిన్నిగారు సరిగ్గా చెప్పండి.. ఎవరు చెప్పారు మీకు.. ఏం జరిగిందో..”
“ఇంకేం చెప్పాలే అమ్మా.. శారద నెల తప్పిందే అమ్మా. నేనో పిచ్చిముండని. నీ పురుడు హడావిడిలో అదీ నెల బయటుండలేదనే గుర్తించలేదే పిచ్చి మొహాన్ని. వారం రోజులనించి శారద తిండి సయించడం లేదు అంటూ లేచిపోతుంది.మొన్న,నిన్న వాంతులయ్యాయి. పైత్యం చేసిందనుకున్నాను. ఇవాళ మళ్ళీ అయ్యాయి. ఎప్పుడూ పక్కమీదపడి నిద్రపోతూంది. దాని వాలకం చూసి చటుక్కున అనుమానం వచ్చిందే అమ్మాయి. శారదని అడిగానే..”
“శారద ఏమంది?” ఆరాటంగా అడిగింది రాధ.
“దానికంత తెలివి వుంటే దాని బతుకు ఎందుకలా తగలడుతుంది. బయటున్నావే అంటే నవ్వుతుందే, తిండి తినవేమే అంటె వికారం అంటుందే, రెండు గట్టిగా తగలనిచ్చి ఏం చేశావే పాడుమొహమా .. ఏం జరిగిందే అంటూ తలమొత్తుకుంటుంటే”
“నన్నడుగుతావేం మాధవ్‌గారి నడుగు” అందే అది”ఆవిడ తలపట్టుకుని చెప్పింది.”రాధమ్మా.. నీ యింట్లో పిల్లలా తిరిగింది. ఆ అబ్బాయి యింత పని చేస్తాడనుకోలేదమ్మా. అభశుభం తెలియని యీ పిల్లని లొంగదీసుకున్నాడు. యింట్లో వుండి నీ కళ్ళు మూసుకుపోయాయి. యింటిపక్కనుండి నా కళ్ళకీ గంతలు కట్టాడమ్మా..”
రాధ దిమ్మెరపోయినట్లుండిపోయింది. శారద నెలతప్పింది. మాధవ్ ఆమె బిడ్డకు తండ్రి. యిప్పుడేం చెయ్యాలి తను.. శారద గతేం అవుతుంది? మాధవ్ ఏం అంటాడు! తీసికెళ్ళి అబార్షన్ చేయించి చేతులు దులుపుకుంటాడా? ఒక్కక్షణంలో ఆమె మెదడులో ఎన్నో ప్రశ్నలు తలెత్తాయి.
పార్వతమ్మ ఏడుస్తూ ముక్కు చీదింది.”రాధమ్మా.. యివి చేతులు కావు. కాళ్లనుకో. నలుగురికి తెలిసేముందే ఏదో చేసి పుణ్యం కట్టుకో. దిక్కుమొక్కు లేనిదాన్ని నేనేం చేస్తాను? అసలే దానికి పెళ్ళికాలేదని బెంగెట్టుకు చస్తూ గుండెలమీద కుంపటిని భరిస్తున్నాను. యిదిలా నా గుండెలోనే మంట పెడుతుందనుకోలేదమ్మా. అయినా నాది బుద్ధి పొరపాటు. యీడొచ్చినపిల్లని అలా వదిలాను” ఆవిడ నెత్తిమొత్తుకుంది.
అప్పటికే రాధ తేరుకుంది. చటుక్కున ఆవిడ పక్కన కూర్చుని “పిన్నిగారూ మీరూరుకోండి. మాధవ్ రాగానే విషయం కనుక్కుంటాను. ఎందుకిలా చేశాడో అడుగుతాను. ఏం చెప్తాడో విందాం. వుండండి. ముందు నన్ను శారదతో మాట్లాడనీయండి.
గంటసేపు శారదతో మంచి మాటలాడి, లాలించి, బుజ్జగిస్తూ ఒక్కో విషయం ఏం తెలీనట్టు లాగింది. అంతా విని..”శారదా.. నీవు నీకు తెలియకుండా యిలాంటి పని చెయ్యచ్చా? మాధవ్ అలా నిన్ను అడిగినప్పుడు నాకెందుకు చెప్పలేదు. అక్కయ్యా అంటూ స్వంత చెల్లెలిలా తిరిగావు. నానించి ఇదంతా దాస్తావా?” అంది రాధ బాధగా.
“బావగారు నీకు ఏమీ చెప్పద్దన్నారక్కయ్యా! వట్టు వేయించుకున్నారు.” అంది అమాయకంగా..
ఇంత జరిగినా తనకు జరిగిన అన్యాయం తెలుసుకోలేని అమాయకస్థితిలో వున్న శారదని చూసి జాలిపడాలో, కోపగించుకోవాలో అర్ధం కాలేదు రాధకి.
“శారదా! ఏడు ఎనిమిది నెలలనించి నా కళ్ళు కప్పి ఎంతపని చేశావు. శారదా యిది తప్పని, దీనివల్ల నష్టపోయేది నువ్వని తెలియదా శారదా! పుస్తకాలు చదువుతున్నావు. సినిమాలు చూస్తున్నావు. ఇలా కాలుజారిన ఆడపిల్లల గతి ఏమవుతుందో అర్ధం కాలేదా?” అంది.
యిప్పుడిప్పుడే శారదకి మాధవ్ ఎవరికీ చెప్పవద్దనడం, తన వికారం వాంతులు చూసి తల్లి తిట్టి ఏడవడం, రాధ మందలించి బాధపడడం అన్నీ చూశాక తను తప్పుపని చేసిందని అర్ధం అయింది. బేలగా చూస్తూ “అక్కయ్యా! నా మీద కోపం వచ్చిందా నీకు చెప్పలేదని” అంది అమాయకంగా.
“శారదా నీకెలా చెప్పను.. యిప్పటికన్నా నీకు అర్ధం కాలేదా? శారదా నీకు పాప పుడుతుంది తెలుసా? పెళ్ళికాకుండా పాపని కనకూడదమ్మా. నీకు పెళ్ళి కాలేదు. నీ భర్త ఎవరని చెప్తావు? నీ పాపకి తండ్రి ఎవరు అని అందరూ అడిగితే? ఈ దేశంలో పెళ్ళికాని తల్లిని లోకులు కాకులు పొడిచినట్టు పొడుస్తారమ్మా!”
“మాధవ్ అని చెప్తాను” శారద చటుక్కున అంది.
రాధ విషాదంగా నవ్వింది. “అలా చెప్పలేవమ్మా! చెపితే నిన్నే అందరూ తిడ్తారు. మాధవ్ నా భర్త, నీకు భర్త కాడు. సాధ్యమైనంత విపులంగా శారదకి తను చేసిన పనివల్ల జరిగిన అనర్ధం చెప్పింది అరగంట కూర్చుని.
అంతా విన్నాక శారద మొహంలో భయం పొడచూపింది. “మరి యిప్పుడెలా అక్కయ్యా.. పోనీ మాధవ్‌ని పెళ్ళాడమనేయ్” అంది.
ఆమె అమాయకంగా అన్న మాటలే తన కర్తవ్యం అని తట్టింది రధకి. శారదకి జరిగిన అన్యాయం సరిదిద్దాలంటే అదొకటే మార్గం. లేకపోతే అబార్షన్ చేయించి చేతులు కడుక్కోవాలా? ఆ తర్వాత ఇక శారద గతేమిటి? ఆమెని వాడుకుని వదిలేసేటంత నీచానికి దిగజారాడా మాధవ్. అంతకంటే ఏం చెయ్యాలి? శారదన్నట్టు మాధవ్‌ని పెళ్లాడమంటే.. మాధవ్ తన భర్త. శారదను ఎలా చేసుకుంటాడు తనుండగా? హుం! మా యిద్దరి మధ్య భార్యాభర్తల సంబంధం ఏం మిగిలింది? లోకంకోసం కల్సి కాపురం చేస్తూ నటించేకంటే శారదకి న్యాయం చేకూర్చటం న్యాయం కాదా.. ఆలోచనలతో మాధవ్ వచ్చేవరకు సతమతమయింది రాధ. మాధవ్‌తో మాట్లాడి ఏదో చెప్తానని పార్వతమ్మకి చెప్పింది.

****************

రాత్రి పదిగంటలకి యిల్లు చేరాడు మాధవ్. రాధని తప్పించుకోవడానికని తిన్నగా గదిలోకి వెళ్ళి తలుపులు మూసుకోబోయాడు. రాధ చటుక్కున గదిలోకి వచ్చింది. “మీతో మాట్లాడాలి” అంది సూటిగా.
మాధవ్ మొహం చిట్లించి “మనమధ్య యింకా ఏం మాటలున్నాయి” అన్నాడు.
“మన మధ్య లేవు. శారదకి మీకు మధ్య వున్నాయి. శారద నెల తప్పింది. యిప్పుడామెను ఏం చెయ్యదలిచారు. ఆ అమాయకురాలి తరఫున నేనడుగుతున్నాను. జవాబు చెప్పండి.” తీవ్రంగా అంది.
మాధవ్ ఒక్కక్షణం తెల్లబోయాడు. అతని కళ్లలో బెదురు స్పష్టంగా కనిపించింది అతని మొహంలోకి ఒక్కసారిగా రక్తం పొంగింది. “అబద్ధం. నన్ను.. నా మీద కోపంతో యిది పుట్టించావు నీవు. నన్ను అందరిలో అల్లరిపెట్టి నీకోపం తీర్చుకోవాలని….”
రాధ తిరస్కారంగా చూసింది. “అబద్ధం అయితే పార్వతమ్మగారినే పంపిస్తాను మాట్లాడటానికి” అంది.
ఆ మాట విని మాధవ్ “ఆవిడకెలా తెలిసింది? నీవు చెప్పావు అవునా?” అన్నాడు తీక్షణంగా.
“హు, పిల్లి కళ్ళు మూసుకుని పాలు తాగుతూ ఎవరూ చూడలేదనుకుంటుంది. ఎంతకాలం ఇలాంటి విషయాలు దాగుతాయి. శారద నెల తప్పింది. చేసిందానికి కాక చేయవల్సింది ఆలోచించండి.” గంభీరంగా అంది రాధ.
“ఎలా.. ఎలా అయింది? అసంభవం .. పిల్స్ యిచ్చాను.”
“అవును యిచ్చారు. అవి ఎందుకు వేసుకోవాలో మీరు చెప్పలేదు. తెలుసుకోగలిగే తెలివితేటలు ఆ అమ్మాయికి లేవు. కారణం చెప్పకుండా వేసుకోమంటే రెండు మూడు నెలలు వేసుకుని విసుగెత్తి మానేసిందా అమ్మాయి.”
“మైగాడ్.. వేసుకుంటున్నానని చెప్పిందే”
ఆ సిగ్గుచేటు విషయం అతని ముందు నిలబడి చర్చించడమే కంపరంగా వుంది రాధకి. ఇది కేవలం అతని ఒక్కడి విషయం అయితే తను పట్టించుకోకపోను. కాని శారద.. ఏం తెలియని అమాయకురాలు. చూస్తూ ఎలా వూరుకోగలదు. “జరిగిందాన్ని గురించి యింక విచారణ అనవసరం. జరగబోయేది ఏమిటని అడుగుతున్నాను” రాధ రెట్టించింది.
మాధవ్ జవాబుకి తడుముకున్నాడు.” ఏముంది, డాక్టరు దగ్గిరకు తీసుకెళ్ళు”
ఆమె హేళనగా నవ్వింది. “ఎంత సుళువుగా చెప్పారు. నా భర్త ఎవరికో కడుపు చేస్తే నేను తీసికెళ్ళి తీయించాలన్నమాట.”
“నీవు కాకపోతే వాళ్ళమ్మని తీసికెళ్లమను. చెల్లి, అక్కయ్య అనుకుంటారు కదా అందుకు అన్నాను” మొహం గంటుపెట్టుకుని అన్నాడు.
“గర్భం తీయించినంత మాత్రాన మీ బాధ్యత తీరిపోతుందా? యింక ఆ అమ్మాయి గతి ఏమిటి? ఆ అమ్మాయిని అవసరానికి వాడుకుని అలా వదిళేస్తారా?
“అయితే ఏం చెయ్యమంటావు యింకా. డబ్బిస్తను డాక్టరు దగ్గిరకు తీసికెళ్ళండి అంటున్నాను. అంతకంటే ఎవరు మాత్రం ఏం చేస్తారు?” అసహనంగా అన్నాడు.”ఎంత ఉదారూ?డబ్బన్నా యిస్తానంటున్నారు”వ్యంగ్యంగా అంది.
“రాధా! నీ వ్యంగ్యాలు, విసుర్లు కట్టిపెట్టు. ఇది నీకు సంబంధించని విషయం. ఆ సంగతి నేను చూసుకుంటాను వెళ్లవతలికి” రాధ హేళన భరించలేక కోపంగా అరిచాడు.
“నాకు సంబంధించని విషయ్మా యిది? నా భర్త విషయం నాకు సంబంధించనిదని నాకు తెలియదు. మీ విషయం నాకు సంబంధించకపోయినా, శారద నాతోటి స్త్రీ. నా తోబుట్టువులాంటిది. ఆమెకి అన్యాయం జరగడానికి వీల్లేదు.”నిష్కర్షగా అంది.
మాధవ్ కోపం మరోమెట్టు ఎక్కింది.”న్యాయం జరగాలంటే ఏం చెయ్యాలి” వ్యంగ్యంగా అన్నాడూ.
“ఆమెని మీరు పెళ్ళాడాలి. మీరు చేసిన తప్పుకి పరిహారం అది”
“ఏమిటి! శారదని పెళ్లాడాలా? ఆ పిచ్చిమొద్దుని పెళ్లాడాలా?” ఆశ్చర్యపోయినట్లన్నాడు.
రాధ ఏహ్యంగా అతనివంక చూసింది. “హు.. ఆ పిచ్చిమొద్దు దొంగచాటుగా సుఖం అందించటానికి పనికివచ్చింది గాని పెళ్లికి పనికిరాలేదా మిస్టర్ మాధవ్? శారదతో ఈ విధంగా ప్రవర్తించేముందే ఆలోచించవలసిన ఆలోచన అది. ఇప్పుడూ టూలేట్. ఇప్పూడు శారదని పెళ్ళి చేసుకోవాలి మీరు” కఠినంగా అంది.
“మతిపోయిందా నీకు? భార్య వుండగా మరో పెళ్ళి ఎలా చెల్లుతుందనుకుంటున్నావు?” వంక పెట్టాడు.
“భార్య! హు. నన్నింకా మీ భార్యగా చూస్తున్నారా? మనమధ్య ఆ బంధం ఏనాడో తెంపారు మీరు. లోకం కోసం కలిసి వుంటూ, మనల్ని మనం మోసం చేసుకుంటూ, లోకాన్ని మోసం చేసుకునే కంటే ఎవరి దారి వారు చూసుకోవడం మంచిది. ఇన్నాళ్ళుమీరు నన్నెంత దూరం చేసినా,నన్ను ఎంత చీదరించుకున్నా, నన్నూ నా పిల్లవాడిని ఎంత హీనంగా చూసినా మిమ్మల్ని ప్రేమించిన నేరానికి, వివాహబంధానికి కట్టుబడి మీ దగ్గిర వున్నాను. కాని యిప్పుడు నన్ను యింత మోసం చేసి నా వెనక ఇంత నాటకం ఆడిన మిమ్మల్ని క్షమించలేను. మీరీపని చేశారని తెల్సిన క్షణంలోనే మీ మీద వున్న కాస్త ప్రేమ చచ్చిపోయింది. ఇప్పుడింక మనమధ్య బంధానికింక అర్ధం లేదు. నేను ఎలాగూ నష్టపోయాను. శారదనికి అన్యాయం జరగడానికి వీలు లేదు. ఆమెకోసం నా స్థానాన్ని వదులుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను.” ఆమె స్థిరంగా అంది.
“నీవు నిర్ణయించుకున్నా ఆ స్థానంలోకి ఆ పిచ్చిదాన్ని ఆహ్వానించలేను. నీవి వెడితే నాకింక పెళ్ళేకాదనా దాన్ని పెళ్లాడాలి? అసంభవం”
“మాధవ్! నీవిలా మాట్లాడడానికి సిగ్గుపడాలి. అమాయకురాలిని మోసం చేసి వలలో వేసుకుని పాడుచేసి యిప్పుడు పెళ్లనగానే నీకు సరిపోలేదనడం అమానుషం.. శారదని నీవు పెళ్ళిచేసుకోకపోతే…”
“ఏం చేస్తావు?” ఆమె కంఠంలో బెదిరింపు మాధవ్‌క్8ఇ అవమానంగా అంపించి సవాల్ చేశాడు.
“డైవోర్స్‌కి కోర్టుకి ఎక్కుతాను” అంది నిశ్చలంగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది.
మాధవ్ అదిరిపడ్డాడు. డైవోర్స్.. కోర్టు.. అతని శరీరం కోపంతో వణికింది. అమాయకంగా తన మాటకి ఎదురు చెప్పని రాధ ఎంతలా బెదిరిస్తుంది? ఆమె ముందు తగ్గిపోవడానికి అహం అడ్డువచ్చింది. “కోర్టుకెక్కితే నష్టపోయేది నీవే, నాకేం” బింకంగా అన్నాడు.
“నష్టపోవడానికి నాకేం మిగలలేదు మాధవ్. ఇప్పుడిక నష్టపోయేది నీవే. నేను విడాకులు కోరితే అంతా బయటకు వస్తుంది. అన్ని కారణాలు తెలుస్తాయి. నీవు శారద బిడ్డకు తండ్రివని,నా బిడ్డకి తండ్రి ఎవడో రౌడీ అని. దాంతో నీవు, మీవాళ్లు కావాలనుకునే పరువు, ప్రతిష్ట మంట కల్సుతాయి. నన్నన్యాయం చేసినందుకు కోర్టు నాకు నష్టపరిహారం యిమ్మంటుంది..”
“యూ.. ఎంత ధైర్యం నీకు? నా మీద కసి యిలా తీర్చుకుంటావా?. నిన్ను .. ఏం చేస్తానో.. రాక్షసీ…”
“మాధవ్.. ఆడదానికి మగాడినించి కావల్సింది పిసరంత ప్రేమ,రవ్వంత సానుభూతి. ఆ రెండూ పురుషుని దగ్గిర దొరకనినాడు ఆమె హృదయం కరుడు కడుతుంది. ప్రేమకి బానిస అవుతుంది కాని నిరసిస్తే రాక్షసే అవుతుంది. నేనిలా అవడానికి కారణం నీవే మాధవ్. నేను చేయని నేరానికి నన్ను శిక్షించావు. ఆల్‌రైట్! అది పాత కథ. శారద చెయ్యని నేరానికి శిక్ష అనుభవించనీయను. ఆలోచించి రెండురోజులలో జవాబు చెప్పు..” రాధ యింక మాట్లాడవలసింది ఏమీ లేనట్టు గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
**************
“అయ్యో ఖర్మ.. మళ్లీ యీ గోల ఏమిట్రా బాబూ. నీ ప్రాణం శాంతిగా వుండకుండా నీమీద కక్ష కట్టినట్లు యిలా సాధిస్తుందేమిటిరా ఆ మహాతల్లి” మాధవ్ చేసిన నేరం కంటే రాధ కోర్టుకెక్కుతానని బెదిరించడం ఆ తల్లికి కష్టంగా వుంది. కొడుకు చేసిన సిగ్గుమాలిన పనిని “మగాడు ఏం చేస్తాడు. వయసులో వున్నాడు. పెళ్లాం వుండి లేనిదయినప్పుడు” అని సమర్ధించుకుంది. కాని రాధ కత్తికట్టినట్టు కోర్టుకెక్కుతానని బెదిరించడం ఆవిడకి అవమానంగా వుంది. అవధానిగారు దీర్ఘాలోచనలో వున్నట్టు కూర్చున్నారు. మాధవ్ ఏం చేస్తారో, ఏం చెప్తారో అలా చేస్తాను అన్నట్టు తన సమస్య తల్లిదండ్రుల ముందు పెట్టి తలదించుకుని కూర్చున్నాడు.
రాధ రెండురోజులలో జవాబివ్వమన్న క్షణం నించి ఎంత ఆలోచించినా అతనికి ఏం చెయ్యాలో అర్ధంగావడం లేదు. రాధది ఉత్త బెదిరింపు కాదని అతనికి అర్ధమైంది. చూస్తూ చూస్తూ శారదలాంటి అనాకారిని, వెర్రిదాన్ని పెళ్ళాడాలంటే అతని మనసు ససేమిరా అంటుంది. కాదంటే రాధ డైవోర్స్‌కి అప్లయ్ చేస్తే.. యిప్పటికే సగం చచ్చి వున్నాడు. ఇంకా కోర్టులు కేసులు బోనులో నిలబెట్టి వేసే ప్రశ్నలు, అందరికీ అంతా తెలియడం, యింక తను మొహం ఎత్తుకుని ఎలా నిలబడగలడు!.. ఈ విషయంలో ఎవరి సలహా అడగాలో కూడా తెలియలేదు అతనికి. తల్లిదండ్రుల్ని కాదని ఒకసారి దెబ్బతిన్నాడు. తన మేలు కోరేవారు తల్లిదండ్రులకంటే ఎవరుంటారు? తను చేసినపని నెమ్మదిగా, డొంకతిరుగుడుగా, రాధ కోర్టుకెడుతుందని బెదిరిస్తూందని చెపుతూ అసలు సంగతి బయటపెట్టాడు. ఆవిడ స్త్రీ కనక అన్నపూర్ణమ్మ లబలబలాడింది. అవధానిగారు మగవాడు కనక స్థిరంగా, శాంతంగా ఆలోచించాడు. కొడుకు ఎలాంటి ఊబిలో యిరుక్కున్నదీ అర్ధం చేసుకొన్నాడు. ఆలోచించి, ఆలోచించి ఆఖరికి “కానీ, ఇదీ ఒకందుకు మంచిదే మాధవ్.. రాధతో నీవెలాగూ సంసారం చేయడం లేదు. లోకంకోసం ఎన్నాళ్లు నటిస్తావు? అన్ని సుఖాలకి దూరం అయి ఎన్నాళ్ళు కాలక్షేపం చేస్తావు? రాధంతట రాధ నీకు అవకాశం యిస్తున్నప్పుడు ఆమెని వదుల్చుకోవదానికి నీకిది మంచి అవకాశం. ఆ కులం గోత్రం లేనిదాన్ని, చెడిపోయినదానితో నీ బంధాలు తెంచుకునే అవకాశం వచ్చింది. నీవు ఆమెతో కాపురం చేయకపోయినా రాధకి విడాకులు యివ్వందే మరో పెళ్ళి చేసుకునే వీలు లేదు నీకు. ఇప్పుడు ఆ అవకాశం ఆమే యిస్తుంది కనక నీవీ పెళ్ళి చేసుకో..”
“కాని.. కాని.. శారద… శారదనా?”
“కులమింటి కోతిమేలు మాధవ్.. అందరిని కాదని రాధని చేసుకొని నీవనుభవించిన ఆనందం ఏమిటి? ఈ పిల్ల మన కులం పిల్ల. కాస్త అమాయకంతా వుంటేనేం. మంచిది. నీవంటే ప్రాణం పెడుతుంది. ఆమె బిడ్డకి తండ్రివి కాబోతున్నావు. ఇప్పుడు తప్పించుకుంటే ఆ రాధ వూరుకోదు. నిన్ను బయటపెట్టి అల్లరిపాలు చేస్తే ఆ తరువాత నీవు కావాలంటే మాత్రం అయినింటి పిల్ల ఎలా దొరుకుతుంది? ఈనాటి ఆడపిల్లలు చదువుకున్నవాళ్లు నీ సంగతి తెలిసీ ఎవరు చేసుకోవడానికి ముందుకు వస్తారు? ఆలోచించు బాగా. ఆ శారదని చేసుకోవడమే మంచిది. అందం కొరుక్కుంటామా? సంసారం చేసేదానికి అందం ఎందుకు?” అవధానిగారు రాధని వదిలించుకునే అవకాశం వచ్చినందుకు ఆనందిస్తూ ఆ అవకాశం వృధా పోనివ్వలేదు.
“అవునురా నాయనా, యిప్పటికన్నా ఈ ఊబిలోంచి బయటపడరా బాబూ. ఎన్నాళ్ళురా ఓ అచ్చటా ముచ్చటా లేని కాపురం చేస్తావు దానితో. పట్టుమని పాతికేళ్లకే అన్ని సుఖాలు వదులుకుని ఎలా బతుకుతావురా? ఆ శారద కాస్త అమాయకురాలేగాని మంచిదిరా. మాట కాదనకు మాధవా” తల్లి బతిమిలాడింది. మాధవ్ ఆలోచనలో పడ్డాడు. అయిష్టంగా తలాడించక తప్పలేదు అతడికి.

***************
ఇంకా వుంది..

Print Friendly
Jul 01

విశ్వనాధ నవలలపై విహంగవీక్షణం – ధూమరేఖ

రచన-ఇందిరా గుమ్ములూరి, పి.హెచ్.డి. (తెలుగు లిట్.)

Dhoomarekha

పురాణవైరగ్రంధమాలలో ఈ నవల మూడవది. దీని రచనాకాలం 1959. దీనిని కవిసామ్రాట్ విశ్వనాధ సత్యనారాయణగారు ఆశువుగా చెపుతుండగా శ్రీ పాలావజ్జల రామశాస్త్రిగారు లిపిబద్ధం చేసేరు.

నందివర్ధనుడు ప్రద్యోతవంశంలో చివరి రాజు. ఈతని పదవీచ్యుతుని గావించి, శిశునాగవంశజుడు, కాశీ రాజైన శిశునాగుడు మగధరాజ్యాన్ని ఆక్రమించిన వృత్తాంతమే ధూమరేఖ అనే ఈ నవలకు ఇతివృత్తం. ప్రద్యోతుడు, పాలకుడు, విశాఖయూపుడు, జనకుడు, నందివర్ధనుడు అనే పంచప్రద్యోతులు మగధదేశాన్ని నూటముప్ఫై సంవత్సరాలు పాలించారు. అనంతరం కలిశకం పదకొండు వందల ఎనభై నుండి పద్నాలుగు వందల అరవై ఎనిమిది వరకు శిశునాగులు మూడువందల అరవై సంవత్సరాలు పదిమంది పాలించారు. అంటే క్రీ.పూ. పందొమ్మిదివందల తొంభైనాలుగు మొదలు పదహారు వందల ముప్పైనాలుగు వరకు వీరు మగధని పాలించారు. వీరిలో మొదటివాడు శిశునాగుడు చివరివాడు మహానంది.

శిశునాగుడు కాశీరాజ్యానికి యువరాజు. కాశీరాజ్యం మగధకు సామంతరాజ్యం. మగధరాజైన నందివర్ధునుని కుమార్తె వేదమరీచి. తల్లి చిన్నతనానే చనిపోవటం చేత ఆడదిక్కులేని ఈమె పోషణ తండ్రి దగ్గర సరిగా జరుగదని ఎంచి, ఆ భారాన్ని తన నెత్తిన వేసికొని కాశీరాజ్యపు మారాణి చంద్రమతీదేవి వేదమరీచిని కాశీకి తీసుకొని వస్తుంది. చంద్రమతీదేవి నందివర్ధునుని పినతల్లి. వేదమరీచికి నాయనమ్మ. కనుక శిశునాగుడు వేదమరీచికి పినతండ్రి వరుస. వయసు తారమత్యం తక్కువ కావటం, కాశీనగరాన బాల్యాది ఒకటైన క్రీడాసాహచర్యం కారణాన వేదమరీచీ, శిశునాగులమధ్య ఒక అనూహ్యమైన, అసంస్కృతమైన సంబంధం పెంపొందుతుంది. ఆ రహస్యం వారిద్దరి మధ్యనే గూడు కట్టుకొని ఉండిపోయింది. ఈ కారణాన మగధ ప్రజలు, మంత్రులు ఎన్నిమార్లు పిలిచినా శిశునాగుడు వేదమరీచిని మగధకి వెళ్ళనీయలేదు. చివరకు తండ్రి నందివర్ధనుడు, వృద్ధమంత్రుల అభ్యర్ధన మేరకు వేదమరీచికి మగధకు పయనం కాకతప్పలేదు. ఈ ప్రయాణానికి శిశునాగుని అనుమతి లేదు.

వేదమరీచి చూపిన అలక్ష్యవైఖరికి తానామె పట్ల కావించిన పాపానికి మనస్సులో క్రుంగి, తీవ్ర అలజడికి లోనైన శిశునాగుడు సాయం సమయాన కాశీపురపు కోటను దాటి, గంగానది ప్రవహించని శ్మశానం దిక్కుగా అగ్నికాంతి లక్ష్యంగా వెళ్తాడు. అక్కడ ఒక పిశాచాకారం కర్రకు నిప్పటించి, దానినుండి వస్తున్న ధూమాన్ని పానం చేస్తూండటం చూస్తాడు. శిశునాగుని పరిస్థితిని గమనించిన పిశాచరూపుడు అతని ప్రతీకారాన్ని తను తీర్చిపెడతాననీ, తద్ధూమాన్ని పానం చేయమనీ ప్రోత్సహిస్తాడు. శిశునాగుడు ఆ పిశాచరూపుని గురువుగా స్వీకరించి, ధూమాన్ని పానం చేస్తాడు. ధూమపానానంతరం తాను చేసింది పాపం కాదనీ అది సహజమనీ అనుకొంటాడు శిశునాగుడు.

రాత్రంతా శిశునాగుని కోసం అన్వేషించిన భటులు చివరకు తత్ప్రదేశాన్ని కనిపెట్టి, యువరాజుని కోటకు చేరుస్తారు. శిశునాగుని కోసం పరితపిస్తూ, అకారణంగా వృద్ధుడైన తండ్రి వద్దకు వెళ్ళి, ఆశ్చర్యంతో “అయ్యో!తండ్రీ! అని సంబోధిస్తాడు కాష్టగత ధూమరేఖా పరిమళభరిత వాయు సహితమయిన తచ్చబ్దం వృద్ధుడైన రాజు నాసాపుటాల్లోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఆ సమయాన రాజు కంటిలో ఒక విపరీతమైన భావాన్ని చూసింది శిశునాగొక్కడే. అంతవరకూ ఒక్కమాట కూడా పలుకని రాజు “నీ రాజ్యమును నీవు పాలించుకొనుము. నీ శత్రువులని నీవు దండించుకొనుము. నీ సుఖములను నీవంభవింపుము. నీ ప్రతీకారమును నీవు పాటింపుము” అని పలుకుతాడు. ఇది ఏదో గూఢమైన విషయంగా భావించిన రాణి, గూఢచారి చిత్రశిఖండిని పిలిపించి, యువరాజు కోటవదిలిన రాత్రి జరిగిన ఉదంతాన్నంతటినీ తెలుసుకొని రావలసిందిగా ఆజ్ఞాపిస్తుంది. మహామంత్రవేత్త, ఖగోళశాస్త్ర విద్వాంసుడు, సాముద్రికవేత్త అయిన పరాశరశాస్త్రి అనే వృద్ధబ్రాహ్మణుని చిత్రశిఖండి కలిసి జరిగిన విషయమంతా వివరిస్తాడు. అవైధికభావాలకి, అసంస్కృతకార్యాలకి ప్రతీకయైన జయద్రధుడు ధూమపానంద్వారా శిశునాగునిలోనూ, వృద్ధుడూ, రోగగ్రస్థుడైన తండ్రిని పరామర్శింపనేగిన శిశునాగ ముఖనిర్గత శబ్దం ద్వారా రాజులోనూ ప్రవేశించి, తనకు రూపాన్ని, ఉపాధిని కల్పించుకొన్నాడని పరాశరశాస్త్రి గ్రహిస్తాడు. రాజులో ప్రవేశించిన దిష్టపిశాచాన్ని ఎదుర్కొనటానికి, రాజ్యాన్ని అభౌమశక్తులనుండి రక్షించటానికి పరాశరశాస్త్రి తాను చిన్ననాడు నేర్చిన ఒకానొక మ్లేచ్ఛ మంత్రాన్ని ఉపాసింప మొదలెడతాడు.

ఈ మ్లేచ్ఛ మంత్ర ప్రభావంతో ప్రద్యోత వంశ చివరిరాజైన రిపుంజయుని కాలమ్నాటి వింధ్యగిరిస్వామి (జటాధారి) ని, వింధ్యపర్వతారణ్యాలలో విరిగి పడియున్న భైరవీదేవతా విగ్రహాన్ని, ఆమె ఎదుట ఇంధనవిద్యతో ఆహుతియైన వింధ్యగిరిస్వామిని, ఆ చితినుండి వచ్చే ధూమాన్ని, ఆ ధూమం కారణంగా పెరిగిన కొన్ని దుబ్బులని పరాశరశాస్త్రి చూసి, శిశునాగుడు పీల్చిన ధూమం ఈ దుబ్బులదేనని గ్రహిస్తాడు. అంతేకాక కాశీనగర ప్రాంతంలో కనబడ్డ దుబ్బులకున్న దుంపలను ఒకానొక కాలసర్పం కోసుకొని అతి త్వరితగతిని ఆంధ్రదేశానికి వెళ్ళటం, వాటి ధూమాన్ని నిద్రపోతున్న ఆంధ్రరాజ దుహిత వంకజాబిల్లి నాసాపుటల్లోకి ప్రవేశపెట్టటం తన మనోనేత్రాలతో చూస్తాడు.

వింధ్యపర్వత ప్రాంతంలో దుబ్బులను, దుంపలను, కాశీనగరప్రాంతంలో మిగిలి ఉన్న దుబ్బులను తీసుకొని రావలసిందిగా పరాశరశాస్త్రి చిత్రశిఖండిచే నియమితులైన నలుగురు సేవకులనాజ్ఞాపిస్తాడు, ఆ దుబ్బులని రుబ్బించి గంగానదిలో కలిపిస్తాడు. ఆ దుంపలను కాల్చగా వినిర్గతమైన ధూమాన్ని ఒక రేచుక్కని మచ్చిక చేసుకొని, దాని నాసాపుటల్లోకి ప్రవేశపెట్టి దాన్ని తన గృహంలోనే పెంచుతూ ఉంటాడు. రిపుంజయుని పాలనాకాలంలో వింధ్యాకాంతారాల్లో జరిగిన విషయాలని, జయద్రధుని దుష్టసంస్కారయుత జీవితాన్ని బ్రతికియున్న నాటి పల్యంకికా వాహకులలో ఒకని ద్వారా ప్రాశరశాస్త్రి తెలుసుకొంటాడు. జయద్రధుడు సిద్ధాంతాలని ప్రచారం చేసే ఉద్ధేస్యంతోనే రాజులోకి పరకాయప్రవేశం చేసేడనీ, శిశునాగునిలోకి ధూమరూపాన ప్రవేశించాడనీ గ్రహిస్తాడు. పరాశరశాస్త్రి రాజు వద్దకు వెళ్ళి, ఆంధ్రరాజ దుహితతో శిశునాగునికి జతకూర్చటానికి అనుమతికోరి, ఆమెతో వివాహానికి అంగీకరింపజేస్తాడు. శిశునాగుడు గురువుకోసం ప్రతీక్షించనక్కరలేదనీ, తానే సర్వం సమకూరుస్తానని రాజు శరీరంలోని జయద్రధుడు పలుకుతాడు. ఆంధ్రరాజ పరివారం పెళ్ళికై కాశీరాజ్యానికి తరలివస్తుంది. వారు నగరంలోకీడుగుపెట్టక ముందే నగరంలోనున్న జయద్రధాత్మను, నగరంలోకి ప్రవేశింపబోయిన యోగిరూపజయద్రధుని పరాశరశాస్త్రి తనమంత్రశక్తి చేత అష్టదిగ్బంధనం కావిస్తాడు.

వంకజాబిల్లికి, శిశునాగునికి వివాహమవుతుంది. తనతండ్రికి సన్నిహితుడుగా ఉండి, సర్వరాచకార్యాలను నిర్వహిస్తున్న అజాతశత్రువనే వానితో వేదమరీచికి అనివార్య పరిస్థితుల్లో వివాహమవుతుంది. వేదమరీచికి వివాహమయిన విషయం తెలుసుకొన్న తరువాత వంకజాబిల్లి కాకవర్ణుడనే కుమారుని కంటుంది. కుమారుని జననంతో ఆమెలోని మన: కాలుష్యం తొలగగా, ఆమె బుద్ధి పాదరస సదృశంకాగా రాజ్యాధికారాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకొంటుంది. మగధ ప్రభువైన నందివర్ధనుడు, వృద్ధమంత్రి కాలం చేస్తారు. కాశీరాజు శరీరాన్ని అంటిపెట్టుకొనియున్న జయద్రధుడు వంకజాబిల్లిచే ప్రేరితుడై, రాజు శరీరాన్ని వదిలి, మగధలో శిశునాగుడు రాజయేందుకు వలసిన అనుకూల పరిస్థితులని వేదమరీచి ద్వారా చేయించవలసిందిగా ప్రభోధితుడై, రాజు శరీరాన్ని వదిలి మరొక యోగి శరీరాన్ని పొంది, మగధని చేరుకుంటాడు. నాటినుండి మగధలో సర్వం జటాధారికి అనుకూలం అవుతుంది. రాజ్యంలో అజాతశత్రువు ప్రాబల్యం క్రమంగా తగ్గటం మొదలు పెడుతుంది.

పరాశరశాస్త్రి మరణిస్తేగాని కాశీరాజశరీరగతుడైన జయద్రధుడు తచ్చరీరాన్ని వదలలేడు. ఈ కారణంగా వంకజాబిల్లిచే మరణోపదేశం పొంది పరాశరశాస్త్రి ధూమపానం చేయించి సిద్ధం చేయబడ్డ శ్వానాన్ని జయద్రధునిపై ప్రయోగించటానికి సమాయత్త పరిచి, దానిని వంకజాబిల్లి, శిశునాగులకి మచ్చిక చేసి తాను మరణిస్తాడు. శిశునాగుడు కాశీకి రాజవుతాడు. మగధను చేరిన యోగి మగధలో అరాచకాన్ని సృష్టించగా అజాతశత్రువు పూర్వపు గౌరవాన్ని కోల్పోతాడు. శిశునాగుడు సతీసమేతుడై వేదమరీచిని పరామర్శించటానికి మగధకి వస్తాడు. యోగి కారణంగా వేదమరీచి హత్యకి గురై ఆ హత్యానేరం అజాతశత్రువుపై ఆరోపితమవటంతో ప్రజలకు అజాతశత్రువుపై వైముఖ్యం, శిశునాగునిపై ఆదరం ఏర్పడతాయి. శిశునాగ అజాతశత్రువులు చేసిన ద్వంద్వయుద్ధంలో శిశునాగుడు డస్సిపోగా, జయద్రధుడు తన ఖడ్గంతో అజాతశత్రుని ఖండించివేస్తాడు. పరాశరశాస్త్రి పెంచిన రేచుకుక్క, కాష్టగత ధూమనిపీత, వంకజాబిల్లికి మచ్చికైన కుక్క, ఆ వాసన ఉన్న వాని రక్తాన్ని పీల్చేకుక్క వంకజాబిల్లి కారణంగా జటాధారి రక్తాన్ని పీల్చిచంపి, ఆ జటాధారి ఖడ్గానికే ఎర అయి మరణిస్తుంది.

Print Friendly
Jul 01

శ్రీ కృష్ణ దేవరాయవైభవం -4

రచన: -రాచవేల్పుల విజయభాస్కరరాజు

sri-krishna-deva-raya
సాళువ నరసింహరాయలు మరణిస్తూ తన పసిబాలురైన కుమారులు రాజ్యభారాన్ని నిర్వహించడం ఇటు రాజ్యానికి అటు తన కుమారులకు క్షేమదాయకం కాదని భావించాడు. క్రీ.శ.1490 లో తన ఆరోగ్య పరిస్థితి మరింత విషమించింది. ఇక తనకు మరణం తప్పదని ముందే పసిగట్టిన సాళువ నరసింహరాయలు తన అవసానదశలో తనకు నమ్మిన బంటుగా ఎదిగిన సర్వ సైన్యాధిపతి తుళువ నరసా నాయకున్ని రావించాడు. తన తదనంతరం విజయ నగర సామ్రాజ్య చక్రవర్తిగా తన కుమారుల్లో యోగ్యుడైన వారిని నియమించాలనీ, ఉదయగిరి,కొండవీడు, రాయచూరు దుర్గాలను స్వాధీనం చేసుకోవాలనీ, నరసా నాయకుడు రాజ కుటుంబ సంరక్షకుడిగా, రాజ ప్రతినిధిగా, ప్రధాన మంత్రిగా, సర్వసైన్యాధిపతిగా బాధ్యతలు స్వీకరించాలనీ మరణ శాసనాన్ని రూపొందించాడు. తన ఇద్దరు కుమారులతో పాటు మరణ శాసనాన్ని, రాజ్య కోశాగారమును నరసా నాయకునికి అప్పగించాడు. ఇది జరిగిన కొద్ది నెలలకే అనగా క్రీ.శ.1491 జూన్ నెలలో నరసింహరాయలు మృత్యు వాత పడ్డారు. నరసింహరాయల కుమారులిద్దరిలో పెద్దవాడు తిమ్మ భూపాలరాయలు కాగా చిన్నవాడు ఇమ్మడి రెండవ నరసింహ రాయలు. ఈయనకు దమ్మ తిమ్మరాయలు అని మరో పేరు కూడా ఉంది. సాళువ నరసింహదేవ రాయలు బ్రతికి ఉండగానే తన పెద్ద కుమారుడైన తిమ్మ భూపాల రాయలను తన తదనంతర చక్రవర్తిగా ప్రకటిస్తూ యువరాజ పట్టాభిషేకం గావించాడు. అయితే అనుకోని సంఘటనల రీత్యా తాను అకాల మరణానికి గురవుతూ తన కుమారులిద్దరిలో రాజ్యార్హత వయస్సు వచ్చేసరికి ఎవరి గుణగణాలు ఎలా ఉంటాయో, ఎవరు చక్రవర్తిగా అర్హత పొందగలరోననే సందేహం ఉండింది. అందుకే యోగ్యుడైన వారిని మాత్రమే రాజును చేయాలంటూ మరణ శాసనం రూపొందించి తద్వారా నరసా నాయకునికి ఆ స్వేచ్చనిచ్చి ప్రశాంతంగా కన్ను మూశాడు. తన ప్రభువైన సాళువ నరసింగ దేవరాయల కోరిక మేరకు యువరాజైన తిమ్మ భూపాలుని విజయ నగర చక్రవర్తిగా ప్రకటించాడు తుళువ నరసా నాయకుడు.తాను రాజ కుటుంబ సంరక్షకునిగా, రాజ ప్రతినిధిగా, మహా ప్రధానిగా, సర్వసైన్యాధ్యక్షునిగా, ప్రధాన కోశాధికారిగా బాధ్యతలు స్వీకరించాడు. తిమ్మ భూపాలునికి తన అండదండల్లో సకల విద్యల్లో ఆరితేరేలా శిక్షణ నిచ్చి రాజరిక వ్యవహారాలన్నింటిని ఉగ్గుపాలతో నూరిపోయాలనుకున్నాడు నరసా నాయకుడు. అయితే రాజ్యంలోని కీలక పదవులన్నీ తానే స్వీకరించడంతో నరసా నాయకుడికి సమాంతరంగా ఎదుగుతున్న తిమ్మరుసు అనే మరో సైన్యాధిపతికి కంటగింపుగా మారింది. అందువల్ల నరసా నాయకుడు చేసే ప్రతి పనిని వ్యతిరేకిస్తూ వస్తున్నాడు. చక్రవర్తి కుటుంబంతో బంధుత్వం ఉన్న కారణంగా తిమ్మరుసును ఏమనలేక ఎలాగోలా సహిస్తూ తన పని తాను చేసుకుపోతున్నాడు నరసా నాయకుడు. 

నరసా నాయకుని మౌనాన్ని చూసిన తిమ్మరుసు మరింత రెచ్చి పోయి రాజ్యంలోని కొందరు సామంత ప్రభువులను తనకనుకూలంగా మలచుకొని నరసా నాయకునికి వ్యతిరేకంగా తయారు చేసాడు. వీలు చిక్కితే ఏదో ఒక సంచలనం సృష్టించి నరసా నాయకున్ని దోషిగా నిలబెట్టి ఆ పదవుల నుండి తప్పించాలనే పన్నాగంలో ఉన్నాడు తిమ్మరుసు. నరసా నాయకుడు విజయనగర పరిరక్షణ బాధ్యతలు పూర్తి స్థాయిలో చేపట్టాక రాజ్యానికి సంబంధించిన ఆదాయ వ్యయాలను,మిగులుబాటును సమీక్షించాడు. ప్రజలకు భారమైన పన్నులను పునఃపరిశీలించి భారమైన వాటిని తొలగించాడు. అలాగే తన దివంగత ప్రభువైన సాళువ నరసింగుని చివరి కోరికైన రాయచూరు, ఉదయగిరి, కొండవీడు దుర్గాలను స్వాధీనం చేసుకోవాలనే ఎత్తుగడలకు ప్రాణం పోసే పనిలో తలమునకలై ఉన్నాడు. అంతలోనే తుళువ నరసానాయకునికి వెదకబోయిన తీగ కాలికి తగిలినట్లయింది. విజయనగర సామ్రాజ్యానికి చిరకాల ప్రత్యర్థులుగా ఉన్న బహమనీ రాజ్యంలో చీలికలేర్పడి పరిస్థితులు తారుమారారయ్యాయి. బహమనీ రాజ్య సామంతుడిగా బీజాపూర్ ను పాలిస్తున్న యూసూఫ్ ఆదిల్షా క్రీ.శ.1489 లో స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించుకున్నాడు. పరదేశీయుడైన ఆదిల్షా బీజాపూర్ సామంతుడి స్థాయి నుండి స్వతంత్ర ప్రభువుగా చలామణి కావడం బహమనీ సుల్తానులు జీర్ణించుకోలేక పోయారు. పైగా విజయనగర అధీనంలోని మానువ కోటను తమ అండదండలతో గెలిచి, రాజ్యంలో కామధేనువు లాంటి రాయచూరు అంతర్వేదిని , ముద్గల్ దుర్గాలను అట్టిపెట్టుకొని తమకే ఎదురు తిరగడం బహమనీలకు పుండు మీద కారం చల్లినట్లైంది. దీంతో ఆదిల్షామీద యుద్ధం ప్రకటించమంటూ బహమనీ సుల్తానులు తమ మహా ప్రధాన మంత్రి అయిన కాశిం బరీదును ఆదేశించారు మానువ కోట ఆక్రమణతో విజయనగర సామ్రాజ్యానికి ఆదిల్షా శత్రువుగా మారాడు. అందువల్ల జరగబోయే యుద్ధంలో విజయనగర రాజు సహాయం తీసుకొని ఆదిల్షాను చావుదెబ్బ కొట్టాలనుకున్నాడు కాశింబరీదు. అనుకున్నదే తడవుగా తాము బీజాపూర్ సుల్తాను యూసూఫ్ ఆదిల్ఖాన్ పై యుద్ధం ప్రకటించనున్నామనీ, ఆ యుద్ధంలో తమతో చేయి కలిపి ఆదిల్ఖాన్ ను మట్టి కరిపిస్తే రాయచూరు, ముద్గల్ కోటలను తిరిగి విజయనగరానికే అప్పజెప్పుతామంటూ విజయనగర రాజ ప్రతినిధి తుళువ నరసా నాయకుడికి లేఖ ద్వారా కబురు చేశాడు. లేఖతో పాటు అనేక కానుకలను పంపాడు. ఇదే అదనుగా భావించి ఇక ఏ మాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా యుద్ధంలో బహమనీలతో చేతులు కలిపేందుకు అంగీకరించాడు నరసా నాయకుడు. క్రీ.శ 1491 లో మొత్తం సైన్యాన్ని సమీకరించుకున్నాడు నరసానాయకుడు.

ఆరవీటి బుక్క రాజు మనుమడు రామరాజు తిమ్మరాజును సేనాధిపతిగా నియమించి తన సైన్యాన్ని రాయచూరు అంతర్వేదికి నడిపాడు. విజయనగర సైన్యం బీజాపూర్ రాజ్యంలోని అనేక ప్రాంతాలపై దాడి చేసి ఆ ప్రాంతాలను సర్వ నాశనం చేసింది. రాయచూరు, ముద్గల్ వరకున్న భూములను అల్లకల్లోల పరచి అతి సునాయాసంగా కోటలను స్వాధీనం చేసుకుంది. యుద్ధంలో చావుదెబ్బ తిన్న యూసూఫ్ ఆదిల్షా అవమాన భారంతో కుతకుతలాడి పోయాడు. అనుకోకుండా అకస్మాత్తుగా విజయ నగర సైన్యం తనపై ఎందుకు దాడి చేసిందో తెలియజేయాలంటూ వేగుల ద్వారా సమాచారం కోరాడు.అందులోఖాశింబరీదు పాత్ర ఉందని తెలుసుకొని మరింత ఆగ్రహంతో ఊగిపోయాడు. ఖాశిం బరీదు పాలిస్తున్న సామంతరాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకునేందుకు ఒక ప్రణాళిక రూపొందించి కొద్దికాలంలోనే ఖాశింబరీదుతో యుద్ధానికి దిగాడు ఆదిల్షా. ఆ యుద్ధంలో ఖాశింబరీదు ఓడిపోయాడు ఆదిల్షాలో విజయగర్వం తొణికిసలాడింది అదే స్ఫూర్తితో విజయనగరాన్ని ఓడించాలనిసంకల్పించాడు.

ఆ పిదప కొద్ది నెలల్లోనే అనగా క్రీ.శ.1493 లో విజయ నగరం పై యుద్ధం ప్రకటించాడు. తన సైన్యాన్ని కృష్ణానదీ పరీవాహక ప్రాంతం వెంట నడిపించాడు. పూర్తిస్థాయి యుద్ధ సన్నాహాలు చేసి విజయం కోసం అవసరమైన ఎత్తులు, ప్రత్యర్థుల ఎత్తులకుఎత్తులను చిత్తు చేసే యుద్ధ ప్రణాళికా రచనలో నిమగ్నమయ్యాడు. అంతలోనే ఉన్నట్లుండి ఆదిల్షా రోగగ్రస్థుడయ్యారు.దాదాపు రెండు నెలల పాటు ఆ రోగం ఆదిల్షాను పట్టి పీడించింది.యావత్ సైన్యం తమ ప్రభువు తిరిగి కోలుకోవాలని అల్లాను ప్రార్థించింది. ఇక్కడి పరిస్థితి ఇలా ఉంటే అక్కడ విజయ నగరంలో నరసా నాయకునికి కొన్ని ప్రతికూలతలు ఎదురయ్యాయి. రాజ్యంలో అంతః కలహాలు కొనసాగడం క్షేమం కాదని భావించాడు నరసా నాయకుడు. వాటన్నింటిని ఎంతో చాకచక్యంగా, లౌక్యంగా సర్దుబాటు చేశాడు. అదే సమయంలో వేగుల ద్వారా ఆదిల్షా యుద్ధసన్నాహాలు, కృష్ణా నది ఒడ్డున సైన్య మోహరింపు సమాచారం అందుకున్నాడు. వెంటనే తాను కూడా అందుకు సన్నద్దమై బాలుడైన చక్రవర్తిని వెంటబెట్టుకుని యుద్ధ రంగాన కాలు మోపాడు నరసానాయకుడు రాయచూరు సమీపంలో యుద్ధ గుడారాలు నెలకొలిపి ఏ క్షణం లోనైనా యుద్ధం చేసేందుకు సిద్ధంగా ఉన్నాడు. ఆదిల్షా జబ్బు పడిన కారణంగా ముందుగా తాను యుద్ధం ప్రారంభిస్తే విజయనగర వీరోచిత గౌరవానికి భంగమని తలచి ప్రత్యర్హి చర్యలకై ఎదురు చూస్తున్నాడు నరసా నాయకుడు.ఈ విషయం వేగుల ద్వారా ఆదిల్షాకు చేరింది. వెంటనే తన సైన్య సాధారణ పునఃసమీక్షకు ఆదేశించాడు. తన సైన్య విభాగాల పట్ల సంతృప్తి చెందాడు.ఈ లోగా ఆరోగ్యం కూడా పూర్తి స్థాయిలో కుదుట పడింది. దీంతో కృష్ణా నది తీర ప్రాంతం నుండి ముందుకు సాగి విజయనగర సైన్యానికి తొమ్మిది మైళ్ళ దూరంలో తన సైన్యాన్ని మోహరించాడు ఆదిల్షా.కొద్ది రోజుల వరకు ఇరుపక్షాల నుండి ఏలాంటి యుద్ధ అలికిడి లేదు.

నిర్ణీత యుద్ధ ప్రకటన కోసం ఇరుపక్షాలు కాచుకుని ఉన్నాయి. అది క్రీ.శ. 1493 వ సంవత్సరము. మే నెల 19వ తేదీ శనివారము.ఆ రోజు తెల్లారిందొ లేదో ఇరు సైన్యాలు రెట్టించిన పౌరుషంతో శరవేగంగా దూసుకు వచ్చి ఢీ కొన్నాయి. నరసానాయకుడు అప్పటికే అనేక యుద్ధాల్లో ఆరితేరినందువల్ల తనదైన ఎత్తుగడలతో సైన్యాన్ని ముందుకు దూకించాడు. బీజాపూర్ సైన్యంలో వీరాధివీరులైన అయిదు వందలమందిని హతమార్చాడు. చాకచక్యంగా ఆదిల్షాను బంధించాడు. ఫలితంగా బీజాపూర్ సైన్యం చెల్లాచెదురైంది. ప్రాణ భయంతో “బ్రతుకు జీవుడా” అంటూ వెన్నుజూపి పారిపోయింది. కాగా నరసా నాయకుడు జాలిపడి ఆదిల్షాను బంధ విముక్తుడిని చేసి హెచ్చరించి పంపాడు.ఈ నేపథ్యంలో కోట్లాది రూపాయల విలువైన సొమ్ము నరసా నాయకుడి వశమైంది. యుద్ధ నియమం ప్రకారం విజయ నగర సైన్యం శత్రువును దోచుకోవడంలో నిమగ్నమైంది.ఈ లోగా బీజాపూర్ సుల్తాన్ ఆదిల్షా నరసా నాయకుడికి ఒక రాజీ లేఖ పంపించాడు. తనకు ప్రాణభిక్ష పెట్టినందువల్ల తాను విజయనగరంతో రాజీ పడి ఇక నుండి సఖ్యతగా మెలగుతానన్నాడు. అందువల్ల రాజీ నియమ నిబంధనలను రూపొందించుకొని ఆ మేరకు పరస్పర ఒప్పందం కుదుర్చుకుందామన్నాడు.ఒప్పందంపై పరస్పరం సంతకాలు చేసుకోవాలి కాబట్టి చక్రవర్తిని వెంటబెట్టుకొని తగిన రక్షణతో రావాలంటూ నరసా నాయకుడికి కబురు చేసి సంధికి ఆహ్వానించాడు.

చేతికి దొరికిన శత్రువుకు తాను ప్రాణభిక్ష పెట్టినందువల్ల తనకు భయపడి ఆదిల్షా తన పట్ల విధేయతతో సంధికి ఆహ్వానిస్తున్నాడని భావించాడు నరసా నాయకుడు. తన మొత్తం సైన్యాన్ని యుద్ధ క్షేత్రంలోనే వదలి అరివీర భయంకరులైన కొద్దిమంది వీరాధివీరులతో తన చక్రవర్తిని వెంటబెట్టుకుని బీజాపూర్ వెళ్ళాడు. ఇదే అదనుగా భావించిన ఆదిల్షా మొత్తం సైన్యంతో నరసా నాయకునిపై విరుచుకు పడ్డాడు. ఊహించని రీతిలో దొంగదెబ్బ తీసాడు. అయినా నరసా నాయకుడు భీతిల్లలేదు. తన కుర్ర చక్రవర్తిని కాపాడుకుంటూనే ఉన్న కొద్దిపాటి సైన్యంతో శత్రుసైన్యాన్ని చీల్చిచెండాడుతున్నాడు. తాము కొద్ది మంది మాత్రమే ఉన్నప్పటికీ ప్రాణాలకు తెగించి మొత్తం బీజాపూర్ సైన్యాన్ని కొన్ని ఘడియల పాటు నిలువరిస్తామనీ, ఈలోగా చక్రవర్తిని తీసుకుని విజయ నగరానికి చేర్చాలంటూ అంతరంగిక భద్రతా దళం నరసానాయకుడిని అభ్యర్థించింది. ఇది సబబు గానే తోచడంతో ఒకవైపు శత్రువులను ఎదుర్కొంటూనే మరోవైపు చక్రవర్తిని తీసుకుని ఆఘమేఘాలపై బీజాపూర్ నగర శివార్లను దాటాడు నరసానాయకుడు.

ఈ లోగా బీజాపూర్ సైన్యం ఒక ప్రణాళికతో మున్ముందుకు దూసుకు వచ్చింది. ముందుగా చక్రవర్తిని హతమారుస్తే విజయనగర రాజ్యం తమ చేతిలో ఓడిపోయినట్లవుతుందని చక్రవర్తిని, నరసానాయకున్ని వెంటాడారు.అయితే విజయనగర వీరాధివీరులు కొద్దిమందే ఉన్నప్పటికీ మొత్తం బీజాపూర్ సైన్యానికి అడ్డుగోడలా నిలిచారు. తమ చక్రవర్తి, సర్వ సైన్యాధ్యక్షుని వైపు కన్నెత్తి చూడకుండా నిలువరించారు. ఇలా అయితే కుదరదనుకున్న బీజాపూర్ సైన్యం వ్యూహం మార్చి విల్లంబుల సైన్యం ద్వారా ఏనుగుల పైనుండి దాడి చెయించింది. దీంతో చక్రవర్తి వెన్నులో ఓ బాణం దిగబడింది. అయినా నరసానాయకుడు వెరవలేదు. చక్రవర్తిని తీసుకుని శరవేగంతో విజయనగరం చేరుకున్నాడు. ఇక్కడ బీజాపూర్ సైన్యాన్ని నిలువరించిన విజయ నగర వీరుల్లో డెబ్బై మంది వీర మరణం పొందారు. యుద్ధ క్షెత్రంలో శత్రువును దోచుకుంటున్న విజయనగర సైన్యానికి ఇదేమీ తెలియలేదు. దీంతో వారంతా ఏమరుపాటుగా ఉన్న సమయంలో బీజాపూర్ సైన్యం విరుచుకు పడింది. దొరికిన వారిని దొరికినట్లు నరికేస్తూ అల్లకల్లోలం సృష్టించింది. అప్పుడు యుద్ధరంగంలో విజయనగర సైన్యం తరపున ఏడు వేల గుర్రాలు, మూడు వందల ఏనుగులు, అయిదు లక్షల కాల్బలం ఉంది. రాజీకని వెళ్ళిన తమ చక్రవర్తి, సర్వసైన్యాధ్యక్షులపై బీజాపూర్ సైన్యం మోసంతో దాడి చేసిందనీ, చక్రవర్తికి ప్రాణాంతక గాయం కావడంతో చక్రవర్తిని తీసుకుని నరసానాయకుడు విజయనగరం పారిపోయాడన్న వార్త గుప్పుమంది. దీంతో అంతమంది సైన్యం ఉన్నప్పటికీ బీజాపూర్ సైన్యాన్ని ఎదుర్కోకుండానే విజయనగర సైన్యం వెన్నుచూపి పారిపోయింది. అలా పారిపోయేందుకు అవకాశం లేని రెండు వందల ఏనుగులను, వెయ్యి గుర్రాలను, అరవై లక్షల ఊన్లను అనగా పదునెనిమిది లక్షల పౌండ్ల నగదును వదిలేసింది. వాటితో పాటు లక్షలాది రూపాయల విలువైన ఆభరణాలు, వజ్రవైడూర్యాలు, శత్రువుల చేతికి చిక్కాయి.

చక్రవర్తి తిమ్మభూపాలునికి తగిలిన బాణం దెబ్బతో ప్రాణాంతక గాయమైంది. తీవ్ర అస్వస్థతకు గురైన చక్రవర్తికి రాజవైద్యులు మెరుగైన చికిత్స అందిస్తున్నారు. ఇదే అదనుగా భావించిన తిమ్మరుసు అనబడే ఓ దండనాయకుడు చక్రవర్తి హత్యకు కుట్ర పన్నాడు. నరసానాయకుడు చేసే ప్రతిపనిని వ్యతిరేకించే కీలక దండనాయకుడు ఈయనే. చక్రవర్తి సమ్రక్షకులలో ఒకరికి లంచం ఇచ్చి తిమ్మభూపాలునిపై విషప్రయోగం చేయించాడు. ఫలితంగా తిమ్మభూపాలుడు దుర్మరణం పాలయ్యాడు. నరసానాయకుడే అధికారాన్ని హస్తగతం చేసుకునేందుకు చక్రవర్తిని హత్య చేయించాడంటూ తిమ్మరుసు దుష్ప్రచారం ప్రారంభించాడు.. రాజకుటుంబ సమ్రక్షకుడు అయినందున తనకు తెలియకుండా రాజకోటలో చీమ కూడా అడుగు పెట్టలేదని, అందువల్ల నరసానాయకుడు చక్రవర్తిని మార్గమధ్యంలో చంపి, ఇప్పుడు విష ప్రయోగంతో మరణించినట్లు బుకాయిస్తున్నాడని తన అనుచరులతో ప్రచారం లేవదీసాడు. చక్రవర్తిని హతమార్చి తద్వారా రాజ్యం ఆక్రమించుకోవాలనుకుంటున్న నరసానాయకుడి కుట్రకు మరణ దండన విధించాలంటూ శిక్ష కూడా తానే ఖరారు చేసి నాటకీయంగా ఈ మాటలను కాబోయే చక్రవర్తి చెవిలో వేయించాడు.ఈ దెబ్బతో నరసానాయకుని అడ్డు తొలగిపోతుందని భావించాడు తిమ్మరుసు. తిమ్మరుసు కుట్రను పసిగట్టిన నరసానాయకుడు వెంటనే రెండవ నరసింహరాయలును విజయనగర చక్రవర్తిగా సింహాసనంపై కూర్చోబెట్టాడు. తన కుట్ర వల్ల ఏదో ఒకరోజు రెండవ నరసింహరాయలు చక్రవర్తి కాకతప్పదని
ఊహించిన తిమ్మరుసు ముందునుంచే రాయలును మచ్చిక చేసుకుంటూ వచ్చాడు పైగా చక్రవర్తి బంధువులందరూ తిమ్మరుసుకు వత్తాసు పలుకుతున్నారు. అదిగాక అనేకమంది రాజకుటుంబీకులు, రాజోద్యోగులు తిమ్మరుసుకు కూడాబంధువులు.ఈ కారణంగా తిమ్మరుసును ఏమీ చేయలేక నరసానాయకుడు తన ఆగ్రహాన్నంతా మనసులోనే దాచుకున్నాడు.

ఇంకా అణచి వేయాలన్న ఉద్దేశ్యంతో చక్రవర్తికి తిమ్మరుసు మరిన్ని చాడీలు చెప్పి నరసానాయకుని పట్ల ద్వేషం మరింత పెరిగేలా చేసాడు. దీంతో తిమ్మరుసు చేతిలో చక్రవర్తి కీలుబొమ్మగా మారాడు. పైగా కొన్ని లేనిపోని బలహీనతలకు అలవాటు పడ్డాడు. తన తమ్ముడైన గత చక్రవర్తిని చంపిన రాజద్రోహికి అత్యంత ప్రాముఖ్యతనిచ్చి కీలక బాధ్యతలు అప్పగించడం నరసానాయకుడు జీర్ణించుకోలేక పోయాడు. ఇందుకోసం ఒక పరిష్కార మార్గం ఆలోచించే లోగానే నరసానాయకుడిని అన్ని కీలక పదవుల నుండి తప్పించి, సాధారణ దండ నాయకుడిగా కొనసాగాలంటూ ఆదేశించాడు చక్రవర్తి.. దీంతో నరసానాయకుడు తీవ్ర కలత చెందాడు. కొద్ది నెలలు గడిచాక తాను ఆనెగొంది అడవుల్లో వేటకు బయలుదేరతానంటూ చక్రవర్తి నుండి అనుమతి కోరాడు. అనుమతి లభించాక ముందుగా ఆనెగొంది, అక్కడి నుండి పెనుగొండ చేరుకున్నాడు. ఇక విజయనగరం రాకుండా అక్కడే మకాం వేశాడు. తనకు అనుకూలురైన సామంత ప్రభువులందరినీ సమీకరించి జరిగిన వృత్తాంతాన్ని వివరించాడు.ఈ సందర్భంగా సామంత రాజులందరూ నరసానాయకునికి అండగా నిలిచారు. ఆజ్ఞాపిస్తే ఏ క్షణం లోనైనా విజయనగరంపై దాడి చేస్తామంటూ భరోసా ఇచ్చారు.

ఈ నేపథ్యంలో ఎన్ని రోజులైనా నరసానాయకుని జాడ లేదు. దీంతో చక్రవర్తికి అనుమానమొచ్చింది. నరసానాయకుని ఆచూకి తెలపాలంటూ వేగులను ఆదేశించాడు. ఎట్టకేలకు వేగులు నరసానాయకుని ఉనికిని కనుగొన్నారు. పెనుగొండ దుర్గంలో తలదాచుకున్నాడనీ, చక్రవర్తి పట్ల ఆగ్రహంతో ఉన్నాడని చక్రవర్తికి సమాచారమందించారు వేగులు.ఆ వెంటనే తగిన వివరణ ఇవ్వాలంటూ నరసానాయకున్ని ఆదేశించాడు చక్రవర్తి.ఆ మేరకు ఒక రాయబారిని పెనుగొండకు పంపాడు. ఇదే అదనుగా భావించిన నరసానాయకుడు తన వివరణ లేఖను రాయబారి వెంట చక్రవర్తికి పంపించాడు. మీ తమ్ముడైన గత చక్రవర్తి తిమ్మ భూపాలుని విషప్రయోగంతో చంపించి తిమ్మరుసు రాజద్రోహానికి పాల్పడ్డాడు. అలాంటి ద్రోహి పై చర్యలు తీసుకోకుండా అక్కున చేర్చుకోవడం చక్రవర్తిగా మీకు సబబు కాదు. మీ తండ్రి గారు ఏ పరిస్థితుల్లో నాకు ఈ రాజ్యాన్ని, మీ ఇద్దరు అన్నదమ్ములను అప్పగించారో మరోసారి మీరు తెలుసుకోవాలి. మీ తమ్మున్ని చంపిన తిమ్మరుసు మిమ్ములను కూడా చంపి ఈ సిమ్హాసనాన్ని ఆక్రమించుకునే ప్రమాదముంది. అందువల్ల తిమ్మరుసుకు తగిన శిక్ష విధించాలి. అలాగైతేనే రాజధానికి నేను తిరిగి వస్తాను. లేని పక్షంలో మీ తండ్రి గారు అప్పజెప్పిన మరణ శాసన బాధ్యతల ప్రకారం బలవంతంగానైనా విజయనగరంపై దాడి చేసి రాజ్యాన్ని,చక్రవర్తిని కాపాడుకోవాల్సి ఉంటుందని లేఖ ద్వారా హెచ్చరించాడు. ఆ లేఖను అతని మూలంగానే చదివిన రెండవ నరసింహ రాయలు తిమ్మరుసుపై ఎలాంటిచర్యలు తీసుకోలేదు.అతని మూలంగానే తాను చక్రవర్తి కాగలిగాననీ,మరింత అభిమానం చూపించడం మొదలు పెట్టాడు. అంతటితో ఆగక నరసానాయకుడికి అనుకూలంగా ఉన్న రాజోద్యోగులకు వ్యతిరేకంగా చర్యలు తీసుకోవడం మొదలెట్టాడు. ఇక లాభం లేదనుకున్న నరసానాయకుడు పెద్ద సైన్యంతో విజయ నగరంపై దాడి చేసాడు. నాలుగైదు రోజుల పాటువిజయనగర ముట్టడి సాగింది. నరసానాయకుని సేనలు రెట్టించిన ఉత్సాహంతో కోట ముట్టడి గావిస్తూ ముందుకు సాగారు. విజయ నగర సైన్యం నామ మాత్రంగా కూడా ప్రతిఘటించలేదు. పైగా నగర ప్రముఖులంతా నరసానాయకునికి అండగా నిలిచారు. దీంతో చక్రవర్తికి ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. వెంటనే ప్రధాన దండ నాయకులను పిలిపించి తిమ్మరుసు శిరస్సు ఖండించి ఆ తలను నరసానాయకుడికి పంపించాలంటూ ఆదేశించాడు. తక్షణమే చక్రవర్తి ఆదేశాలు అమలు జరిగాయి. తిమ్మరుసు తలను ఖండించి నరసానాయకుడికి పంపారు. దీంతో నరసానాయకుడు ఎంతో సంతోషించాడు. తనసైన్యాన్నంతా వెనక్కు పంపాడు. కొద్దిపాటి సైన్యంతో రాజకోటలోకి అడుగు పెట్టాడు. వెనువెంటనే నగర ప్రముఖులువేలాదిమంది ప్రజలు నరసానాయకుడికి స్వాగతం పలికారు. న్యాయబుద్ధి కలిగిన నిజాయతీ పరుడంటూ కొనియాడారు. ఎంతగానో అభిమానం కురిపించారు. విజయనగరానికి ఏ అవసరమొచ్చినా తామంతా బాసటగా నిలుస్తామని భరోసా ఇచ్చారు.

(ఇంకా ఉంది)

Print Friendly
Jul 01

!!నవరసాల చిత్ర సమాహారం జీవన శిల్పం !!

సమీక్ష: పుష్యమీ సాగర్

jeevana shilpam..

మనిషిలోని స్వార్ధం ఎంతగా పేరుకుపోయినా, మనిషి తన గురించే ఆలోచించుకున్నా అక్కడ …అక్కడ మంచితనం, మానవత్వం ఉంది. జీవితం లో ఆనందాలని, కష్టాలని, విషాదాలన్నిటిని చక్కని శైలితో ఆకట్టుకునే విధంగా కధానికలు రాసి సంపుటిగా మన ముందుకు తీసుకు వచ్చారు కన్నెగంటి అనసూయగారు.

పడమటి సంధ్య రాగం: మన చుట్టూ జరుగుతున్న వాటిని కథగా మలచడంలో ఎంతో శ్రద్ధ తీసుకున్నారు. మొత్తం 20 కధలు ఉన్నా వీటిలో వేటికవే ప్రత్యేకం. ఓ గొప్ప రచయత్రి దీనావస్థని చూసి ఏమి చెయ్యలేని నిస్సయహత, చదువు విలువ తెలియని జనాలు చీత్కారాలతో, తిట్లతో రాళ్లతో కొడుతూ, ఓ గొప్ప రచయత్రికి జరిగిన అవమానాన్ని చెప్పిన తీరు జాలి గొలిపేదే. రచయతకి పుస్తకం అంటే ఎంత ప్రాణమో ఈ కధలో చూడొచ్చు అలాగే తను వచ్చిన పనిని మరిచి ఆ రచయిత్రకి జరిగిన అవమానాన్ని పోలీస్ వారికి రిపోర్ట్ చెయ్యడం ఇంకా ఈ దేశంలో బాద్యత బ్రతికే ఉంది అని అనిపిస్తుంది.

జీవన శిల్పం: పుట్టుకతోనే ఎవ్వరు మేధావులు అయిపోరు. తెలివి అనేది ఒక్కోరికి ఒక్కోలా ఉంటుంది. తెలివి తక్కువగా ఉన్నంత మాత్రాన చిన్న చూపు చూడనవసరం లేదు. శేఖర్ తన బార్య లక్ష్మి చాల నెమ్మది, జడ పదార్ధం అని కించ పరుస్తున్నప్పుడు స్నేహితురాలు అయిన జయంతి వారిస్తుంది. స్త్రీకి సిగ్గు, బిడియం ఎక్కువ. ఈ మధ్య కాలంలో వాటిని చేధించుకొని వస్తున్నప్పటికీ అవి ఆమె సహజ లక్షణాలే కదా అవి జడ పదార్థం ఎలా అవుతుంది అని నిలదీస్తుంది ..శేఖర్ చదువుకున్నవాడే కదా…తను తన భార్య లక్ష్మిని మంచిగా చదివించి ఆమెలోని నైపుణ్యాన్ని వెలికి తీసి చూడమంటుంది. జయంతి చెప్పిన మాటలతో తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకొని చక్కగా చూసుకుంటాడు తత్పలితం గా రాష్ట్ర ఉత్తమ ఉపాద్యాయురాలిగా ఎంపిక కావడం “జీవన శిల్పం” లోని మధురమే అంటే అతిశయోక్తి కాదు.

వొడ్డుకు చేర్చిన కెరటం: రాజమండ్రి పుష్కరాలకు వెళ్తున్న ఓ కలెక్టర్ కి ఎదురు అయిన సంఘటనలు ఏమిటి… అమాయక పేద భ్రాహ్మణుడు పుష్కరాలకు పోకుండా విజయవాడకు ఎందుకు వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. దాని వెనుక ఉన్న కారణం తెలిసుకున్నాక కలెక్టర్ తీసుకున్న నిర్ణయం ఏమిటి “వొడ్డుకు చేర్చిన కెరటం” లో ఎంతో బాగా చర్చించారు. అసూయ మనుషుల కళ్ళని కమ్మినప్పుడు అమాయకుల్ని ఉగ్రవాదులుగానే ముద్ర వేస్తాయి. ఈ కధలోని పేద భ్రాహ్మణుడు కొడుకుని అన్యాయంగా ఉగ్రవాది అన్న ముద్ర వేసి జైలుకు తీసుకువెళితే తోటి వారి లాగ పన్నెండు సంవత్సరాలకు వచ్చే పుష్కరాలకు పైసలు సంపాదించుకోలేని దయనీయ స్థితిని, పేదవారిపై కూడా లంచం జులుం చేస్తూ పోలీస్ లు చేసిన వీరంగానికి కోపము, బాధ సమ్మిళితంగా మనలో కలుగుతాయి. ఏది ఏమైనా చివరకి నాన్నకి పిండప్రధానం చెయ్యాలన్న అమ్మ కోరికని పేద పురోహితుడితో పిండప్రధానం చేయించి వారికి జరుగుతున్న అన్యా యంపై జిల్లా కలెక్టర్ తీసుకోబోయే నిర్ణయం నిజంగా హర్షణీయమే. ఇంకా ఈ వ్యవస్థలో కాసింత మంచి మిగిలే ఉందని అనిపించింది.

చైతన్యం: నిరక్షరాస్యత మనిషిని నలుగురిలో సిగ్గుపడేలా చేస్తుంది. ఇంట్లో పనిచేసే పనిమనిషి లెక్కల్ని చింత గింజలతో, కుంకుడు కాయగింజలతో చేసి లెక్కల తిప్పలను ఎలా అధిగమించింది, మనవడు పొరపాటున వాటిని ఆడుకుంటూ పడేస్తే ..పని మనిషి లెక్క కరెక్ట్ గానే చెప్పి ఆశ్చర్యపరుస్తుంది?ఇది ఎలా సాద్యం అంటే..రాత్రి బడి (వయోజన విద్య ) వలెనే సాద్యం అని చెప్తుంది ..చదువుకు వయసుతో సంబంధం లేదు అన్న మాటని ఈ కధ చెప్తుంది.

అమ్మా ! నాకు పుట్టాలని లేదు: అమ్మ తన స్వార్ధం కోసం ఫాం హౌస్ లో కూతురిని వదిలి పెట్టి వెళ్తుంది. బంగారాన్ని లాకర్ లో పెట్టి భద్ర పరుస్తుంది కాని కూతురు శీలాన్ని మాత్రం కాపాడుకోలేకపోతుంది. పైగా శీలం సంగతి ఏముంది మనం చెప్పుకుంటేనే తెలుస్తుంది పోయింది అని ..అదేమైన వస్తువా పోవడానికి అని తక్కువ చేస్తుంది ..ఇక కూతురు అయిన హర్షిత తనపై జరిగిన దానికి బాధపడుకుండా ఆ ఘోరం తాలూకు ఫలితాన్ని వదిలించుకోవాలని చూస్తుంది. తన ఆనందానికి, సంతోషానికి, స్వేచ్చ కి అడ్డుగా వున్న “గర్బం” తీసేయాలి అనుకున్నప్పుడు లోపల ప్రాణం పోసుకుంటున్న బిడ్డ వేసిన ప్రశ్నలకు హర్షిత దగ్గర సమాధానం ఉండదు ..హర్షిత దగ్గరనే కాదు ఈ సమాజంలో చాలా మంది దగ్గర ఎలాంటి ఆన్సర్ దొరకదు ..ఇలాంటి స్వార్ధపూరిత సమాజంలో నాకు చోటు వద్దు ., అమ్మా నాకు పుట్టాలని లేదు అంటూ తన పుట్టుకని చిదిమేసుకోవడానికి సిద్దపడుతుంది. ఇది నిజంగా దారుణమే కదా…!!

రెండొందలు: తనకు వ్యాపారం రాకున్న ఎలాగోలా నెట్టుకొస్తున్న ఓ వ్యాపారిని ఇద్దరు మహిళలు ఎలా బోల్తా కొట్టించారు? “రెండొందలు” మాయాజాలం లో ఎంత మంది మోసపోయారో. చివరికి సుబ్బారావు అతని బార్య ఏమి చేసారు ..వాళ్ళు వచ్చిన ప్రతీసారి 200 లాస్ అయ్యారు, ఒక్కోసారి 400 ని కూడా కోల్పోవాల్సి వస్తుంది. ఇలా కాదు అని ఒక రోజు వీరి పని పట్టాల్సిందే అని సుబ్బారావు నిశ్చయించుకొని వెంబడిస్తే ఒక బేకరీలో వీరు ఇద్దరు కనిపిస్తారు. అక్కడ వీరి మోసం బయటపెట్టి పోలీస్ లకు పట్టించడం కోసమెరుపు.

వ్యసనం మనిషిని ఎంత దిగాజార్చుతుంది ..ఎంత మేధావి అయినా కూడా ఒకే ఒక్క వ్యసనం మనుషులని అందరిని దూరం చేస్తుంది గొప్ప గణిత మేధావి స్మోకింగ్ కి బానిస అయిన కూడా అతనిలో ఉన్న మేధాతనాన్ని కార్పొరేట్ కాలేజీ వాళ్ళు గౌరవిస్తార. ఆదరిస్తారు. అతని లోని వ్యసనం భరించినారంటే కేవలం అతని విద్వత్తు వల్లనే..అయితే అదే కాలేజీ కి వచ్చిన కెమిస్ట్రీ లెక్చరర్ ప్రతాప్ జీవితాన్ని పూర్తి గా మార్చేస్తుంది. తల్లి కూడా ఆ వ్యసనాన్ని మానిపించ లేకపోయినా కొత్తగా వచ్చిన ఒక అమ్మాయి ఎలా మార్చ గలిగింది. అదంతా ప్రేమ మహిమ అని వేరే చెప్పనవసరం లేదు కదా..ఆమె ప్రేమ పొందడం కోసం తన అలవాటుని త్యాగం చేస్తాడు ..అతని విల్ పవర్ ని చూసి పెళ్లి చేసుకోవడానికి ఒప్పుకుంటుంది చివరకి వ్యస్యనం నుంచి దూరంగా జరిగి జీవితాన్ని ఆనందమయం చేసుకుంటారు ప్రేమ, విల్ పవర్ వుంటే ఏదైనా సాదించవచ్చు అనే భావాన్ని “ఆ మదురిమ” లో ఎంతో బాగా చెప్పారు.

ప్రోత్సాహం: జీవితంలో దెబ్బ తిన్న వ్యక్తికి ఆత్మవిశ్వాసం ఉండదు. వ్యాపారంలో లాస్ వచ్చింది అని తను ఏ పని చేసినా కలిసి రాదూ అని పని మానేసి కూర్చుంటాడు ..అదే సమయంలో భార్యని మంచి చదువు చదివించి ముందుకు వెళ్ళేలా చేస్తాడు ..మనిషి కి ఏది అయిన ఉండొచ్చు కాని సెల్ఫ్ పిటి ఉండకూడదు ..ఈశ్వర్ న్యూనతలో కూరుకు పోయినప్పుడు ఈశ్వర్ భార్య ఎంతో మంచి మాటలతో, జీవితం పై ఆశ కలిగేలా ప్రోత్సాహాన్ని అందిస్తుంది. పురుషుడి లో వుండే సహజమైన మేల్ ఇగో తో తను ఓపెన్ కావటానికి ఇష్టపడడు ..అప్పుడు భార్యనే సముదాయించి గొప్పగా ప్రేరణ కలిగించి ముందుకు వెళ్ళేలా చేస్తుంది ..ఇలా అందరి ఇళ్ళలో వుంటే ఎంత బాగుండునో కదా.

చిరునవ్వు: కాదేది ఉచితానికి అనర్హం: ఉచితం అంటే ఈ లోకం లో చాల మందికి లోకువ ..జన్మభూమి కార్యక్రమం లో భాగంగా ఏర్పాటు చేసిన దంత వైద్య పరిక్షల కోసం వెళితే ఎదురు అయిన చేదు అనుభవాలు ఏమిటి? డాక్టర్ దేవుడి తో సమానం అంటారు. అలాంటి డాక్టర్ లు పేదరోగులకు, ఉచితంగా చేయించుకునే వారి పట్ల అసహనాన్ని, హేళనని మేళవించి చేసే వాఖ్యలు ఎలా గాయ పరిచాయి? ఆమె తన కింద పళ్లకు సపోర్ట్ చేసుకుందామని వెళ్ళినప్పుడు కుర్ర డాక్టర్ అన్న మాటలు విని కోపంగా క్లాసు పీకి వచ్చేస్తుంది. నవ్వు విలువ తెలియని డాక్టర్ రోగితో సమానం అని నిలదీసి వచ్చేస్తుంది. చిత్రంగా అదే కుర్ర డాక్టర్ ని పెళ్లి చేసుకుంటుంది. కధనం సాగుదలలో ప్రేమ అనే అంశాన్ని కూడా చొప్పించి రోగి కి ముందు గా మందు కన్నా డాక్టర్ చిరునవ్వే సగం రోగాన్ని నయం చేస్తుంది అని చెప్పారు. నేటి డాక్టర్ లు తెలుసుకోవాల్సిన అంశం ఇది.

మరల బడికి: విద్యని నేర్పించాల్సిన గురువు. అది కూడా మారు మూల ప్రాంతం, గిరిజన ప్రాంతంలో ఉన్న బాలుడి పట్ల టీచర్ కాత్యాయని ప్రవర్తించిన తీరు నిజంగా అమానుషం. క్లాసు లీడర్ ఏమి చెయ్యాలో ఏమి చెయ్యకూడదో తనే చెప్పడం. వినకపోతే అందరి ముందు తిట్టి బెంచి మీద నిలబెట్టడం వంటివి చేసాక సైదులు ఇక తను క్లాసు లీడర్ గా ఉండనని తెగేసి చెప్తాడు. ఏ తప్పు చెయ్యని తనని ఎందుకు దండిస్తారు అని నిలదీస్తాడు. చదువు లో చురుకు గా వున్నా అలాంటి విద్యార్ధిని బెదిరించి స్కూల్ మానిపించేలా చెయ్యడంలో కాత్యాయని యొక్క తప్పిదం ఎంతైనా వుంది ..హెడ్ మిస్ట్రెస్ వచ్చి జరిగినదంతా తెలుసుకోవడం, అలాంటి విద్యార్ధి ని మరల స్కూల్ కి తీసుకు రాకపోతే జరిగే నష్టం గురించి వివరించాక తన తప్పు తెలుసుకొని మసులుకోవడం ఈ కధ యొక్క సారాంశం, పిల్లల పట్ల టీచర్ ఎంత ప్రేమగా మెలగాలో వివరిస్తుంది. దెబ్బ కొట్టకుండా వాళ్ళని సరి అయిన దారి లో పెట్టడం కూడా ఒక ఆర్ట్ అని చెప్పవచ్చు.

ఇంకా ఈ సంపుటి లో “కొత్త మల్లెలు”, “వ్యాపారం”, “మధనం “, “గమ్యం “, “పెరటి మొక్క” లాంటి మంచి కధలు ఉన్నాయి. తను చూసిన జీవితాన్ని, తమ చుట్టూ ఉన్నమనిషి భావోద్వేగాలని వొడిసి పట్టుకొని కధగా మార్చడంలో అనసూయ గారు విజయం సాదించారు. “సూక్షం లో మోక్షం” అన్నట్టు కొన్ని కధల నిడివి తక్కువగా ఉన్నా సబ్జెక్టు పరంగా ఏ మాత్రం వన్నె తగ్గదు అని చెప్పవచ్చు. అనసూయగారు సమాజంలో ఉన్న భిన్న కోణాన్ని పరిచయం చేస్తూ “జీవన శిల్పం” ని మన ముందు ఉంచారు. బాపు గారి నవరసాలు”ఈ కధలకు సరిగ్గా సరిపోతాయి అనడంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు. ఏది ఏమైనా మంచి కధానిక సంపుటిని చదివిన తృప్తి ఇది చదివిన వారికి కలుగుతుంది . అనసూయ గారు మరిన్ని మంచి రచనలను అందించాలని కోరుకుంటూ ….

Print Friendly
Jul 01

తిరుపాంపురం

రచన: నాగలక్ష్మీ కర్రా

00

ఇక్కడ వున్న కోవెల పేరుమీదే ఈ వూరుని ” తిరుపాంపురం ” అని పిలుస్తారు . తమిళంలో ‘ తిరు ‘ అంటే శ్రీ అని అర్దం . శ్రీ పాంపురం అనగానే నాగులకు సంబంధించిన కోవెల అని తెలుస్తూనే వుందిగా!
తమిళనాడులోని కావేరీ నది తీరాన వున్న 108 స్వయంభు శివలింగాలలోనూ 59 వ స్థానంలో వున్నట్లు జ్ఞానసంబందార్ చే స్థుతించబడ్డ తీర్థం . చరిత్రకు అందిన ఆధారాల ప్రకారం గత మూడువేల సంవత్సరాల నుంచి పూజలందుకుంటున్న మందిరం .
తమిళనాడులోని కుంభకోణం నుంచి పాండిచేరి రాష్ట్రంలోని కారైక్కాల్ కి వెళ్లే రోడ్డుమీద వున్న ‘ పేరలం’ కి ఏడు కిలోమీటర్ల దూరంలో వుంది యీ ‘ తిరుపాంపురం ‘ . ‘ పేరలం ‘ నుంచి ఆటోలు , మినీబస్సులూ తిరుపాంపురంకి వెళ్లడానికి దొరకుతాయి .
కావేరీ నదీ తీరాన వున్న చిన్న పల్లె కావడంతో యీ వూరు పచ్చని పంటపొలాలు , కొబ్బరి తోటలతో కళకళ లాడుతూ వుంటుంది . కనుచూపుమేరవరకు పరచుకొన్న పొలాల మధ్య వున్న కోవెల . కుంభకోణం చుట్టుపక్కల వున్న కోవెళ్లతో పోలిస్తే చాలా చిన్న కోవెల అనే చెప్పుకోవాలి .
ముఖ్యద్వారం కి యెదురుగా వున్న కొలను ని ‘ ఆదిశేష తీర్ధం ‘ అని అంటారు .
ముఖ్య ద్వారం నుంచిలోనికి వెళితే యెదురుగా శివకోవెల , యెడమవైపున స్థల వృక్షమైన “జమ్మి” చెట్టు దానికి కట్టబడ్డ యెర్ర దారాలు , యెర్ర దారాలతో వ్రేలాడదీసిన చిన్న కర్ర వుయ్యాలలు , పసుపు బట్టలు కనిపిస్తాయి . స్వయంభూగా వెలసిన యీ ఈశ్వరుడు ‘ పాము నాధుడు ( పాంబునాధార్ ) అనే పేరుతో పూజలందుకుంటున్నాడు . ఈ మందిరంలో పార్వతీదేవి ‘ ప్రియసతి అమ్మ ‘ గా పూజలందుకుంటున్నది .
శివుని దర్శించుకొని బయటికి వచ్చేక బయటి ప్రాంగణంలో ఈశాన్యాన చిన్న కోవెలలో రాహుకేతులు ఒకే శిలపై వున్న విగ్రహం వుంటుంది . ఈ కోవెల చుట్టూరా నాగప్రతిష్టలు వుంటాయి . ముఖ్యంగా పురాతనమైన రావి చెట్టుక్రిందన నాగ ప్రతిష్టలు యెక్కువగా వున్నాయి . కోవెల ప్రాంగణంలో రాహుకేతు హోమాలు , కాలసర్ప దోష పూజలు జరుగుతూ వుంటాయి .
మందిరంలో ఉత్సవ విగ్రహాలు , నటరాజుని దర్శించుకోవాలి . నటరాజు శివుని ప్రసన్నరూపం కాబట్టి నటరాజుకు దండం పెట్టి కోరిన కోర్కెలు త్వరగా తీరుస్తాడట ఈశ్వరుడు .
పామునాధుని సన్నిధికి యెడమవైపున వున్న అమ్మవారిని దర్శించుకున్నట్లు అనంతరం బయట ద్వారానికి దగ్గరగా యెత్తైన అరుగు మీద సూర్యుడు , చంద్రుడు , అగ్ని , కాలభైరవ విగ్రహాలను దర్శించుకోవాలి . వాటికి యెడమవైపున వున్న నారదుడు , జ్ఞానసంబందార్ , అప్పార్ , సుందరార్ విగ్రహాలను దర్శించుకోవాలి . తమిళనాడులోని వుండే శివకోవెళ్లలో జ్ఞానసంబందార్ , అప్పార్ , సుందరార్ విగ్రహాలు వుంటాయి , వీరు పరమ శివ భక్తులు , శివుని స్తుతిస్తూ అనేక మైన గ్రంథాలు ( పథిఘాం)తమిళంలో రచించిన ఋషులు . అలాగే విష్ణు మందిరాలలో ఆళ్వారుల విగ్రహాలు వుంటాయి .
వారంలో కనీసం మూడు నాలుగు రోజులు ఈ కోవెలలో పాములు కనపిస్తాయట , అమ్మవారి సన్నిధిలో గాని ఈశ్వరుని సన్నిధిలో గాని తిరుగుతూ వుంటాయట . ఆదివారం , మంగళవారం , శుక్రవారం మందిరంలో మల్లెలు , మొగలి పువ్వుల వాసనలు వస్తాయట , అలా వాసనలు వచ్చిన తరువాత గర్భగుడిలో పాములు కనిపిస్తాయని యిక్కడి స్థానికుల కథనం .
ఈ గ్రామంలోను , మందిరంలోను అనేక మైన విషపాములు తిరుగుతూ వున్నా యెవరూ పాము కాటుకు గురి అవలేదని స్థానికుల చెప్పేరు .

01

కోవెల యొక్క స్థల పురాణం తెలుసుకుందాం .
పురాణ కాలంలో శివుని మెడలో అలంకారంగా వున్న నాగులు అనేక దివ్యశక్తులు కలిగి వుండేవారు . వినాయకుడు , దేవీదేవతలు , ఋషులు మునులు శివుని పూజించేటప్పుడు అతని మెడలో వున్న నాగులు తమనే వారు పూజిస్తున్నారని తలచి గర్వపడసాగేయి .
శివుడు నాగుల గర్వభంగము కలిగించుటకు వారి దివ్యశక్తులు పోవునట్టుగా శాపమిస్తాడు . దివ్యశక్తులు పోవడంతో నాగులు వారి రాజైన ఆది శేషుని వద్దకు పోయి మొరపెట్టుకొనగా ఆదిశేషుడు భూలోకములో శివ నివాసములైన మూడు ప్రదేశాలను తన పరివారముతో సేవించుకొనెనట , ఆ క్రమంలో శేషుడు యిక్కడి కొలనులో స్నానమాచరించి ప్రాతఃకాలమున ” కుందంత్తై ” లోను మద్యాహ్నం ‘ తిరునాగేశ్వరం ‘ లోను సాయంకాలమందు ” తిరుపాంపురం ” లోను శివుని సేవించుకొని శివుని ప్రసన్నుని గావించుకొని తిరిగి తమ శక్తులను పొందెనట .
వాయువు , అగ్ని , సూర్యుడు , చంద్రుడు , అగస్త్యుడు , దక్షుడు , గంగ , ఉమ , ఇంద్రుడు , బ్రహ్మ యీ ప్రదేశంలో ఈశ్వరుని సేవించుకొని తమ తమ శాపాలనుంచి విముక్తులయ్యారు .
నారదుడు , జ్ఞానసంబందార్ మొదలయిన ఋషులు సేవించుకొని ఈశ్వరుని కృపను పొందారు .
చోళులకాలంలో ” కుళోత్తుంగ చోళుడు ” తన రాజ్యకాలంలో కావేరీ తీరాన వున్న అనేక మందిరాలను రాతి నిర్మాణాలుగా మార్చేడు , యీ మందిరాన్ని కూడా రాతి కట్టడంగా ” కుళోత్తుంగ చోళుడు ” మార్చేడు . అతని కాలంలోనే యితర రాజ్యాల రాజులు ‘ తిరుపాంపురం ‘ వచ్చి శివుని దర్శించుకున్నట్లు చారిత్రిక ఆధారాలు వున్నాయి .

03
యేక శిల నిర్మిత మైన రాహుకేతుల విగ్రహం గురించి క్రింది కథ ప్రచారంలో వుంది .
అమృతపానం చేసిన రాక్షసుడు పాము రూపంలో పారిపోతా వుండగా విష్ణుమూర్తి తన చక్రంతో పామును ఖండిస్తాడు , అమృతపానం వలన అమరుడైన ఆ రాక్షసుడు చక్రంతో రెండు ఖండాలుగా ఖండించబడి శిరస్సు భాగం రాహువు గానూ , తోక భాగం కేతువులా మారి నవగ్రహాలలో స్థానం సంపాదించుకున్నాడు . రాహుకేతువులు అర్ద శరీరాలతో వుండడంతో కించపడి , పామునాధుని సేవించుకొని అతనిని ప్రసన్నుని గావించుకుంటారు . ప్రసన్నుడైన శివుని తిరిగి యేక శరీరునిగా చేయమని ప్రార్ధించగా శివుడు రాహుకేతువులను యేకశరీరులను గావించి ఆ క్షేత్రం లో మాత్రమే యేక శరీరులుగా పూజలందుకొనేటట్లుగా షరతు పెడతాడు . ఈ క్షేత్రం లో యేక శరీరాన్ని పొందిన రాహుకేతువులు ప్రసన్నులుగా వుంటారు కావున యిక్కడ చేసుకొనే శాంతి పూజలు యెక్కువ ఫలితాన్నిస్తాయని భక్తుల నమ్మకం .
ఇక్కడ ఈశ్వరుని , పార్వతీదేవిని , రాహుకేతువులకు అర్చనలు చేసుకున్నవారికి మనోవాంఛలన్నీ తీరుతాయని పూజారులు చెప్పారు .
సంతానం కొరకు చేసే హోమాలు , రాహుకేతు శాంతి పూజలు , కాలసర్ప దోష నివారణార్దం హోమాలు మందిర పురోహితులు నిర్వహిస్తున్నారు . పురోహితులకు ఓ గంట ముందుగా చెప్పి తగినంత రుసుము చెల్లిస్తే హోమాదులు చేసుకొనే వీలువుంది .
రాహుకేతు హోమాలు చేసుకొనే వారు ముందుగా మందిరానికి యెదురుగా వున్న ఆది శేష తీర్థంలో మూడుమునకలు మునిగి సాంప్రదాయ దుస్తులు ధరించి పూజలో కూర్చోవాలి . హోమం పూర్తయిన తరువాత పురోహితులు పూజచేసుకున్న వారి తలమీదుగా కలశలతో నీళ్లు పోసి స్నానం చేయిస్తారు తరవాత ఈశ్వరుని , అమ్మవారిని దర్శించుకోడంతో పరిహార పూజ పూర్తవుతుంది . మొత్తం పూజ సుమారు రెండుగంటల సమయం పడుతుంది .
ఇంట్లో చేయించుకొనే శాంతి హోమాలకన్నా యిలాంటి క్షేత్రాలలో చేయించుకుంటే క్షేత్ర మహిమ వల్ల వందరెట్ల ఫలితం దక్కుతుందనేది పెద్దల మాట .
ఓపిక వుండి వెళ్లగలగాలే తప్ప మనదేశంలో యిలాంటి అద్భుత క్షేత్రాలకు లోటు లేదు .

Print Friendly
Jul 01

సాహిత్యంలో “అమ్మ”

రచన-డా. వి. సీతాలక్ష్మి

sonnet-17-mother-and-babe

“ఉపాధ్యాయాన్ దశాచార్య
ఆచార్యాణాం శతం పితా
సహస్రంతు పితౄన్మాతా
గౌరవేణాతి రిచ్యతే”
-మనుస్మృతి

“మాత జాతినే నిర్మించే నిర్మాత” గా మనవాళ్ళు గుర్తించారు. మన సంస్కృతి మాతృత్వ పరిమళంతో నిండి ఉంది. అమ్మతో సరిపడే బంధువు ఈ ప్రపంచంలో మరొకళ్ళుండరు. తల్లి ఒక పౌరుని ఉత్పత్తి చేసి సమాజానికి అందిస్తుంది. అతని/ఆమె పెంపకం, వ్యక్తిత్వం సమాజం మీద ప్రభావం చూపిస్తాయి. కాబట్టి మాతృత్వం వ్యక్తిగతమైనప్పటికి అది సామాజిక బాధ్యతగా ప్రతి తల్లి గుర్తించాలి.

జంతువులకి సంబంధించి “మర్కట కిశోర న్యాయం”, “మార్జాల కిశోర న్యాయం” అని రెండు న్యాయాలున్నాయి. తల్లికోతిని పిల్లకోతులు గట్టిగా కరచి పట్టుకొని తల్లితోపాటు తిరుగుతాయి. ఇక్కడ బాధ్యత పిల్లలకి ముందునుంచే తెలుస్తుంది. మార్జాలం అంటే పిల్లి, తన పసికూనలని నోట కరచుకొని ఏడిళ్ళు తిప్పుతుంది. ఇక్కడ బాధ్యత తల్లిది. మనం మనుష్యులం కాబట్టి కొంతకాలం మనం బాధ్యత పడినా, తరువాత వివేకంతో పిల్లలు స్వయంగా బాధ్యత తెలుసుకునేటట్లు చెయ్యాలి. చెడు ప్రవృత్తితోవున్న సంతానాన్ని ఓపికతో సంస్కరించి ఒక ఉత్తముణ్ణి సంఘానికి అందించాలి. ఇది గురుతరమైన బాధ్యత. బాల్యంలో ఎంత సంతృప్తితో సంతోషంగా జీవనం గడపగలిగితే, అంత ఆత్మవిశ్వాసం పిల్లలకి పెరుగుతుంది. చిన్నతనంలో పిల్లలకి తల్లి సర్వజ్ఞురాలిగా, అద్భుతశక్తిగా, రక్షణ కవచంగా కనిపిస్తుంది.

“కుపుత్రోజాయేత క్వచదపి కుమాతాన భవతి” అంటారు జగద్గురువు శంకరాచార్యులవారు. మనం అచ్చతెలుగులో “లక్కవంటి తల్లి, రాయి వంటి బిడ్డ” అంటుంటారు. ఇప్పుడా సమీకరణాలలో మార్పుకనబడుతోంది.

దుర్యోధనుని తల్లి “గాంధారీదేవి” పరమ ధర్మమూర్తి. గాంధారి పెంపకం కన్నా, తండ్రి గారాబం దుర్యోధనుని ఎక్కువ పాడుచేసింది. శ్రీకృష్ణరాయబార సమయంలో దుర్యోధనుడు ఎవరిమాటావినడు. తల్లి మాటయినా వింటాడేమోనని గాంధారిని పిలవమంటారు. గాంధారి వచ్చి భర్తతో “నీ పుత్రుడవినీతుడగుట ఎరిగి ఎరిగి వాని వశంబున నీవు” అంటుంది. “నీపుత్రుడు” అని గాఢమైన చెంపదెబ్బను మాటలుగా మార్చి కొట్టింది గాంధారి. అక్కడ కొడుకు దుర్మార్గాలకి కారణం భర్తేనన్నకోపం, అధర్మాన్ని సహించలేని దొడ్డగుణం ఆ తల్లిలో కనిపిస్తాయి. అలాగే దుర్యోధనుడు యుద్ధానికి వెడుతూ, తల్లికి నమస్కరిస్తాడు. పుత్రుడెంత దుష్టుడైనా ఆ సమయంలో తల్లి ఏం దీవిస్తుందో మనందరం ఊహించగలం. కానీ మన అంచనాలకు భిన్నంగా గాంధారి, “పుత్రకాయతో ధర్మస్తతో జయ:” (ధర్మం ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే జయం కూడా ప్రాప్తిస్తుంది) అని దీవిస్తుంది. ఇలాంటి ధర్మమాతను ప్రపంచంలో ఎక్కడా చూడం, ఒక్క భారతదేశపు స్త్రీలలో తప్పా.

భారతంలో మరో మాతృమూర్తి “కుంతీదేవి”. సవితి పిల్లల్ని తన పిల్లలకన్నా మిన్నగా ప్రేమించిన తల్లి కుంతి. పాండవుల వనవాసానికి వెళ్ళే సమయంలో ఆమె సహదేవునితో అన్న మాటలు తల్లి హృదయవేదనకు సాక్షీభూతంగా నిలుస్తాయి.

“అన్న! సహదేవా! నీవును
నన్నలతో నరిగెదయయ్యట యడవులకే
వున్నను మతులందరు నిం
దున్నటులనాకు చిత్తమూరడి యుండున్” ….

భాగవతంలో అదితి వామనుడి కన్నతల్లి.

“నన్ను కన్నతండ్రి నా పాలి దైవమా
నా తప: ఫలంబ నా కుమార …”

ఈ మాటలు అదితివే కాదు. ఏ తెలుగు తల్లైనా ఇలాగే అంటుంది. కన్నకొడుకును “కన్నతండ్రీ” అని, కన్నకూతుర్ని “కన్నతల్లీ” అనీ పిలవడం తెలుగుభాషకు దక్కిన వరం.

యశోదాకృష్ణుల పరస్పరానుబంధం భాగవతంలో అమృతప్రాయమైన సన్నివేశాలున్నాయి “అమ్మా! మన్నుతినంగ నేశిశువునో …” అంటే ఆ పిచ్చితల్లి మాయలో పడిపోతుంది.

ఎందరో ఆదర్శమాతృమూర్తులు మనకి సాహిత్యంలోనూ దర్శనమిస్తారు. అలాంటి కొందరిపై ఒక విహంగ వీక్షణం.

ఆంధ్రమహాభారతంలో ఎందరో తల్లులు వారిలో ఒక ఆమె శకుంతల. కణ్వాశ్రమంలో మహర్షి కణ్వునికి పెంపుడు కుమార్తెగా పెరిగిన శకుంతల దుష్యంతుని గాంధార్వ వివాహమాడినప్పుడు ఆమె తనను హస్తినాపుర సామ్రాజ్యానికి రాణిని చేయమని కోరదు. తనకు జన్మించే పుత్రుని చక్రవర్తిగా చెయమని కోరుతుంది. అంతేకాదు. నిండుసభలో తనను భార్యగా అంగీకరించడానికి తిరస్కరించిన భర్తను నిలదీసింది. తండ్రితన సంతానాన్ని దగ్గరకు తీసుకుంటే కలిగే అనుభూతే వారు తనవారేననడానికి సాక్ష్యముంటుంది. తన బిడ్డ అవునో కాదో తెలియడానికి మరి ఏ ఇతర “డి.ఎన్.ఏ. పరీక్షలు” అక్కర్లేనంత ఖచ్చితంగా క్రింది పద్యం చెబుతుంది శకుంతల.

“విపరీత ప్రతిభాషలేమిటికి నుర్వీనాధ! యీ పుత్రగా
త్ర పరిష్వంగ సుఖము సేకొనుము ముక్తాహార కర్పూర సాం
ద్రపరాగప్రసరంబు చందనము జంద్ర జ్యోత్స్నయున్ బుత్రగా
త్ర పరిష్వంగమునట్లు జీవులకు హృద్యం చే కడున్ శీతమే”

విచిత్రమేమిటంటే తల్లి బాధ్యతారహితంగా పసిబిడ్డనైన తనను నిర్ధాక్షిణ్యంగా వదిలివెళ్ళిపోయినా, కణ్వుని పెంపకంలో ఎదిగిన శకుంతల తన కుమారుని కోసం భర్తతోనే వాదించి, నిలదీసింది. ఇలాంటి తల్లి పెంపకంలో పెరిగిన కుమారుడు కాబట్టే భరతుడు గొప్ప చక్రవర్తియై తన పేరుతోనే ఈ దేశాన్ని భరతఖండంగా నిలబెట్టాడు.

భోజరాజీయంలో గోవు జంతువేగాని, స్త్రీ మాతృత్వానికి ప్రతి రూపంగా అనంతామాత్య కవిచేత తీర్చదిద్దబడింది. అడవిలో తనను తినడానికి వచ్చిన పులిని, తన బిడ్డ కడుపునింపి వచ్చే అవకాశం ఇమ్మని బ్రతిమలాడుకోవడం గొప్ప సన్నివేశం. తనని చంపవద్దని గోవు కోరదు. తన బిడ్డకు కడుపునింపి వచ్చే అవకాశం ఇమ్మంటుంది. ఒక అద్బుతమైన పద్యం ఈ సంధర్భంగా …

“మునుమునుబుట్టె నాకునొక ముద్దులపట్టి యతండు పుట్టియే
డెనిమిది నాళ్ళ పాటి గలడింతియపూరియ మేయదేరడే
జనికడుపార జన్ గుడిపి చయ్యన వచ్చెద నన్ను బోయిర
మ్మని సుకృతంబుగట్టికొనవన్న దయాగుణముల్లసిల్లడన్”

గడ్డితినడం వల్ల తన ఆకలి తీరింది. తన బిడ్డ ఆకలితో ఉంది. అదే ధ్యాస. మాతృత్వం సమస్త ప్రాణకోటికి సమానమే అని కవి భావన. తన బిడ్డకు ఎన్నో నీతులు చెబుతుంది గోవు. తల్లిలేని బిడ్డ బ్రతుకు ఎంత బాధాకరమో సోదాహరణంగా వివరిస్తుంది.

“చులుకున జలరుహతంతువు
చులుకన త్నణకణము దూది చుల్కన సుమ్మీ
ఇలనెగయు ధూళి చులుకన
చులుకన మరి తల్లిలేని సుతుడు కుమారా?

అమ్మ మనం ఎలాంటి వాళ్ళమైనా తలచి సంతోషిస్తుంది. కంటి చూపు కందే దూరంలో ఉంటే చూసి కాపాడుతుంది. దగ్గరగా ఉంటే ఆప్యాయతగా అక్కున చేర్చుకుంటుంది. స్కాందపురాణం ఇలా చెప్తుంది.

“నాస్తి మాతృ సమ: కశ్చిత్
బాలానాం క్షీరజీవనం
నాస్తి మాతృ సమో నాధ:
నాస్తి మాతృ సమాగతి:”

జానపదసాహిత్యంలో కూడా అమ్మ, తన బిడ్డకోసం పడే తపనని ఎంత సహజంగా చూస్తామో!

“ఏడవకు ఏడవకు వెర్రి పాపాయి
ఏడిస్తే నీ కళ్ళు నీలాలు కారు
నీలాలు కారితే నేచూడలేను
పాలైనా కారవే బంగారుకళ్ళు

ఆడుకొని అమ్మాయి వచ్చె కాబోలు
అందెళ్ళ సందళ్ళు పందిళ్ళలోన
చదువుకొని అబ్బాయి వచ్చెకాబోలు
సరస్వతీ చప్పుళ్లు సందిళ్ళలోన …

అందుకే అమ్మ ప్రేమ అద్వితీయం, అపారం, అమూల్యం, దర్శనీయం. మన కుటుంబ వ్యవస్థలో పిల్లలకు ప్రముఖ స్థానం వుంది. కీ.శే. వేలూరి శివరామ శాస్త్రిగారి “మాతృహృదయం” కధ అమ్మ ప్రేమకి పరాకాష్త. ఇలా ఎన్నెన్నో సన్నివేశాలు తెలుగుసాహిత్యంలో చోటు చేసుకున్నాయి. అమ్మస్థానం ఎప్పుడూ అగ్రస్తానమే. శంకరాచార్యులైనా, రమణ మహర్షులైనా తల్లి గర్భము నుండి వచ్చిన వాళ్ళే. సన్యాసి అయివుండి కూడా శంకరాచార్యులవారు తల్లికి ఇచ్చిన వాగ్దానం ప్రకారం తల్లికి దహన సంస్కారాలు చేసారు. రమణ మహర్షి తన తల్లికి జ్ఞానబోధ చేసి జన్మరాహిత్యం ప్రసాదించారు. తల్లిని సమాధి చేసి దేవాలయం కట్టించారు. భార్యలో తల్లిని దర్శించిన యోగీశ్వరేశ్వరుడు. రామకృష్ణ పరమహంస జన్మించిన దేశంలో ఈ రోజున తిలక్ చెప్పినట్లు “గజానికొక గాంధారి కొడుకు” కనిపించడం దురదృష్టం. ఏమైనా తల్లి తన బాధ్యతని విస్మరించకుండా పిల్లల్ని పెంచగలిగినప్పుడు కొంతైనా సమాజ ఋణం తీర్చుకున్నట్లే.

Print Friendly
Jul 01

ఏదో ఒకరోజు నేను సన్యసిస్తా!

రచన: టి.వి.ఎస్.శాస్త్రి

నాకు ఈ మధ్య ఒక కోరిక కలిగింది. మీరు నవ్వుకున్నాసరే! ఆ కోరిక చెప్పితీరుతాను. అది ఏమిటంటే ‘సన్యసించాలని’! ఆధ్యాత్మిక వాసనలు ఎక్కువై సన్యసించాలనుకోవటంలేదు. ప్రాపంచిక సుఖాలమీద మోజు ఎక్కువై సన్యసించాలనుకుంటున్నాను. అబ్బురపడకండి!అటువంటి కోరిక కలగటానికి కారణం, ఈనాటి కొంతమంది ‘సన్యాసుల’ జీవితాలను గురించిన విశేషాలు విన్న తరువాత నాకు మాత్రం అనిపిస్తుంది– బ్రతికితే సన్యాసిగానే బ్రతకాలని!ఈ మధ్య ఒక సన్యాసి కాని సన్యాసి 5 కోట్ల రూపాయల జరిమానాను 3 వారాల్లో కడతానన్నాడు !40 ఏళ్ళు ఉద్యోగం చేసి సంపాదించినా అందులో పావువంతు కూడా మిగుల్చుకోలేం! మనం పొదుపు చేసుకున్న ప్రావిడెంట్ ఫండ్ మధ్యలో తీసుకుంటే టాక్స్ వేస్తారట. మధ్య తరగతి ప్రజలు పెడబొబ్బలు పెడితే దానిని ఉపసంహరించుకున్నారనుకోండి!

ఈరోజు మన దేశంలో విపరీతమైన క్రేజ్ ఉన్నవాళ్ళు–సినిమాతారలు, క్రికెట్ క్రీడాకారులు, రాజకీయనాయకులు మరియూ సన్యాసులు. వీరందరిలో మొదటి స్థానం సన్యాసులదే! ఎందుకంటే మిగిలిన వాళ్ళందరూ సన్యాసులను ఆశ్రయించి, వారి ఆశీర్వాదాల కోసం ఎదురు చూసేవారే!

ఇవన్నీ గాక నా అదృష్టం బాగుంటే, నా వాగ్ధాటి జనానికి నచ్చితే రాబోయే రోజుల్లో నాకు ‘పద్మ’సత్కారాలు కూడా రావచ్చునేమో! ఈ నా కోరికను ముందుగా నా ప్రాణ స్నేహితునికి తెలియచేశాను. వాడు ఆశ్చర్యపోయి–ఇదేమి కోరికరా బాబూ! ఎవరైనా వింటే నవ్వుతారు అని సూక్ష్మంగా మందలించాడు. వాడికి అసలు విషయం చెప్పిన తరువాత ఆనందంతో నా అభిప్రాయంతో ఏకీభవించి, తొందరగా నిర్ణయం తీసుకో!అందులో ఇది మంచి సీజన్ కూడా అని చెప్పాడు. సన్యాసులకు సీజన్ ఏమిటిరా అంటే, వాడు ‘నవరాత్రులు’వస్తున్నాయి, నాలుగు డబ్బులు సంపాదించుకోవటానికి ఇదే అనువైన కాలం అని వాడికున్న పరిజ్ఞానాన్ని కూడా చూపించాడు. సన్యాసం పుచ్చుకున్నా వీడిని వదలకూడదని నిశ్చయించుకున్నాను. సన్యాసం పుచ్చుకుంటే మొదటి లాభం–మనం చేసిన అప్పులు తీర్చనవసరం లేదట! అలా అని ఒక లాయర్ మిత్రుడు చెప్పాడు, చెప్పటమే కాకుండా నాకు న్యాయశాస్త్ర గ్రంధాలను కూడా చూపించాడు. వాడు నాకొక సలహా కూడా ఇచ్చాడు. అదేమిటంటే “సన్యసించే ముందు విపరీతంగా అప్పులు చెయ్యి. తరువాత సన్యసించు”అని. శ్రీ కృష్ణుడు గీతోపదేశం చేస్తుంటే, అర్జునుడు కృష్ణుని కాళ్ళ వద్ద నమస్కరిస్తూ శ్రద్ధగా వింటున్న దృశ్యం నా కళ్ళ ముందు కనపడింది. ఆ క్షణంలోనే నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను.

అదేమిటంటే నా ఆశ్రమానికి వీడినే న్యాయ సలహాదారుడిని చేయాలని! ఆశ్రమాలకు న్యాయ సలహాదారులు కూడా కావాలని వాడు చెప్పేదాకా నాకు తెలియదు. ఇలా నాకు కలిగిన కోరికను అందరికీ చెప్పాను, నా పిల్లలూ భార్యకూ తప్ప!ముందు బయట వాళ్లకు చెబితే, వారి ద్వారానే వీళ్ళకు తెలిస్తే బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం. అదీగాక నా కోరికను సమర్ధించటం కోసం, పీకల దాకా ఇరుక్కున్న నా మిత్రులు, నాభార్యా పిల్లలనూ వాళ్ళే చచ్చినట్లు ఒప్పిస్తారు. నేను సన్యసించటానికి అన్నిటికంటే ముఖ్య కారణం–నాకు అమెరికాలో కూడా కొంత బేస్ ఉండటం. కళ్ళ ముందు డాలర్ల కల్పవృక్షం కనపడింది. ఇంతవరకూ బాగానే లాక్కొచ్చాను కదూ! పేరు కూడా నిర్ణయించుకున్నాను–‘శ్రీ సదానందేంద్ర స్వామి’. పేరు కూడా బాగుంది కదూ! ‘సదానందం’ కోసమే కదా సన్యసిస్తున్నది! వేషం భాష ఇవన్నీ పెద్ద విశేషాలేమీ కావు. నా స్నేహితులకు అన్నీ నచ్చాయి. నా కన్నా వాళ్ళ తొందర ఎక్కువైంది. ఎందుకో వాళ్ళ మీద నాకు కొద్దిగా అనుమానం వేసి ఇలా అడిగాను—“ఇంత అవగాహన, సన్యాసుల జీవితాలను గురించి పూర్తిగా తెలిసిన మీరు సన్యసించకుండా, నన్నెందుకు ముందుకు తోస్తున్నారు?”అని. దానికి వాళ్ళు చెప్పిన సమాధానం—“నీవు నాలుగు మాటలు మాట్లాడి బ్రతకగలవు. పైగా మహారాజశ్రీ శ్రీగిరీశం గారికి ఉన్నట్లు కొద్దిగా eloquence కూడా ఉంది. ప్రస్తుతపు రోజుల్లో సన్యాసులకు కావలసిన అర్హతలూ, లక్షణాలూ మాలో కన్నా నీలోనే పుష్కలంగా ఉన్నాయి. ” చాలావరకు కన్విన్స్ అయ్యాను. అనవసరంగా ప్రాణస్నేహితులను శంకించినందుకు బాధ కూడా పడ్డాను.

నా స్నేహితుల్లో ఒకడు మాత్రం చాలా భయపడుతున్నాడు. వాడు వేదాంత గ్రంధాలను ఎక్కువగా చదువుతాడు. వాడు చెప్పేదేమిటంటే, –“ఇంత జటిలమైన వేదాంత విషయాలను ఎలా చెప్పగలవు ?మరియూ వినే వాళ్ళ సందేహాలను ఎలా తీరుస్తావు?”అని. అప్పుడు వాడిని నేను సూటిగా ఒక ప్రశ్న వేశాను, “నీవు ఎంతకాలం నుండి వేదాంత గ్రంధాలను చదువుతున్నావు?నీ సందేహాలు ఏమైనా తీరాయా?” అని. అందుకు వాడు తల అడ్డంగా తిప్పుతూ, “ఒకళ్ళు చెప్పింది మరొకళ్ళు చెప్పరు. వాళ్ళు చెప్పింది, వీళ్ళు ఖండిస్తున్నారు. వీళ్ళు చెప్పింది వాళ్ళు చచ్చినా ఒప్పుకోరు. ఇంతవరకూ నాకు ఒక్క విషయం అర్ధం కాలేదు. ” అని వాడు చెప్పాడు. అయినా సరే వేదాంత ఉపన్యాసాలు వినటానికి వెళ్ళుతుంటాడు, వందల రూపాయలు పెట్టి పుస్తకాలు కొంటూ వుంటాడు. అప్పుడు వాడితో చెప్పాను, “నీలాంటి వాళ్ళు చాలా మంది ఉన్నారు, ఈ దేశంలో! వాళ్లకు ‘వేదాంత పిచ్చి’. మనం తెలుసుకోవాల్సిన విషయాలు బయట ఎక్కడో ఉంటాయని, వారి భ్రమ!మనకు అర్ధం కానివన్నీ గొప్పవనుకుంటారు కొందరు, అర్ధం చేసుకొనటానికి ప్రయత్నించరు మరి కొందరు!” అని చెప్పాను. ఇంతలో వాడు హడావుడిగా, ఇప్పుడు పత్రికా విలేఖరులు, TV వాళ్ళు వస్తున్నారట! అని బాంబు పేల్చాడు. ఏమి చెయ్యాలా అని ఆలోచనలో పడ్డాను.

ఎందుకంటే, వారు వేసే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పటం అంత తేలికకాదు. నా ఆలోచనకు వాడే బ్రేక్ వేసి– వాడే ఇలా చేస్తే సరిపోతుంది, అంత ఖంగారు దేనికి?అని నన్ను తేలిక పరిచాడు. “ఏమి చెయ్యాలో తొందరగా చెప్పు!” అని వాడిని తొందర చేశాను. వాడు ఇలా చెప్పాడు”స్వామి, మూర్ఖులతో మాట్లాడరు అని చెప్పి వారిని పంపివేస్తాను. ” “ఈ ఆలోచన నీకెక్కడి నుండి వచ్చిందిరా?”అని వాడిని అడిగితే వాడు–“పూర్వం నాకున్న ఒక మూర్ఖ భక్త స్నేహితుడు ఈ విషయం చెప్పాడు. “అని అన్నాడు. “ఇంక ఆలస్యం ఎందుకు? తొందరగా ఏదో ఒక పీఠం ఎక్కు. “అని వాడు తొందర పెడుతున్నాడు. అందుకు, నేను, “తొందర పడకు. ప్రజలు మనలను దైవాంశ సంభూతులుగా నమ్మాలంటే, వారికి కొన్ని శక్తులు (magics)చూపించాలి. చేతిలోంచి చిటికెడు బూడిద తీసి వారికి ఇస్తే, వారు మనకు గుప్పెడు బంగారం ఇస్తారు. వారికి ‘విభూతియోగం!’, మనకు ‘స్వర్ణయోగం!’. ప్రజలకు బూడిద ఇచ్చే విద్య నేర్చుకోవటం ఇంకా రెండు మూడు రోజులు పడుతుంది. అదీ గాక తన్మయత్వంతో నృత్యం చేసే నటనను కూడా నేర్చుకోవాలి!అవి పూర్తి కాగానే నీవన్నట్లు ఏదో ఒక పీఠం ఎక్కుతాను. పైగా నాకు ఒక కేంద్ర మంత్రిగారి మద్దతు కూడా ఉంది. మనకు రాబోయేది ‘స్వర్ణయుగం’. “పనిలో పని ‘రక్తపాతం’కూడా నేర్చుకో గురూ! నాలుగు డబ్బులు ఎక్కువ సంపాదించవచ్చు!”అన్నాడు నా స్నేహితుడు. “రక్తపాతం కాదురా ‘శక్తి పాతం’ అది. అంటే జనం నెత్తిన చేతులు పెట్టటం!’అని చెప్పి వాడిని సమాధాన పరచాను. వాడి సందేహాలన్నిటినీ తీర్చాననుకున్నాను. వాడు అంతటితో వదిలి పెట్టలేదు, ఇదే నా చివరి సందేహం, ఇదొక్కటి తీరుస్తే చాలు నాకు చాలా సంతోషం, అని ఇలా అడిగాడు వాడు, “అసలు వేదాంతం అంటే ఏమిటో చెప్పు చూద్దాం?”అని సూటిగా ఒక ప్రశ్న వేశాడు.

కొద్దిసేపు ఆలోచించాను. నాకు ‘విప్రనారాయణ’ సినిమా గుర్తుకొచ్చింది. ఆ సినిమాలో దేవదేవి(భానుమతి), రంగరాజుని(రేలంగి)ని ఇదే ప్రశ్నవేస్తుంది. అప్పుడు, రంగరాజు ఇలా చెబుతాడు, “చెప్పేవాడికీ, వినేవాడికీ ఇద్దరికీ అర్ధంకాని దానినే వేదాంతం అంటారు”అని. (శ్రీ సముద్రాల గారు ఎంత వి(స)లక్షణంగా చెప్పారో చూడండి! ఆ మహనీయునికి నా శ్రద్ధాంజలి!) అదే సమాధానాన్ని వాడికి చెప్పాను. వాడికి ఇదొక్కటే బాగా అర్ధమయినట్లున్నది. సంతోషంగా వాడు కూడా నాకు పచ్చ జండా చూపించాడు. “నీ ప్రణాళికతో నీవు ముందుకు పో! జనాన్ని నేను పోగు చేస్తాను. ఈ ‘వేదాంతం పిచ్చి’వాళ్ళలో నాకు ‘పిచ్చ’ సర్కిల్ ఉంది. వాళ్ళు విపరీతంగా వేదాంత గ్రంధాలను అప్పుచేసి మరీ వందల రూపాయలు పెట్టి కొంటుంటారు. అందులో ఈ మధ్య నీవు వ్రాయటం కూడా మొదలు పెట్టావు కదా!నీ పుస్తకాలను ‘అచ్చేసి’ఆంద్ర దేశం మీదికి వదిలే హక్కులు మాత్రం నాకే ఇవ్వాలి! పనిలోపనిగా వాటితో కలిపి నా వద్దనున్న పాత పుస్తకాలను కూడా ఏదో ఒక ధరకు అమ్ముకుంటాను. గో ఎహెడ్ !” అని వాడు చెప్పాడు. సన్యాసం స్వీకరించక ముందే చాలామంది శిష్యులు పోగయ్యారు. ఇందాకటి మిత్రుడి సందేహాలన్నీ తీరినాయి. వాడి పనిలో వాడు మునిగిపోయాడు. నా వేదాంత పరిజ్ఞానానికి వాడు అమితమైన ఆనందంపొంది, అప్పుడే రోజూ నా దగ్గరికి రావటం, జనాన్ని తీసుకురావటం మొదలు పెట్టాడు. ఇంక మంచి ముహూర్తం చూసి సన్యసించటమే నా తదుపరి కార్యక్రమం!

(ఇది కేవలం వ్యంగ్య, హాస్య రచన మాత్రమే! ఎవరినీ ఉద్దేశించి వ్రాసింది కాదు. ఎవరైనా భుజాలు తడుముకుంటే మాత్రం నా బాధ్యత కాదు!)

టీవీయస్. శాస్త్రి

Print Friendly
Jul 01

భగవద్గీత మనకు నేర్పే పాఠాలు

రచన:అంబడిపూడి శ్యామసుందరరావు

gita

సనాతన ధర్మము ప్రకారము భగవద్గీతలోని అంశాలు విశ్వానికి , అన్ని కాలాలకు సంభందించినవి. పంచమ వేదముగా పరిగణించబడే ద్వాపరయుగము నాటి మహాభారతములో భగవత్ గీతను సాక్షాత్తు శ్రీ కృష్ణ భగవానుడు కురుక్షేత్ర యుద్దములో అర్జునుడు తన” సన్నిహితులను బంధు జనాన్నిచంపాలా నేను యుద్దము చేయను”అని అన్నప్పుడు “చంపేదెవరు చచ్చేదెవరు”అని శ్రీ కృష్ణ పరమాత్ముడు అర్జునిడిని యుద్దానికి సన్నద్దము చేయటానికి గీతోపదేశము భోదిస్తాడు. పేరుకు ఈ గీతోపదేశము అర్జునిడికి చేసిన గీతా సారాంశము యావత్తు మానావాళికి చెందుతుంది. భగవత్ గీతకు ప్రాంతముతో , జాతులతో, మతాలతో సంభందము లేదు సర్వ మానావాళికి ఉపయోగపడేది అందరు నేర్చుకోవలసిన పాఠాలను గీత చెపుతుంది . గీతలోని 18 అధ్యాయాలు మానవుని జీవితములోని వివిధ రకాల అంశాలను వివరిస్తుంది ముఖ్యముగా “నేను, ఆత్మ, పరమాత్మ, భగవంతుని పట్ల భక్తీ, మోక్ష సాధన, భగవంతునిలో ఐక్యము “మొదలైన అంశాలను సాక్షాత్తు భగవంతుడే తెలియజేస్తాడు ఎందరో యోగులు, మహానుభావులు గీతా సారాంశాన్ని పలువిధాలుగా సామాన్య జనానికి అర్ధమ్యేల వివరించారు ఇంకా వివరిస్తూనే ఉన్నారు. ఎంత తెలుసుకున్నా ఇంకా తెలియవలసినది చాలా ఉన్నది అన్న భావన గీత విన్నప్పుడల్లా కలుగుతుంది ప్రస్తుతము గీత మానవాళికి చెపిన కొన్ని పాఠాలను క్లుప్తముగా తెలుసుకుందాము.

1. మనము మన పనిని ఫలితము ఆశించకుండా నిర్వర్తించాలి అనేది గీత చెప్పే మొదటి పాఠము. ఫలితము ఆశించకుండా మనస్పూర్తిగా పనిని నిర్వర్తిస్తే ఫలితము దానంతట అదే సిద్దిస్తుంది అని గీత భోధిస్తుంది.

2. శరీరము శాశ్వతము కాదు ఆత్మ మాత్రమె శాశ్వతము మన శరీరము ఒక వస్త్రము వంటిది వస్త్రము చినిగిపోయిన తరువాత కొత్త వస్త్రము ధరించినట్లు ఆత్మ ఒక శరీరాన్ని వదలి కొత్త శరీరాన్ని ప్రవేశిస్తుందని కృష్ణ భగవానుడు చెపుతాడు.

3. ఈ ప్రపంచములోకి వచ్చినవారు ఏదో ఒక రోజు ఈ ప్రపంచాన్ని వీడి పోవలసినవారే ఎవరు శాశ్వతముకాదు కాబట్టి పుట్టక ఎంత సహజమో చావు కూడా అంత సహజమైనది సత్యమే నిజమైనది శాశ్వతమైనది.

4. కోపమే అన్ని అనర్ధాలకు మూలము నరకానికి ఉండే ప్రధాన మూడు ద్వారాలలో కోపము ఒకటి మిగిలిన రెండు మోహము, అశ కోపము లో ఉన్న వ్యక్తి అలోచనారహితుడవుతాడు అప్పుడు విచక్షణా జ్ఞానాన్ని కోల్పోయి పశువులా ప్రవరిస్తాడు.

5. కర్మను అనుసరించేదే బుద్ది. మనిషి తన జీవితకాలములో కర్మలను అనుభవించాలి.

6. ఈ జగత్తులో మార్పు అనేది సహజము కోటీశ్వరుడు యాచకుడిగాను, యాచకుడు కోటీశ్వడుగాను మారవచ్చు. ఏదీ శాశ్వతము కాదు.

7. ప్రతి మానవుడు ఖాళీ చేతులతో భూమిమీదకు వస్తాడు. ఖాళీ చేతులతోనే భూమిని వదలుతాడు.

8. నిత్య శంకితుడికి భూమి మీదగాని ఇక ఎక్కడైన గాని సుఖ శాంతులు లభించవు ముందు ఎవరైనా తన్ను తాను తెలుసుకొనే ప్రయత్నము చేయాలి. అప్పుడే సుఖ శాంతులకు దగ్గర అవుతాడు. సంతోషాన్ని పొందగలడు.

9. కోరికలను జయించాలి లేదా అదుపుచేసుకోవాలి అప్పుడే మనస్సుకు ప్రశాంతత లభ్యము అవుతుంది. కోరికల వెంబడి పరిగెత్తినంత కాలము అశాంతి మాత్రమే దొరకుతుంది.

10. జరిగినది, జరుగుతున్నది, జరగబోయేది అంతా మన మంచికే, అని నమ్మేవారికి ఎప్పుడు మంచే జరుగుతుంది మనము నిమిత్త మాత్రులము అంతా భగవంతుని చేతుల్లో ఉన్నది మనము మన కర్మలను ఫలాపేక్ష లేకుండా నిర్వహించాలి అన్న కర్మ సిద్దాంతాన్ని నమ్మే వారికి ఎప్పుడు మంచే జరుగుతుంది.

Print Friendly
Jul 01

వలస

రచన- గంటి సుజల (అనురాధ)

“మా అబ్బాయి అమెరికా వెడుతున్నాడు వదినా” అన్న మాటలు చెవిన పడ్డాయి. నా చిన్నప్పటినించీ ఈ మాట వింటున్నాను. అమెరికా ఏదో భూతల స్వర్గం అని అందరూ అక్కడికే పారిపోతున్నారు.మనిషి వలస వెళ్ళడం అన్నది అనాది నించీ వస్తోంది. ఇందులో కొత్త దనం ఏమీ లేదు.తన ఉన్నతి, స్వార్ధం కూడా మనిషికి అవసరమే.ప్రతిభ ఉన్నవాడు తన ప్రతిభకు గుర్తింపు కోసం వెడితే వెళ్ళిన వాళ్ళు బావుకున్నది తాము కూడా పొందాలని కొంత మంది వెడుతున్నారు.
విదేశాలలో ఉన్నదేమిటీ మన దేశంలో లేనిదేమిటి? అని ఆలోచిస్తే ప్రతిభ ఒక్కటే సరిపోదన్నది నిజం.దేశ రాజకీయాలు పక్కదోవ పట్టడమే. తనవాళ్ళకు పంచాలన్నది కొంత,రిజర్వేషన్ పేరుతో కొంత ప్రతిభకు గుర్తింపు లేకుండా పోతోంది. వడ్డించేవాడు మనవాడైతే కడబంతిలో కూర్చోమన్నట్లు, ఉద్యోగాలకు, వ్యాపారాలకు కాలేజ్ సీట్ లకు అన్నింటా పలుకుబడి, రిజర్వేషన్స్.దీనికి విసిగిన వాళ్ళు గురజాడ వారు చెప్పినట్లు దేశమును ప్రేమించుమన్నా అన్న మాటకు అర్ధం విలువ తెలిసినా ముందు తాము బాగుపడితే దేశాన్నిబాగుపరచవచ్చని నిశ్చయించుకున్నారు. అందుకే 70&80 లో మొదలైన ఈ అమెరికా ప్రయాణం ఈ నాటికీ సాగుతోంది.ప్రతీ ఇంటా ఒకరు అమెరికా లో ఉంటున్నారు. అమ్మాయైనా, అబ్బాయైనా అమెరికా చదువుకు పంపేస్తే చాలన్న ధోరణి. ఇది కాక పోతే ఆస్ట్రేలియా, న్యూజిలాండ్ దేశాలు.మొత్తానికి ఇండియా నించి బైట పడడమే వారి లక్ష్యం.

విదేశాల్లో తమ ప్రతిభను చూపించుకుని తాము పైకి రావడం తో బాటు దేశానికి కూడా పేరు తెస్తున్నారు.ఇండియన్స్ సాధించలేనిదేదీ లేదన్న సంగతి లోకానికి చాటి చెపుతున్నారు.తెలుగు దేశం లో ఉండి తెలుగు మాట్లాడ్డం నామోషీగా పీలవుతున్నవాళ్ళుఇక్కడ ఉంటే అమెరికాలో సిలికానాంధ్రావాళ్ళు చేస్తున్న సేవకు జోహార్లనక తప్పదు. అక్కడికి వెళ్ళినా తమ పిల్లలకు మన భాష మన సంస్కృతిని నేర్పడం ద్వారా మన దేశ గౌరవాన్ని సజీవం చేస్తున్నారనడం లో అతిశయోక్తి ఏ మాత్రం లేదు.

అక్కడ చాలా ఏళ్ళుగా స్థిరపడ్డ వాళ్ళు అక్కడి వారి సంపాదనను ఇక్కడ మన దేశంలో ఇన్వెస్ట్ చేస్తున్నారు. దేశ ప్రగతికి తోడ్పడుతున్నారు.ఇక్కడ సేవా కార్యక్రమాల్లో తమవంతు సాయం అందిస్తున్నారు.అయినా సరిపోదు.మనవాడు మన దేశంలో తలెత్తుకు తిరగాలి

ఇవన్నీ బాగానే ఉన్నాయి.ప్రతీ దాంట్లో మంచీ చెడూ ఉంటాయి.అష్టకష్టాలు పడి పెంచిన తల్లితండ్రుల్ని వాళ్ళ మానాన వాళ్ళను వదిలేస్తున్నారు.కొంత మంది అస్సలు పట్టించుకోరు వాళ్ళ స్వార్ధం వాళ్ళను ఆ పని చెయ్యనివ్వదు. ఇంక కొంత మంది డబ్బుతో అన్నీ ఇవ్వగలమనుకుంటారు.డబ్బు ప్రేమను కొనిస్తుందా?అన్న విషయం ఒక్కసారి ఆలోచించాలి.

పులిని చూసి నక్కవాత పెట్టుకున్నట్లు అప్పోసప్పో చెసి అమెరికా డిగ్రీ తెచ్చేసుకుంటే బోలెడు డబ్బు సంపాదించవచ్చని కొంత మంది ఆలోచన. దానితో చాలామంది మోసాలకు గురి అయ్యి ఎక్కడా బతకలేక అవస్థలు పడడం కూడా జరుగుతోంది.దీనికి కారణం విదేశీ వ్యామోహం అనుకోవాలా? లేక దూరపు కొండలు నునుపన్న భావనా? ఉన్న ప్రతిభంతా విదేశాలకు వలస వెడితే మన దేశం ఏం కావాలి? మన దేశ ప్రగతికి పాటుపడే యువత ఏది? ఎప్పుడు చూసినా ఏదో ఒక స్ట్రైక్ అనో మరో కారణం తో చదువులు సాగక సరి అయిన సమయానికి డిగ్రీలు రాక తమ భవిష్యత్తు అగమ్యగోచరంగా మారుతున్న పరిస్థితి ఎదురైతే వారేం చెయ్యాలి? ఇలా జరగకుండా ఉండడానికి వేరే మార్గం లేదా?

మారుతున్న వ్యవస్థ లేదనే చెపుతోంది ప్రతీ చోటా రికమెండేషన్స్ లేకపొతే లంచాలు. డాక్టర్ సీట్ ఇంజనీరింగ్ సీట్ అన్ని కొనుక్కోవడమే. ఆ కొనుక్కోవడం పరాయి దేశం లో కొనుక్కుంటే ఖర్చుబెట్టిన డబ్బులు రాబట్టుకునే అవకాశం ఉంటుందన్నఆశ.ఈ పరిస్థితే ప్రతీవారినీ విదేశాలకు వలస వెళ్ళడానికి కారణమవుతోంది.రీసెర్చ్ చేద్దామనుకున్న వాళ్ళకు తగిన సౌకర్యాలు ఉండవు.ఉన్నా అక్కడ కూడా ప్రతిభ కన్నా మరేదో కావాలి.ఇవన్నీ లేని చోటు తమ ప్రతిభకు గుర్తింపు దొరికే చోటును వెతుక్కుంటూ వెళ్ళడం లో తప్పేముంది అనుకోక తప్పదు.

ఇక్కడ ఇండస్ట్రీ మొదలు పెట్టాలన్నా వ్యాపారం మొదలు పెట్టాలన్న ముందు లంచాలు, ఆపైన టాక్స్ ల రూపేణా ముట్టచెప్పాల్సినది వెరసి వ్యాపారం దొంగ లెక్కలు చూపిస్తే కానీ బతికి బైట పడడం కష్టం అన్నది అందరికీ తెలిసినదే. మధ్య తరగతి కుటుంబాలన్నీ ఉద్యోగాల మీదా ఆధారపడ్డ వాళ్ళే.ఒకడ్ని కష్టపడి చదివిస్తే వాడు మిగిలిన కుటుంబ సభ్యులకు చేదోడువాదోడుగా మారతాడన్న ఆశ.ఈ ప్రక్రియ లో మన దేశ మేధస్సు ఇంకో దేశ అభ్యున్నతికి దోహదపడుతోంది. అలా కాక మన ఇంటి పంట మనకే ఉపయోగపడితే మన దేశం ఇంతకన్నా అభివృద్ధి పొంది అమెరికాని తలదన్నే దేశం గా భారత దేశం ఎదగలేదా? అప్పుడు అమెరికా వాడు మన రూపాయను నియంత్రించకుండా మనం వాడి డాలర్ ను నియంత్రించగలమేమో!

ఈ ఆలోచన ప్రభుత్వానికి కలగ చేసేది ఎవరు? ఏవో పిచ్చి కారణాలకు ఆత్మాహుతి చేసుకునే విధ్యార్ధులు వ్యవస్థను మార్చడానికి ప్రయత్నించలేరా?మన దేశం లోని ప్రతిభ బైటకు పోకుండా ఉండడానికి మరో గాంధీ,మరో భగత్, మరో చంద్రశేఖర్ ఆజాద్ లు జన్మించాలా? ఆలోచించండి.

Print Friendly
Jul 01

స్నేహధర్మము

రచన-బుసిరాజు లక్ష్మీదేవి దేశాయి

ఆటపాటల్లో స్నేహాలు వేరు. వయసు పెరిగాక, వ్యక్తిత్వం ఏర్పడినాక స్నేహాలు వేరు. బాల్యంలో, మంచి చెడు తెలియని కాలంలో ఆటల మాటల పాటల తోడుగా వచ్చే స్నేహంలో బాధ్యత ఉండదు. బంధం మాత్రమే ఉంటుంది. కానీ విచక్షణా జ్ఞానం తెలిసిన తర్వాత ప్రతి బంధంలోనూ, ప్రతి కర్తవ్యంలోనూ ఒక బాధ్యత ఏర్పడినట్టే, స్నేహబంధంలో కూడా ఒక బాధ్యత ఏర్పడుతుంది. స్నేహ ధర్మమంటే అదే. అంతే కానీ స్నేహితులు చేసిన ప్రతి పనీ, వ్రాసిన ప్రతి రచనా, పట్టిన ప్రతి పంతమూ సరైనవే అని నమ్మడం కానీ, అనుసరించడం కానీ నిజమైన స్నేహధర్మానికి వ్యతిరేకం.

యుక్తము, అయుక్తము /తగినది, తగనిది అని తెలుసుకునే జ్ఞానం వచ్చిన తరువాత స్నేహితులలో ఎవరైనా తప్పుదారిలో వెళుతున్నప్పుడు హెచ్చరించడం చాలా ముఖ్యమైనది. స్నేహితుల్లో ఎవరికి అవసరమైనా సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చినట్లే, తప్పు అనిపించినపుడు చెప్పడం మంచిది. ఇందులో ఇంకో సమస్య ఉంది. ఏది తప్పు ఏది ఒప్పు అనే నిర్ణయం ఎట్లా చేయడం? ఒకరికి తప్పు అనిపించినది ఇంకొకరికి ఒప్పు అనిపించవచ్చు కదా? అప్పుడే చర్చ యొక్క పాత్ర వెలుగులోనికి వస్తుంది. తప్పొప్పుల చర్చలో ఎవరూ ‘పెద్ద’ గా ఉండవలసిన అవసరం లేదు. అసలు చర్చంటూ జరిగితే, ఏ విధంగా ఇది సమాజానికి ఉపయోగపడేది లేదా అవతలి వారికి అనవసరంగా హాని కలిగించే పనా అనే అభిప్రాయం బయటికి వచ్చినపుడు ఎవరి మనస్సాక్షికి వారికే ఆ మాట ఒప్పుకో తగినదా, కాదా అన్నది తెలుస్తుంది. కానీ స్వార్థప్రయోజనాలకు, తాత్కాలిక ప్రయోజనాలకు విలువ ఇస్తూ మనం ఒప్పుని ఒప్పుగా స్వీకరించలేని బలహీనతకు లోనవుతుంటాము.

చాలాకాలంగా స్నేహితులైన వారికి ఒకరి బలహీనతలు ఒకరికి తెలుస్తాయి. ఈ విషయంలో తొందరపడి తప్పుచేస్తారేమో అని మనసుకు అనిపించినపుడు చెప్పడం స్నేహధర్మం. పాటించడం, పాటించకపోవడం అవతలివారి ఇష్టమే కానీ, అసలు చెప్పకుండా ఉండిపోవడం ఆ స్నేహితునికి, తనకూ, ఆ స్నేహానికే కాక సమాజానికి కూడా హాని చేయవచ్చు.

పరీక్షలు బాగా వ్రాయలేదనో, ఇంట్లో వాళ్ళో బయటివాళ్ళో ఏమన్నా అన్నారనో ఆత్మహత్యలకు పాల్పడేవారు, ఉద్యమాలకు బలిదానం అనుకొని మృత్యువును వరించేవారు, తీర్చలేని సమస్యల బారిన పడి జీవితం చాలించేవారెందరో ఆ నిముషం దాటితే రక్షింపబడే వారే. విలువైన ఆ నిముషాన్ని దాటించి, తోడుగా నిలబడడం స్నేహధర్మము. అంతే గానీ రెచ్చగొట్టడం, అనవసర సానుభూతి కురిపించి మరింత క్రుంగిపోయేలా చేయడం, అంతా అయిపోయాక ఆత్మహత్యను సమాజం మీద తోసేస్తూ సంతాపాలు వెలిబుచ్చడం కాకుండా, ధైర్యాన్నివ్వడమే స్నేహధర్మము. ఏ మార్గం మూసుకుపోయినా జీవితం ఆగిపోవలసిన అవసరం లేదని, ఇంకో మార్గం అన్వేషిస్తే దొరక్కుండా పోదని ధైర్యం చెప్పాలి. మనకు ఎవరి వల్ల ఏం జరగలేదో చింతించే బదులు, మనవల్ల ఇంకొకరికి ఏ కాస్తైనా జరిగే అవకాశం ఉందా, సమాజమో కుటుంబమో ఏదో ఒకదానికైనా మనం ఏం చేయగలమో ఆలోచిస్తే గొప్ప మేలు జరుగుతుందని చెప్పడము స్నేహధర్మము.

స్నేహధర్మాన్ని చక్కగా నిర్వర్తించినవారు, స్వార్థప్రయోజనం కోసం స్నేహధర్మాన్ని వక్రమార్గంలో నిర్వర్తించినవారు రెండు రకాలవారి స్నేహమూ ప్రసిద్ధికెక్కవచ్చు. వాటిలో ఏది ఆత్మోన్నతికి, ఏది ఆత్మపతనానికి దారితీస్తుందో తెలియచేసే ఉదాహరణలు మనకు భారతంలో కనిపిస్తాయి.

అర్జునుడు యుద్ధ సమయంలో నిర్వీర్యుడైనపుడు, కర్తవ్యోన్ముఖుని చేసి శ్రీకృష్ణుడు తన స్నేహధర్మాన్ని చక్కగా అమలుపరిచాడు. ధర్మరాజుతో పాటు ఆవేశానికి గురియయిన అర్జునుని నివారించినపుడు, వనవాస సమయంలో ఎప్పటికప్పుడు వారు ధర్మమార్గాన్ని బలహీనతలకు గురై వీడకుండా స్నేహితుడై కాపాడాడు. ధర్మప్రియులైనప్పటికీ, కష్టాల కొలిమిలో కొట్టుకుపోతున్నప్పుడు దారి తప్పే సందర్భాలు మానవులకు సహజం. కాబట్టి ధర్మాచరణ చేయాలనుకున్న ఉత్తములకు పరీక్షలవంటి సమయాలలో అండగా నిలిచాడు. ఇందులో శ్రీకృష్ణుని స్వార్థ ప్రయోజనాలేవీ లేవు.

సహనాన్ని, మంచితనాన్ని, ధైర్యాన్ని పెంచడానికే శ్రీకృష్ణుని స్నేహధర్మం ఉపయోగపడింది. తద్వారా అర్జునుని ఆత్మోన్నతికి, సమాజహితానికి ఉపయోగపడింది.
తన స్వార్థప్రయోజనం నెరవేర్చినవాడైన దుర్యోధనుడు ఏ తప్పు చేసినా ఇంకా రెచ్చగొట్టినవాడు కర్ణుడు. స్నేహితులు మదమాత్సర్యాలతో ప్రవర్తిస్తున్నపుడు, వారికి తన బలంతో అండగా రావడం స్నేహధర్మం కాదు. అదే స్నేహధర్మమైతే అది వారిని ఏనాడూ కాపాడలేదు. వారి ఆత్మోన్నతి జరగలేదు సరికదా, సమాజానికి మరింత హాని జరిగింది. ఫలితంగా వారిరువురూ, వారి చుట్టూ ఉన్నవారు ఏనాడూ సహనాన్ని పెంచుకోలేకపోయారు,శాంతి పంచలేకపోయారు. తన కష్టసమయంలో అండగా ఉన్నాడు కాబట్టి స్నేహితుడైన వాడు కర్ణుడు. తన స్వంత యుక్తాయుక్త విచక్షణ ఏనాడూ ఉపయోగించి దుర్యోధనునికి మంచి చెప్పలేకపోయాడు. దుర్యోధనునికి దాసానుదాసునిగా తన ఆత్మను బానిసగా ఉంచి అధికారమదంతో ఏం చేస్తున్నా, అండగా నిలబడ్డాడు. కొండొకచో మరింత రెచ్చగొట్టాడు.

ఇంట్లో తల్లిదండ్రులు గానీ, తోబుట్టువులు గానీ మనం కొండమీది కోతి కావాలంటే తెచ్చిస్తుంటే ఏమౌతుంది? మనం దేనికీ పనికిరాకుండా పోతాము. దీక్ష, పట్టుదల, శ్రమపడే లక్షణం, పోటీపడే స్ఫూర్తి వీటన్నిటినీ పెంచినవారే మన ఉన్నతి కి కారకులు. అలా కాకుండా తానా తందానా అనే వారు చిట్టచివరికి మన పతనానికి కారకులవుతారు.

అదేవిధంగా స్నేహితులు కూడా సమయం, సందర్భం ఏర్పడినపుడు అవసరమైన సలహా ఇవ్వడం ద్వారా మంచి చేయడానికి ప్రయత్నించాలి. అంతే కానీ నాకెందుకనో, స్నేహం చెడిపోతుందనో, స్వార్థప్రయోజనాలు దెబ్బతింటాయనో చూసుకుంటే స్నేహితులకూ శత్రువులకూ తేడా ఏముంది?

ఔను, కాదు అన్న చర్చ కూడా జరగనివ్వనిదైతే అది స్నేహం ఎలా అవుతుంది? ఆపాటి చనువు లేకపోతే ఆ స్నేహానికి అర్థమేముంది?

“ఎప్పటికెయ్యది ప్రస్తుతమప్పటికా మాటలాడి నొప్పింపక తిరుగువారు ధన్యులని” చెప్పినది పరిచయంలేని వ్యక్తుల మధ్యలో, ముఖపరిచయం మాత్రమే ఉన్నవారి విషయంలో, తథాకథిత ‘ముఖపుస్తక’ పరిచయం మాత్రం ఉన్నవారి విషయంలో ఉండవచ్చు. అసలైన స్నేహితులకొఱకు ఆ పద్యం చెప్పబడలేదు.
నెయ్యము లోనను మాటలు
తియ్యగ నుండవలెనన్న దృష్టి తగద,దే
‘మయ్యా! మంచి, చెడులివని
కయ్యము కాకుండ చెప్పి ఘనుడవు కావోయ్.

బంధుత్వాల కన్నా ఎప్పుడూ ఒక మెట్టు పైనుండే స్నేహాలకు కాలక్షేపమే కాక ఒక పిసరు బాధ్యత కూడా ఎక్కువేనని గ్రహించాలి. అదీకాక ఇప్పుడు తల్లిదండ్రుల, గురువుల మాటలకన్నా తమ స్నేహితుల మాటైతేనే అర్థంచేసుకునే వాళ్ళెక్కువ. అటువంటప్పుడు స్నేహితులు ఇంకొంచెం బాధ్యతగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదా?

అమ్మాయిలను/అబ్బాయిలను ఏడిపించే వాళ్ళకు, చిన్నవే కదా ఎవరికి తెలుస్తుందిలే అని దొంగతనాలు చేసేవాళ్ళకు, బండి నడపడంలో నియమాలను గాలికి వదిలివేసి ఇతరులకు ప్రమాదాలు కలిగించేవాళ్ళకు, ప్రతీ ఉద్యమానికి బడులు మూయడాలు, బండ్లను ఆపేయడాలు, బడ్డీకొట్లు మూసేయడాలు చేసే వాళ్ళకు, వ్యసనాల బారిన పడుతున్నవాళ్ళకు స్నేహితులు లేరా? ఉంటే వాళ్ళకు తెలిసిన మంచీ చెడూ చెప్పవలసిన అవసరం లేదా?

తప్పకుండా ఉంది. దయచేసి మన మన సన్నిహిత స్నేహితులు తప్పు చేస్తున్నారనుకుంటే హెచ్చరిద్దాం. వద్దని చెప్దాం. ఇతరులకు ఇబ్బంది కలిగించడం తప్పు, తప్పని చెప్పడం తప్పుకాదు. ఎవరి తప్పులూ వ్యక్తిగతం కాదు. వాటి ప్రభావం ఇతరుల మీద తప్పకుండా పడుతుంది. గృహహింస నివారణలో భాగంగా ఈమధ్య వస్తున్న ప్రకటన గమనిస్తే, “ఎక్కడైనా ఏ ఇంట్లోనుంచైనా పెద్ద గొడవ వినిపిస్తూంటే నిర్లక్ష్యం చేయకండి. ఒక్కసారి తలుపు తట్టండి, పిలవండి” అని సందేశం ఇస్తున్న ఆ ప్రకటన విలువైనది. ఒక్క నిముషం ఆ ఒక్క విలువైన నిముషం ఆపగలిగితే కొంతవరకూ చెడును ఆపగలము. అదేవిధంగా తప్పును తప్పు అని చెప్పడం తప్పుకాదు అని తెలుసుకుందాం.
వీధిలో అందరకూ చెప్పలేము, రౌడీలకు, రాజకీయనాయకులకు చెప్పలేము, మన స్నేహితులకు చెప్పలేమా? ఈ స్నేహితులనుంచే లేఖకులు, విలేఖరులు, దర్శకులు ఎందరో తయారవుతున్నారు. ఈ చెడు లక్షణాలను గ్లోరిఫై చేసే అలవాటును చెప్పి మాన్పిద్దాం. స్నేహధర్మం పాటిద్దాం.

Print Friendly
Jul 01

పిచ్చుకల్లేని ఇల్లు

రచన: గవిడి శ్రీనివాస్

p-358-figure-346-house-sparrow-mom-feeding-babies-cpjune2511_0137

ఇంటిలో వరికంకులు
దూలానికి రెక్కలు చాచుకు వేలాడినపుడు
చెంగు చెంగున
ఎగురుతూ తేలివచ్చిన పిచ్చుకలు
మనసు లోయల్లో ఊయలలూగేవి .

వరిచేను కోసిన దగ్గరనుంచీ
కుప్పలు నూర్చే వరకూ
కదులుతున్న నేస్తాలుగా ఉండేవి .

పిచ్చుకలల్లిన గూళ్ళు
ఇప్పటికీ మనసు పొరల్లో
జ్ఞాపకాల ఊటలు గా
సంచరిస్తూనే వున్నాయి .

పిచ్చుకల కిచకిచలు
ఇంటిలో మర్మోగుతుంటే
ఆప్యాయతలు బంధువల్లే నడిచొచ్చినట్టు
గుండె లోతుల్లోంచి అభిమానం
తీగలై లాగుతున్నట్లు
తెలియని పరవశం
పరిచయమయ్యేది .

ఎండుతున్న వొడియాల చుట్టూ
పిచ్చికలు
వాటి చుట్టూ పిల్లలు
ఓ పసందైన ఆటలా ఉండేది .

ఇప్పుడు పిచ్చుకల్లేని ఇంటిలో
ఆ శబ్ద పరిమళమేదీ .

కృత్రిమ ప్రపంచపు అంచుల్లో
విషపు ఎరువుల లోకం లో
కలుషిత వనాల్లో
ఎగరాల్సిన పిచ్చుకలు
సందడి చేయాల్సిన కిచకిచలు
అలా రాలిపోతున్నాయి .

గుండెను తడుముతూ
కాల శిల్పం మీద
కొన్ని కొన్ని జ్ఞాపకాలుగా
వాలిపోతున్నాయి .

Print Friendly
Jul 01

మట్టైనా..మనిషైనా..

రచన: అశోక్ అవారి

ఇనుప నాగళ్ళేసి
ఇష్టంగా భూమి దున్నినప్పుడు
మట్టి రేణువులన్నీ..
ఎగుడు దిగుడుగా
చిన్నచిన్న పెళ్లలుగా
మరిన్ని మట్టి బెడ్డలుగా
మాధుర్య మట్టి పరిమళాన్ని..
పుప్పొడిలా వెదజల్లుతూ.

నీరుపారితే కుంగుతూ చదునవుతుంటుంది
విత్తు విత్తితే చిగురు మొలకై మొలుస్తుంది
పాడి పంటై కర్షకుల పాలిట వరమవుతుంది
ఫలితం అందాలంటే పనిచేయాల్సిందే మిత్రమా !

మొక్క చెట్టై నిలిచేదీ..
వేరు బలంగా దిగినప్పుడే కదా !
గోడలు మేడలయ్యేదీ..
పునాది దృఢమై నిలిచినప్పుడే కదా!
స్వేదం చిందిస్తే కానిదేదీ లేనే లేదు నేస్తమా !

దేహ స్థలాన్ని
శ్రమ హలంతో దున్నినపుడే కదా!
ఘర్మజల పంట పండేది.
మనసు పొరల్ని
లక్ష్య కలంతో తొలిచినప్పుడే కదా!
చైతన్య మంట మండేది.

మట్టైనా….
మనిషైనా..
సాగు చేస్తేనే సస్య శ్యామలం.
సాధన చేస్తేనే కరతలామలకం.

Print Friendly
Jul 01

“వసంతం మన చేతిలోనే”

రచన -ధనలక్ష్మి సైదు


బ్రతుకంటే శాంతి కాదు
పోరు అంతకన్నా కాదు..
బ్రతికి చూపించటమే బ్రతుకు ..
అర్దంకాని ఎన్నిటి కలయికో బ్రతుకు ..

ఆయుధాలుంటే మనుగడ సాద్యమే..
అలాగని ఆటవిక కాలానికి పోలేము ..
సమాజానికి బలి కాకుండ బ్రతకాలి
దైర్యాన్ని కూడుకుంటే బ్రతకగలవు 

మట్టిలో కలిసే ఆలోచన వద్దు
మట్టితొ కలిసి బ్రతికే ఆలోచన చెయ్యి .
గమనించు అతిచిన్నమట్టిపురుగుకూడ
మట్టితొ చేస్తున్న బ్రతుకుపోరు చూడు

నీపట్ల నిజాయితీగ అంచనా వేసుకో ..
పొయినదేదొ పొందబోయెదేదొ్ తెల్సుకో..
బ్రతకటానికో అవకాశం కనిపిస్తుంది
గుర్తించు స్వీకరించు మళ్ళీ మొదలెట్టు ..

జీవితం ఎలాగున్నా జీవించాల్సిందే …
జీవించి చూపించాల్సిందే ..
ఇష్టంగ కష్టాన్ని దాటెయ్
నవ్వుతు వసంతాన్ని తెచ్చెయ్..
జీవితాన్ని ఇష్టంగ మోసెయ్…

Print Friendly
Jul 01

విజేత 

రచన-నాగజ్యోతీ సుసర్ల

వేకువెదురు చూసేనా వెలుగిచ్చే సూర్యుని కోసం
తారలెదురు చూసేనా నిశి తెచ్చే చీకటి కోసం
.
ఆకురాల్చు శిశిరానికీ తరువులన్నిజడిసేనా?
ప్రతి ఋతువూ వసంతమవగా ప్రకృతికాంత పరితపించునా?
కొండ కొనకు కంటగింపనీ ఏరు పరుగు నాపేనా? 
జలపాతమ్మై దూకీ తన ఉనికిని చాటుతుందిగా 
.
నలకనైనా, చినుకునైనా ఒడిసిపట్టి ముత్యపు చిప్ప 
ముత్యమల్లె మార్చి జగతికీ మంచి బహుమానమివ్వదా?
అవకాశము చిన్నదె అయినా అందుకునే రీతిని తెలిపీ
అందలముగ మార్చుకొమ్మనీ చక్కని సందేశమిచ్చుగా……
.
కష్టాలే కమ్ముకొచ్చెనని మనిషి క్రుంగి కృశించాలా?
ఆశయాన్ని సాధించుటకై అలుపెరగక శ్రమించవలెగా?
వెతల రాత విధి వ్రాసిందని నిందజేయు నిస్పృహేలనో
చేతనత్వమెరుగని శిలలా చేష్టలుడిగి నిలుచుటేలనో 
.
ఎవరో నీ కొరకై వచ్చీ, ఉద్ధరించవలెనని తలచీ
కౌముదికై వగచి వేచెడీ చకోరమౌరీతిని వదలీ 
నీరాతను చక్కదిద్దుకో, నీ దారిని నువ్వు మలచుకో
జీవితమొక వరమౌ విధమును ఓ మనిషీ నువ్వు తెలుసుకో…..
.
సంకల్పములో బలముంటే …స్పందనలో సమ దృష్టుంటే 
ప్రతి మలుపూ గెలుపు నిచ్చునోయ్ …విజేతగా నిన్ను నిలుపునోయ్….

(స్పందనలో సమ దృష్టి…కష్టాన్నీ, సుఖాన్నీ సమంగా ఎంచగలిగి నిలవాలని నా భావము) 

Print Friendly
Jul 01

గమ్యం

రచన-కృష్ణ మణి

నాదే కులమని అడిగాడో మిత్రుడు 
నాదే కులమైతే నీకేంటి
ఏ మతమైతే ఎవరికేంటి
ఎవరెటు పొతే నాకేంటని అరిచాను !

మానవత్వం కుప్పకూలుతుందనే ఆలోచన వెంటాడుతుంది 
తోయబడ్డాను అగ్నిఖిలల సుడిగుండంలోకి    
ఏడవడమే మిగిలింది
ఎందుకేడవాలో అర్ధం కావట్లేదు ఈ కసాయిల వనంలో !

నీవు పలానా వాడివైతే కచ్చితంగా చాందసుడివని 
పలానా కులమైతే కుసంస్కారివనంటున్నారే

ఈ భూమి మీద పుట్టేటప్పుడు
మా అమ్మను అడగాలా
తనదే కులమని
మా నాన్నను అడగాలా
తనదే మతమని
నీ మూర్ఖత్వం అదే ప్రశ్నిస్తే 
చచ్చే ముందే రాసిపెడతాను
ఇదే కులంలో
ఇదే మతంలో
మళ్ళీ పుడతానని !

నా అభిప్రాయం నీకు భారమైతే 
ఏముంది
కలసినప్పుడు తల తిప్పుకుంటావు
లేదా అసహ్యించుకుంటావు
ఏమవుతుంది 
నీది గోదారని మురిసిపోతావు
నాది అడ్డదారని నవ్వుకుంటావు !

ఏ దారి ఎటన్నా పోనీ
చివర ఒక గమ్యం ఉంటుంది
అది సముద్రమో లేక మురుక్కాలువో
చేరిన తర్వాత తెలుస్తుంది నీకు నాకు !

Print Friendly
Jul 01

ఆమె-అతను

రచన-భమిడిపాటి స్వరాజ్య నాగరాజా రావు

సతీ సహగమనం పేరుతొ
చితి మంటల్లోకి దూకింది.
అతని ఆజ్ఞానం
ఆమెను బూడిదగా చేసింది.
పతి ప్రాణం కోసం
యముడిని వెంబడించింది.
ఆమె పిచ్చి ప్రేమ
అతనికి జీవితాన్నిచ్చింది.
ముసలివానికిచ్చి పెళ్లిచేస్తే
మౌనంగా భరించింది.
అతని మూర్ఖత్వం
ఆమె పాలిటి నరకమయింది.
మగవాని అత్యాశకు
కట్నం కోరల్లో బలి అయింది.
అతని రాక్షసత్వం
ఆమె పాలిటి శాపమయింది.
చిత్రహింసలకు చెలి అయింది.
ఘోరకలి అయింది.
ఆతని అహంకారం వల్లే
ఆమె వక్తిత్వం దహనమయింది.

Print Friendly