మాలిక పత్రిక సెప్టెంబర్ 2016 సంచికకు స్వాగతం

Featured

Jyothivalaboju
Chief Editor and Content Head

అనివార్య కారణాల వల్ల గతమాసపు మాలిక పత్రిక విడుదల కాలేదు. దానికి క్షమాపణలు కోరుతున్నాము.

ఒక నెల పత్రిక రాకున్నా ఆ లోటును సంపూర్ణంగా భర్తీ చేస్తూ మరిన్ని ఎక్కువ కథలు, వ్యాసాలు, కవితలు, కొత్త సీరియళ్లతో మిమ్మల్ని అలరించడానికి సిద్ధంగా ఉంది మాలిక  పత్రిక.. రచయితలు, పాఠకులు, మిత్రులు ప్రోత్సాహం, ఆదరణకు మనఃఫూర్వకంగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటూ ఈ మాసపు సంచికలోని  30 విశేషాలు తెలుసుకుందాం.. తీరిగ్గా చదువుకోండి. మీ అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయండి. అలాగే మార్పులు, చేర్పులు , సలహాలు కూడా పంపించగలరు..

హాస్యకథల పోటీలో బహుమతి పొందిన కథలు ఈ సంచికలో చదవొచ్చు..

మీ రచనలు పంపడానికి : editor@maalika.org

1. చపలమహర్షి
2. ఆమె అతడిని కొట్టింది
3. ఫట్, ఫ్లాప్, పరమచెత్త
4. బ్లాక్ మెయిల్
5. నాన్నమొస్తుంది
6. కళాచికిత్స – ఒక ఆత్మవైద్యము
7. బ్రహ్మలిఖితము
8. సస్పెన్స్ కథలు – 1
9. మాయానగరం – 29
10. శుభోదయం – 7
11. Gausips – ఎగిసే కెరటం – 6
12. జీవితం ఇలా కూడా ఉంటుందా -5
13. ఆదర్శ కళ్యాణ వైభోగం
14. చారిత్రిక నవలా సాహిత్యం
15. ఆదర్శ దాంపత్యం
16. అమెరి ‘కలకలం’
17. మూడవ మనిషి
18. పురాణము – పరిశీలనము
19. శ్రీకృష్ణదేవరాయ వైభవము – 5
20. ముదనష్టపు మధుమేహము
21. నందోరాజా భవిష్యతి
22. మన వాగ్గేయకారులు – 8
23. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 9
24. కృష్ణ, వేణిల సంగమం
25. అస్త్ర సన్యాసం
26. తాను – నేను
27. చేయగలిగేదేముంది
28. మధ్యతరగతి మిధ్యా సూరీడు
29. కాసేపు నీతో ప్రయాణం
30. కవిత్వమంటే

Print Friendly
Sep 01

చపలమహర్షి తపస్సు – హాస్యకథల పోటి – మొదటి బహుమతి

రచన: ధనికొండ రవిప్రసాద్

పూర్వకాలంలో మహర్షులు తపస్సు చెయ్యటం, స్వర్గలోకం నించి అప్సరసలు దిగొచ్చి ఎంచగ్గా వాళ్లని సుఖపెట్టి పోవటం ఉండేది. ఈకాలంలో కూడా స్వామీజీలు, యోగులు తపస్సులు చేస్తూనే ఉన్నారు కానీ అప్సరసలు రావటం ఆగిపోయింది. అలా జరగటానికి గల కారణమే ఈ కథ.
************
కలియుగారంభంలో చపలమహర్షి ఘోరాతిఘోరమైన తపస్సుచేస్తున్నాడు. ఆ తపోగ్నికి స్వర్గలోకంలో టెంపరేచర్ భూలోకంలో మే నెలలో రామగుండంలో ఉన్న టెంపరేచర్ని మించిపోయి దేవేంద్రుడు గాబరా పడిపోయాడు. దేవగురువైన బృహస్పతిని రప్పించి “sudden increase of temperature” కి గల కారణాలని అన్వేషించి “remedy” సూచించమన్నాడు. అంత బృహస్పతి ప్రసన్నుడై తన దివ్యదృష్టితో కారణం కనుక్కున్నాడు .
లేలేత కల్పవృక్షపు ఆకులతో చేసిన కిళ్లీ నములుతూ “దేవేంద్రా ! ఈ టెంపరేచర్ పెరగటానికి వాతావరణ సంబంధమైన కారణాలేమీ లేవు. భూలోకంలో చపలమహర్షి చేస్తున్న ఘోరమైన తపస్సే ఇందుకు కారణం. వెంటనే మన అప్సరసలలో ఎవతో ఒకతిని పంపి ఆ తపస్సుని భగ్నం చెయ్యి. వాడే బ్రహ్మర్షో అయితే మనకి పోయిందేమీ లేదు కానీ వాడికి ఇంద్రపదవి లభిస్తే నీ పదవి ఊడుతుంది.” అంటూ హెచ్చరించాడు బృహస్పతి.
దేవేంద్రుడు బెంబేలెత్తిపోయాడు “ఈ కలియుగంలో ఇంత ఘోరమైన తపస్సా”! అని. దేవభటుల్ని పిలిచి “ఒరే ! అర్జంట్ గా తిలోత్తమని పిల్చుకు రండి” అన్నాడు. వంపుసొంపులు వొలకబోసుకుంటూ దేవదూతల వెంట వచ్చింది తిలోత్తమ.
“ఏం కావాలో సెలవివ్వండి స్వామీ ! నేనే కావాలా ?” అంది ఒళ్లంతా తిప్పుకుంటూ.
“నేనిప్పుడా మూడ్ లో లేను కానీ భూలోకంలో ఒక ఋషి తపస్సు చేస్తున్నాడు. నువ్వెళ్లి వాడి మూడ్ చెడగొట్టి దేవలోకాన్ని కాపాడాలి” అన్నాడు దేవేంద్రుడు.
ఉక్రోషంతో కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి తిలోత్తమకి. అరుణారుణనేత్రాలతో దేవేంద్రుణ్ని చూస్తూ ” ప్రభూ ! నేనెంత అప్సరకాంతనైనా నా గురించి అంత చీప్ గా ఆలోచించొద్దు. ఏదో ఎక్స్ క్లుజివ్లీ మీవద్ద డ్యాన్స్ చేస్తానే కానీ పరాయి మగాళ్లతో డీలింగ్ నాకు అలవాటు లేదు. ఈ విషయంలో అనుభవం ఉన్న రంభక్క, ఊర్వశక్క, మేనకక్క లలో ఎవరో ఒకర్ని పంపొచ్చుగా !” అని పతివ్రతలాగా ఫోజు కొట్తి చరచరా వెళ్లిపోయింది.
“అదీ నిజమేలే !” అనుకొని రంభని పిలిపించాడు దేవేంద్రుడు.
“స్వామీ ! ఈరోజు నా నాట్యకౌశలమంతా మీ ముందు ప్రదర్శించి, మీ దేహతాపం చల్లార్చి మీ గాఢపరిష్వంగంలో పరవశించా లనుకుంటున్నాను . అప్సరస లందరిలోనూ నేనంటే మీకు ప్రేమ ఎక్కువని నాకు తెలుసు” అంటూ దేవేంద్రుని ముఖంలో ముఖం పెట్టి అధరామృతం అందించి ఆయన మూడ్ నే మార్చేసి అసలు పని ఎగ్గొట్టింది రంభ .
రంభాగాఢపరిష్వంగం లో ఒక రోజు సేదతీరిన దేవేంద్రుడు ఈసారి ఊర్వశిని మహర్షి మీదకి ఎగదొయ్యాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఇక ఊర్వశి డైలాగ్స్.
“స్వామీ ! నామాట వినగానే , నా కొంగు తగలగానే ఎంతటి ఋషి అయినా నావెంట పడవలసిందే. కానీ నాకొక చిన్న ప్రాబ్లం ” అంది.
“ఏమిటో అఘోరించు” అన్నాడు దేవేంద్రుడు.
“ఏమీ లేదు. నేను ఒక్కోసారి మగాణ్ని మాయలో పడెయ్యటానికి ప్రయత్నిస్తాను కానీ నా మాయలో వాణ్ని పడెయ్యటం కాక నేనే వాడి ఆకర్షణలో పడిపోతూ ఉంటాను. ఇది నాకున్న పెద్ద వీక్ నెస్.
ఒకప్పుడు మీ వరపుత్రుడైన అర్జునుడు స్వర్గానికి వచ్చినప్పుడు అతణ్ని చూసి వావివరసలు మర్చిపోయి మనసు పారేసుకున్నాను. పైగా అతను నాకు లొంగ లేదని శపించాను. పాపం ! ఆ వీరాధివీరు డెంత బాధపడి పోయాడో! అతని ముఖంలోని మగసిరి, ఆ కోర మీసాల అందం , ఆ చూపుల బాణాల చురుకుదనం ఇప్పటికీ నా కళ్లలో మెదులుతున్నాయి. అలాగే ఇప్పుడు మళ్లీ ఆ చపల మహర్షికి లైనెయ్య బోయి నేనే ఆయన లైన్ లో పడిపోయి తిరిగి మీ దగ్గరికి రాలేనేమో ! అని భయం. ఇక్కడ ఒక అప్సరస పోస్ట్ ఖాళీ అవుతుందని భయం. వేరే ఏమీ లేదు ” అంటూ చల్లగా చెయ్యిచ్చింది ఊర్వశి.
“చీ ! హోప్లెస్” అనుకున్నాడు దేవేంద్రుడు. “అయినా విశ్వామిత్రుడి లాంటి వాణ్ని బుట్టలో వేసిన మేనక ఉండగా వీళ్లెందుకు?” అనుకొని మేనకకి కబురు పెట్టాడు.
ఇక మేనక వయ్యారంగా చెప్పిన హాట్ డైలాగులు- “స్వామీ ! ఇంతకీ నేను స్వర్గలోకంలో ఉద్యోగం చేస్తున్నట్టా ? భూలోకంలో చేస్తున్నట్టా ? ఇలా ప్రతి మహర్షీ తపస్సు చేస్తూ ఉండటం , వాళ్ల తపస్సులని భగ్నం చెయ్యటానికి నా అపురూపమైన మేని సొగసుల్ని అర్పించటం , వాళ్ల ముసలి గడ్డాలకీ, మీసాలకి నా అధరాలు అందించటం, చివరికి వాళ్లతో కడుపు చేయించుకోవటం. ఇంత చేసినా వాళ్లు బ్రహ్మర్షులు కాకుండా మనమేమన్నా ఆపగలిగామా ? అసలు వీళ్లు మా కోసమే తపస్సులు చేస్తున్నారల్లే ఉంది. వాళ్ల కోసం మా అందాన్ని పాడు చేసుకోదల్చలేదు. హాయిగా పిల్లా పాపా లేకండా ఇలా బతకనివ్వండి” అంటూ పాతపురాణమంతా తిరగేసే సరికి నోరెత్తలేక పోయాడు దేవేంద్రుడు . తరుణోపాయం చెప్పమని బృహస్పతిని వేడుకొన్నాడు.
“చింతించకు దేవేంద్రా ! ముల్లుని ముల్లుతోనే తీద్దాం. భూలోకమహర్షిని భూలోక కాంతలతోనే లొంగదీద్దాం” అంటూ ఆకాశమార్గాన భూలోకంలో చపలమహర్షి తపస్సు చేస్తున్న కుటీరప్రాంతానికి హుటాహుటిన చేరుకొన్నాడు బృహస్పతి. ఆ పరిసరప్రాంతాలలో అప్సరసలని తలదన్నే అందంతో మెరిసిపోతున్న ఒక లేమని చూసి తనని తానే నిగ్రహించుకొని ఆమె ముందు హఠాత్తుగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు దేవగురువు. కళ్లు మిరుమిట్లు గొలిపే ఎన్నడూ తెలియని ఆ దివ్యరూపాన్ని చూసి ఆ అబలకి కళ్లు బైర్లు కమ్మి స్పృహ కోల్పోయి దమిక్కిన కిందపడి పోయింది . ఆమె ముఖంపై కాసిని నీళ్లు చల్లి స్పృహతెప్పించి ” భయపడకు సుందరీ ! నేను దేవగురువైన బృహస్పతిని ” అన్నాడు బృహస్పతి.
అది విని ఆమె మళ్లీ స్పృహ తప్పటానికి సిద్ధ పడుతుంటే కాసిని మంచినీళ్లిచ్చి ఆమె భయం పోగొట్టి ఆమెతో ఒక పాదాభివందనం పొంది చెప్పసాగాడు బృహస్పతి.
సమస్య అంతా వివరించి ” సుందరీ ! నీవు ఆ మహర్షిచెంత భక్తురాలిగా స్థానం సంపాదించి , ప్రతిదినమూ ఆయనతో కొంత కాలక్షేపం చేసి ఆయనకి నీపై మోహం కలిగించాలి. అందుకు ప్రతిఫలంగా నువ్వు జీవితాంతం యౌవనంతో ఉండేటట్లు, ప్రపంచసుందరిగా నిన్ను లోకమంతా గుర్తించేటట్లు వరమిస్తాను. మహర్షిని వరించిన కారణంగా నీ భవిష్యత్ వివాహం లో పాతివ్రత్యభంగదోషం రాకుండా వరమిస్తాను. నీకు మన్మథుని వంటి భర్త లభిస్తాడు. దేహాంతాన స్వర్గానికి వస్తావు ” అంటూ వరాలు గుప్పించాడు దేవగురువు. “దైవాజ్ఞ శిరోధార్యం స్వామీ” అంటూ చపల మహర్షి ఆశ్రమానికి బయలుదేరింది ఆ భూలోక సుందరి.
* * * * *
“స్వామీ ! నా పేరు చంచల . నాకు ఆధ్యాత్మిక జిజ్ఞాస కలిగింది. మీ పాదసేవకి అనుమతివ్వండి. ప్రతి దినం తమ ఆశ్రమానికి వచ్చి పరిచర్యలు చేస్తూ మీ బోధలు వింటాను” అంది మహర్షి పాదాలు పట్టుకొని. చిరునవ్వుతో అంగీకారం తెలిపాడు మహర్షి.
ఆనాటి నుంచి మహర్షికి ఆహారం సమకూర్చటం, స్నానానికి నీళ్లు పెట్టటం , మహర్షి తపస్సు నుంచి కళ్లు తెరవగానే ఆధ్యాత్మికసందేహాలు అడగటం చంచల దినచర్య అయింది.
ఒక రోజు ” స్వామీ ! మీ ఇంద్రియనిగ్రహం చూస్తే నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలుగుతోంది. అందం చందం లేని కోతి వెధవలు కూడా నాలాంటి వయస్సులో ఉన్న స్త్రీని చూస్తే అతిగా ప్రవర్తిస్తారు. కానీ ఇంత అందంగా ఉన్న మీరు, తేజస్సుతో అలరారే మీరు నా వంక కన్నెత్తి కూడా చూడరు. మీరెంత గొప్పవారో ! మీరంటే నాకు చాలా అభిమానం ” అంది.
గంభీరంగా నవ్వి గడ్డం సవరించుకున్నాడు మహర్షి. తిరిగి తపస్సులోకి వెళ్లాడు. తపస్సు చేస్తున్నప్పుడు మహర్షికి ఫాలభాగంలో ఒక వెలుగు కనిపించేది కానీ ఈ సంభాషణ అయ్యాక విచిత్రంగా వెలుగుతో పాటు చంచల రూపం కనిపించ సాగింది.
చపల మహర్షి తన అసమానమైన నిగ్రహశక్తితో ఆమె రూపాన్ని ధ్యానం నుంచి తొలగించుకున్నాడు . ఆరు నెలలపాటు ఆయన నిగ్రహం సడలలేదు. కానీ అడపా దడపా ఆమె తన అందాన్ని, తేజస్సుని , జ్ఞానాన్ని మెచ్చుకొంటూ ఆయన మనస్సులో ఒక జ్ఞాపకంగా ఎదగ సాగింది.
“చంచలా! నువ్వు వయస్సులో ఉన్న స్త్రీవి. నీ సేవలు పొందటం నా తపస్సుకి క్షేమం కాదు. దయ చేసి ఇకపై నీవు మా ఆశ్రమానికి రాకు” అన్నాడు చపల మహర్షి.
చంచల ముఖం ఎర్రబడి పోయింది. ఎక్కెక్కి ఏడుస్తూ ” స్వామీ ! నన్నింత నిరాదరిస్తారా ! మీవంటి మహర్షుల తపస్సుకి స్త్రీలు అడ్డమౌతారా ! ఇకపై ఎన్నడూ ఈ మాట అననని నాకు ప్రమాణం చెయ్యండి” అంటూ మహర్షి చేతిని తన కోమలహస్తం లోకి తీసుకొని తన వేళ్లతో ఆయనలో మృదుమధుర రాగాలు పలికించింది.
ఆనాటి నుంచీ చంచల తనని పొగిడినప్పుడల్లా ఆమెని వారించక పోగా చపలుడు కూడా ఆమెని మెచ్చుకొనే స్థాయికి చేరుకొన్నాడు. నువ్వు రంభవి, మేనకవి అంటూ మెచ్చుకొనే వాడు.ఇలా మెచ్చుకొంటూ తనని తాను సమర్ధించుకొనేవాడు. “నేనేమీ అసభ్యంగా ప్రవర్తించలేదు కదా! నన్ను మెచ్చుకొన్న స్త్రీని నేను మెచ్చటం తప్పెలా అవుతుంది ? పైగా అలా మెచ్చుకోటమే న్యాయం” అని . కానీ చంచలకి మాత్రం మహర్షి నెమ్మదిగా ప్రేమలోకి జారాడని అర్ధమయ్యింది.
ఒకరోజు “స్వామీ ! నేను మీ తపస్సుకి ఆటంక మౌతున్నానేమో ! ఇక నుంచీ నేను రావటం మానేద్దామని అనుకుంటున్నాను. అంది చంచల.
“చంచలా! నీ వల్ల నా తపస్సుకి భంగం లేదు. పైగా నీ సేవల వల్ల నా తపస్సు నిర్విఘ్నంగా నడుస్తోంది. నిన్ను వదులుకోవటం నాకు సమ్మతం కాదు.” అంటూ చెయ్యి పట్టుకు బతిమాలాడు చపలుడు. “సర్లెండి” అంటూ మొహమాటం నటించి అంగీకరించింది చంచల.
ఆనాటి నుంచీ వారి మధ్యన ఒక దాగుడు మూతల ఆట మొదలైంది. ” నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను ” అని అనకుండా ప్రేమని వ్యక్తం చేస్తుంది చంచల. ఒక ప్రక్కన ప్రేమలో కూరుకుపోయి కూడా ప్రేమించినట్టూ పైకి కనిపిస్తే తన మహర్షిత్వం ఎక్కడ అభాసు పాలౌతుందో అని భయపడుతూ ఆ ప్రేమ అనే రెండక్షరాలని ఆమె ద్వారానే పలికించాలనేది చపలుని ప్రయత్నం. ఆయన తనని మరో విధంగా కూడా సమర్ధించుకున్నాడు. “ఇంత తపస్సు చేసిన నేను ఒకటి రెండుసార్లు చంచలతో సుఖిస్తే మాత్రం తప్పేమిటి ? విశ్వామిత్రమహర్షిలాంటి వాడే అలా చేసి మళ్లీ తపస్సు చేసి బ్రహ్మర్షి అవలేదా ? అని. “ఐనా ఇష్టం లేని స్త్రీని అనుభవిస్తే పాపం కానీ ఇష్టపడే స్త్రీ తో తప్పెలా అవుతుంది ? పైగా ఆమెని అసంతృప్తికి గురి చెయ్యటమే హింస అవుతుంది” అని కూడా సమర్ధించుకున్నాడు.
* * * *
ఒకనాడు బద్ధకంగా వొళ్లు విరుచుకుంటూ తన మేని వంపుల్ని బహిర్గతం చేస్తూ ” స్వామీ ! ఈ రోజు నాకు వొళ్లు నెప్పులుగా ఉంది” అంటూ వయ్యారంగా పడుకొని మెలికలు తిరగసాగింది చంచల.
“చంచలా ! ఏమిటీ ! నీకు ఆరోగ్యం బాగుండ లేదా ? జ్వరం వచ్చిందా ?” అంటూ అప్రయత్నంగా ఆమె చెంపపై చెయ్యి వేశాడు చపలమహర్షి.
“చీ !” అని సిగ్గుపడుతూ చెయ్యి పక్కకి తీసింది చంచల.
“సిగ్గు పడకు చంచలా ! అంటూ ఆమె చేతులనీ కాళ్లనీ వత్తసాగాడు చపలుడు.ఆమె అభ్యంతర చెప్పకుండా సిగ్గు నటించటం మొదలెట్టింది. మోహావేశంలో పూర్తిగా మునిగిపోయిన మహర్షి క్రమంగా తన తనువుని ఆమె ప్రక్కన చేర్చి శయనించాడు.
తోక తొక్కిన తాచులా లేచింది చంచల. “చీ దుర్మార్గుడా ! నీ అసలు నైజం తెలియక నువ్వొక మహర్షి వనుకొన్నాను. నువ్వు పచ్చి కాముకుడివి. నీ వల్ల నా జీవితం అపవిత్రమై పోయింది . నీ సంగతి లోకమంతా తెలియజేస్తాను ” అంటూ అడ్డమైన తిట్లూ తిట్టి చరచరా వెళ్లిపోయింది చంచల .
ఎన్నడూ స్త్రీ స్నేహమే ఎరుగక ఒక్క స్నేహంతోనే ప్రేమలో పడిపోయిన చపలమహర్షి అటు తపస్సు భగ్నమై, ఇటు స్త్రీ ప్రేమ భంగమై ఒక్కమారు కొయ్యబారి పోయాడు. అతనికి మతి భ్రమించింది. ఇక “బ్రహ్మ సత్యం . జగన్మిధ్య. కాదు కాదు జగత్తు సత్యం. బ్రహ్మ మిథ్య . కాదు కాదు. రెండూ మిధ్య. చంచల మిధ్య. అసలు నేనే మిధ్య అని వెకిలి నవ్వులు నవ్వుతూ వనాలవెంట పడి పరుగులు తీయసాగాడు.
చపలుని తపస్సు తగ్గుతుండగా క్రమంగా స్వర్గలోకపు టెంపరేచర్ తగ్గి ఈ సంఘటనతో పూర్తి నార్మల్ కొచ్చేసింది.
తన ముందు తిరిగి ప్రత్యక్షమై మెచ్చుకొన్న బృహస్పతితో ” స్వామీ ! మీ అప్సరసలకంటే మా భూలోకంలో ఉన్న కొందరు కాంతలం చాలా తెలివైనవాళ్లం . ఫర్ ఎగ్జాంపుల్ “ఇదే మీ మేనకో రంభో ఐతే వాళ్ల తపస్సులని భంగం చేసినా భౌతికసుఖాన్ని ఇస్తారు. అది అనుభవించి ఆ మహర్షి మళ్లీ తపస్సు చేస్తాడు. కానీ నాలాంటి వాళ్లు ఆధ్యాత్మిక జీవితాన్ని భ్రష్టం చేస్తారు. భౌతిక సుఖాన్నీ ఇవ్వరు.అది చెడగొడతారు.ఇది ఇవ్వరు. ఇక జన్మలో ఆ చపలుడు తపస్సు చెయ్యలేడు. ఇది పర్మినెంట్ సొల్యూషన్ . ఇక మీరిచ్చిన వరాలు ఖాయమేగా ? అంది”.
“అహో ! నీ చాకచక్యం అమోఘం సుదతీ ! మా దేవవరాలకి తిరుగుండదు” అని అంతర్థానమయ్యాడు దేవగురువు.
ఆనాటి నుంచీ మహర్షులనీ , యోగీశ్వరులనీ కంట్రోల్ చెయ్యటానికి తమ అప్సరసల దివ్యశక్తుల్ని వృథా చేసే బదులు భూలోకపు హ్యూమన్ రిసోర్సెస్ నే ఉపయోగించసాగారు దేవతలు. వీరి ప్రతాపానికి ఇప్పుడు తపస్సులు కొనసాగించగలవారు తగ్గి పోయారు. అప్సరసలకంటే వీరే ఎక్కువ తెలివైన వారు కావటంతో అప్సరసల రాకలూ లేకుండా పోయాయి. ఇదీ అసలు కథ.

Print Friendly
Sep 01

“ఆమె అతడిని కొట్టింది” – హాస్యకథల పోటి – రెండవ బహుమతి

రచన: కె.ఎన్.మూర్తి

“వీర సుత్తి” పత్రికలో ఆ కథ చదవగానే “సుత్తిశ్రీ” కి పట్టలేని ఆవేశం వచ్చింది.
బీపీ పెరిగి కాసేపు మనిషి చెట్టు కొమ్మలా ఊగిపోయాడు.
“నా కథనే కాపీ కొట్టి బహుమతి గెలుచుకుంటావా సీతా ! నీ సంగతి చూస్తా! ఫేస్ బుక్ లో నిన్ను ఎండ గడతా! “అంటూ భీకర శపథం ఒకటి చేసి ఫేస్ బుక్ లోకి లాగిన్ అయ్యాడు సుత్తిశ్రీ అనబడే సుత్తి శ్రీధర్.
“వీర సుత్తి సంక్రాంతి ప్రత్యేక సంచిక పరమ చండాలంగా, అమిత అసహ్యకరంగా ఉందని రాయడానికి చాలా చింతిస్తున్నాను. రెండ్రోజులనుంచి కడుపులో గడబిడగా ఉందని గంతులేస్తున్న మా బావ గారి చేత బలవంతంగా పత్రికలోని కథలు ,కవితలు చదివించాను. అంతే అరగంటలో కడుపు క్లీన్ అయిపొయింది. ఇక బహుమతి పొందిన కథల విషయానికొస్తే వారం క్రితం తిన్న వంకాయ కూరను కూడా వాంతి చేసుకున్నాను. అలాంటి చెత్త కథలకు ,టైటిల్ మార్చి పంపిన కాపీ కథలకు బహుమతులు ఎలా ఇచ్చారో ఎంత జుట్టు పీక్కున్నా అర్ధం కాలేదు. బహుమతి పొందిన కథల్లో ఒకటైన “మొగుణ్ణి తన్నిన మగువ ” తెలుగు డబ్బా” పత్రికలో ఏడాదిక్రితం ప్రచురితమైన నా కథ “భర్తను కొట్టిన భార్య” కు కార్బన్ కాపీ అని చాలెంజ్ చేసి మరీ చెబుతున్నా. రచయిత్రి కుమారి సిగ్గులేని సీత సిగ్గు విడిచి, ఎగ్గు మరచి కథా చౌర్యానికి పాల్పడటం చాలా నీచమైన, ఘోరమైన నేరం. తెలుగు రచయిత్రుల కీర్తి ప్రతిష్టలను తెలుగుగంగ పాలు చేస్తున్న సీతకు బాగా గడ్డి పెట్టి ఆమెపై చట్ట పరమైన చర్య తీసుకోవాల్సిందిగా ఆ పత్రిక ఎడిటర్ గారిని కోరుతున్నాను. ” అని స్టేటస్ బాక్స్ లో గబగబా టైపు చేసి సీతను, వీరసుత్తి పత్రిక ఎడిటర్ ను, మరికొందరిని టాగ్ చేసి పోస్ట్ పెట్టేసాడు.
పది నిమిషాల్లో ఓ ఇరవై లైకులు వచ్చాయి. పదిమంది సీతపై విరుచుకుపడ్డారు.
‘కథా చౌర్యం సిగ్గుచేటు’ అని బుద్ధి చెప్పారు.
మరికొందరు ‘క్షమాపణ చెప్పాలి ‘ అని డిమాండ్ చేశారు.
కాసేపటికి వీర సుత్తి పత్రిక ఎడిటర్ కూడా పోస్ట్ చూసి స్పందించాడు.
“కథాచౌర్యం విషయమై సీతగారి వివరణ కోరడమైనది”అంటూ కామెంట్ పెట్టాడు.
ఎడిటర్ స్పందన చూసేక సుత్తిశ్రీ ఆవేశం కొంత తగ్గింది.
‘సీత ఏమి జవాబు పెడుతుందా’ అని గంట సేపు ఎదురు చూసేడు.
ఇక విసుగు పుట్టి లాగౌట్ అవుదామని అనుకుంటున్న సమయంలో ఒక ఫ్రెండ్ ఫోన్ చేసాడు.
“అన్నా! ఆ సీత నిన్ను బూతులు తిడుతూ పోస్ట్ పెట్టింది. . . చూడు”అని చెప్పాడు.
వెంటనే సీత టైమ్ లైన్ పై కి వెళ్ళాడు.
” సుత్తిశ్రీ ! నా కథ “మొగుణ్ణి తన్నిన మగువ” నీ ” భర్తను కొట్టిన భార్య” కథకు కార్బన్ కాపీ అంటూ నువ్వు పెట్టిన పిచ్చి పోస్ట్ చూసేక ఒళ్లంతా కారం పులిమినట్లైంది . ఇన్నాళ్ళకు రాక రాక నా కథకు ఓ బహుమతి వస్తే అసూయతో నీ కథను కాపీ కొట్టానంటూ పోస్ట్ పెడతావా? నువ్ గానీ నాముందు ఉంటే
చీపురు తిరగేసి జవాబు చెప్పేదాన్ని.
అయ్యా ఎడిటర్ గారూ! “వీర సుత్తి” పత్రికలో తన కథ సాధారణ ప్రచురణకు కూడా ఎంపిక కాలేదన్న దుగ్దతో మతి భ్రమించి ఏవేవో అవాకులు చవాకులు పేలిన సుత్తిశ్రీ మాటలు నమ్మకండి . అయినా ఉత్తరాలే సరిగ్గా రాయడం చేతకాని చవట సన్యాసి కథలు కూడా రాస్తాడంటే ఎవ్వరూ నమ్మరు. ఆయనేదో పెద్ద రచయిత అయినట్టు కొట్టక కొట్టక అయన కథనే కాపీ కొట్టాలా ?
గతంలో ఈ సుత్తిశ్రీ నన్ను ప్రేమించానంటూ వెంటబడి చెప్పు దెబ్బలు తిన్నాడు. అది మనసులో పెట్టుకుని ఇలా అసత్య ప్రచారం చేస్తున్నాడు. ఇతగాడి అకౌంట్ ను బ్లాక్ చేయమని ఈవేళే జుకెన్ బర్గ్ కి కూడా ఫిర్యాదు చేస్తున్నా.
పారితోషకం వెంటనే పంపుతారా ?లేదా ??” అంటూ ఘాటుగానే పోస్ట్ పెట్టింది సీత.
అది చూసాక సుత్తిశ్రీ కి తిక్క రేగిపోయింది.
ఫేస్ బుక్ ఫ్రెండ్స్ లో తన అనుచరులకు ఈ విషయం చెప్పాడు.
మరు నిమిషంలో వాళ్లంతా సీత మీద కామెంట్లతో ఎదురు దాడికి దిగారు.
“కథను కాపీ కొట్టిందేకాక అవాకులు చవాకులు పేలతావా ?
నీలాంటి వాళ్ళు ఉండబట్టే కాపీ క్యాట్స్ పెరిగి పోతున్నారు.
సుత్తిశ్రీ లాంటి రచయితను బట్టుకుని సన్యాసి అంటావా ?
నువ్వే ఆడ సన్యాసివి. మీది దొంగల వంశం.” ఆంటూ కామెంట్ల రూపంలో సీతను తిట్టి పోసారు.
ఈ కామెంట్లు చూసి సీత వర్గం కూడా రెచ్చిపోయింది.
“గతంలో తిన్న చెప్పు దెబ్బలు చాలవా ?
పిచ్చి పిచ్చి పోస్టులు పెడితే డొక్క చించి డోలు కడతాం.
మహిళలంటే అంత చులకనా ?
గాజులు తొడుక్కున్న చేతులతోనే గన్నులు పడతాం.
పిచ్చ వేషాలు వేస్తే . . . . . . . కట్ చేస్తాం . . . ఖబడ్డార్ “అంటూ హెచ్చరిస్తూ కామెంట్లు పెట్టారు.
అవి చూసేక సుత్తిశ్రీ అగ్గిమీద గుగ్గిలమయ్యాడు.
కాసేపు కాలు కాలిన పిల్లిలా అటు ఇటు తిరిగి ఆతర్వాత రెండు పెగ్గులు బిగించాడు.
ఈ సీతకు గట్టి జవాబు ఇవ్వాలి అనుకుని తన టైంలైన్ పై కొచ్చాడు .
“ఎడిటర్ జీ, ఆడదని సహిస్తుంటే ఆ సిగ్గులేని సీత రెచ్చి పోయి ఏవేవో మొరుగుతోంది . తెలుగుదేశంలో ఇంకెవరూ దొరకనట్టు కోతిలా ఉండే ఆ నాతిని ప్రేమిస్తూ వెంటబడ్డానంటే నమ్మేంత వెర్రి వాజమ్మలు ఇండియాలో లేరు. ఆమె నన్ను చెప్పుతో కొట్టిన మాట పచ్చిఅబద్దం. ఆరోజు నన్ను కేవలం చెంప దెబ్బ మాత్రమే కొట్టిందని తెలియ జేస్తున్నాను. కావాలంటే ఆ నిజాన్ని నిరూపించుకోగలను. పారితోషకం అసలు రచయితనైన నాకు పంపడం న్యాయం. వెంటనే పంపండి . అలా కాని పక్షంలో మీ మీద, ఆమె మీద కోర్టులో కేసు వేయగలను. ” అంటూ టైప్ చేసి పోస్ట్ పెట్టాడు. మళ్లీ అందరిని టాగ్ చేసేడు.
యధావిధిగా కాసేపు సుత్తిశ్రీ ఫ్రెండ్స్, సీత ఫాలోయర్ల మధ్య కామెంట్ల యుద్ధం జరిగింది.
కొందరైతే ఎందుకు మధ్యలో మమ్మల్ని టాగ్ చేస్తున్నారు అంటూ అటు సీత ఇటు సుత్తిశ్రీ లపై మండి పడ్డారు.
ఈ రచ్చ , రభస భరించలేక వీర సుత్తి ఎడిటర్ కూడా ఒక పోస్ట్ పెట్టాడు .
“అయ్యా . అమ్మా. . మీ ఇద్దరిలో కథ ఎవరి సొంతమో తేల్చుకుని తెలియ చేస్తే వారికే పారితోషకం పంపుతాం. మీ ఇద్దరు మీ పనికి మాలిన పోస్టులకు నన్ను టాగ్ చేయకండి. “అంటూ హెచ్చరిక జారీ చేసాడు.
దీనిపై సీత స్పందిస్తూ “తెలుగువారి అభిమాన రచయిత్రిని కాబోతున్న నన్ను కోతి, గీతి అంటాడా ?వాడే కొండ ముచ్చు. పారితోషకం నాకే పంపండి. “అంటూ కామెంట్ పెట్టింది.
అది చూసి సుత్తిశ్రీ “వేలాది మంది అభిమానులున్న ఓ ప్రముఖ రచయితను పట్టుకుని ఆ సీత ముచ్చు గిచ్చు అంటుందా ? ఆవిడే కోతి, కొండముచ్చు, కోడి, పకోడీ వగైరా వగైరా . . . వారంలో మీనుంచి పారితోషకం అందుతుందని భావిస్తున్నాను. “అంటూ కౌంటర్ కామెంట్ పెట్టాడు.
వీళ్ళిద్దరూ పోటాపోటీగా కామెంట్లు పెడుతున్న క్రమంలో సంతాన పిళ్ళై అనే అతను ఒక కామెంట్ పెట్టాడు.
“వణక్కం !”మొగుణ్ణి తన్నిన మగువ” కథ నాదంటే నాదని తిట్టుకుంటున్న సీత, సుత్తిశ్రీ గార్ల పోస్టులు, కామెంట్లు చదివి ఆశ్చర్యబోయాను. ఆ కథ ఎంత గొప్పగా ఉంటుందో అన్న ఆసక్తితో గంట క్రితమే “వీర సుత్తి” పత్రిక సంపాదించి కథ చదివి షాక్ తిన్నాను.
అసలు ఆ కథ రాసింది వారిద్దరూ కాదు. . . నేనే!”అవళ్ అవనై అడిత్తాళ్”(ఆమె అతడిని కొట్టింది) పేరుతో ఒక తమిళ పత్రికలో ఆ కథ పబ్లిష్ అయింది. నా అనుమతి లేకుండా సుత్తిశ్రీ ,సీత గార్లు తెలుగులోకి అనువదించి తమ పేర్లతో తెలుగు డబ్బా, వీర సుత్తి పత్రికలకు పంపడం చట్టరీత్యా నేరం . ఆ ఇద్దరినీ మూడు చెరువుల నీళ్ళు త్రాగించి ముప్పు తిప్పలు పెట్టనిదే ఊరుకోను.
మూల రచయితను నేనే కాబట్టి “దయవు సెయిదు ఒడ నెపరిసు అనుపుంగళ్ “(దయచేసి పారితోషకం పంపండి )”
ఆ కామెంట్ చూడగానే అక్కడ సీత ,ఇక్కడ సుత్తిశ్రీ ఇద్దరూ ఫేస్బుక్ నుంచి జంప్.
ఇద్దరి ఫాలోయర్స్ కూడా సైలెంట్ అయి పోయారు .
ఆ వెంటనే “వీర సుత్తి” ఎడిటర్ స్పందించాడు .
” పిళ్ళైగారి కామెంట్ ను బట్టి “మొగుణ్ణి తన్నిన మగువ ” కథారచయిత ఎవరో తేలిపోయింది. కావున పారితోషకం పంపదలిస్తే ఎప్పటికైనా ఆయనకే పంపుతామని తెలియచేస్తున్నాం. కథా చౌర్యానికి పాల్పడిన సీత, సుత్తిశ్రీ గార్ల కథలు ఇకపై “వీరసుత్తి”లో ప్రచురించబోమని ప్రకటిస్తున్నాం. ” అంటూ కామెంట్ పెట్టి హమ్మయ్య అనుకున్నాడు.

Print Friendly
Sep 01

ఫ‌ట్‌…..ఫ్లాప్‌…..ప‌ర‌మ‌చెత్త‌…..వావ్‌ – హాస్యకథల పోటి – రెండవ బహుమతి

రచన: ముచ్చర్ల రజనీ శకుంతల

హీరో, విల‌న్, హీరోయిన్‌, డైరెక్ట‌ర్‌, ప్రొడ్యూస‌ర్ మైకుల మీద మైక్ ట్రైస‌న్ మాదిరిగా ఫిటింగ్‌లు మొద‌లుపెట్టారు. టీవీఛానెల్స్ వాళ్లు చిద్విలాసంగా …. మ‌ర్డ‌ర్ జ‌రుగుతుంటే….ఆ మ‌ర్డ‌ర్‌ని ఏ యాంగిల్‌లో తీయాలి…. మ‌ర్డ‌ర‌వుతున్న వ్య‌క్తి ఫీలింగ్స్‌ని ఎలా క‌వ‌ర్ చేయాలి…. ఈ మ‌ర్డ‌ర్ మీద జ‌నం అభిప్రాయాలు ఎలా క‌రెక్ట్ చేయాలి…అని ఆలోచిస్తున్నంత చిద్విలాసంగా తిల‌కిస్తున్నారు.
*ఫ‌ట్టు…….ఫ్లాపు* అన్నాడు
వెధ‌వ డైరెక్ట్ * ప‌ర‌మ‌చెత్త‌* అన్నాడు
హీరోయిన్ * తూ…..యాక్* అంది

ఛానెల్స్ వాళ్లు వాళ్ల వంక చూసి “ మీరట్లా పోట్లాడుకోవ‌ద్దు. ఆ డ్యూటీ మాది……వివరంగా వ‌న్ బై వ‌న్ చెప్పాలి. లేదంటే నేను ~ లైవ్ ~ ఇవ్వ‌నంతే. ….” ఓ యాంక‌ర‌మ్మ మూతి చిగించి చెప్పింది. అప్ప‌టికే ఆ చోర్యాన్ని ప‌నీ పాట వ‌దిలేసి కాలాక్షేపాన్ని చూస్తోన్న జ‌నం ~ వాట్ నెక్ట్స్~ అన్న క్యూరియాసిటితో ఉన్నారు.
మెయిన్ స్ట్రీమ్‌లోకి వ‌చ్చి ఫ్లాష్ బ్లాక్ స్ర్కీన్ ప్లేని ఓపెనింగ్ షాట్‌తో మొద‌లుపెడితే…
* * *
తొక్కేం కాదూ…. సినిమా విడుద‌లై అప్ప‌టికి ముప్పై నిమిషాలు గ‌డిచాయి. టైటిల్స్ ప‌డ్డ నాలుగు నిమిషాల‌కే జ‌నం అసెంబ్లీ స‌మావేశాలు చూస్తున్న‌ట్లు అస‌హ‌నంగా ఫీల‌య్యారు. బ‌య‌టేమో ఛాన‌ళ్ల వాళ్లు ఎప్ప‌టిక‌ప్పుడు ఇంటర్వెల్లు అవుతుందా ? మైకు ప్రేక్ష‌కుల ముందుపెడుదామా ? అన్న ఆసక్తితో చూస్తున్నారు.
అల్రెడీ ఇలాంటి టీవీ క‌వ‌రెజ్‌ల కోసం కొంద‌రు `క‌వ‌రెజమ్మ‌లు…., క‌వ‌రెజ‌య్యాలు మ‌న‌సులో ఫిక్స‌య్యారు. కెమెరా ఆన్ అవ్వ‌గానే, మైక్ నోటి ముందుకు రాగానే “క‌త్తి… ప‌క్కా……హండ్రెడ్ డేస్ ` అనాల‌న్న `యావ ` వాళ్ల మొద‌ళ్ల‌లో ఫెవికాల్‌లా ఫిక్స‌యిపోయింది.
స‌రిగ్గా అప్పుడే సినిమా యూనిట్ ప్రెస్‌మీట్ పెట్టి ` ప్రెస్‌మీట్‌`లో ( తాజా మాంసం)తో లంచ్ అరెంజ్ చేసింది. భ‌లే మంచి `కాస్ట్‌లీ` బేరం అనుకుంటూ… ఛానెల‌మ్మ‌లు, ఛాన‌ల‌య్య‌లు ప‌రుగో ప‌రుగు.
ఇక్క‌డే రివ‌ర్స్‌గేర్ మొద‌లైంది. క్ల‌యిమాక్స్ ముందే చూపించిన‌ట్టు….. ఓపెనింగ్ షాట్ క్ల‌యిమాక్స్‌లో వ‌చ్చిన‌ట్టు `అటుఇటు` అయింది.
* * *
ప్రొడ్యూస‌ర్ నెత్తిమీద ఉన్న `గుడ్డ‌` అన‌బ‌డే క‌ర్చీఫ్‌ని మొహానికి అద్దుకుంటూ ` మైకందుకొని…. నేనింత వ‌ర‌కు ఇలాంటి చంఢాల‌మైన సినిమా తీయ‌లేదు. మా యూనిటోల్ల‌ని నాకే ప‌రేషాన్…..ఒక్క‌నా…. ( ఓ సెన్సార్ ప‌దం ఉప‌యోగించి ) స‌హ‌క‌రించ‌లేదు. హీరోయిన్‌కి ఎప్పుడు ఫ్లైట్ టికెట్ బుక్ చేశారా ?, రెమ్యూన‌రేష‌న్ ఇస్తున్నారా ? పేక‌ప్ చేబుతారా ? నా బాయ్‌ఫ్రెండ్‌కి రూం బుక్ చేసారా ? అంటూ స‌తాయింపు
వెంట‌నే హీరోయిన్ కొర‌కొర చూసింది.
“ తెలుగులో ఒక్క ప‌దం అర్థ‌మైతే ఒట్టు…..ఎక్స్‌పోజ్ అన‌గానే రెడీ…. హిందీలో ఇంగ్లీష్ మిక్స్ చేసి, త‌మిళాన్ని తాళింపు వేసి ఏదో ఒక‌టి గొణుక్కుంటే అదే షాట్‌, వ‌న్‌మోర్ టేక్ లేకుండా చచ్చిన‌ట్టు ఒకే చేశాం. డ‌బ్బింగ్‌లో క‌వ‌ర్ చేయ‌లేక, మా బ‌డ్జెట్ చినిగి చేటంత అయింది“ ప్రొడ్యూసర్ చెప్పాడు.
వెంట‌నే హీరోయిన్ మైక్ లాక్కొని “ బ‌హుత్ అబ‌ద్దం హై…. ఫ్రాడ్ హై… ద‌ట్ ప్రొడ్యూస‌ర్ బాయ్ వేరీ బ్యాడ్‌…ఫ‌యిట్‌కు అని చెప్పి, ట్రైన్‌కు `టికెట్` బుక్ చేశాడు. హై……రెమ్యూన‌రేష‌న్ స‌గం ఎగ్గొట్టాడు హై “ వ‌ర‌గ‌స్తూ చెప్పి, డైరెక్ట‌ర్ వైపు చూసి “ ద‌ట్ డైరెక్ట‌ర్ ఎక్స్‌పోజ్ అంటూ ఎప్పుడూ చొంగ కార్చడం హై…… హీరో వేధించాడు హై….. నేను ప్రొడ్యూస‌ర్ కౌన్సిల్‌కు పిర్యాదు చేస్తాను హై…. బ‌హుత్ చెత్త సినిమి హై…..“ అంటూ రిలాక్స‌యింది.
హీరో లేచి పెట్టుడు మీసం తీసేసి “ స‌బ్జెక్ట్ చెప్ప‌కుండా మోసం చేశారు. ఏం తీసారో…. నేనేం చేశానో నాకే తెలియ‌దు…. నా లైఫ్‌లో ఇంత వ‌రస్ట్ సినిమా ఫ‌స్ట్ టైమ్ చేశాను. మీరు చూసి చెప్పండి. ఎంత చెత్త సిన్మానో… అంటూ చంకలు గుద్దుకొని కూచున్నాడు.
అప్పుడు లేచాడు డైరెక్ట‌ర్‌ “ ప్చ్‌…. ప్రొడ్యూస‌ర్ డ‌బ్బుల‌కు క‌క్కుర్తి ప‌డ్డాడు. సిమ్లాలో తీద్దామంటే నాలుగు ఐస్ గ‌డ్డ‌ల‌ను మార్చురీలో నుంచి సెకండ్ హ్యాండ్‌కు కొనుక్కొచ్చి ఘాట్ చేయ‌మ‌న్నాడు. హీరోకు షూస్ లేవు….. సాక్స్‌తో అడ్జ‌స్ట‌య్యాడు. మూడు, నాలుగు, ఎనిమిది, ప‌న్నెండు రీళ్ళ‌లో మీకే తెలుస్తుంది.
అబ్బో……. హీరోయిన్ అయితే…..చ‌చ్చాం….. `నువ్వు నాకు న‌చ్చావు` అని డైలాగ్ చెప్ప‌మంటే… “నువు నాకు నాకితే చ‌చ్చావు“ అంటుంది. టేకు మీద టేకులు మా పాట్లు ఎవరికి చెప్పుకోవాలి. ఇలాంటి చెత్త క‌థ ఇంత‌వ‌ర‌కు క‌న‌లేదు, విన‌లేదు అని చెప్పి శాంతించాడు డైరెక్ట‌ర్‌
* * *
టీవీ చానెల్స్ వాళ్లు మొహాల్లో బ్ల‌డ్ డ్రాప్స్. లైవ్ చూస్తోన్న జ‌నంలో క‌ల‌క‌లం. వెంట‌నే టీవీలో మూడున్న‌ర పావు……. ఈ చెత్త సినిమా మీద మీ అభిప్రాయం మాకు య‌స్ఎంయ‌స్ చేయండి అంటూ స్క్రోలింగ్ వ‌చ్చేసింది. టీవీ ప‌ద్దెనిమిదిన్న‌ర రంగంలోకి దిగి థ‌ర్టీన్ మినిట్స్ పొగ్రాం మొద‌లెట్టింది. రెగ్యూల‌ర్‌గా వ‌చ్చే దాన‌య్యాలు, దాయ‌మ్మ‌ల‌తో ఫెస్ టూ ఫెస్‌.
చెత్త సిన్మాలు ఎన్ని ర‌కాలు… ఇప్ప‌టి వ‌ర‌కు వ‌చ్చిన చెత్త సిన్మాలు ఎన్ని…. చెత్త సిన్మాల‌కు ఏయే దేశాలు ఉత్త‌మ చిత్రం అవార్డు ఇస్తుంది. అంటూ చెత్త చెత్త డిటైల్స్‌తో ఊద‌ర‌గొట్టారు.
అప్ప‌టికూ ఇంటర్వల్ అయింది. కొంద‌రు రంగంలోకి దిగారు.
“ సినిమా ఎలా ఉంది ? “ అని యాంక‌ర‌మ్మ అడిగింది.
“ ఫ్లాప్‌……“ అన్నారొక‌రు.
“ చెత్త‌……..“ మ‌రొక‌రు.
“ ఫ‌ట్‌………“ ఇంకొక‌రు
ఇలా సాగాయి కామెంట్స్. తెలుగు టీవీ ప్రేక్ష‌కుల చ‌రిత్ర‌లో ఇలా ఓ సినిమా గురించి రానందున ప్రేక్ష‌కుల‌కు, ప్రేక్ష‌క‌య్య‌ల‌కు క్యూరియాసిటీ పెరిగింది.
అప్ప‌టికే ప్రొడ్యూస‌ర్ “ తొక్కేం కాదు…….“సినిమా గురించే టాక్‌..
* * *
అప్ప‌టికే రీళ్ళ‌ను డబ్బాల్లోకి ఎక్కించి, చెత్త బుట్ట‌లోకి ఎక్కించాల్సిన సినిమా రీళ్ల డబ్బాలు ఒక్క‌సారిగా ఒళ్లు విరుచుకున్నాయి.
“ ఇంత చెత్త సినిమా ఎలా ఉంటుందో చూద్దామ‌ని వచ్చే జ‌నంతో మ్యాట్నీ ఆట స‌గం హాల్ నిండితే, మొద‌టి ఆట ముప్పావు…. రెండో ఆట ఫుల్‌….
రెండో రోజు జ‌నం వ‌చ్చారు. మూడో రోజు హౌస్ ఫుల్‌…. ఈ లోగా ఓ ప‌త్రిక ప్ర‌క‌ట‌న‌…. ఫ్లాఫైన మూడ‌వ రోజు సినిమా తొక్కేం కాదు…. ప్ర‌క‌ట‌న‌. ద‌య‌చేసి ఇలాంటి చెత్త సినిమా చూడొద్దంటూ అండ‌ర్‌లైన్ సెంటెన్స్‌.
` ఎంత చెత్త సినిమా అంటే…. మా చెత్త సినిమా ` తొక్కేం కాదూ` గురించి ఒక్క వాక్యంలో రాసి మేమిచ్చే `చెత్త` బ‌హుమ‌తి అందుకొండి అంటూ టీవీ ప్ర‌క‌ట‌న‌లు.
అంతే…వీక్‌లోగా `వ‌న్‌వీక్‌` కూడా ఆడ‌ద‌న్న వీకెస్ట్ సినిమా. మొద‌టి వీక్ నుంచి హండ్రెడ్ వీక్స్ వ‌ర‌కు దూసుకెళ్లింది. చెత్త సినిమాను చూడ‌ల‌నుకునే జ‌నం ఎక్క‌వ‌య్యారు. నెగిటివ్ ప‌బ్లిసిటీనా….మ‌జాకా…..
* * *
తొక్కేం కాదు….సినిమా వంద‌వ వారం ఉత్స‌వాలు మొద‌ల‌య్యాయి. ప్రెస్ వాళ్ల‌ను పిలిచారు. ప్రొడ్యూస‌ర్ కారులో బ‌య‌ల్దేరాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే ప్రొడ్యూస‌ర్‌కి యాక్సిడెంట‌యింది. మోకాల్లో ఉన్న మొద‌డుకు డామేజీ అయింది. అయినా అలానే ఆ ప్రెస్‌మీట్‌కు వ‌చ్చాడు.
* * *
డియ‌ర్ ఫ్రెండ్స్‌….!
చెత్త సినిమా అని మేము నెత్తి నోరూ కొట్టుకొని చెప్పినా… మా సినిమాను హిట్ చేసినందుకు థ్యాంక్స్‌. నిజానికి మా సినిమా చెత్త సినిమానే. చెత్త సినిమాను కూడా హిట్ హండ్రెడ్ డేస్‌….ప‌క్కా అని ప‌బ్లిసిటీ యిచ్చుకొని, స‌క్సెస్‌ మీట్స్ పెట్టుకొని, ప్లాప్ అయినా…. సినిమా తాలుకూ అప్పుల‌ను నెత్తిమీదేసుకొని బాధ‌ప‌డ్డం క‌న్నా… నెగిటివ్ ప‌బ్లిసిటితో… వెళ్దామ‌ని, మేమంతా ప్లాన్ చేసి చెత్త సినిమా పబ్లిసిటీ చేశాం. అందుకు మమ్మ‌ల్ని క్ష‌మించాలి. నిజంగానే మాది చెత్త సినిమా.

Print Friendly
Sep 01

బ్లాక్ మెయిల్ – హాస్యకథల పోటి – మూడవ బహుమతి

రచన: వి.శశి కళ

‘త్వరగా కానీ ” పులిపిరి మొహం తొందర పెట్టింది
పబ్లిక్ ఫోన్ డైల్ చేస్తున్న కోర మీసం వేళ్ళు వణికాయి .
”ఉండరా! చేస్తున్నాను ”
”రింగ్ అవుతుందా ?”
”హా ” తలూపాడు
”మాట్లాడు మాట్లాడు ” తొందర చేసాడు .
ఊరుకోరా అన్నట్లు చేయి ఆడించాడు ,
”హలో ఎవరు ?” అవతలనుండి ఆడ గొంతు .
”నేను ఎవరైతే ఏంటి ? చెప్పేది విను ” కటినంగా అన్నాడు కోర మీసం
”నువ్వు ఎవరో తెలీకుండా నేను వినడం ఏమిటి? వెధవ మొహం నువ్వూను ”
విసుగ్గా అంది అవతలి గొంతు
ఎలా తెలిసిందబ్బా !మనసులో అనుకోని
”నాది వెధవ మొహం అని నువ్వు చూసావా? చెప్పేది వినకపొతే”
“నీకే నష్టం ” అన్నాడు
”సరే ఏడువు ”
పెద్దగా నవ్వాడు .
”పెట్టేయ్యమంటావా ?” వటాలి నుండి అసహనం
”కాదు కాదు ఉండు ఉండు . చెప్పేస్తాను .
నీ ఫోటోలు నా దగ్గర ఉన్నాయి ”
”ఉంచుకో . దానికి నాకు చెప్పడం ఎందుకు ?”
ఛీ ఛీ బ్లాక్ మెయిలర్స్ కి వాల్యు లేకుండా పోయింది . పళ్ళు పట పటలాడించాడు .
”బటానీ లు నమిలే శబ్దం అంటే నాకు అసహ్యం ” అంది ఆమె .
”సరే పాయింట్ కు వచ్చేస్తున్నా, నీ ఫోటోలు మామూలువి కాదు
“బెత్తెడు బట్టలతో , అసలు లేకుండా ఉండేవి నా దగ్గర ఉన్నాయి ”
”అయితే ఏమి చేస్తావు ?” ఆమె గొంతులో కొంత మెత్తదనంతో
కోర మీసానికి ధైర్యం వచ్చింది .
”మర్యాదగా నేను అడిగిన డబ్బులు ఇయ్యకపొతే ,ఈ ఫోటోలున్న మెమరీ కార్డ్ మీ అమ్మా నాన్నలకు పంపెస్తాను ”
”పంపుకో ! వాళ్లకు పంపితే ఏమవుతుంది ? వాళ్ళు నన్ను చిన్నప్పటి నుండి సాకారు కదా ” చెప్పింది
కోర మీసం మొహం లో కంగారు ,”ఏమైంది ?” అడిగాడు పులిపిరి .
ఇష్ వేలుతో సైగ చేసాడు
”సరే అయితే ఇంటర్ నెట్ లో పెట్టేస్తాను . మొత్తం ప్రపంచం నీ దేహాన్ని చూస్తుంది ”
” నీ మొహం ఇలాంటి ఫోటోలు లక్షలు ఉన్నాయి అక్కడ . ఇవి ఎవరికి తెలుస్తాయి . ఎవరు చూస్తాడు . అయినా ఫోటో షాప్ ఇప్పుడు అందరికి వచ్చు . నేను ఎవరికి తెలుసు ?” కేర్ లెస్ గా ఉంది అమ్మాయి గొంతు .
కోర మీసానికి కంగారుగా ఉంది . చేతులు చల్లబడుతున్నాయి .
ఈ డబ్బులు మీద ఎంతో ఆశ పెట్టుకున్నాడు .
పక్క నున్న పులిపిరికి వీడి స్థితి చూసి కంగారుగా ఉంది .
రిసీవర్ లాక్కున్నాడు .
”చూడు పాప! ఇవన్నీ నీ లవర్ కి పంపిస్తాము ” చెప్పాడు పులిపిరి .
” నువ్వు ఇంకొకడివా !ఎవరైతే ఏంటి , ఎన్నో లవర్ కి పంపిస్తావు ? ”
” 93 వాడికి !” చెప్పాడు గట్టిగా
”కావాలి అంటే 95 కు పంపు . 93 కి వద్దు ” కంగారు అమ్మాయి గొంతులో .
అలా రా దారికి , మమ్మల్నే బెదిరిస్తే మేము ఏమి కావాలి అనుకున్నాడు
మనసులో పులిపిరి .
”కుదరదు 93 కె పంపిస్తాము ”
”వద్దు అలా చేయొద్దు . నా మేకప్ కిట్ మైంటైన్ చేసేది వాడే .
సరే యెంత డబ్బు కావాలో చెప్పు . ఇస్తాను ”
”అలా రా దారికి ” పక్కకు చూసాడు కోర మీసం వైపు , వాడింకా పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు .
”వంద లక్షలు కావాలి.. అదీ రేపటికల్లా ” చెప్పాడు పులిపిరి .
”వాట్ ”
”వాట్ లేదు ఏమి లేదు వంద లక్షలు ఇయ్యాక పొతే తెలుసు కదా ఏమి జరుగుద్దో !” అన్నాడు .
”అసలు వంద లక్షలకు ఎన్ని సున్నాలో తెలుసా నీకు ?”
”ఒక్క నిముషం ” పక్కకు చూసాడు అడుగుదాము అని
“అలాగే” ఉన్నాడు కోర మీసం
”సరే తరువాత ఫోన్ చేసి చెపుతాను ” అన్నాడు

”’ఏమిటి ?”
”ఎన్ని సున్నాలో ” పెట్టేసాడు .

******************

కోర మీసానికి తెలివి వచ్చేసరికి ఎదురుగా పులిపిరి కాళ్ళు చాపుకొని , చేతి వెళ్ళు కాలి వెళ్ళు లెక్క పెడుతూ
నేల మీద సున్నాలు వ్రాస్తూ కనిపించాడు .
ఏమైంది వీడికి ? మెంటల్ ఎక్కిందా ? ఏమో అ పిల్ల దెబ్బకి ఎక్కేసుంటుంది .
” ఏమి చేస్తున్నావు రా ?” అడిగాడు
”ఒకటి రెండు ఆరు ….. కాదు ఐదు ” లెక్క పెడుతూ, గొంతు విని పక్కకు చూసాడు .
”రా రా నీ కాళ్ళు చాపు , నీ కాలి వేళ్ళు కూడా కావాలి ”
”దేనికి రా ?”
”వంద లక్షలకు ఎన్ని సున్నాలో లెక్క పెడుతున్నాను ”
” దేనికి ? ”
” ఆ అమ్మాయి అడిగింది . చెప్పేస్తే డబ్బులు ఇచ్చేస్తుంది ”
మళ్ళీ కోర మీసం కాలి వెళ్ళు కూడా లెక్క పెడుతూ చెప్పాడు .
”లాభం లేదురా ఏమి చేద్దాము ? ”
”ఐడియా ” చెప్పాడు కోర మీసం .
”ఏడువు ”
” మా లెక్కల అయ్యోరిని అడుగుతాను ”
”సరే అడుగు ” చెప్పాడు పులిపిరి
ఫోన్ పెట్టేస్తున్న కోర మీసాన్ని చూస్తూ అడిగాడు పులిపిరి
” ఏమన్నాడు ? ఏమన్నాడు ?”
”స్టాండ్ అప్ ఆన్ ది బెంచ్ అన్నాడు ”
”హ్మ్ కనుక్కోలేక పోయావు అన్న మాట ”
”నేను ఒదులుతానా ? సార్! నా జీవితం దీని మీదే ఆధార పడి ఉంది అన్నాను . చెప్పేసాడు ”
”సరే చెప్పు ”
” నీకు కాదు ఆ అమ్మాయికి చెపుతాను . డబ్బు ఎక్కడికి తీసుకుని రావాలో కూడా చెపుతాను ” అన్నాడు కోర మీసం
”ఒక్క నిముషం ” ఆపాడు పులిపిరి
జేబులో చిల్లర, నోట్లు నేలపై పోసి రూపాయలు , రెండు రూపాయలు చిల్లర నోట్లు విడదీసి పోగులు పెట్టాడు .
”ఏమి చేస్తున్నావురా ? ”
ఆగమని ”పది , పది , పది , నాలుగు , మొత్తం ముప్పై నాలుగు రూపాయలు ” చెప్పాడు .
”ఇప్పుడు ఇది దేనికి ?”
”దేనికి ఏమిటి ?ఇంతే మన దగ్గర ఉండేది . పదిహేను రూపాయల టికట్ లో ఉండే ప్లేస్ చెప్పు . లేకుంటే డబ్బులు చాలవు వెళ్ళడానికి ,ఇంకా ఫోన్ కూడా నాలుగు రూపాయలు లోనే మాట్లాడాలి జాగ్రత్త ” చెప్పాడు పులిపిరి
”శేబాష్ఔ వీపు తట్టాడు . ఫోన్ రింగ్ చేస్తూ
”ఎవరు ”అదే ఆడగొంతు ఆత్రుతగా.
”నువ్వు అడిగింది చెపుతాము ” చెప్పాడు కోర మీసం
”ఏమిటది ?”
”వంద లక్షలకు ఎన్ని సున్నాలో ”
”అది ఇప్పుడు ఎందుకు ?”
”అడిగి కనుక్కునాక ఎందుకు అంటే ఊరుకొనేది లేదు వినాల్సిందే ”
”సరే ఏడువు ”
ఛీ ఛీ బ్లాక్ మైలర్స్ విలువ లేకుండా పోయింది .
ఇక ఈ బతుకు బతకడం కష్టమే !
” లక్షకు ఉండే సున్నాల పక్కన ఇంకో రెండు పెట్టుకో ”
గర్వంగా అన్నాడు
”మరి లక్షకు ఎన్ని? ” అడిగింది
”ఇంక కనుక్కొనే ఓపిక లేదు , మర్యాదగా మేము చెప్పిన చోటుకు తీసుకొని రాక పోయావో నీ బొడ్డు పక్కన పుట్టు మచ్చ ఫోటోలు నీ 93 ప్రియుడికి పంపెస్తాము , జాగ్రత్త ”
”ఎక్కడ పుట్టు మచ్చ ? ”
” చెప్పను . ఇక్కడ ఫోన్ బిల్లు నాలుగు రూపాయలు కావొస్తుంది . ఫలానా ప్లేస్ కి వచ్చెయ్యి . పోలీసులకు
చెప్పావో ! జాగ్రత్త ” పెట్టేసాడు ఫోన్
**********
”అయితే డబ్బులు ఇస్తాను రమ్మని పోలీసులకు పట్టించింది అన్న మాట ”
పక్కన ఖైది జాలిగా అడుగుతుంటే భోరు మన్నారు పులిపిరి , కోరమీసం
”కాదన్నా ”
” మరేం జరిగింది ”
ఒక్క సారి ఫ్లాష్ బాక్ లోకి వెళ్ళారు .
బస్ స్టాప్ చివర ఉన్న రెడ్ చున్నీ దగ్గరకు వెళ్ళాడు
కోర మీసం ”డబ్బులు తెచ్చావా ?” అడిగాడు
”ఫోటోలు ఉన్న మెమరీ కార్డ్ తెచ్చావా ?”
చూపించాడు .
అంతే !ఒక్క సారి మైండ్ బ్లాక్ అయిపొయింది
చేతిలోని బ్రీఫ్కేస్ తో ఆ అమ్మాయి ఒక్కటి ఇచ్చేసరికి
అడ్డం వచ్చిన పులిపిరి కి కూడా నాలుగు తగిలాయి
ఇద్దరినీ కింద పడేసి కాళ్ళతో పొట్టలో తంతూ ”రేయ్ ” ఊగిపోతూ కాళ్ళతో , బ్రీఫ్కేస్ తో ఎడా పెడా
తంతూ ఉంది
” వెదవల్లారా రాఘవేంద్రరావుకు పంపుదాము అని నేను చేయించుకున్న ఫోటో షూట్ కాపీతో నన్నే
బ్లాక్ మెయిల్ చేస్తారా ?”
ఆగకుండా ఒకటే తన్నులు
”అన్యాయం ,బ్లాక్ మెయిలర్స్ ని పోలీస్ లకు పట్టించాలి కాని ఇలా మొగుడ్ని తన్నినట్లు తన్నడం చట్ట రీత్యా నేరం ” కోర మీసం
మళ్ళీ గుద్దులు
”పోలీస్ పోలీస్ ” అరిచాడు పులిపిరి
హ్మ్ ….. పోనీండి కధ సుఖాంతం అన్నాడు ఖైది.
”’అవును ” ప్లేట్ లో సాంబారు జుర్రుకుంటూ చెప్పారు ఇద్దరు
@@@@@@

Print Friendly
Sep 01

నాన్నమ్మొస్తో౦ది…. హాస్యకథల పోటి – 3 బహుమతి

నాన్నమ్మొస్తో౦ది….
రచన: అనురాధ (గంటి సుజల)

“ మీ నాన్నమ్మగారు వస్తున్నారు” అన్న శ్రీమతి మాటలకు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కి పడ్డాడు కార్తీక్. “ఎప్పుడొస్తో౦ది?నీకెలా తెలుసు? అమ్మ ఫోన్ చేసి౦దా”?అ౦టూ వరసగా భర్త వేసిన ప్రశ్నలకు ఆశ్చర్య౦లో మునిగిపోయి౦ది భార్గవి. ఇదేమిటి? వాళ్ళ నాన్నమ్మ వస్తో౦ద౦టే ఈయనలో ఇ౦త క౦గారు! అన్నఅనుమాన౦ పొడసూపి౦ది. ఆవిడ౦టే ఈయనకు ఇష్ట౦ లేదా!అన్న డౌట్ అనుమాన౦ వచ్చేసి౦ది.

బహుశా చిన్నప్పుడు ఈయన చేసే అల్లరి భరి౦చలేక ఈయనతో గోడ కుర్చీ గానీ వేయి౦చి౦దా! అనుకు౦టూ “అదేమిట౦డీ మీరు మరీ చోద్య౦ కాకపోతే ఆవిడ వస్తో౦ద౦టే అలా భయపడిపోతున్నారు. మనవడ౦టే ప్రేమ ఉ౦డబట్టి మని౦టికి వస్తున్నారు” అ౦ది భర్త ఏమ౦టాడో అని.
భార్య ఆటపట్టిస్తో౦దని తెలుసు కానీ బామ్మ వచ్చాక ఆవిడ లీలలు భరి౦చడ౦ కష్ట౦ అన్న విషయ౦ భార్గవికెలా చెప్పాలి? ఆవిడ౦టే ప్రేమే కానీ ఆవిడ చేష్టలు భరి౦చడమే కష్ట౦. చిన్నప్పుడు తను ఆవిడ్ని ఏ౦ బాధపెట్టాడో కానీ ఇప్పుడు అది వడ్డీతో సహా తీర్చుకు౦టో౦ది.
ఆలోచనల్లో ములిగిపోయిన కార్తీక్ ని చెయ్యి వేసి మరీ ఊపి౦ది. “ఎ౦దుక౦త భయ౦? ఆవిడని పెళ్ళిలో చూసాను. ఎ౦త సరదాగా ఉ౦టారో! నాకైతే తెగ నచ్చేసారు” అ౦ది భర్తను ఇ౦కా ఉడికి౦చడానికి. కానీ ఆమెకు అసలు విషయ౦ తెలియదు.
వాళ్ళ పెళ్ళయ్యి ఏడాది అయ్యి౦ది. ఇప్పుడు బామ్మగారు కొత్త కాపర౦ చూడ్డానికి వస్తానని పట్టుపట్టి౦ది. ఆవిడ ఏ౦ తల్చుకు౦టే అది జరగాల్సి౦దే.
“నీకు నన్ను చూస్తు౦టే వేళాకోళ౦గా ఉన్నట్లు౦ది. ఆవిడ నేను బాచిలర్ గా ఉన్నప్పుడు వచ్చి౦ది. అప్పుడు ఆవిడ చేసిన చేష్టలు వి౦టే నీకు అస్సలు విషయ౦ తెలుస్తు౦ది”అన్నాడు. అసలే నాన్నమ్మ వస్తే మళ్ళీ ఏ౦ జరుగుతు౦దో అని భయపడి ఛస్తు౦టే భార్య ఉడికి౦చడ౦తో మరీ గాభరాగా ఉ౦ది.
“ఏదో పెద్దావిడ కద౦డీ కొ౦చె౦ ఛాదస్తాలు ఉ౦డవచ్చు మన౦ కొ౦చె౦ సర్దుకోవాలి కదా!నాకు మా నాన్నమ్మతో అలవాటే. మీరే౦ బె౦గ పెట్టుకోవద్దు. నేను మానేజ్ చేస్తాను కదా!”
“ఏవిటి మానేజ్ చేసేది? ఆవిడ్ని అ౦త తక్కువ అ౦చనా వెయ్యకు. ముసిల్ది చాలా గట్టిది. ఇదివరలో ఆవిడ చేసిన చేష్టలు చెపితే అప్పుడు నీకు తెలుస్తు౦ది”అన్నాడు. కళ్ళ ము౦దు ఉ౦గరాలు తిరుగుతున్న గతాన్ని తలుచుకు౦టూ.
“ఐతే చెప్పెయ్య౦డి ఎలాగా ఇవ్వాళ నాకు ఖాళీవే. టి. వి. లో సీరియల్స్ కూడా ఏమీ లేవు”అ౦టూ సోఫాలో అతని పక్కన కూర్చు౦ది.
కార్తీక్ కి వాళ్ళ నాన్నమ్మ అ౦టే చాలా ప్రేమ. అబ్బీ అ౦టూ తెగ ముద్దు చేసేది. చదువుకు౦టున్నప్పుడు ఒక్కడూ ఉ౦టే నిద్ర వస్తు౦దని తను కూడా పక్కన కూర్చుని, కునికిపాట్లు పడుతు౦టే “ఒరే అబ్బీలేచి కాస్త కళ్ళు కడుక్కుని రా నాయనా” అనేది. స్కూల్ అయిపోయాక ఇ౦జనీరి౦గ్ కోస౦ పై ఊరు హాస్టల్లో ఉ౦డడానికి వెళ్ళడానికి సన్నిద్ధ౦ అయిన కార్తీక్ ని కౌగలి౦చుకుని ఏడ్చి “ఒరే అబ్బీ అ౦త దూర౦ వెళ్ళి చదవకపోతే ఏమౌతు౦దిరా ఈపాటి చదువు మన ఊళ్ళో లేదా” అ౦టూ ఏడ్చి,ముక్కు చీది చీది ఆవిడ ముక్కు ఎర్రగా అయిపోయి౦ది.
ఆ౦జనేయస్వామి మూతిలా ఎర్రగా అయిపోయిన నాన్నమ్మ ముక్కు చూసి కార్తీక్ కి కూడా ఏడుపు వచ్చి౦ది. వీళ్ల ఏడుపుల ప్రహసన౦ చూసి కార్తీక్ నాన్నకు చిర్రెత్తుకొచ్చి౦ది. “ఏమిటే అమ్మా మరీనూ ఆడపిల్లను అత్తారి౦టికి ప౦పుతున్నట్లుగా ఏడుస్తున్నావు చాల్లే ఊరుకో మగపిల్లవాడు చదువుకుని పైకి రావద్దూ. నన్ను అలాగే చేసి పనికిరాని వెధవను చేసావు. ఈ ఊళ్ళో ఉ౦టే వాడు కూడా నాలాగే తయారవుతాడు. ” అ౦టూ పై చదువులకు పై ఊరు వెళ్ళనివ్వలేదన్నకోప౦ ఇప్పుడు తల్లి మీద చూపి౦చాడు.
“పై ఊరు వెళ్ళి చదువుకోకపోతే నేమిరా ఇప్పుడు నీ కొచ్చిన నష్ట౦ ఏమొచ్చి౦ది కనుక. ఊళ్ళో మోతుబరి రైతువి, ఊరి ప్రెసిడె౦ట్ వి నీకొచ్చిన లోటేమిటిట” అ౦ది మళ్ళీ ముక్కు చీదుతూ.
“ఇ౦క చాల్లే నీ ముక్కు చీదుడు. వాణ్ణి బట్టలు సర్ధుకోనీ” అన్న కొడుకు మాటలకు మూతి మూడు వ౦కరలు తిప్పుతూ లోపలికి వెళ్ళిపోయి౦ది. తల్లీ కొడుకులు ఎప్పుడు మాట్లాడుకున్నా దెబ్బలాటే. అ౦దులో వాళ్ళు ఎక్కడెక్కడికో వెళ్ళిపోతారు. వినేవాళ్ళకు వినోద౦. ఈ వినోదాన్ని హాయిగా అనుభవిస్తు౦ది కార్తీక్ వాళ్ళ అమ్మ.
అలా మొత్తానికి నాన్నమ్మను ఏడిపి౦చి బా౦బే ఐ. ఐ. టి లో ఇ౦జనిరి౦గ్ చదవడానికి వెళ్ళిపోయాడు కార్తీక్. ఆ నాలుగేళ్ళు సెలవులకు వచ్చినప్పుడల్లా దూడను నాకే ఆవులా కార్తీక్ ఒళ్ళు తడిమేది నాన్నమ్మ. కొత్తల్లో బాగానే ఉ౦డేది. మీసాలొచ్చి ఇ౦త పొడుగైన తనని ఇ౦కా చిన్నపిల్లాడిలా చూస్తున్న నాన్నమ్మ ను వద్దని చెప్పలేక ఆవిడ ప్రేమను భరి౦చలేక సెలవులకు రావడ౦ తగ్గి౦చేసాడు. విషయ౦ తెలియక ముసలమ్మ లబలబలాడేది.
మొత్తానికి కార్తీక్ చదువయ్యి ఉద్యోగ౦ లో చేరాడు. హైద్రాబాద్ లో ఉద్యోగ౦ వచ్చి౦ది. ఒక స్నేహితుడితో కలిపి ఒక అపార్ట్ మె౦ట్ తీసుకుని,ఉ౦డడ౦ మొదలుపెట్టాడు. ఇద్దరికీ వ౦ట రాకపోయినా ఇ౦టిని౦చి తెచ్చుకున్న క౦దిపొడి ఊరగాయలతోనూ కర్రీపాయి౦ట్ ని౦చి తెచ్చుకున్న కూరలతోనూ కాలక్షేప౦ చేస్తున్నారు.
హాస్టల్ తి౦డి తిని మనవడు చిక్కిపోతున్నాడని బె౦గ పెట్టుకున్న నాన్నమ్మ హాస్టల్ లో ఆవిడ వస్తాన౦టే ఒప్పుకోరు కాబట్టి ఆ నాలుగేళ్ళూ అతి కష్ట౦ మీద గడిపి౦ది. ఇప్పుడు అపార్ట్ మె౦ట్ లో ఉ౦టున్నాడని తెలిసి, “నేను వాడి దగ్గర ఉ౦డి కొద్ది రోజులు వ౦డి పెడతాను. వెర్రినాగన్న సరి అయిన తి౦డిలేక చిక్కిపోతాడు” అ౦టూ గొడవపెడుతున్న అత్తగార్నిమనసులోనే అభిన౦దిస్తూ ఆవిడ వెడితే కొడుక్కి కమ్మని భోజన౦ దొరుకుతు౦దన్న ఆన౦ద౦తో భర్తను వప్పి౦చి౦ది పేరి౦దేవి.
మనవడి దగ్గరికి ప్రయాణ౦ అయ్యి౦ది నాన్నమ్మ గారు. స్టేషన్ లో ఆవిడ తెచ్చిన సామాన్లు చూసిమూర్ఛ వచ్చిన౦త పనయ్యి౦ది కార్తీక్ కి. కూలివాడు ఎ౦త డబ్బులడుగుతాడో అన్న భయ౦. కూలీ రె౦డు వ౦దలకు తక్కువ రానన్నాడు. నాన్నమ్మగారు కూలీ వాడితో గొడవ
“ఏమిరా డబ్బులేమైనా చెట్లకి కాస్తున్నాయేమిటీ?ఈ కాస్త సామానుకు రె౦డు వ౦దలా! మా ఊళ్ళో ఐతే ఇరవై రూపాయలిస్తాను”
“అలాగా౦డీ మా ఊళ్ళో రూపాయలు చెట్లకి కాస్తే ఈ పన్లు అన్నీమానుకుని చెట్టుని౦చి కోసుకు౦దున౦డీ అలా౦టి చెట్టెక్కడు౦దో చెప్ప౦డమ్మా నేను కోసుకు౦టాను” అ౦టూ కిసుక్కున నవ్వాడు.
వాడి నవ్వుతో నాన్నమ్మగారికి కోప౦ వచ్చి “వేలెడ౦త లేవు నన్ను వేళాకోళ౦ చేస్తావా?” అ౦ది
“వేలెడేమిటి బామ్మగారూ నేను బారెడున్నాను. అ౦దుకే వేళాకోళ౦ చేసాను” అన్నాడు వాడు. ము౦దు ఆవిడ బేరానికి కోప౦ వచ్చినా ఆవిడ మాటలకు నవ్వు వచ్చి వాడు కూడా ఆవిడ్ని ఆటపట్టి౦చాలని చూసాడు.
అ౦దరూ తమవైపే చూస్తున్నారన్న సిగ్గుతో “నువ్వు ము౦దు నడువు నాన్నమ్మా ఇరవై మరీ తక్కువ ఏభై ఇస్తాలే” అ౦టూ కూలీకి స౦జ్ఞ చేసాడు. వాడు ఆ స౦జ్ఞను అర్ధ౦ చేసుకుని సామాన౦తా ట్రాలీ తెచ్చి దాని మీద వేసి స్టేషన్ బైటకు తెచ్చాడు. నాన్నమ్మ చూడకు౦డా వాడికి రె౦డు వ౦దలు చేతులో పెట్టాడు.
నాన్నమ్మగారి ధ్యాస అక్కడే ఉన్న ఒక మనిషి మీద పడి౦ది. అది ఆడా మగా అన్న అనుమాన౦తో తెగ చూస్తో౦ది. ఆ హడావుడిలో మనవడు కూలీకి ఎ౦త ఇచ్చాడో పట్టి౦చుకోలేదు. టాక్సీ లో కూర్చోమ౦టున్న మనవడితో అప్పటిదాకా తను చూస్తున్న శాల్తీని చూపి౦చి అది అమ్మాయా! అబ్బాయా! అని అడిగి౦ది. నాన్నమ్మ అలా వేలుపెట్టి చూపి౦చడ౦ నచ్చలేదు వాళ్ళు చూస్తే ఏమనుకు౦టారన్న భయ౦. “నీ ప్రశ్నలకు సమాధాన౦ చెపుతాను కానీ ము౦దు కారెక్కు” అన్నాడు.
మనవడికి కోప౦ వచ్చి౦దని గ్రహి౦చి నోరుమూసుకుని టాక్సీ లో కూర్చు౦ది. కారు కదిలాక ఆవిడ మళ్ళీ అడిగి౦ది. “ ఆడపిల్లే. ఇప్పుడేమిటి నీ ప్రాబ్లం” అన్నాడు.
“నేనప్పుడే అనుకున్నాను ఆ జుట్టు కళ్ళు చూసి,కానీ పా౦ట్,చొక్కా వేసుకు౦టే అనుమాన౦ వచ్చి౦ది. అదేమిట్రా ఆడపిల్ల అయి ఉ౦డి లాగూ,చొక్కా వేసుకు౦ది. ఇ౦చక్కా చీర కట్టుకోవచ్చు కదా!”
“నీకె౦దుకే అవన్నీవాళ్ళిష్టమయినట్లు వాళ్ళు వేసుకు౦టారు” అ౦టూ కసురుకు౦టున్న మనవడ్ని చూసి నోరుమూసుకు౦ది.
కాల౦ చాలా మారిపోయినా ఆడవాళ్ళు మగబట్టలు వేసుకోవడ౦ ఆవిడ జీర్ణి౦చుకోలేకపోతో౦ది. అప్పుడప్పుడుచూసే సినిమాల్లో ఆడపిల్లలు రకరకాల బట్టలు వేసుకు౦టున్నా ప్రత్యక్ష౦ గా చూడ్డ౦ ఆవిడకు మొదటి సారి.
మొత్తానికెలాగైతేనేమి ఇల్లు చేరుకున్నారు. టాక్సీ డ్రైవర్ సహాయ౦తో అతి కష్ట౦ మీద అన్ని సామాన్లూ లిఫ్ట్ లోకి చేరవేసాడు. లిఫ్ట్ లో౦చి ఫ్లాట్ లోకి చేరవెయ్యడానికి నాన్నమ్మ సహాయ౦ చేసి౦ది. ఇల్ల౦తా తిరిగి చూసి౦ది నాన్నమ్మ. ఆవిడ ఇలా౦టి ఇళ్ళెప్పుడూ చూడలేదు. కూతుళ్ళు పట్నవాస౦ కాపురాలైనా ఆవిడెప్పుడూ పట్నానికి రాలేదు. ఇప్పుడు మనవడ౦టే ఉన్న ప్రేమతో వచ్చి౦ది. ఆవిడ కళ్ళకు ఆ ఇల్లు అగ్గిపెట్టెలా ఉ౦ది. ఇ౦కా ఏమైనా అ౦టే మనవడు ఊరెళ్ళిపోమ౦టాడని ఊరుకు౦ది.
వ౦టిట్లోకి ఒకసారి తొ౦గిచూసి౦ది. మిక్సీ,గాస్ స్టవ్ అన్నీ ఉన్నాయి. కోడలి హయా౦ వచ్చాక వాళ్ళి౦ట్లో కూడా ఇవన్నీ చోటు చేసుకున్నాయి. నాన్నమ్మ గారు స్నాన౦ చేసేసరికి కార్తీక్ రూమ్ మేట్ కూడా వచ్చాడు. కార్తీక్ ముగ్గురికీ కాఫీ కలిపాడు.
బ్రూ కాఫీ బాగానే ఉ౦ది. కాఫీ తాగుతూ ‘వెర్రి నాగన్న ఎప్పుడూ మ౦చినీళ్ళు కూడా ము౦చుకుని ఎరగడు. ఇప్పుడు ఎ౦త బాగా కాఫీ కలిపాడో’ అనుకుని మురిసిపోయి౦ది .
తన రూమ్మేట్ మనోజ్ కి నాన్నమ్మను పరిచయ౦ చేసాడు. కాఫీ తాగి వ౦టి౦ట్లోకి ర౦గప్రవేశ౦ చేసి౦ది. నాన్నమ్మ వచ్చాక ఎలాగా వ౦ట చేస్తు౦ది కాబట్టి పక్కి౦టివాళ్ళ నడిగి కావాల్సిన సరుకులు తెచ్చాడు. కమ్మగా భోజన౦ కానిచ్చిసెలవు కాబట్టి నిద్రపొయారు.
వార౦ రోజులు హాయిగా గడిచి౦ది. ఆ రోజు క్రికెట్ మాచ్ వస్తో౦దని మనోజ్ ఆఫీస్ కి సెలవు పెట్టాడు. కార్తీక్ కి కూడా సెలవు పెట్టాలని ఉన్నా ముఖ్యమైన ప్రాజెక్ట్ ఉ౦డడ౦తో ఆఫీస్ కి వెళ్ళిపోయాడు. ఆఫీస్ ని౦చి వచ్చి స్కోర్ ఎ౦తరా అ౦టే నాకే౦ తెలుసు?అ౦టూ రూమ్ లోకి వెళ్ళిపోయేవాడు.
కారణ౦ అర్ధ౦ కాకపోయినా ఆఫీస్ పని అలసటతో నాన్నమ్మ పెట్టిన భోజన౦ తిని పడుక్కునేవాడు. మూడో రోజు స్కోర్ తెలుసుకు౦దామని ఆఫీస్ ని౦చి మనోజ్ కి ఫోన్ చేసాడు. స్కోర్ చెపుతు౦టే పక్కని౦చి చ౦టి పిల్ల ఏడుపు వినిపి౦చి౦ది. “మని౦ట్లో చ౦టి పిల్లెవరురా పక్కి౦టమ్మాయా?” అన్నాడు.
“ కాదు నేను మాచ్ చూడ్డానికి మా కజిన్ ఇ౦టికి వచ్చాను” అన్నాడు.
“ అదేమిటీ మని౦ట్లో టి. వి ఉ౦ది కదా!” అన్నాడు కార్తీక్.
“నువ్వు ఆఫీస్ అయ్యాక ఇక్కడికి రా అన్ని విషయాలు చెపుతాను” అన్నాడు.
నాన్నమ్మ ఏవైనా గొడవ చేసి౦దా ఏమిటీ?అన్న అనుమాన౦ ఉన్నా ఏమై ఉ౦టు౦దన్న స౦శయ౦. మొత్తానికి అతి కష్ట౦ మీద సాయ౦కాల౦ అయ్యేదాకా ఎలాగో కాలక్షేప౦ చేసి మనోజ్ కజిన్ ఇ౦టికి బయలు దేరాడు. మనోజ్ కజిన్ ఇల్లు ఇ౦తకు ము౦దు ఒకసారి వెళ్ళాడు కాబట్టి పెద్ద కష్ట౦ కాలేదు.
మనోజ్ కజిన్ భార్య ఇచ్చిన కాఫీ తాగాక వెళ్దామ౦టూ లేచాడు మనోజ్. బైక్ ఎక్కాక “అలా పార్క్ కి వెడదా౦ అక్కడైతే మాట్లాడుకోవచ్చు” అన్నాడు.
విషయ౦ చాలా సీరియస్ అని అర్ధమయ్యి౦ది. బైక్ స్టార్ట్ చేసి పార్క్ ము౦దు ఆపాడు. పార్క్ లో ఒక బె౦చీ చూసుకుని కూర్చున్నాక “హా! ఇప్పుడు చెప్పు. ఏమయ్యి౦ది?” అన్నాడు.
“మీ నాన్నమ్మ గురి౦చి ఇలా చెపుతున్నానని ఏమనుకోకురా. హాయిగా ప్రేమగా ఆవిడ వ౦డి పెడితే బాగానే ఉ౦ది కానీ ఆవిడ పాకశాస్త్ర౦ క్లాసులు మాత్ర౦ నాకు వద్దురా. కొన్నాళ్ళు ఆవిడ క్లాస్ లు విన్నాన౦టే ఈ ఉద్యోగ౦ వదిలేసి హాయిగా ఒక హోటల్ పెట్టుకోవచ్చు” అన్నాడు.
“అసలే౦ జరిగి౦దిరా నువ్వు క్రికెట్ మాచ్ చూస్తున్నావనుకున్నాను కానీ ఈ క్లాస్ లేమిటిరా?”
మేచ్ మొదటి రోజు నువ్వు ఆఫీస్ కి వెళ్ళిపోయాక టి. వి. చూస్తూ కూర్చున్నాను. వ౦టయ్యాక భోజనానికి రమ్మ౦టే భోజనానికి కూర్చున్నాను. మీ నాన్నమ్మ వ౦ట బాగా చేస్తారు. అ౦దులో నో డౌట్ వ౦ట బాగు౦దని మెచ్చుకున్నాను. కొసరి కొసరి వడ్డి౦చారు తిన్నాను. మళ్ళీ మాచ్ స్టార్ట్ అయ్యాక టి. వి చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆవిడ కూడా భోజన౦ చేసి వచ్చి నా పక్కన కూర్చున్నారు. ఈ ఆటేమిటీ? అ౦టే ఆట గురి౦చి చెప్పాను. ఒక ఐదు నిముషాలు నేను చెప్పేది విని ఆ తరువాత ఆ రోజు వ౦ట లో ఆవిడ చేసిన రకాలు ఎలా చెయ్యాలో చెప్పడ౦ మొదలు పెట్టారు. అరటికాయ ఆవపెట్టి కూర ఎలా చెయ్యాలో, తోటకూర పులుసు ఎలా చెయ్యాలో చెప్తూనే ఉన్నారు. నాకు మాచ్ లో వాడి కామె౦టరీ ఒక్క ముక్క అర్ధమైతే ఒట్టు.
రె౦డవ రోజు ఆవకాయ బాగు౦దన్నాను నా ఖర్మకాలి. అ౦తే ఆవకాయ ఎలా పెట్టాలో చెపుతు౦టే ఇ౦క నా మాచ్ గోవి౦దా! అ౦దుకే నువ్వు స్కోర్ ఎ౦త అని అడిగితే చెప్పలేదు. ఇ౦క ఇది పనికాదని మా కజిన్ ఇ౦టికెళ్ళిపోయాను”అ౦టూ ఏడుపు మొహ౦ పెట్టాడు.
వి౦టున్న భార్గవి నవ్వాపుకోలేకపోయి౦ది. పకపకా నవ్వుతున్న భార్యని చూసి “అప్పుడే ఏమయ్యి౦ది?వాడి పెళ్ళయ్యాక వాళ్ళావిడను ఆవకాయ పెట్టమన్నాడుట. నాకు రాద౦టే వీడు నాన్నమ్మ పాఠాలు గుర్తు తెచ్చుకుని చెప్పాడుట. అ౦తే అదేదో మీరే పెట్ట౦డి అ౦టూ అప్పట్ని౦చి ఆవకాయ వీడితో పెట్టిస్తో౦ది మనోజ్ గాడి పెళ్ళా౦”.
“పోనీ౦డి ఆవకాయ మగవాళ్ళు పెట్టకూడదని ఎక్కడా రూల్ లేదు కదా! మరి ఆ తరువాతేమయ్యి౦ది?”అ౦ది భార్గవి.
“వాడు రూమ్ మారిపోతాన౦టే బతిమాలి ఆపాను వాడ్ని. ఒకరోజు నాన్నమ్మ ఒ౦ట్లో బాగు౦డలేద౦టే డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళాను. డాక్టర్ అన్నీ పరీక్ష చేసి, “మామ్మగారూ ఉప్పు మానెయ్య౦డి, ఆవకాయలూ పచ్చళ్ళూ మానెయ్య౦డి” అన్నాడు.
అ౦తే నాన్నమ్మ “ ఒరే అబ్బీ నీ వయసె౦తరా?” అ౦ది
అతను సిటీలో ఫేమస్ డాక్టర్ అలా౦టిది అతన్ని పట్టుకుని అలా అడిగితే అతను,నేనూ కూడా ఒక్కసారి షాక్ తిన్నాము. అతనలా షాక్ లో ఉ౦డగానే అతనికొక ఫోన్ వచ్చి౦ది. ఎక్స్ క్యూజ్ మీ అ౦టూ పక్కకెళ్ళి మాట్లాడాడు. అతను వెనక్కి రాగానే “ఎవర్ని నాయనా కాల్చెయమ౦టున్నావు? తప్పు కదా! డాక్టర్ వి కదా అలా ఎవర్నో కాల్చేయమనవచ్చా!” అ౦ది ఈవిడే౦ మాట్లాడుతో౦దో అతనికొక్క ముక్క అర్ధ౦ కాలేదు.
“మామ్మగారూ మీరేమ౦టున్నార౦డీ! నా కొక్క ముక్క అర్ధ౦ కావట౦ లేదు” అన్నాడతను.
“ఇ౦దులో అర్ధ౦ కాకపోవడానికేము౦ది ఇప్పుడు నీకు ఫోన్ చేసినవాడికి ఏదో సలహాలిచ్చి కాల్చెయ్యమన్నావు కదా!”
మళ్ళీ నాన్నమ్మ రిపీట్ చేసినప్పుడు మాకు అర్ధ౦ అయ్యి౦ది. అతనెవరో పేషె౦ట్ కి కావాల్సిన మ౦దులు చెప్పి అవసర౦ అయితే కాల్ చెయ్యమన్నాడు. విషయ౦ అర్ధమయ్యి మాకూ నవ్వు వచ్చి౦ది.
అతను నవ్వుతూ “మామ్మగారూ అది తెలుగులో కాల్చడ౦ కాద౦డీ కాల్ చెయ్యమ౦టే అవసర౦ అయితే ఫోన్ చెయ్యమనడానికి అలా అ౦టాము”అన్నాడు.
“ ఏమిటో మీరూ మీ భాషలూ తెలుగు భాష అపభ్ర౦శ౦ అయిపొతో౦ది. అసలు తెలుగే మాట్లాడ్డ౦ నామోషీ లాగా ఉ౦ది”
“ఆ ఇ౦దాకా నా వయసు అడిగారు ఎ౦దుక౦డీ?” అన్నాడు.
“ ఆ ఏమీలేదు నన్నేదో మానెయ్యమన్నావు కదా! అవన్నీ మానేసి మాత్ర౦ నేనెన్నాళ్ళు బతకాలి గనక. నువ్వు చిన్నవాడివి నువ్వు మానేసి ఆ ఆరోగ్య సూత్రాలు నువ్వే పాటి౦చు” అ౦ది.
ఇ౦క ఆ డాక్టర్ ఏ౦ చెయ్యాలో అర్ధ౦ కాక జుట్టు పీక్కున్నాడు. పోనీ వెళ్ళిపోదామ౦టే నన్ను చూసి మ౦దులియ్యమ౦టు౦ది. ఇ౦కా జుట్టు పీక్కు౦టే ఉన్న జుట్టు ఒక్క రోజులో ఊడిపోతు౦దని, “బామ్మగారూ మీకసలు ఏ రోగ౦ లేదు. మీరి౦చక్కా అన్నీ తి౦టూ ఆరోగ్య౦గా ఉ౦డ౦డి” అన్నాడు ఏడవలేక నవ్వుతూ.
“ ఒరే అబ్బీ నడవరా ఈ డాక్టర్ కి ఏ౦ రాదు” అని డిక్లేర్ చేసేసి౦ది.
పాప౦ ఆయన ఎ౦. బి. బి. ఎస్ ఎ౦. డి డిగ్రీలు గోవి౦దా అయిపోయాయి. ఇ౦కా అక్కడే ఉ౦టేఈవిడ ఇ౦కే౦ మాట్లాడుతు౦దో అని భయ౦ వేసి చెయ్యిపట్టుకుని తీసుకు వచ్చాను. ఆ డాక్టర్ మెల్లిగా నా చెవిలో ఇ౦కెప్పుడూ ఈవిడ్ని తీసుకురాకు నాయనా నా ప్రాక్టీస్ గోవి౦దా అయిపోగలదని చెప్పాడు. ఇప్పుడు చెప్పు నాన్నమ్మ తో ఎలా వేగగల౦ మన౦. ఆవిడ ఎవర్ని ఎప్పుడు ఏమ౦టు౦దో అన్న దిగులుతో ఆవిడ ఉన్నన్నాళ్ళూ నాకు జ్వర౦ వచ్చినట్లు అయిపోతు౦ది. పైగా అ౦దర్నీ అబ్బీ అన్న పిలుపొకటి” అన్నాడు.
ఉక్రోష౦తో ఎర్రబడ్డ మొహ౦ తో ఉన్న కార్తీక్ తెగ ముద్దొచ్చేసాడు. మామ్మగారి ముచ్చట్లు
ముచ్చటగా ఉన్నాయి. అయినా ఆవిడ్ని రావద్దని అనలేరుగదా!దీనికేదో పరిష్కార౦ చూడాలి.
“నాన్నమ్మగార్ని రావద్ద౦టే బాధపడతారు. పెద్దావిడ వస్తాన౦టే ఎలా వద్ద౦టాము. రానివ్వ౦డి నేనేదో సొల్యూషన్ చూస్తాను కదా!” అ౦ది.
“ఇదిగో మళ్ళీ ఏమొచ్చినా నాది బాధ్యత కాదు. చుట్టుపక్కల వాళ్ళతో కూడా నువ్వే మానేజ్ చెయ్యాలి” అన్నాడు.
ముక్తాయి౦పుః—
నాన్నమ్మగారు వచ్చారు. భార్గవి ఆలోచి౦చిన ఉపాయ౦ బాగా పనిచేసి౦ది. ఇప్పుడు ఆవిడకు అస్సలు టైమ్ లేదు.
పొద్దున్న నిద్రలేచిన కార్తీక్ కి ఇదివరలా నాన్నమ్మ సుప్రభాత౦ వినబడట౦ లేదు ఈవిడ ఏ౦చేస్తో౦దా!అని రూమ్ లోకి చూసిన కార్తీక్ సీరియస్ గా టి. వి. కి అతుక్కుపోయిన నాన్నమ్మ కనబడి౦ది. ఇప్పుడు ఆవిడ స్నాన౦. నిద్ర టైమ్ లో తప్ప దాన్ని వదలట౦ లేదు. పూజ చేస్తూ కూడా శ్రద్ధగా దాని మీద కళ్ళుపెడుతున్న నాన్నమ్మను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. టి. వి. మీద కళ్ళు పెట్టి తాతగారి ఫోటోకు అగరొత్తుల ధూప౦ పెడుతున్న నాన్నమ్మ, ఆ ఫోటో లో ఉన్న తాతగారి మొహ౦ అదేదో సినిమాలో శ్రీలక్ష్మిహారతిచ్చి మసిబారినట్లుగా చేసిన ఫోటోను గుర్తు తెస్తో౦ది.
భార్గవి చిట్కా—రె౦డు రోజులు ఆవిడ్ని టి. వి. కి అడిక్ట్ చేసేసి, చిన్న పోర్టబుల్ టి. వి. కొని రూమ్ లో పెట్టి౦ది అ౦తే……………. .

Print Friendly
Sep 01

కళా చికిత్స (ఆర్ట్ థెరపీ, Art therapy) ఒక ఆత్మ వైద్యము – రాధికా వెంకట్

ముఖాముఖి జరిపినవారు:-శ్రీసత్య గౌతమి

జీవనపరుగులో మనిషి ఎన్నో భావోద్వేగాల మధ్య ఊగిసలాడుతుంటాడు, మానసిక ఒత్తిళ్ళకు గురవుతుంటాడు. అటువంటప్పుడు తనలో ఉన్న కళ అది ఏదయినా కావొచ్చు నృత్యం, గానం, మిమిక్రీ, క్రీడలు, చిత్రలేఖనం, కవిత్వం, హ్యాండ్ క్రాఫ్ట్స్ గుర్తించి సాధన చేసినప్పుడు ఆ సాధనే మానసిక పరివర్తనకు దారితీస్తుంది, అందుకే ఇది ఒక వైద్యము అంటారు కాలిఫోర్నియా, అమెరికా నుండి రాధికా వెంకట్.
Radhika Pic

రాధికా వెంకట్ భారత్ లో క్యాన్సర్ బయాలజీ ఫీల్డ్ లో పి.హెచ్.డి పట్టా పొంది కొన్నేళ్ళ క్రితమే అమెరికా వచ్చి పరిశోధనలు సాగిస్తున్నారు. తానొక తీరికలేని సైంటిస్టే కాదు ఒక గృహిణి కూడా. తనకంటూ ఉండే ఆ కొద్ది సమయంలోనే తనదీ అనే అందమైన రంగు రంగుల ప్రపంచంలోకి సీతాకోకచిలుకలా ఎగిరి వెళ్తుంటారు. ఆ ప్రపంచంలో విహరిస్తూ తన మనస్సుని తట్టిలేపి రంగు రంగుల కుంచెలతో క్రొత్త క్రొత్త సృష్టులకు పూనుకుంటారు. అంతేకాదు దసరా బొమ్మల కొలువులకు కూడా తను సేకరించే అందమైన బొమ్మలను చక్కటి నేపధ్యాల (థీమ్స్, themes) తో అలంకరిస్తారు. మానసిక ఒత్తిళ్ళనుండి ఇది ఒక గొప్ప నివారిణి అంటారు రాధికగారు.

మాలిక ద్వారా తన చిన్ననాటి అనుభవాలని, తన ఆయిల్ పెయింటింగ్స్ మరియు అందమైన కళాత్మక రంగోలీలను మనతో ఇలా పంచుకుంటున్నారు.
రాధికా వెంకట్ తో ముఖాముఖి-1_oil paintings

“అవును … ఈ ఆర్ట్ థెరపీ మానసిక ఒత్తిళ్ళనుండి మనిషిని బయట పడేసే ఔషధం. మనిషికి క్రొత్త ఉత్తేజాన్ని తెచ్చి పునర్జీవాన్ని పోసే సంజీవిని. నాలో ఉన్న ఒక చిన్న ఆసక్తిని గుర్తించి, వెలికి తీసినవారు మా అమ్మగారు. నేను చిన్నతనము నుండీ ఒక దగ్గిర కూర్చొని క్రేయాన్స్ పట్టుకొని బొమ్మలు గీస్తూ ఉండేదాన్నట. పెద్దగా పరుగులెత్తి ఆడే ఆటల్లో పాల్గొనేదాన్ని కాదట. అప్పుడు మా అమ్మగారు బొమ్మలు గీసే నా ఆసక్తిని ప్రోత్సహించారు. పాత తమిళ పత్రికల్లో అందమైన చిత్రాలనీ, కార్టూన్ బొమ్మలనీ, క్యాలండర్ బొమ్మల్నీ నా ముందు పెట్టి వాటిని వెయ్యమంటుండేవారు. నేనలాగే వాటిని వేస్తూ, మెరుగులు దిద్దుతూ ఆనందిస్తుండేదాన్ని. మా అమ్మగారి ఎంబ్రాయిడరీ మరియు ఫాబ్రిక్ పెయింటింగ్స్ ని మోడల్స్ గా తీసుకొని వాటర్ కలర్స్ తో వేస్తూ సాధన చేస్తూ వుండేదాన్ని. అమ్మ మంచి మంచి డిజైన్స్ సేకరిస్తూ ఉండేవారు. ఆ డిజైన్స్ ని కూడా వాటర్ కలర్స్ తో వేస్తూ గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ తయారుచేసేదాన్ని. చదువులు పెరిగాక ఎక్కువ సమయం ఇవ్వలేకపోయినప్పటికీ వీటిపైన వ్యామోహాన్ని ఏమాత్రం తగ్గించుకోలేదు నేను. ఎప్పుడు సమయం దొరికితే అప్పుడు కేమెల్ బ్రాండు పెన్సిళ్ళతో అందమైన డిజైన్లు, బొమ్మలతో గ్రీటింగ్ కార్డులు తయారుచేసి స్నేహితులకు ఇస్తుండేదాన్ని.

రాధికా వెంకట్ తో ముఖాముఖి-3_oil paintings
నా పధ్నాల్గవయేట అమెరికా లో ఉండే మా కుటుంబసభ్యుల్లో ఒకరు నాకు స్టెడ్లర్ బ్రాండ్ రంగు పెన్సిళ్ళను కానుకగా ఇచ్చారు. ఇండియాలో అవప్పుడు చాలా ఖరీదయినవి. కొనమని నాన్నగారిని అడిగితే- బాగా చదువుకొని, సంపాదించి ఆ పెన్సిళ్ళు కొనుక్కో అన్నారు. నాన్నగారు సరదాగా అన్నా నేను మాత్రం చాలా సీరియస్ గా ఆ విషయాన్ని తీసుకున్నాను. ఆ పెన్సిళ్ళ మీదా, ఆర్ట్ మీద నాకున్న వ్యామోహమటువంటిది.

క్యాన్సర్ రీసెర్చ్ ఇన్స్టిట్యూట్, ముంబాయ్ లో పి.హెచ్.డి చేస్తున్న రోజుల్లో లోకల్ ట్రైన్స్ లోనే వెళ్ళడం, ఇంటికి రావడం. ప్రతిరోజూ ఈ ప్రయాణం చాలా స్ట్రెస్ ఫుల్ గా వుండేది. ఈ ప్రయాణకాలంలో బోర్ కొట్టకుండా ఆ సమయంలో కూడా చక్కగా డ్రాయింగ్స్ వేసుకుంటూ వుండేదాన్ని. సమయ పరిమితులవల్ల నేను పెయింటింగ్ క్లాసెస్ కి వెళ్ళి టెక్నికల్ గా క్రొత్త పద్ధతుల్లో ఆర్ట్ వెయ్యడాన్ని నేర్చుకోలేకపోయాను ఎంత నా మనసు ఉబలాట పడినా.

మొదటిసారిగా ఫెలోషిప్ మీద ఒక సైంటిఫిక్ కాన్ఫరెన్స్ కి జపాన్ వెళ్ళాను. వెళ్ళగానే హోటల్ లో లగేజ్ పడేసి మొట్టమొదట మొదట చేసిన పని రిసెప్షన్ లో అడిగిన ప్రశ్న- “ఆర్ట్ స్టోర్ ఇక్కడ దగ్గిరలో ఎక్కడ ఉంది” అని. వాళ్ళ దగ్గిరనుండి అడ్రస్ తీసుకొని అక్కడికి వెళ్ళి నా చిన్నప్పటి కోరిక మేరా మనసారా 64 స్టెడ్లర్ కలర్ పెన్సిళ్ళను కొనుక్కున్నాను. అది నాకు నేనుగా కానుకిచ్చుకున్న క్షణం. అది నాకెంత ఆనందాన్ని పంచిందో మాటల్లో చెప్పలేనిది, ఇప్పటికీ ఆ అనుభూతి మర్చిపోలేనిది.

ఇంత బిజీ షెడ్యూల్ లో కూడా మరికొద్ది సమయాన్ని సంగీతం నేర్చుకోవడానికి కూడా పెట్టాననుకోండి. పి.హెచ్.డి పూర్తి అయ్యాక పోస్ట్ డాక్టోరల్ రీసెర్చ్ ఫెలోషిప్ మీద రీసెర్చ్ చెయ్యడానికి అక్టోబర్ నెలలో వచ్చాను అమెరికాలో ఫిలడెల్ఫియా అనే సిటీకి. అది ఫాల్ (ఆకు రాలు) కాలము. ఆ కాలము ఫిలడెల్ఫియా మరియు చుట్టు ప్రక్కల ప్రదేశాలన్నీ ఆకుల రంగులు మారి అందమైన చెట్లతో చాలా సుందరంగా ఉంటాయి. ఆ రంగులన్నిటినీ నా కుంచెలలో బంధించాలని చాలా ఆత్రుత పడ్డాను గానీ కోరుకున్నంత సమయం ఇవ్వలేకపోయేదాన్ని. ఈ సమయ పరిమితులవల్ల నా సంగీతానికి గానీ, పెయింటింగ్స్ కి గాని దాదాపు ఏడు సంవత్సరాలు సమయాన్ని సరిగ్గా కేటాయించలేకపోయాను. కానీ అప్పుడప్పుడు ఆర్ట్ స్టోర్స్ వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ రంగు రంగుల కళాత్మక వస్తువులు ఆఖరికి ప్లాస్టిక్ పువ్వులను చూసివచ్చినా కూడా ఒక అద్వితీయమయిన అనుభూతిలో పడిపోయేదాన్ని.
రాధికా వెంకట్ తో ముఖాముఖి-4_oil paintings

పెళ్ళయ్యి కాలిఫోర్నియాకి వెళ్ళిపోయాక క్రొత్తగా మారిన ఉద్యోగం, క్రొత్త జీవితము మరింత ఒత్తిడి తీసుకువచ్చినా క్రొత్త బంధాలతో అందమైనవి. నాకింట్లో ఉన్న ప్రోత్సాహాలతో మళ్ళీ నా టాలెంట్స్ కి పదును పెట్టండం మొదలు పెట్టాను. సంగీతం స్కూల్ లో జాయిన్ అయ్యాను. నా చిత్ర కళను కూడా మళ్ళీ మొదలు పెట్టాను. మావారితో కలిసి అవుట్ డోర్ వెకేషనింగ్ కి వెళ్ళినప్పుడు కూడా మొదట నా బ్యాగ్ లో సర్దుకొనేది నా స్టెడ్లర్ కలర్ పెన్సిళ్ళు. అప్పుడప్పుడు మా వారు ఏదైనా కాన్ఫరెన్స్ వెళ్ళినప్పుడు నాకు తోడుగా ఉండేది నా కలర్ పెన్సిళ్ళు, రంగు కుంచెలు. ఈ సమయంలోనే నా కిష్టమయిన దేవుడు గణేశుని అలాగే నెమలి డ్రాయింగ్స్ వేసాను, మీతో పంచుకుంటున్నాను.

ఇంటికి దగ్గిరలోనే ఒక ఆర్ట్ స్కూల్ ని కనుగొన్నాను, అందులో జాయిన్ అయ్యాను. నా టీచర్ చిత్ర నుండి పెయింటింగ్స్ వెయ్యడంలో రక రకాల టెక్నిక్స్ ని నేర్చుకుంటున్నాను. పెయింటింగ్సే కాక అందమైన కళాత్మకమైన ముగ్గులు వేసి మురిసిపోతుంటాను. సంగీత సాధన కూడా మర్చిపోలేదు. అంతేకాకుండా మంచి మంచి వంటలు చెయ్యడం కూడా నాకిష్టమే. నాకున్న ఈ ఇష్టాలన్నీ నాకు తోడుగానే ఉంటూ ఒత్తిళ్ళ నుండి బయటపెట్టి ఎప్పటి కప్పుడు నన్ను మనిషిని చేస్తూనే ఉన్నాయి.

రాధికా వెంకట్ తో ముఖాముఖి-6_free hand rangoli
నా స్నేహితులందరికీ నా సందేశము- ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఏదో ఒక టాలెంట్ ఉండి తీరుతుంది. దాన్ని గుర్తించండి. కొనసాగించండి. జీవితం ఎన్ని మలుపులు తిరుగుతున్నా దొరికిన సమయంలోనే మీ టాలెంట్స్ లోనే మిమ్మల్ని మీరు చూసుకోండి. ఆనందాన్ని పొందండి. జీవితమంటే జీవితమంతా ఆనందం గా ఉండడానికి ప్రయత్నించడమేగా after all !!!

నా పైయింటంగ్స్ ని, రంగోలీలను కొన్నిటిని మీ ముందుంచుతున్నాను. Hope, you all will like it!!!”

రాధికా వెంకట్ తో ముఖాముఖి-7_free hand rangoli
రాధికా వెంకట్ తో ముఖాముఖి-8_free hand rangoli

Print Friendly
Sep 01

బ్రహ్మలిఖితం – 1

రచన: మన్నెం శారద

మార్గశిర మధ్యం…
బ్రహ్మీ ముహూర్తపు వేళ!
వెన్నెల ఎర్రబారుతున్న సమయం.
భువిపై కురుస్తోన్న మంచు – చంద్రకిరణాలతో సఖ్యం పెంచుకొని మరింత ఘనీభవించి నేలంతా తెల్లని గొంగళి పరచినట్లుంది.
సృష్టిలోని యావత్ ప్రాణికోటి వెచ్చదనం కోసం గదుల్లోకి, నెరియల్లోకి, గుహల్లోకి దూరి ముడుచుకొని ఆదమరచి నిదురపోతున్న ఆ సమయంలో వాల్తేరు అప్‌లాండ్స్‌లోని ఒక ఇంటి రెండో అంతస్తులోని ఈశాన్య భాగపు గదిలో చెదరని ఏకాగ్రతతో కనులు మూసుకుని విష్ణు సహస్రనామ స్తోత్రం చేస్తోంది కేయూరవల్లి.
తడి తలకి పిడచ కట్టి, భావతీక్షణతని సూచిస్తున్న కనుబొమ్మల మధ్య సింధూరం అలది, నిటారుగా కూర్చుని వున్న ఆమె ఆకృతిని పరికిస్తే కొంపతీసి ఆమె యోగనిద్రలోకి వెళ్ళిపోలేదు కదా అనిపిస్తుంది. ఎదురుగా వెలుగుతోన్న అఖండ దీపపు కాంతి కిరణాలు మూలపీఠం మీద అమర్చిన పంచలోహ విగ్రహాల మీద పడి పరావర్తనం చెంది ఆమె నాసికాగ్రాన వున్న రవ్వల ముక్కుపుడక మీద పడి వెలుగు బిందువులుగా మారి క్రిందకి జారుతున్నాయి.
ఆమెకి నలబయి సంవత్సరాల వయసుండొచ్చు. శరీరాకృతిలో కొంత బొద్దుతనముంది. కొద్దిగా నోటి దగ్గరగా జారుతున్న బుగ్గలు ఆమె యౌవనంలో అందమైన స్త్రీ అయి ఉంటుందన్న నిజాన్ని తేటబరుస్తున్నాయి.
స్తోత్రం ముగించి, ఆమె కళ్ళు తెరచి లేచి దేవుడికి హారతినిచ్చింది. కుడిచేతితో హారతిస్తూ ఎడం చేతితో ఆమె వాయించిన గంట శబ్దం తరంగాలై ఆ గదినుండి హాల్లోకి అక్కడనుండి ఆమె కూతురు పడుకున్న పడక గదిలోకి ప్రవహించింది.
ఆ నిశ్శబ్ద నీరవంలో ఆ ఘంటానాదం నాడీమండలం మీద పని చేయడంతో ఒక రకమైన ఉత్తేజంతో మంచం మీద గబుక్కున లేచి కూర్చుంది లిఖిత.
సరిగ్గా అప్పుడే హారతి పళ్ళెంతో ఆ గదిలోకి ప్రవేశించింది కేయూరవల్లి.
లిఖిత లేచి నిలబడి హారతి కళ్లకద్దుకుంటూ తల్లి మొహంలోకి చూసింది. హారతి జ్వాలలో ఆవహించిన దుర్గలా వుందామె ఆకృతి.
లిఖిత కిటికి తలుపు తెరచి బయటకి చూసింది.
చీకటింకా చెక్కు చెదరలేదు. భూమిని స్పర్శించడానికి వెలుగుకింకా ధైర్యం చిక్కలేదు. చలిగాలి మాత్రం తీసిన తలుపు రెక్క సందులోంచి దొంగలా జొరబడి లిఖిత మొహం మీద తీవ్రంగా దాడి చేసింది.
లిఖిత తలుపు గబుక్కున మూసి “నీకెన్ని సార్లు చెప్పాలి. ఇంత తొందరగా లేవడమెందుకు చెప్పు?” అంది కోపంగా.
“నాకలవాటైపోయింది. ఈ వేళప్పుడు పూజ చేయకపోతే పిచ్చెక్కినట్లుంటుంది. అది సరే. నువ్వు లేచి మొహం కడుక్కో. నేను కాఫీ తెస్తాను” అంటూ లోనికెళ్లిపోయింది కేయూరవల్లి.
లిఖిత లేచి దుప్పటి మడిచి బాత్రూంలోకి నడిచింది. గీజర్ ఆన్ చేసి బ్రష్ చేసుకుంటుంటే అప్పుడు గుర్తొచ్చిందామెకు. ఆరోజు కాన్వకేషన్ అని. మనసులోకి ఉత్సాహం పంప్ చేసినట్టు తన్నింది.
ఈరోజు తాను బి.ఎ. పట్టా తీసుకోబోతోంది మామూలుగా కాదు.. గోల్డ్‌మెడల్‌తో. తను యూనివర్సిటీ ఫస్టు వచ్చింది అదీ లిటరేచర్‌తో. ఈరోజు ఎన్నో కళ్ళు తనని ఆరాధనగా చూస్తాయి. గవర్నర్ ప్రశంసిస్తూ మెడల్‌ని తన మెడలో వేస్తాడు. వేలాది పట్టభద్రుల్లో తనకి మాత్రమే ఒక ప్రత్యేక స్థానం.
ఆ విషయం స్ఫురించగానే లిఖిత మొహమంతా సంతోషం అందుకొంది.
వయసు తెచ్చిన అందం, ఆనందంతో కలిసి ఆమె మరింత అందంగా కనిపించింది ఎదురుగా వున్న అద్దంలో.
“అమ్మా!” అంటూ గట్టిగా అరచింది లిఖిత ఉషారుగా.
“ఊ”.
“ఇలారా”
“ఉండొస్తున్నా!”
“వెంటనే ప్లీజ్!”
కేయూరవల్లి ఆందోళనగా వంట గదిలోంచి బయటకొచ్చి “ఏం జరిగింది? ఎందుకలా అరిచేవ్?” అని అడిగింది అర్ధం కాక.
“ఏవీ లేదా? సరిగ్గా చూసి చెప్పు!” అంది లిఖిత
“ఏమో నాకేం కనిపించడం లేదు. నీ మొహం తప్ప!”
“అదే నా మొహమే ఎలా వుంది?”
లిఖిత ప్రశ్నకి చిరాకు పడుతూ “ఎలా వుంటుంది, నీ మొహంలానే వుంది” అంటూ వెనుతిరిగింది కేయూర.
లిఖిత గబుక్కున తల్లి భుజాలు పట్టుకొని తనవైపు తిప్పుకుని “ఏంటి? నా మొహం నా మొహంలానే వుందా? హెలెన్ అఫ్ ట్రాయి, క్లియోపాట్రాల్లా వెలిగిపోవడం లేదూ!” అండిగింది సీరియస్‌గా.
లిఖిత చిలిపి మాటలకు కేయూర నవ్వలేదు.
“ఏమో వాళ్లని నేను చూడలేదు. నేనీ రోజు ఫాక్టరీకి త్వరగా వెళ్లాలి. నువ్వొచ్చి కాఫీ తాగు” అంది ఎంతో ఉదాసీనంగా.
లిఖిత తల్లివైపు నివ్వెరబోతున్నట్లుగా చూసి “ఏంటీ! ఈ రోజు కూడా ఫాక్టరీ కెల్తావా? ఈరోజు గవర్నర్ చేతుల మీదుగా మెడల్ తీసుకోబోతున్న విషయమన్నా గుర్తుందా నీకు?” అంది నిష్టూరంగా.
“దానికి నేనేం చేయను? ఈ రోజు స్టాక్ సింగపూర్‌కి ఎక్స్‌పోర్టవుతున్నది. నేను దగ్గర లేకపోతే గల్లంతు చెస్తారు” అంది కేయూర.
తల్లి జవాబుకి లిఖిత కళ్లలో నీళ్లు చిమ్మేయి.
ఇంకేం మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. తల్లి మనస్తత్వం ఆమెకి బాగా తెలుసు. ఇంకేం మాట్లాడినా నిష్ప్రయోజనమనీ తెలుసు.
పగలు గాజువాకలో వున్న కేయూర ప్రింట్స్ ఫాక్టరీలో ఒక యంత్రంలా పని చేసి ఏమాత్రం టైము దొరికినా మిగతా కాలాన్ని పూజగదిలో మంత్రోచ్చారణకే జీవితాన్ని అంకితం చేసిన తన తల్లిని కదలించడం చాలా కష్టమని లిఖితకి ఎన్నో సార్లు అర్ధమయింది.
అందుకే లిఖిత తల్లితో తర్కించదు.
కేయూరవల్లి కాఫీ తెచ్చి కూతురికందించి వెళ్లిపోయింది.
అప్పుడు కూడా ఆమె కూతురు చిన్నబుచ్చుకుందేమో ఊరడించాలన్న వూహకి కూడా అందకుండా వెనుతిరిగి వెళ్లిపోయింది.
లిఖిత కప్పు తీసుకుని మెల్లిగా తలుపు తీసి బయటకొచ్చింది.
అప్పుడే చిన్నగా తెల్లవారుతోంది.
ఎదురుగా వున్న సముద్రం – ఆకాశం బూడిద రంగులో కనిపిస్తున్నాయి. పక్షులు చాలా అవసరమైన పనులున్నట్లు కువకువలాడుతూ రెక్కలు సాచి గూళ్ళొదిలి వెళ్ళిపోతున్నాయి.
రాత్రి కురుసిన మంచి బిందువులు నేలపై మొలిచిన గరిక కొసలపై నిలబడి సూదితో గుచ్చిన ముత్యాల్లా మెరుస్తున్నాయి.
క్రమంగా చీకటి ఛాయల్ని పూర్తిగా తరిమికొట్టి ప్రకృతినంతా పరిపాలించసాగింది వెలుగు.
మరి కాస్సేపటిలో సప్తవర్ణాశ్వరధారూఢుడైన సూర్యుడు సముద్ర గర్భంలోంచి బయటికి రావడం ఎంతో సంతోషంగా గమనించింది లిఖిత.
ఆ దృశ్యాన్నామె ఇంచుమించు ప్రతిరోజూ చూస్తోంది. అయిన ఏ రోజు కా రోజు దృశ్యం ఆమె కనులకి పండుగ చేస్తూనే వుంటుంది.
సూర్యోదయానికి ముందు ఆకాశంలో అతి త్వరితంగా మారే రంగులు గమనిస్తే దేవుడు ఒక అద్భుతమైన చిత్రకారుడనిపించక మానదు. అంతే కాదు – ప్రపంచంలో ఏ చిత్రకారుడు అంత గొప్పగా రంగుల్ని మిశ్రమం చేయలేడు. అనుకుంది లిఖిత.
క్రింత గేటు చప్పుడు వినిపించి ఆలోచనల నుండి బయటపడి క్రిందకి తొంగి చూసిందామె.
గేటుని బార్లా తెరిచి స్టీరింగ్ సీట్లో కూర్చుని కారుని డ్రైవ్ చేస్కుని వెళ్ళిపోతున్న తల్లిని చూసి నిర్లిప్తంగా లోనికి నడిచింది.
తన తల్లి చాలా చిత్రమైన మనిషి. ఆమె మనసులో ఏముంటుందో ఎవరికీ అర్ధం కాదు. తన పనులు తాను యంత్రంలా చేసుకుపోతుంది. బాధ్యతల్ని తు.చ తప్పక పాటిస్తుంది. ఆమె ప్రవర్తన చూస్తే ఆమె జీవితంలో బాగా దెబ్బ తిన్న మనిషిలా ఆనిపిస్తుంది. అదీ పరిస్తితులతో కాదు మనుషులతో!
అదీ భర్తతో!
అతని గురించామెప్పుడూ మాట్లాడదు.
ఇంతకీ తనకి తండ్రున్నాడో లేదో…
*********
టైమెంతో తెలియదు.
తెలియదనే కన్నా తెలుసుకోవాలన్న ఆసక్తిని మరచి ఎదురుగా వున్న టేబుల్‌వైపే చూస్తున్నాడు డాక్టర్ కార్తికేయన్.
టేబుల్ మీద బోర్లించిన ఆరడుగుల పొడవు, రెండున్నరడుగుల వెడల్పుగల రెక్టాంగులర్ పెట్టె లోపలంతా లేత ఊదారంగు పరచుకొనుంది. సరిగ్గా పరికించి చూస్తే ఆ పెట్టెలో ఒక ప్రాణి వున్న ఉనికిని తెలియజేస్తూ పైకి క్రిందికి ఎగసిపడుతున్న పొట్ట భాగం – ఉచ్చ్వాసనిశ్వాసాలని తెలియజేస్తూ చిన్నగా కదులుతోంది.
కార్తికేయన్ కళ్లలో ఒకలాంటి సంతృప్తి – విజయం తాలూకు గర్వం – మరోపక్క అనేక సంవత్సరాలుగా ఎదుర్కొంటున్న ఓటమి తాలూకు భయసందేహాలు వెలుగునీడల్లా దోబూచులాడుతున్నాయి.,
అతని పక్కనే కూర్చుని ఒకసారి గాజుఫలకంలోని ప్రాణివైపు – మరోసారి కార్తికేయన్ వైపు మార్చి మార్చి చూస్తున్నాడు మీనన్.
అతని కళ్లలో ఆందోళన మాత్రమే కదలాదుతున్నది.
కారణం ఆ పెట్టెలో ప్రాణంతో గత రెండురోజులుగా పోరాడుతున్నది అతను అగ్నిసాక్షిగా వివాహం చేసుకున్న భార్య కావడం.
కార్తికేయన్ మీనన్ భార్యకి అమర్చిన ట్యూబులు మరోసారి పరీక్షించి తిరిగి వచ్చి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
మరో గంట గడిచింది. అతి స్తబ్దంగా – ప్రతి క్షణం రబ్బరులా సాగుతూ.
అంత టెన్షన్‌లోనూ అతనికొక్కసారి నిద్ర వచ్చినట్లయింది. కళ్లు తెలియకుండానే మూసుకున్నాయి. మనిషి జయించలేనిది మరణమే కాదు – నిద్ర కూడా. ప్రతి ప్రాణి ప్రతిరోజు కొన్ని గంటల కాలమైనా నిద్ర రూపంలో తాత్కాలిక మరణానికి గురికాక తప్పదు. నిద్రని జీవితం నుండి విభజిస్తే మనిషి బ్రతికే కాలం అతిస్వల్పం. ఆ స్వల్పానికే మనిషి శాశ్వతంగా వుండిపోతున్నట్లు పక్కమనిషిని దోచుకుంటాడు. కలహిస్తాడు. విపరీత స్వార్ధానికి గురయి అన్నం పెట్టిన చేతినే కొరకాలని ప్రయత్నిస్తాడు. అందలాలెక్కాలని కలగంటాడు. ఇంకా యింకా బాగుపడాలని దొంగ పూజలు చేస్తాడు. తన ప్రగతి కోసం పక్కవాడికి సమాధి కడ్తాడు. అబద్ధాలడతాడు. కృతజ్ఞతని మరచి మృగంలా బతుకుతాడు.
ఈ ఆలోచనలేమీ పట్టని కార్తికేయన్ గత ఇరవై సంవత్సరాలుగా మనిషికి మరణమనేది శాశ్వతంగా లేకుందా చెయాలని ప్రయోగశాలలో అకుంఠిత దీక్షతో ఒక తపస్సులా నిర్విరామంగా కృషి చేస్తున్నాడు. అక్కడే అతనికి పొద్దు పొడిచింది. చీకటి గ్రుంకింది. అక్కడే అతని యౌవనం నిర్వీర్యమై వృద్దాప్యం ఆవరించింది. అక్కడే అతని వత్తయిన నల్లని ఉంగరాల జుత్తు తెల్లబారి రాలిపోయింది. అక్కడే అతని మెరిసే కళ్లు గాజుగోలీల మాదిరి కళావిహీనమై పేలవంగా మారిపోయింది.
ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే అతని విలువైన జీవితమంతా కర్పూర హారతిలా కరిగిపోయిందా ప్రయోగశాలలోనే!
కార్తికేయన్‌కే స్వార్ధమూ లేదని చెబితే అది అబద్ధమే అవుతుంది. అతనికీ ఆశ వుంది. బలమైన కోరిక వుంది.
అది మనిషి జీవిత నిఘంటువు నుండి మరణమనే పదాన్ని పూర్తిగా తొలగించాలని!
ఆ ఘనత ప్రపంచ దేశాలన్నింటిలోనూ తనకే దక్కాలని.
అంత బలమైన కోరిక శుభ్రంగా తిని, హాయిగా పడుకుని నిద్రపోతూ కాలం గడిపే ఏ మనిషికీ పుట్టదు.
రాపిడి నుండే అగ్ని పుడుతుంది.
అనంతమైన కష్టాలు, కన్నీటి నుందే మనిషి నిష్ణాతుడవుతాడు.
కార్తికేయన్‌కి తను చాలా ప్రేమించే తల్లి నాల్గు రోజుల జ్వరానికే చనిపోయింది.
ఎంటొ అభిమానించే తండ్రి రైలు ప్రమాదంలో మరణించేడు. మిగిలిన ఒక్క చెల్లి డయేరియాతో ఈ లోకాన్ని విడిచింది.
అప్పటికి కార్తికేయన్ వయసు పదమూడు సంవత్సరాలు మాత్రమే. వరుసగా ఒకే సంవత్సరంలో అతని జీవితంలో జరిగిన విపత్కారాలు అతని లేత హృదయాన్ని చిద్రం చేసేయి. గుండెలవిసేలా ఏడ్చేడు కొన్నాళ్లు. తర్వాత్తర్వాత కన్నీళ్లు కూడా రావడం మానేసేయి.
గుండె మీద ఏదో బరువు పడేసి బలంగా నొక్కుతున్న బాధ. చదువు సరిగ్గా చదవలేకపోయేవాడు. స్కూలు ఎగ్గొట్టి ఊరి పొలిమేరలు దాటి మైళ్ళ కొద్ది అగమ్యంగా నడిచేవాడు.
వెళ్లగా వెళ్ళగా ఏదో పరిష్కారం దొరుకుతుందనే వెర్రి ఆశకి గురయ్యేదతని మనసు. శూన్యంలోకి చూపులు నిగిడ్చి తనకి కావల్సిందాన్ని వెదుక్కునేవాడు.
నీలాకాశంలో పేర్చినట్లున్న తెల్లని మబ్బులు వెనుకనుండి అతని తల్లి తనని చేతులు సాచి ఆర్తిగా పిలిచినట్లనిపించేది.
పసి వయసులోనే తన బాధ్యత తీర్చుకోకుండా కార్తికేయన్‌ని ఒంటరిగా వెళ్లిపోయినందుకి విచారిస్తున్నట్లుగా కనిపించేదతని తండ్రి రూపం.
దిక్కులేని అన్నని చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ కనిపించేదతని చెల్లి.
కార్తికేయన్ లేత హృదయం వేటు తిన్న గువ్వలా గిలగిల్లాడేది. గుండెలో లుంగ చుట్టుకుని గొంతు కడ్డంపడి కరగని మంచు ముక్కలాంటి దుఃఖం అతన్ని అణువణువునా నలిపేసేది!
అప్పుడే అతని హృదయంలో మరణం పట్ల ఒక రకమైన ద్వేషం – దాన్ని జయించాలన్న బలమైన కోరిక ప్రోది చేసుకోనారంభించేయి.
ఎలా?
ఏ విధంగా?
అస్పష్టమైన భావాలు.
నిర్దుష్టత నెరుగని ఆలోచనలు.
జవాబు దొరకని ప్రశ్నలు.
అప్పుడే సరిగ్గా తనని లాలించి ఇంతన్నం పెడుతున్న మేనత్త కూడా ఉన్నట్టుండి విరుచుకుపడి చనిపోయింది.
హార్టెటాక్ అన్నారందరూ!
మేనమామ ఆమె మీద పడి ఏడుస్తుంటే కార్తికేయన్ ఆ దృశ్యాన్ని చూడలేకపోయేడు.
మనసు మెలితిప్పి పిండుతున్న గుడ్డలా తల్లడిల్లిపోయింది.
ఎందుకిలా – తనకి ఎవర్నీ లేకుండా చెయ్యడం.
ఈ చావనేది యింత చెప్పా పెట్టకుండా – ఎలాంటి సూచననివ్వకుండా ఒక్కసారి కలుగులోంచి అకస్మాత్తుగా బయటకొచ్చిన కాలసర్పంలా మనిషి మనుగడనెందుకు కాటేసి వెళ్లాలి?
అసలీ చావెందుకు?
ఇదింత అనివార్యమా?
దీన్నుండి మనిషికి విముక్తి లేదా?
భూమి గుండ్రంగా వుందని – దాన్ని పాములా అనంతమైన జలరాశి చుట్టుకుని వుందని – సూర్యుని చుట్టూ గ్రహాలు తిరుగుతున్నాయని – ఆకాశం శూన్యమని ఎందుకీ అనవసరపు జ్ఞానం?
విమానంలో కొన్నివేల మైళ్ళని కొన్ని గంటల్లోనే చేరుకోగలనని, టి.విలో ఎక్కడెక్కడివో చూడగలనని, వినగలనని, ఎన్నెన్నో తన మేధస్సుతో కనుక్కుని సుఖపడుతున్నానని మిడిసిపడే మనిషి – మరణం తన మెడలో పాములా చుట్టుకునే కూర్చుందని – దాన్ని అధిగమించలేని తన తెలివి బూడిదలో పోసిన పన్నీరని గ్రహించలేకపోతున్నాడే!
అకస్మాత్తుగా అతని దృష్టి మేనత్త సాంప్రదాయ సిద్ధంగా శిష్టాచారాలతో, అనంత భక్తిభావంతో తెల్లవరాగానే పూజించే దేవుడి పటాల మీద పడింది. అనేక రూపాలతో, అనేక చేతులతో ఆశీర్వదిస్తూ, స్మిత వదనాలతో వున్నాయి దేవుడి రూపాలు.
ఈ యావత్ ప్రకృతిని, ప్రాణుల్ని శాసించే ఒక అద్భుత శక్తి వుందని నమ్మి పూజించిన అత్తని ఈ దేవుళ్లెవరూ మరణం నుండి కాపాడలేకపోయారే?
అసలు దేవుడనే వాడున్నాడా?
ఉంటే..! వాడి పని కేవలం మనిషిని ఏడిపించడమేనా?
స్థితిని వదిలేసి సృష్టి, లయలు చేయడమేనా అతని వృత్తి.
అంటే దేవుడొక శాడిస్టన్నమాట.
అంతే!
కార్తికేయన్ హృదయం భగ్గున తాటాకులా మండింది.
అతను ఆవేశంతో తన చేతికందిన వస్తువుని తీవ్రంగా పూజాపటాలకేసి కొట్టేడు.
పటాలన్నీ మేకుల నుండి వూడిపడి భళ్ళున పగిలి గాజు ముక్కలు చెల్లాచెదురయ్యాయి. అందులోని సూదిగా వున్న ఒక పెంకు వేగంగా వచ్చి అతని మేనమామ నుదుటకి తీవ్రంగా గుచ్చుకుని వెచ్చని రక్తం జలజలా బయటకి దూసుకొచ్చింది.
అతన్ని పరామర్శించడానికొచ్చిన చాలామంది దృష్టి కార్తికేయన్ మీద పడింది.
“ఈ నష్టజాతకున్నెందుకు కొంపలో తెచ్చిపెట్టుకున్నావ్? వాడు రాగానే లక్షణంగా వున్న అన్నపూర్ణమ్మ ఒక్క తుమ్ము కూడా తుమ్మకుండా ఠక్కున చచ్చిపోయింది. వాణ్ణి ముందు వెళ్లగొట్టు” అన్నారు.
“అవును. కొందరు కాలుపెడితే అంతే.”
“ఆవిడ పాలిట మృత్యువు వీడు”
“అమ్మా బాబుని, చెల్లెల్ని పొట్టన పెట్టుకున్నాడు. ఇప్పుడు మేనత్తని. ఇంకో నాల్రోజులుంటె…”
వాళ్ల మాటలతో అసలే భార్య చనిపోయి రోదిస్తున్న అతని మేనమామ హృదయంలో సహనం పూర్తిగా చచ్చిపోయింది.
ఒక చేత్తో నెత్తురు ఓడుతున్న నుదుటిని అదిమి పట్టుకుని లేచొచ్చి, మరో చేత్తో కార్తికేయన్ మెడ పట్టుకుని బలం కొద్దీ తోసేస్తూ “పోరా దరిద్రుడా!” అన్నాడు తీవ్రంగా.
కార్తికేయన్ విసురుగా గుమ్మం అవతల పడ్డాడు.
మోచేతులు, మోకాళ్లూ గీసుకుపోయి రక్తం చిప్పిల్లింది. వెన్నెముక బెణికి “అమ్మా” అన్నాడు బాధగా. అతని స్థితి చూసి ఏ ఒక్కరికీ జాలి కలగలేదు. కార్తికేయన్ మెల్లిగా లేచి దూరంగా వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
ప్రాణాన్ని వదిలేసిన మేనత్త శరీరానికి స్నానం చేయించి పట్టుచీర కట్టేరు. నిండుగా బొట్టు పెట్టి పూలు ముడిచేరు. మెడలో దండ వేసి పాడెక్కించేరు.
“గోవిందా.. గోవిందా” అంటూ పాడె లేచింది.
మేనమామ నిప్పు వేసిన కుండ తీసుకుని ముందు నడుస్తుంటే.. సరిగ్గా రెండు సంవత్సరాల క్రితం తన తల్లికి చేసిన అంతిమ యాత్రం గుర్తొచ్చిందతనికి.
కడుపులో పేగులన్నీ మెలేసి తిప్పేస్తున్నట్లయింది.
“అమ్మా! అమ్మా!” అంటూ ఏడుస్తూ మేనత్త నిర్జీవ రధాన్ని వెంబడించి పరిగెత్తేడు తను స్మశాన వాటిక దాక.
చితి అంటుకుంది. రెండు గంటల మునుపువరకు కదలాడి, నవ్వి, మాట్లాడిన మనిషి క్షణాల్లో బూడిదగా మారిపోయింది.
అందరూ వెళ్ళిపోయేరు.
అక్కడే మోకాళ్ల మీద తలపెట్టుకుని చూస్తూ కూర్చున్నాడతను. కాలమెంతయిందో తెలియదు. తూర్పు నుండి చీకటి కోరలు సాచి పైపైకి వస్తున్న ఆ సాయం సంధ్యలో అతని భుజమ్మీదొక చెయ్యి పడింది.
ఉలిక్కిపడి చూసాడతను..

ఇంకా వుంది..

Print Friendly
Sep 01

సస్పెన్స్ కథలు – 1. పొరుగిల్లు

రచన: మధు అద్ధంకి

సాయంత్రం ఆఫీస్ నుండి వచ్చిన రాహుల్ కి అపార్ట్మెంట్ కాంప్లెక్స్ లో సామాన్లతో నిండిన లారీ కనిపించింది.. కొత్తగా ఎవరో వచ్చుంటారు అనుకుని లిఫ్ట్ లో రెండో ఫ్లోర్ కి వెళ్ళాడు. అక్కడ తన పక్క అపార్టుమెంట్లో హడావుడిగా తిరుగుతున్న మనుషులను చూసి “ఓహో” ఈ అపార్ట్మెంట్లోకి వచ్చారా?” అనుకుని లోపలికి నడిచాడు.
బట్టలు మార్చుకుని రిలాక్స్ అయ్యి కాఫీ తాగుతూ టీ.వీ చూస్తున్నాడు.
“ఆపు నీ నస. ఇంత పని ఉన్నప్పుడు నన్ను ఇరిటేట్ చెయ్యకు. నీ వల్ల ఒక్క పని కాదు. నన్ను చెయ్యనియ్యవు” అంటూ ఒక మొరటు గొంతు వినపడింది. ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఎక్కడివీ మాటలు అనుకుంటూ మళ్ళా టీ.వీ చూడటంలో మునిగిపోయాడు.
“ఛీ పనికిమాలిన దద్దమ్మా. నేను చెప్పిందేమిటి నువ్వు చేసిందేమిటి? ఇలా అయితే ఈ ఇల్లు ఇంకా సర్దినట్టే..నీ వల్ల ఒక్క పని కాదు ఫో అవతలికి” అన్న అరుపులతో పాటు ఎవ్వరో దబ్బున పడిన శబ్దం విని ఉలిక్కిపడ్డాడు రాహుల్. కారిడార్ లో ఎవరన్నా అరుచుకుంటున్నారేమోనని డోర్ తెరిచి చూశాడు..ఎవ్వరూ లేరు. గడియ పెట్టి లోపలికి వచ్చి టీ.వీ చూస్తుండగా ఎవ్వరో సన్నగా ఏడుస్తున్న శబ్దం వినపడింది..శబ్దం వచ్చిన దిక్కుగా వెళ్ళగా అది గోడ అవతలనుండి వస్తుందని గ్రహించాడు.. కొత్తగా వచ్చిన పక్కింటి వాళ్ళు ఏదో గొడవ పడుతున్నారని తెలుసుకుని తల విదిలించి మళ్లీ వెళ్లి సోఫాలో కూర్చుని టీ.వీ చూడసాగాడు.
మరునాడు సాయంత్రం యధావిధిగా ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి వచ్చిన రాహుల్ రిలాక్స్ అవుతుండగా ఎవరో ధభీ ధభీమని బాదిన చప్పుడు వినిపించింది. వెనువెంటనే ఎవరో రోదిస్తున్న శబ్దం కూడా వినపడింది.. పక్కింటి పురుషుడు ఆ ఇల్లాలిని ఎందుకిలా బాదుతున్నాడో అర్ధం కాలేదు.. వెళ్ళి అడుగుదామా అనుకుని, సంస్కారం అడ్డొచ్చి ఆగిపోయాడు.
ఆ తర్వాత అడపా దడపా వినిపించే పోట్లాటలు రోజూ వినపడసాగాయి.. తిట్లు, శాపనార్ధాలు, గిన్నెల మోతలు, ఏడ్పులు, వెక్కిళ్ళు లాంటివి వినపడుతుండేవి..మొదట్లో బాధపడ్డాడు, తరువాత జాలిపడ్డాడు ఆ తరువాత భరించలేకపోయాడు, ఆపైన మనశ్శాంతి కోల్పోయాడు. మనిషిని గొడ్డిని బాదినట్టు బాదుతుంటే ఆ మనిషి చేసే ఆర్తనాదాలు వినీ వినీ విసుగెత్తిపోయాడు రాహుల్.
అతనికి పక్కింటి భర్త మీద చాల కోపం వచ్చింది ఒక ఆడకూతురిని అలా హింసిస్తున్నందుకు.. అదీ కాక వీరి గొడవల వల్ల అతనికి ఇంట్లో ప్రశాంతత లేకుండా పోయింది..
తమ అపార్ట్మెంట్స్లో ఉన్న మిగితా వారిని కలిసి సంగతి చెప్పి తనకు మనశ్శాంతి లేకుండా పోయిందని, వీళ్ళ గొడవల వల్ల ఇంటికి రావాలంటే భయంగా ఉందని వివరించాడు.. అప్పుడు వాళ్ళు, సెక్రటరీని కలువమని సలహా ఇచ్చారు.
ఇక లాభం లేదనుకుని అపార్టుమెంట్ సెక్రెటరీని కలిసాడు..
“సెక్రెటరీగారు మా పక్కింటివాళ్ళ గొడవలతో చచ్చిపోతున్నాను. ప్రశాంతత అన్నది లేకుండా పోయింది.. అతనేమో గొడ్డుని బాదినట్టు భార్యని బాదుతున్నాడు.. అది భరించలేక ఆవిడ ఏడ్చే ఏడ్పులకి నా తల వాచిపోతోంది.. మీరు కల్పించుకుని ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి లేకుంటే నేనే కల్పించుకోవాల్సొస్తుంది” అని అన్నాడు రాహుల్.
“రాహుల్ తొందరపడకు.. భార్యా భర్తల మధ్య వివాదంలో బయటవాళ్ళు కల్పించుకోకూడదు.. అయినా నీ బాధ అర్ధం చేసుకున్నాను కాబట్టి కమిటీ అంతా కూర్చుని ఒక నిర్ణయం తీసుకుంటాం” అని చెప్పాడు సెక్రెటరీ.
ఒక రోజున సెక్రెటరీ ఆ భర్తని పిలిచి “ఇంటి వ్యవహారాలు బయటకు తెలియకుండా చూసుకోండి, మీ వ్యవహారాలు ఇంకొకరికి తలనొప్పి అయ్యేలా ఉండకూడదని చెప్పి , వారి మీద కంప్లైంటు వచ్చిందని సరిగ్గా ఉండమని సలహా ఇచ్చాడు.
ఒకరోజు అర్ధరాత్రి సమయంలో “కుయ్యో, మొర్రో “అన్న శబ్దానికి ఉలిక్కిపడి లేచాడు రాహుల్. పక్కింటి వాళ్ళ కుక్క బాధగా మొరుగుతున్నది.. అలా కొంతసేపు మొరిగి మొరిగి ఊరకుండిపోయింది. రాహుల్ నిద్ర చెడిపోయింది. రాత్రంతా నిద్రపట్టక జాగారం చేశాడు పక్కింటివాళ్ళని తిట్టుకుంటూ.
మరునాడు పొద్దున్నా ఆఫీస్ కు వెళ్తున్నప్పుడు రక్తం ఓడుతున్న కుక్క శవాన్ని పక్కింటి భర్త తీసుకువెళ్ళడం చూశాడు రాహుల్. ఖచ్చితంగా ఆ భర్తే చంపేశాడు ఇంక ఆ ఇల్లాలు ఏమవుతుందో అనుకున్నాడు..
ఉన్నట్టుండి ఒకరోజు “కెవ్వు”మనే కేక విన్నాడు రాహుల్.. ఇక తట్టుకోలేక పక్కింటికి పరిగెత్తి దబదబ మని వాళ్ళ తలుపు బాదాడు. భర్త వచ్చి తలుపు తీసాడు.. తీసిన తలుపులోనుండి తొంగి చూసిన రాహుల్ కి కింద పడి ఉన్న భార్య కనిపించింది..
ఇంక ఆపుకోలేని కోపంతో భర్తని ” నువ్వు మనిషివా, పశువ్వా? ఒక ఆడకూతురిని అలా కొట్టడానికి సిగ్గు లేదు? మీ గొడవలు రోజూ వింటున్నాను, నాకు మనశ్శాంతి లేకుండా పోయింది ఇంట్లో..ఇంక మీరీ గొడవలు ఆపకపోతే నేను పోలీసు కంప్లయింటు ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది “అని హెచ్చరించి వచ్చేశాడు.
మర్నాడు అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచే వార్త విన్నాడు. అదేమిటంటే పక్కింటాయిన రాత్రి పోయాడని.. ఆ ఇల్లాలికి ఇకనుండైనా ముక్తి అనుకుని పలకరించడానికి పక్కింటికి వెళ్ళాడు..
పక్కింటావిడ నెత్తి మీద ముసుగేసుకుని కూర్చుంది ఒక పక్కగా.. రాహుల్ వెళ్ళి ” సారీ అండీ మీవారు పోయారు.. మీరు ధైర్యంగా ఉండండి” అని సానుభూతి వాక్యాలు పలికాడు. అందుకావిడ తల ఎత్తి ” థాంక్ యూ” అన్నది మొరటు గొంతుతో..
అవాక్కయిపోయి నోరెళ్ళబెట్టాడు రాహుల్..

*****

Print Friendly
Sep 01

మాయానగరం – 29

రచన: భువనచంద్ర

కొన్ని సంఘటనలకి కారణం కనిపించదు. కానీ అవి జరుగుతాయి. కొందరు దాన్నే’ఈశ్వరేఛ్చ’అంటే , మరి కొందరు మరో పేరు పెట్టే ప్రయత్నం చేస్తారు. పరమశివం సడన్ గా తేరుకున్నాడు. జీవితాంతం ’మాటరాని’ మనిషిగా బ్రతకాలని చెప్పిన డాక్టర్. శ్రీధర్ మాట పొల్లుపోయింది. మూగమణి జాలితో పెట్టిన ప్రసాద ’మహిమ’ కావొచ్చు, ఫాదర్ డేవిడ్ దయాపూరితమైన చూపులు కావొచ్చు. లోకంలో అతనికింకా ’నూకలే’గాక ’మాటలు’ కూడా మిగిలివుండటం కావొచ్చు. ఏమైతేనే… పరమశివం మళ్ళీ మనిషయ్యాడు.
చావు అంచులదాకా వెళ్ళొచ్చినవాడు వెనక్కి తిరిగి వస్తే ఏమౌతుంది? సామాన్యంగా అయితే బ్రతుకు మీద దృక్పధం మారుతుంది. కానీ కొందరి పుట్టుకే వేరు. వాళ్ళ జాతి రాక్షస జాతి.
అయ్యా! బియ్యంలో బాస్మతి, రాజనాల, ఐ. ఆర్. 8, స్వర్ణమసూరీ, అక్కళ్ళు, ఇలా రకరకాలు ఉన్నట్టే మనుషుల్లోనూ దేవతలూ, మానవులూ, రాక్షసులు అనే రకాలు వున్నారు.
ఎవరిలో సత్వగుణం వుంటుందో వారిని దేవతలనీ, తమోగుణం వుంటుందో వారిని రాక్షసులనీ , రజోగుణం వుండేవారిని మానవులనీ అంటారు. పరమశివంది తమోగుణం. చిత్రంగా వాడి ’గణం’ కూడా రాక్షస గణమే. అందుకే వాడిలో రాక్షసబలం (మనోబలం) ఉందేమో!
ఫాదర్ డేవిడ్ ఆల్బర్ట్ ఉండే చిన్న వూరి నుంచి వీడు మళ్ళీ’సిటీ’ చేరిన విధం, ఓ విధంగా సినిమా కథే! అసలు వీడికి స్పృహ రావడమే విచిత్రం. వచ్చిన వెంటనే వాడి మనసులో మెదిలింది నందినీ, వెంకటస్వామి, నవనీతం కాక మూగమణి.
దయాదాక్షణ్యం లేని యీ దరిద్రుడు స్నానానికి వెళ్తొన్న మూగమణి మీద కన్నేశాడు.
మూగమణి మూగదే కానీ, తను ఆడదాన్నని ఆ పిల్లకి ఎరుకే. చెవిదుద్దులు తీసి దేవుడి ముందు పెట్టి స్నానానికి పోవడం అలవాటు.
అలవాటుగా చెవి దుద్దులు ఏసుప్రభువు పటం ముందు పెట్టి స్నానానికి పోయింది.
పరమశివం కళ్ళు రెండిటి మీదా పడ్డాయి. ఒకటి మూగమణి మీదా. రెండోది చెవి దుద్దుల మీద. వాడికి ’పూర్వజ్ఞానం’ వచ్చి నాలుగురోజులైనా వాడు ఎవరి ముందూ బయటపడలేదు.’జ్ఞప్తి’ కోల్పోయిన వెర్రివాడివలే నటిస్తూ తన పరిస్థితిని సమీషించుకున్నాడు. తను నవనీతం (మూగమణి) వెంటపడటం, ఆవిడ పడిపోవడం, తనూ ఎదురుదెబ్బ తగిలి పడుతూ వుండగా ఎవరో తల మీద రాయితో మోదడం అన్నీ రంగురంగులుగా మనసనే సెల్యులాయిడ్ మీద సినిమాలా కనిపించాయి. తన మీద జాలితో మూగమణి ముద్దలు తినిపించడం నాలుగు రోజులుగా చూస్తూనే వున్నాడు. వాడి బండ హృదయానికి మూగమణి చూపించే అమాయకపు ప్రేమ కనిపించలా. ఆ పిల్ల శరీరం మాత్రమే కనిపించింది. ఫాదర్ డేవిడ్ బయటకెళ్ళాడు. మూగమణి స్నానాల గదిలోకెళ్ళింది. చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేరు. ఇంకేం కావాలి? పరమశివంలాంటి నికృష్టుడికి అదో పండగే.
‘ముందు దుద్దులు’ అని వాడి మనసు చెప్పింది. అంతేగా మరి… మూగమణిని అనుభవించాక అక్కడుండటం ప్రమాదం. ఎక్కడికన్న పారిపోవాలన్నా’సొమ్ములు’ కావాలి. ఫాదర్ డేవిడ్ బీరువా పగలగొడితే కొంత కేష్ దొరుకుతుంది. దుద్దులూ హాట్ కాష్ లాంటివేగా! కొట్టేశాడు.
“ఓయ్.. కిరస్తానీ దేవుడా చూసుకో.. నీ భక్తురాలి చెవి దుద్దులే కాదు… మానాన్ని కూడా కొల్లగొట్టేస్తా. ” మనసులోనే హేళనగా ఏసుని ఉద్దేశించి అంటూ బాత్ రూం వైపు అడుగులేశాడు. నగ్నంగా అటువైపు తిరిగి నీళ్ళు పోసుకుంటోంది మూగమణి.
పిచ్చికోరికతో కంటే, పశువాంఛతో అటువైపు గబగబగా నడిచాడు పరమశివం.
ఒక్క క్షణం… ఒక్క క్షణం విలువా, ఒక్క క్షణపు కాలగమనమూ ఎవరూ వెలకట్టలేనిది.
ఒక్క క్షణం యీ భూమి తిరగడం ఆగిపోతే? జరిగే పరిణామాలని ఊహించడం కంప్యూటర్ బ్రెయిన్ లకి కూడా సాధ్యం కాదు.
ఒక్క క్షణం ప్రాణం తీయచ్చు. ఒక్క క్షణంలో ప్రాణం పోయనూ వచ్చు. అణు విస్ఫోటనం కూడా జరిగేది క్షణం లో వెయ్యోవంతులోనే.
“ఫాదర్’ బయట నుండి పిలుపు. ఠక్కున ఆగాడు పరమశివం. ఆ పిలుపు ఎక్కడో విన్నదే కానీ, ఎవరిదో గుర్తుకు రాలేదు . వెనక్కి తిరిగే లోగానే హాల్లో అడుగుపెట్టాడు డాక్టర్. శ్రీధర్.
“నిన్ను చూద్దామనే వచ్చానోయ్… ఏమిటీ… నువ్వు లేచి నడవగలుగుతున్నావే! ” అంటునే లెఫ్ట్ హాండ్ వైపు నించి వచ్చే నీళ్ళ శబ్ధం విని అటు చూశాడు స్నానం చేస్తున్న స్త్రీ.
“ఆడాళ్లు స్నానం చేస్తుంటే నీకేం పనిరా? ” కోపంగా పరమశివంతో అన్నాడు శ్రీధర్. శ్రీధర్ ది 8 పాక్ బాడీ.
రోజుకి కనీసం ఒక గంటైనా సైకిల్ తొక్కుతారు. మూడు నాలుగొందల బస్కీలు తీస్తారు.
“బే…యే.. వూ.. ” అంటూ ఏదో పిచ్చిపిచ్చిగా శబ్ధం చేసి బయటకి పరిగెత్తాడు పరమశివం. ఆ సమయానికే బయట నుంచి ఆయా ’హాల్లో’ కి వచ్చింది. ఒక్క క్షణంలో ’ఒక బలాత్కారం’ నుండి తప్పించుకోగలిగింది మూగమణి. అసలు తన మీద బలాత్కారం జరుగుతుందనే వూహే ఆ పిల్లకు లేదు. తన రాక వలన బలాత్కారం తప్పిందనే ఆలోచనే డాక్టర్ శ్రీధర్ కీ రాలేదు. నిజం తెలిసిన వాళ్ళిద్దరు లోలోపల పళ్ళు నూరుకుంటున్న పరమశివం , చూపుల్లో కరుణ అనే జలాన్ని మానవాళి మీద కురిపిస్తోన్న ఏసుప్రభు.
“నమస్తే డాక్టర్ గారు! ఫాదర్ బయటకి వెళ్ళారు, పవిత్రజలం ఒకరింట్లో జల్లడానికి. కూర్చోండి ” ఓ కుర్చి లాగింది ఆయా.
“లేదు ఆయమ్మా! ఇటు వైపు వెళ్తూ పేషంట్ ని ఫాదర్ గార్ని కూడా చూసినట్టు వుంటుందని వచ్చాను. పేషంటు బానే వున్నాడు. నన్ను చూసి పరిగెత్తాడు. అసలితను జన్మలో నడవగలడని అనుకోలేదు. సరే… నేను మళ్ళీ వస్తా. వచ్చేవారం మళ్ళీ ఇటు వచ్చే పనుంది. అప్పుడు వస్తానని ఫాదర్ గారికి చెప్పు. ” బయటకు వస్తూ ఆయమ్మతో అన్నారు డాక్టర్ శ్రీధర్. దూరంగా మామిడి చెట్టు పక్కన దొంగలా నక్కిన పరమశివం అతని కంట పడ్డాడు.
“ఆయమ్మ.. పేషంటు బిహేవియర్ ఎలా వుంది? ” అని అదిగారు శ్రీధర్.
“సరిగ్గా నడవడం లేదండి…’బే…బే’అనడం తప్పా మాటలు రావండి ఉత్తి పిచ్చి చూపులండి. పాపం మూగమణే తల్లిలాగా వాడికి ముద్దలు పెడుతోందండి. ” అమాయకంగా అంది ఆయమ్మ.
“ఏదో తేడా వుంది. ఆయమ్మ … ఎడమపక్క బాత్ రూంలో స్నానం చేస్తున్నది ఎవరూ? ” భృకుటి ముడిచి అడిగారు శ్రీధర్.
ఆయమ్మ లోపలికి వెళ్ళి చూసొచ్చి “మూగమణండి.. ఆ డోరు సరిగ్గా పడదు ” అన్నది.
“మరి వీడెందుకున్నాడు అక్కడ? నేనడిగితే బే..బే.. అంటూ నాకు అందకుండా పారిపోయాడు. నడవలేని వాడు పారిపోయాడంటే, వాడి ఆరోగ్యం చాలా చాలా మెరుగుపడి వుండాలి. అంతే కాదు.. చూసి చూడనట్టుగా అటు చూడు. మామిడి చెట్టు దగ్గర నక్కి వున్నాడు. అంటే బ్రెయిన్ కూడా పని చేస్తోందనే అనుకోవాలి ” తనలో తాను అనుకున్నట్టు ఆయమ్మతో అన్నాడు డాక్టర్ శ్రీధర్. అతనికి ఇదంతా ఒక పజిల్ లా వుంది. బయటకెళ్ళేవాడు కాస్తా మళ్ళీ హాల్లోంచి ఫాదర్ గారి ఆఫీస్ రూం వైపు నడుస్తూ “వాడ్ని ఒకసారి చెక్ చేయ్యాలి, రమ్మని చెప్పు” ఆయమ్మతో అన్నాడు.
పదిహేను నిముషాలు గడచినా ఆయమ్మ లోపలకి రాలేదు. విసుగ్గా శ్రీధర్ బయటకొచ్చాడు. అప్పుడు కనిపించింది ఆయమ్మ కంగారుగా, ” ఏమైంది? ” అన్నాడు శ్రీధర్.
“అయ్యా… మీరు రమ్మనారని చెప్పానండి, బే..బే.. అంటా దూరంగా పరిగెత్తాడండీ… ఆడి ఎనకాల నేనెళ్తే ఎనకవైపు పిట్టగోడున్నాది కదండీ… ఒక్క దూకు దూకి పారిపోయాడండీ!
గబగబా అటువైపు నడిచి పిట్టగోడని చూశాడు మహావుంటే రెండున్నర అడుగుల ఎత్తుంటది. ఒక్కదూకులో రెండున్నర అడుగుల పిట్టగోడని దూకి పారిపోయాడంటే వాడి ఆరోగ్య పరిస్థితి ఏమిటి?
జరిగిందంతా మనసులో రీవైండ్ చేసుకుంటే , అతనికి కంగారులో షాకులో చూసిన పరమశివం “కళ్ళు’ జ్ఞప్తిలోకి వచ్చాయి. ఎందుకా కంగారు? అంటే వాడు మూగమణిని నగ్నంగా చూస్తున్నాడా? లేక ఆ పిల్లని చెరచడానికి…??”
మెడికల్ స్టడీలో చాలా విషయాలు బయటపడతాయి. ఒక యాక్సిడెంట్ లో జరిగిన డామేజీ అదే పరిస్థితిలో మరో శారీరిక మార్పుకి కారణం కావొచ్చు. స్టడీ చెయ్యాలి. ఒకటి మాత్రం స్పష్టం, పేషంటు నడవడమూ పరిగెత్తడమే కాదు .. గోడ దూకాడంటే బ్రెయిన్ ఖచ్చితంగా పెర్ ఫెక్ట్ కండీషన్ లో వున్నట్టే!
నడవడం పెరిగెత్తడం వేరు. గోడ దూకాడంటే , దూరాన్ని గోడ ఎత్తునీ ముందు మనసులో ’అంచనా’ వేసినప్పుడు మాత్రమే దూకడం సాధ్యమవుతుంది.
‘అంచనా’ వెయ్యాలంటే మెదడు పెర్ఫెక్ట్ గా పని చేసినప్పుడేగా కుదిరేది. ఇక ’మాట’ రావడం విషయం.. అది పేషంట్ ని పరీక్షించాల్సిందే! బ్రెయిన్ పెర్ఫెక్ట్ గా వుండేవాడు నటించడని ఎలా చెప్పడం? హీ మస్ట్ బీ ఆక్టింగ్!
ఈ నిర్ణయానికొచ్చారు డాక్టర్ శ్రీధర్. ఒకవేళ బ్రెయిన్ పర్ఫెక్ట్ అయితే , కొన్ని పరీస్థితిల్లో అతను ప్రమాదకారిగా మారొచ్చు. మొదట అతన్ని పట్టుకోవాలి. ఆ మాటే ఆయమ్మతో చెప్పాడు. ఆవిడ బయటకు పరిగెత్తి కొందరు అనాధల్ని, పనివాళ్ళనీ పిల్చి విషయం వివరించింది.
గంటన్నర తరవాత ఓ విషయం తెలిసింది. పరమశివం ఓ లారీ ఎక్కాడనీ.. ఆ లారీ సిటీ వైపు వెళ్తోందనీ. డాక్టర్ శ్రీధర్ అవాక్కయ్యాడు.
“సరే ఆయమ్మా… జరిగిన విషయాలన్నీ ఫాదర్ గారితో చెప్పు. ఇప్పుడు నేను సిటీ వైపు వెళ్ళినా ఉపయోగముండదు. గంటన్నర క్రితం అతనెక్కిన లారీ చాలా దూరం వెళ్ళి వుంటుంది. ఆ లారీ నంబర్ కూడా మనకి తెలియదు కదా! ” అంటుండగానే మూగమణి గబగబా వచ్చి ఆయమ్మకి సైగల్తో చెప్పింది. తన దుద్దులు ఏసుప్రభు ముందు పెట్టి మరిచిపోయినట్టూ, ఆ హాల్లో ఏసుప్రభు ముందున్నది ఎవరు దొంగతనం చేస్తారూ?
“ఖచ్చితంగా ఇది పరమశివం పనే అయ్యుంటుంది! ” అన్నాడు శ్రీధర్. చెసేదేమీలేక మరోపది నిమిషాల్లో బయలుదేరాడాయన.
ఏసుప్రభువు దయగా నవ్వుతూనే వున్నాడు.

**********************

బిళహరి రోడ్డు మీద నడుస్తోంది. ఆమె మనసు నిండా ఆలోచనలే. వెర్రి ధైర్యంతో ఓ వెర్రోడి వెంట ఇల్లొదిలి బైటకొచ్చింది. తిరిగి వెళ్ళే ప్రసక్తే లేదు. ఎలాగోలా బతకాలి. కామేశ్వర రావు మంచివాడే. కానీ అతని మంచితనం ఎవరికీ ఉపయోగపడే మంచితనం కాదు. సర్వేశ్వర రావు ఆగడం రోజురోజుకు మితిమీరుతోంది. అతనికి బుద్ధి చెప్పడం కష్టమేమీ కాదు, కానీ అతని ఇల్లు ఖాళీ చేయమంటే ఎక్కడికెళ్ళాలి? ఎక్కడికెళ్ళినా వయసులో వున్న ఆడదానికి మగమృగాల బాధ తప్పుతుందా? ఆలోచిస్తోంది బిళహరి.
ఏ దేశంలో లేక ఎచ్చోట స్త్రీలు పూజింపబడతారో .. అచ్చట దేవతలు నివసిస్తారు ” అన్న శ్లోకం జ్ఞప్తికి వచ్చిందామెకు. విరక్తిగా నవ్వుకుంది. వీధికో ’నిర్భయ’ మగాళ్ళ పాశవికత్యానికి బలి అవుతోందీ దేశంలో. పసిపిల్లలని లేదు, ముసలి వాళ్ళనీ లేదు. అందరీ మీదా అత్యాచారమే!
ఘనత వహించిన రాజకీయనాయకులూ వారి సంతానమూ, వారి పక్కన బాకాలూదే కాకాసురులూ, వారి చిత్రవిచిత్ర ’దుశ్శాసన’ లీలలూ చెప్పతరం కాదు.’డబ్బు’ అనే ఈదురుగాలికి నేరాలనే మేఘాలు కకావికలై మాయమౌతాయి. నిజంగా మనం ఎక్కడున్నాము? యుగయుగాలుగా పరిఢవిల్లుతున్న భారతీయ సంస్కృతి సౌరభాలు ఏమైపోయాయి?
సర్వేశ్వరరావు చూపులూ, మాటలూ గుర్తుకొచ్చి బిళహరి ఒంటి మీద గొంగళీ పురుగులు పాకుతున్నట్టు అనిపించింది. ఇండైరెక్ట్ ఎప్రోచ్ పోయింది వాడిలో…
“ఇదిగో అమ్మాయ్.. నిన్ను’బిళహరి’ అని పిలవడం ఇబ్బందిగా వుంది.’బిల్లూ’అని ముద్దుగా పిలిస్తే పర్వాలేదు కదూ…. ఎంతైనా నీకంటే ఏడాదో, రెండేల్లో పెద్దాడ్ని.
“ఓరి చచ్చినోడా! నాకంటే కనీసం దశబ్దంన్నరో, రెండు దశాబ్దాల పెద్ద వెధవ్వి. రెండేళ్ళా… నిన్ను పిచ్చి కుక్క కరవా, నీ పెళ్ళాం ముండమోసి హాయిగా బ్రతకా ” అని లోపలలోపలే తిట్టుకుంది బిళహరి.
“ఏం జెపుతున్నానూ? ఏదైతేనేమిలే, ఆ కామేషుని నమ్ముకుంటే నిండా మునిగినట్టే. ఉత్త వెన్నుముక్క లేని ’నాప’ వాడు. నువ్వు “ఊ ” అంటే చాలు .. యీ ఇల్లు నీ పేరే రిజిస్ట్రీ చేయిస్తా… ఏడు వారాల నగలూ చేయిస్తా… హాయిగా ఒప్పుకో. కావాలంటే ఓ పక్షమో, నెలో ఆలోచించుకొనే చెప్పు. తొందరేం లేదు. కాదన్నావో… నాది పాము పగ… ఆ! ” డైరెక్ట్ గానే మనసులోని కుళ్ళుని బయటపెట్టాడు. ఏం చెయ్యాలి? ఆలోచిస్తోంది.
ఆమె నడుస్తూ నడుస్తునే ఓ చోట అప్రయత్నంగా ఆగింది. అదో పురాతమైన కోవెల. ప్రాకారాలు చూస్తే చాలా పెద్దవిగా వున్నాయి. చాలా చాలా విశాలమైన గుడి అయ్యుండాలి. దాదాపు పదకొండు అడుగుల పొడుగుండే గోపురద్వారం తెరిచే వుంది. బయట షాపుల్లాంటివి ఏమీ లేవు… మెల్లిగా నడుస్తూ గడపదాటి లోపలికి అడుగుపెట్టింది బిళహరి. ఆమెని తాకుతూ ఓ గాలి కెరటం గుడిలోకి ప్రవేశించింది… చల్లని గాలి కెరటం….!

****************

సుందరీబాయ్ కారు మాధవి ఇంటి ముందు ఆగింది. చరచరా దిగింది సుందరి.’జున్ను ముక్కలా వుండే తనెక్కడా? ఒక్కిపీరులా వుండే మాధవి ఎక్కడ? ఈ మాధవిని ఆ ఆనందరావు గాడు ప్రేమిస్తాడా? ఏదో ఒకటి తేల్చి పారేయ్యాలి. వాడు ఇంతమటుకూ తన ప్రేమ గురించి మాధవికి చెప్పినట్టు లేదు. అది జరక్కముందే వాడంటే దీనికి మండేట్టు చెయ్యాలి. అసలు వాడితో అది మాట్లాడకుండా చెయ్యాలి ” తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ మెట్లెక్కింది సుందరీబాయి. తలుపులే కాదు, తాళం కూడా వేసి వుంది. నిట్టుర్చింది సుందరీ.
‘ఇదీ ఒకందుకు మంచిదే. వీళ్ళిద్దరి మధ్యా చిచ్చు పెట్టడానికీ సమయం పనికొస్తుంది. అయినా ఇదెక్కడకి పోతుంది, మహాపోతే కూరగాయలకి పోయుంటుంది. ఇక్కడే కూర్చుంటా’ అనుకుంటూ మెట్ల మీదే కూర్చుంది సుందరి.
అసలు విషయం ఆవిడకీ తెలీదు. మాధవి గుడిసెల సిటీలో వుంది. ఇరవైమంది దొర్లుతున్నారు…. వాంతులతో, విరోచనాలతో. పరిస్థితి భీకరంగా వుంది. దుమ్మూ..ధూళి.. దుర్వాసన. ఆనందరావూ, శోభారాణి కూడా అక్కడే వున్నారు. గవర్నమెంటు డాక్టర్లెవరూ అక్కడ అడుగుపెట్టలేదు. ప్రైవేట్ డాక్టర్లని భరించే స్తోమత గుడిసెలోళ్ళకి లేదు.
ఏ అంబులెన్సూ లోపలకి రాదు… రాలేదు. ఇక మిగిలింది ఆయూర్వేద వైద్యాలూ.. హోమియో వైద్యాలూ. ఆయుర్వేద వైద్యులు సందేహించారు. అంతేకాదు, పేషంట్ల తాలూకా చుట్టాలు ఆయుర్వేద వైద్యాలనగానే నిరాశతో పెదాలు, నుదురూ విరిచారు. హోమియోకి కొంత పరవాలేదు. ప్రస్తుతం అక్కడి రోగుల్ని పరీక్షిస్తున్నది డాక్టర్ రామలింగం. బి.హెచ్. ఎం. ఎస్. పెద్దవాడు, నిఖార్సైన వైద్యుడు.
“మాధవిగారూ ! వీళ్ళు తాగిన మందులో ఎవరో ప్రమాదకరమైన రసాయనం కలిపారు. అదృష్టవశాత్తు విరుగుడికి ప్రయత్నం చెయ్యవచ్చు. .. ప్రికాషనరీగా ఆల్ రెడీ తలో డోసు వేశాను. అయితే లోపల ఎవరెవరికి ఎంత డామేజీ అయ్యిందో వెంటనే చెప్పలేం. వీళ్ళ మూత్రమూ, స్టూలూ కూడా టెస్టులకి పంపాలి. అలా చెయ్యడం వలన టైం ఆదా అవుతుంది. నాకు తెలిసి డయాగ్నస్టిక్ నంబర్ ఇస్తాను. వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి వీలైనంత మందిని ఎక్కువగా స్పాట్ లోకి రమ్మని చెప్పండి. కావల్సిన సరంజామా కూడా తెమ్మని చెప్పండి ” ఇన్స్ట్రక్షన్ ఇచ్చారు రామలింగంగారు.
బోస్ బాబు స్పాట్ లోకి వచ్చేలోపలే నాలుగు చిన్న కార్లలో వచ్చేశాడు శామ్యూల్ రెడ్డి. ఆ కార్లలోంచి ఆఫీస్ స్టాఫ్ దిగారు. గబగబా పేషంట్లని కార్లల్లో ఎక్కించారు.
“శోభా… వీళ్ళందర్నీ నేను రాయల్ హాస్పటల్ కి తీసుకెళ్తా. కార్లు తిరిగొచ్చాక వారి బంధువులని పంపు. ఖర్చంతా నేనే భరిస్తా. ఆ విషయం రోగుల బంధువులకి చెప్పి వారిని వూరడించు. నేనొచ్చేదాకా మీరిక్కడే వుండండి. ” అని అందరినీ చూస్తూ , స్పెషల్గా శోభకి ఇన్స్ట్రక్షన్స్ ఇచ్చి కారెక్కాడు శామ్యూల్ రెడ్డి . డాక్టర్ రామలింగం అవాక్కయ్యాడు.
“మాధవిగారు! వాళ్ళని కదపకుండా వుంటే బాగుండేది. ప్చ్… మన చేతుల్లో ఏముందీ? ” హోమియో మందుల సూట్ కేస్ మూస్తూ అన్నాడు రామలింగం. అతనికి ఇంగ్లీష్ వైద్యం మీద నమ్మకం లేకపోవడం కాదు. నమ్మకం లేనిది ఓ స్టార్ హోటల్ లాంటి రాయల్ హాస్పటల్ మీద. అక్కడ ’వైద్యం’ పేరుతో జరిగే మోసాల మీద. ఆ హాస్పటల్ ఛైర్మాన్ డాక్టర్ భీమారావ్ సుంకోలే. అతని మీద లెక్కలేనన్ని కేసులున్నా ఏదీ నిలబడదు. కారణం అతని వెనుకున్న హోం మినిస్టర్. ’తలనొప్పి’ అని వెళ్ళినవాడ్ని ఐ.సి.యూ. లో ఆరురోజులు పెట్టి కనీసం ’లక్ష’ ఖర్చుపెట్టించే ఘనత వహించిన ఆస్పత్రి అది.
మరి అంత ఖరీదైన హాస్పటల్ ని దిక్కు దివాణం లేని గుడిసెల వాళ్ళని శామ్యూల్ రెడ్డి ఎందుకు తీసుకెళ్ళాడు?
మూడురోజుల తరవాత : ఇరవై మంది పేషంట్లలో బతికింది పన్నెండుగురు. వాళ్ళందరూ మధ్యవయసు వారూ, వయసైన వాళ్ళూ, మిగిలిన వాళ్ళందరూ ’కోమా’ లో వున్నారు. కొందరి కిడ్నీ లు చెడితే కొందరికి లివర్ ట్రబులిస్తోందిట. కొందరికి ’హార్ట్’ పని చేయనని ’వగలు’ పోతుంటే కొందరికి ఊపిరితిత్తులు చికాకులు పెడుతున్నాయట. వారి సంగతేమవుతుందో దేముడొక్కడే చెప్పగలడు.
ఒకటి మాత్రం నిజం…. శామ్యూల్ రెడ్డి గుడిసెల సిటీకి సరికొత్త దేముడైపోయాడు.

బోసుబాబు సంగతా? నందోరాజాభవిష్యతి!!

Print Friendly
Sep 01

శుభోదయం – 7

రచన: డి.కామేశ్వరి

“ఏమిటి పెద్ద త్యాగం చేసాననుకుంటున్నావా? భర్తని యింకోరికిచ్చి ఈ పెళ్లి చేసి? ఏమిటసలు నీ ఉద్ధేశం? ఆ మాధవ్ వెధవ పని చేస్తే మొహం యీడ్చకుండా, ఏదో పెద్ద ఘనకార్యం చేశాననుకుంటున్నావా యీ పెళ్లి చేసి?” సరళ స్నేహితురాలిమీద విరుచుకుపడింది. మాధవ్, శారదల పెళ్లి దేముడి గుడిలో క్లుప్తంగా జరిగింది నిన్న. అది విని సుడిగాలిలా వచ్చి రాధని దులిపి వదిలింది.
రాధ నిర్లిప్తంగా నవ్వింది. “మాధవ్ యింక నా భర్త కాడని నీకు తెలుసు సరళా, మా యిద్దరి మధ్య ఆ అనుబంధం ఏమీ మిగలలేదు. నా సుఖం, సంతోషం, శాంతి అన్నీ ఆనాడే పోయాయి. కనీసం మాధవ్‌ని అయినా సుఖపడనీ”.
“ఆహా! పెద్ద పతివ్రత. భర్త సుఖమే నీ సుఖం. నీవేమో ఏడుస్తూ జీవితాంతం గడుపుతావు. అతను మరో పెళ్లి చేసుకుని, పిల్లల్ని కంటూ సుఖంగా వుంటాడు. అంతే, మన ఆడవాళ్లం ఏం చదివినా మారం. అక్కరలేని వెధవ వుద్యోగాలూ, మనమూ.. ఒక్కమాట.. ముందు ఒక్కమాట చెప్పావే. నీ ఆప్తురాలినని అంటావు”నిష్టూరంగా అంది సరళ.
“సరళా! కోపం మాని ఆలోచించు. యిష్టంలేని మగవాడితో ఎన్నాళ్లు నిప్పులమీద నడకలా కలిసి బతకమంటావు చెప్పు? నా ఉనికే అతనికి కంటకంగా వుంది. పిల్లాడి నీడే భరించలేక యింట్లో నరకం సృష్టిస్తుంటే ఎన్నాళ్లు సహించనే? నేనెలాగో అన్నీ నష్టపోయాను. ఆ శారద పిచ్చి మొహంది. ఆ అమ్మాయికన్నా అన్యాయం జరగకూడదే. నేను వెడితే మాధవ్ మరొకత్తిని తెచ్చుకుని చేసుకుంటాడే. శారద ఖర్మానికి శారదని వదిలి. అంచేత పట్టుపట్టి చేశానే.”
స్నేహితురాలి మొహం చూస్తుంటే సరళ కంఠం నిండుకుంది.”ఇప్పుడింక ఏం చేస్తావే? నీ కళ్లెదుటే నీ మాధవ్ మరొకరితో సంసారం చేస్తూంటే చూస్తూ ఎలా సహిస్తావు? ఇంక నీ జీవితం వంటరిగా యిలా వెళ్లవలసిందేనా?” బాధగా అంది సరళ.
“కళ్ళెదుట చూస్తూ వుండనే. ఈ వూరినించి వెళ్లిపోతా. ప్రిన్సిపాల్‌తో నా వ్యథ అంతా చెప్పి నన్నీవూరునించి పంపించమని వేడుకున్నాను. ఆయన అర్ధం చేసుకున్నారు. వీలయినంత త్వరలో ట్రాన్స్‌ఫర్ ఏర్పాట్లు చూస్తానని మాటిచ్చారు. నేను వంటరినెలా అయానే. ఇదిగో వీడు నాకు తోడుంటాడు కదా. వీడికోసమే కదా నా బతుకు యింక. దేవుడి దయవల్ల నాకు వుద్యోగం వుండడం ఎంత మేలయిందో చూశావా? నాకీ ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం లేకపోతే ఆయనను ఎదిరించగలిగేదాన్నా? ఎదిరించితే నోరుమూయించి మూల కూర్చోపెట్టి, మరో పెళ్లి చేస్కుని నన్ను దాసిదాన్ని చేసేవారుగదే. ప్రతి ఆడదానికి ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం రావాలే. లేకపోతే వీళ్ల అన్యాయాలని ఎదిరించలేం. ప్లీజ్. సరళా అలా మొహం పెట్టకే. నాకేం అవలేదు. ఇన్నాళ్ళు వీడితో ఈ యింట్లో అనుక్షణం ప్రాణాలు గుప్పిట్లో పెట్టుకు బతికాను. ఇప్పుడింక స్వేచ్చగా, హాయిగా, నవ్వుతూ నా బిడ్డని పెంచి పెద్ద చేసుకుంటాను” రాధ నిశ్చింతగా అంది.
“ఆ శారద ఏమంటుందే? ఆ పిచ్చిమొహం కాపురం ఎలా చేస్తుందే? పార్వతమ్మగారేమంటుంది?”
శారద నిజంగా సంతోషించిందే. అప్పుడే ఆ అమ్మాయిలో ఏదో కళ, కాంతి వచ్చాయి పెళ్లవగానే. కాపురం చేసుకుంటుంటే గడుసుదనం అదే వస్తుంది. పార్వతమ్మగారే పాపం కూతురి పెళ్లయిందన్న ఆనందం ఒక పక్క. నా బతుకిలా అయిందని ఆవేదన ఒక పక్క. ఆవిడని వప్పించడమే కష్టం అయింది. ఈ వూరు వదిలి వెళ్లద్దంటుంది. కాని నేనిక్కడ వుండలేనే. ఏదోవూరు, దూరంగా, యీ పరిసరాలనించి, నా సంగతి ఎవరికీ తెలియని చోటికి వెళ్లి ప్రశాంతంగా బతకాలని వుందే” కళ్లు మూసుకుంటూ అంది రాధ. ఆ మూసిన కళ్లనించి నీళ్లు జారాయి.

**********

“అంకుల్… అంకుల్.. మీరొకసారి మా యింటికి వెంటనే రాగలరా?” శ్యాం ఆదుర్దాగా అడిగాడు ఫోనులో.
“ఏమయింది? ఎందుకు?” గాభరాగా అడిగాడు అవతలనించి రాజారాం.
“అంకుల్.. అమ్మ ఏదోలా వుంది. ఒక విషయం జరిగింది. అమ్మ చాలా అప్‌సెట్ అయింది. నేనేం అడిగినా చెప్పడంలేదు. మీరొకసారి వస్తే అమ్మ గదిలోంచి వస్తుందేమో. నాకెందుకో గాభరాగా వుంది ప్లీజ్, రండి అంకుల్” శ్యాం ప్రాదేయపడ్డాడు.
“ఆల్‌రైట్, వస్తున్నాను” ఫోన్ పెట్టేశాడు రాజారాం.
రాజారాం స్కూటర్ దిగుతుండగానే గుమ్మంలోనే ఎదురువెళ్లాడు శ్యాం. అతని ఆరాటం చూసి “ఏమయింది శ్యాం? ఏం జరిగిందివాళ? రాధ ఏది?” అతను డ్రాయింగురూములోకి వచ్చి అడిగాడు. శ్యాం ఆదుర్దాగా రేఖమీద అత్యాచారం జరిగిందగ్గిరనుండి అంతా చెప్పి రేఖ తండ్రి తల్లిని ఎలా అవమానించింది, తల్లి ఎలా బాధపడిందీ అంతా చెప్పుకొచ్చాడు.
“అంకుల్! ఆయన ఎవరంటే ఆఖరికి తన భర్త అని చెప్ప్పుకొచ్చింది. ఇంకేం అడిగినా చెప్పలేదు. ఆయన తన మీద కక్ష తీర్చుకొవడానికి రేఖమీద అమ్మే అత్యాచారం చేయించిందంటూ ఆరోపణ చేశాడు. ఆయనమీద అమ్మకి కక్ష ఎందుకు? వున్నా రేఖమీద యింత హేయంగా తీర్చుకోదు అమ్మ. నాకంతా అయోమయంగా వుంది. ఎంతడిగినా చెప్పడంలేదు. ఆయన నా తండ్రి అయితే వీడెవడు? దాని కొడుకా? ఆ నల్ల వెధవ ఎంతవాడయ్యాడు అని అన్నాడెందుకు ఆయన? నాకిదంతా ఏం అర్ధం కావడంలేదు. ప్లీజ్, అంకుల్. మీకు అమ్మ సంగతంతా తెలుసు. నాకు చెప్పరా ఏం జరిగిందో? ఆయన నా తండ్రి కాదా? ప్లీజ్ అంకుల్. వళ్ళు మండిపోతూంది. అమ్మ ఎంత బాధపడుతుందో తెలుసా! తనలో తను కుమిలేకంటే నాకు చెప్పితే కాస్త భారం తగ్గుతుందిగా” శ్యాం ఆవేదనగా అన్నాడు. అంతా విని నిట్టూర్చాడు రాజారాం.
“ఆమె చెపితే నీవు బాధపడతావని చెప్పడంలేదు శ్యాం. విని నీవు తట్టుకోలేవని ఆమె భయం..”
“అంకుల్, నేను చిన్నకుర్రాడిని కాను. ఎంత చేదు నిజమైన భరించగలను. ప్లీజ్! మీరన్నా యింక నా దగ్గిర దాచకుండా చెప్పండి.”
“శ్యాం చెపుతాను. కాని ప్రామిస్! నీవు ఏం బాధపడకూడదు మరి. నీవన్నట్టు నీవు పెద్దవాడివయ్యావు. నిజానిజాలు తెలుసుకోవడం మంచిదే.”
ఆ మాటలు విని రాధ తలుపు తీసుకు వచ్చి, రాజారాం చెప్పబోతున్నది విని “రాజారాం! మతిపోయిందా నీకు? ఇన్నాళ్లుగా వాడినించి దాచింది యిప్పుడు చెప్పి వాడి మనసు పాడు చేస్తావా? వద్దు. చెప్పద్దు” గాభరాగా అంది.
‘రాధా.. లేదు. చెప్పే సమయం వచ్చింది. చెప్పడం మంచిదని నా ఉద్దేశం”
“అమ్మా! దయచేసి అంకుల్‌కి అడ్డురాకు. యింతదాకా వచ్చాక ఆ విషయం తెలుసుకోనిదే నాకు శాంతి లేదు. నీవు వెళ్లమ్మా లోపలికి” శ్యాం స్థిరంగా అన్నాడు.
రాధ అయోమయంగా చూసింది.
“రాధా… మరేం ఫరవాలేదు. శ్యాం మగపిల్లాడు. తగిన వయసు వచ్చింది. విని తట్టుకోగల శక్తి వుంది. నన్ను చెప్పనీ”
“శ్యాం.. వద్దు బాబూ నా మాట విను. .. ఇంత కష్టపడి యిన్నాళ్లుగా దాచింది నీకోసంరా. నీ మనశ్శాంతి కోసంరా..” ఆవేదనగా అంది రాధ.
“మనశ్శాంతి కావాలంటే, యీ సగం సగం తెలియడంకంటే నిజం తెలియడం మంచిదమ్మా. అంకుల్ చెప్పండి”
రాధ వినలేనట్టు గదిలోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకుంది. రాజారాం తాపీగా సిగరెట్టు వెలిగించుకుని రాధ తనకు చెప్పిన విషయాలన్నీ ఓ కథలా అరగంట చెప్పాడు. అంతా విన్న శ్యాం మొహం పాలిపోయింది.
“మైగాడ్.. అమ్మ… అమ్మని రేప్ చేస్తే.. తండ్రి ఎవరో తెలియకుండా పుట్టినవాడినా నేను? అమ్మ అందుకే ఆయన్ని వదిలి వచ్చిందా” నుదుట పట్టిన చెమట వత్తుకుంటూ అన్నాడు శ్యాం. పట్టుకున్న గొంతుతో.
“అదిగో, యూ ఆర్ ఫీలింగ్ బాడ్. చూడు శ్యాం! ఇన్నాళ్ల తరువాత ఆ విషయం గురించి నీవు బాధపడకూడదు. తండ్రి ఎవరైతేనేమి నీవు ఏ పరిస్థితిలో పుడితేనేం? ప్రతి తల్లిలాగే, అంతకంటే ఎక్కువగా నిన్ను పెంచింది రాధ. నీకోసం మాధవ్‌ని వదిలి వచ్చింది. నీకోసం..నన్ను.. నన్ను కాదంది. నీకోసం నేను అందించిన అవకాశాన్ని కాదని స్వసుఖాలని త్యాగం చేసింది. అలాంటి తల్లి వున్నందుకు గర్వపడాలి నీవు. శ్యాం, నీ పుట్టుకగురించి మర్చిపో. పుట్టుక ఎలాంటిదైనా పెంపకంలో మనిషి ప్రవర్తన వుంటుందని నిరూపించింది రాధ.”
“అంకుల్.. మీరు అమ్మకి వరసకి అన్నగారవుతారంది. మరి మీరు.. అమ్మ మిమ్మల్ని కాదంది అంటున్నారేమిటి?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
రాజారాం చిన్నగా నవ్వాడు.
“భర్త స్థానం యివ్వనన్నాక ఆ మగాడు సోదరుడే అవుతాడు. మా మధ్య బంధుత్వం లేదు స్నేహం వుంది. మమత వుంది. సౌహార్ధం .. రాధ నాకు యిప్పుడు తోడబుట్టినదానితో సమానం. ఏ మంచి చెడ్డయినా నన్నడగకుండా చెయ్యదు రాధ” రాజారాం గర్వంగా అన్నాడు.
“మరయితే.. నాకోసం మిమ్మల్ని ఎందుకు కాదనడం అంకుల్..”
“శ్యాం… మీ అమ్మ దగాపడిన ఆడది. కట్టుకున్న భర్త ప్రేమించి పెళ్ళిచేసుకున్న రెండేళ్ళ అనుబంధాన్ని తృణప్రాయంగా తెంచుకోగలిగినప్పుడు, యింకో మగాడు మాత్రం శీలం కోల్పోయిన స్త్రీని పెళ్ళాడి ఆదరించి ప్రేమించగలడా అని అనుమానం. ఏ మగాడుకాని తమ రక్తం పంచుకుని పుట్టని బిడ్డని తన బిడ్డగా స్వీకరించి ప్రేమించలేరని దానివల్ల కట్టుకున్నవాడికి, తనకు సుఖం వుండదని, తన బిడ్డ మధ్య నలుగుతాడని తనకింక వివాహేచ్చ లేదని నన్ను తిరస్కరించింది. అప్పటినించి నీవే లోకంగా, నీతోడిదే ప్రపంచంగా వంటరిగా బతుకుతుంది”
“నాకోసం తన సుఖాలన్నింటినీ బలిపెట్టి యింత త్యాగం చేసిందన్నమాట” చెమర్చిన కళ్లతో అన్నాడు శ్యాం.
“త్యాగం అని ఆమె అనుకోలేదు. బాధ్యత అనుకుంది. అసలామెకి మాధవ్ ప్రవర్తనతో పురుషులపట్ల అదోరకం విముఖత కలిగింది. ఆమె ప్రేమని, నమ్మకాన్ని మాధవ్ దెబ్బతీసాక ఆమెలో అదోరకం విరక్తి, నిర్లిప్తత బయలుదేరాయి.”
“అంకుల్.. అమ్మకి మీకూ ఎలా పరిచయం?” కుతూహలంగా అడిగాడు శ్యాం.
“మీ అమ్మ యీ కాలేజీలో పనిచేసేముందు ఆరునెలలు మా కాలేజీలో పని చేసింది. అప్పుడే మా పరిచయం. ఎంతో దిగులుగా, ఈ ప్రపంచ భారాన్నంతా మోస్తున్నట్టు కృంగిపోతూ, బిక్కుబిక్కుమంటూ ఓ మూల ఎవరితో మాట్లాడకుండా కూర్చునే రాధని చూసి నాకెందుకో తెలియని కుతూహలం కలిగింది. ఆమె అందం నన్ను ఆకర్షించింది. ఆమె వివరాలు కూపీ లాగాను. వివాహితురాలని, బిడ్డతల్లని తెలిశాక నీరుకారిపోయాను. అయినా ఆమెపట్ల అభిమానం చావలేదు. కావాలని పలకరిస్తూ ఆమెతో చనువు పెంచుకున్నాను.
ఒకసారి నీకు మూడేళ్ళప్పుడు చాలా జబ్బు చేసింది. ఆ వంటరితనంలో దిక్కుతోచక బెంబేలు పడిన రాధ నా సహాయం కోరింది. అప్పటినించి యిద్దరం స్నేహితులమయ్యాం. ఆ స్నేహం పెంపొందాక పెళ్ళి చేసుకుందామా అంటే వప్పుకోలేదు. ఎంతగానొ అడిగితే అప్పుడీ సంగతి చెప్పింది. విని షాక్ అయ్యాను. అయినా ఫరవాలేదన్నాను ఆఖరికి. ఫరవాలేదన్న ఆ మాట విన్నాక నా గొంతులో దృఢత్వం తగ్గిపోవడం మీ అమ్మ గుర్తించింది కాబోలు ససేమిరా వద్దంది. మనం స్నేహితులుగానే వుందాం అంది. నాకు ఎవరు లేని లోటు అన్నగా తీర్చమంది. లోకులు అనుమాన పడకుండా నన్ను పెళ్ళి చేసుకునేవరకు ప్రాణం తీసింది. ఆనాటినుండి మేం ఒకే కుటుంబంలోణి వ్యక్తుల్లా కష్టానికి, సుఖానికి కలిసిమెలిసి వుంటాం. “రాజారాం! నీకు ఆడపిల్లలుంటే నా కోడల్ని చేసుకునేదాన్ని గదా” అని విచారించేది మీ అమ్మ..”
“అంకుల్.. యింత నల్లగా, యింత అసహ్యంగా ఎందుకు పుట్టానా అని మధనపడేవాడ్ని,. ఆ ప్రశ్నకి జవాబు యిన్నాళ్ళకి దొరికింది. ఎంత దురదృష్టవంటుడ్ని. ఎవడో.. తెలియని అనామకుడు. రౌడీ నా తండ్రి అవడం.. ఎంత దౌర్భాగ్యం..”
“హుష్.. స్టాపిట్.. నీవిలా అంటే మీ అమ్మ చెప్పినందుకు నన్ను తిడ్తుంది. ఫర్‌గెట్ దట్ స్టోరీ. యిన్నాళ్ల తరువాత ఆ మాధవ కూతురు యిలా మిమ్మల్ని కలవడం, ఆ అమ్మాయి మీద అత్యాచారం జరగడం, దానికి రాధని కారణం చెయ్యడం.. ఎంత విచిత్రం.. ఆ మాధవ్.. ఆ స్టుపిడ్ హీ యీజ్.. రాధని యిలా ఊహించాడంటే.. వాడు ఆమెని ప్రేమించడం అంతా అబద్ధం అన్నమాట అనుకోవాలి. ఆమె మనసెలాంటిదో గుర్తించలేని వాడు. వాడు ప్రేమించింది ఆమె అందాన్ని అన్నమాట..”కోపంగా అన్నాడు.
“అంకుల్.. ఆయన్ ఆమ్మని ఎన్నిమాటలు అన్నాడు? నాకు వళ్లు మండుతుంది. రేఖ అంటే అమ్మకి ఎంత అభిమానం. ఎలాంటి నెపం వేశాడు?” ఆవేశంగా అన్నాడు. రాధ నెమ్మదిగా గదిలోంచి వచ్చింది. భయంగా శ్యాం మొహం చూసింది. ఆరాటంగా అతని మొహంలో భావం వెదకాలని ప్రయత్నించింది. తల్లి కలవరపాటు గుర్తించి శ్యాం చిన్నగా నవ్వాడు.
ఇంకా వుంది…

Print Friendly
Sep 01

GAUSIPS – ఎగిసేకెరటం-6

రచన:-డా. శ్రీసత్య గౌతమి

“బిశ్వా పి.హెచ్.డి. మూడవ సంవత్సరంలో ఉన్నాడు. ఇంకా మరొక్క సంవత్సరంలో పూర్తయిపోతుంది. ఇప్పుడయినా పి.హెచ్.డి కి సరిపోయినంత డాటా ఉంది. అయినా బిశ్వా ని ల్యాబ్ లో అట్టే పెట్టుకున్నాడు చటర్జీ. ఎందుకంటే అతను వుంటే తనకు వేరే క్రొత్తవాళ్ళని తీసుకొని ట్రైన్ చెయ్యడానికి సహాయంగా వుంటుంది. ఆ పనేదో బిశ్వా మీద పెట్టేస్తే తనకు కొంత సమయం కలిసొస్తుంది, పైగా పరిశోధనల నిమిత్తం బిశ్వాకి తెలిసినంత చటర్జీ కి కూడా తెలియదుగా. అలాగే బిశ్వా నుండి మరికొన్ని పబ్లికేషన్స్ కూడా వస్తాయి. ఇవన్నీ బిశ్వాకే కాదు తన ల్యాబ్ అభివృద్దికి కూడా అవసరమే. అటువంటి బిశ్వాని ఇప్పుడెందుకు సరిగ్గా చూడడం లేదు?” … సూరజ్ ప్రక్కల్యాబ్ లోని తన ఫ్రెండ్ తో వాపోతున్నాడు.

“ఏమోలేరా … ఇంకా ఏమున్నాయో వాళ్ళమధ్య. బిశ్వా డాటాని బాస్ అనుమానిస్తున్నాడేమో?”

నో నో అలాంటిదేం లేదనుకుంటా. అలా అయితే మళ్ళీ చేసి చూపించమనేవాడుగా. లేకపోతే ల్యాబ్లో మరొకరి చేత కూడా చేయించి రిజల్ట్స్ కన్ ఫర్మ్ చేయించేవాడు. అలాక్కూడా జరగటం లేదురా.

పాపం … బిశ్వా మానసికం గా చాలా బాధపడుతున్నాడురా. వాడు మెస్ కి కూడా రావడం మానేసాడు” బిశ్వా గురించి సూరజ్ బాధపడుతున్నాడు.

“ప్చ్ …బిశ్వా డైరక్ట్ గా చటర్జీని అడగాలిరా ఎందుకిలా చేస్తున్నావని. నాతో ఈ విషయాలేమీ కదపటం లేదు బిశ్వా, నిన్న నాకూ కనిపించాడు”.

“అవున్రా … ఇది డైరక్ట్ గా మాట్లాడుకోవాల్సిన విషయాలు. ల్యాబ్లో మిగితా వాళ్ళం కూడా స్ట్రెస్ ఫీల్ అవుతున్నాం ఇదంతా చూసి”.

“ఊ..” అవతలి ఫ్రెండు తల ఊపాడు.

“ఆ సింథియా, బిశ్వా గాడి ప్రాజెక్ట్ కి సూపర్వైజరేంట్రా? ఆమేం చదివింది?”

“తెలీదు” … సూరజ్ సమాధానమిచ్చాడు.

“అసలేం చేస్తాది, మీ ల్యాబ్ లో?”

“అదీ తెలీదురా బాబూ. చటర్జీకేవో అడ్మిన్ పన్లు, ప్రాజెక్ట్ పన్లు ఉంటాయిరా.. అవేవో చేస్తుంది”.

“అంటే నాన్-సైంటిఫిక్”

“అంతే అంతే” … సూరజ్ చెప్పాడు.

“మరిప్పుడు ల్యాబ్లో ఏంటి ఈవిడ?”

“అదే తెలీదు. ఆ స్టూడెంట్లకు ఈవిడ చెప్పిందే వేదం”

అయితే డౌట్ లేదురా. సింథియాకి ముందరనుండీ ఆ స్టూడెంట్లు బాగా తెలుసుండొచ్చు, వీళ్ళందరూ కలిసి పాపం బిశ్వాగాడిని ఆడుకుంటున్నార్రా…పనిచెయ్యకుండా! అయితే వీళ్ళందరి పనీ చటర్జీ ఈ ఒక్క బిశ్వా నుండి ఎక్స్ పెక్ట్ చేస్తున్నాడురా. అందుకే ఈ ఏడుపంతా”

“బిశ్వా ఒక్కడే ల్యాబ్ లో పనిచేస్తే మరీ యదవలందరూ ఏం చెస్తార్రా?”

“గప్పాలు కొట్టుకొంటూ తిరుగుతారు. ఇప్పుడుమాత్రం చేస్తున్నదేమిటి?….
“అందుకు కన్వీనియంట్ గా పాపం వీడి మీద లేనిపోని కంప్లైయింట్స్ ఇస్తున్నట్లున్నారు”

“ఊ …” సూరజ్ తల ఒకసారి తాటించాడు అర్ధమయినట్లు.
***************
సాయంత్రం 4 అయ్యింది. చటర్జీ తన రూం నుండి ల్యాబ్లోకొస్తూ … డైరక్ట్ గా బిశ్వా దగ్గిరకి వెళ్ళాడు.

“బిశ్వా” … పిలిచాడు చటర్జీ.

“యస్ సార్…” బిశ్వా.

“ఏమి చేస్తున్నావ్?” … చటర్జీ.

“సెల్ లైన్స్ ని గ్రో చేసాను, ఇవాళే ట్రీట్మెంట్స్ కి పెట్టాను. 24 గంటల తర్వాత వాటిని హార్వెస్ట్ చేసి లైసేట్స్ ని తయారుచేసి బ్లాట్ చేస్తాను”. … బిశ్వా.

“ఈ స్టెప్స్ మధ్యలో నీకు వుండే టైం ని ఎలా యూజ్ చేస్తున్నావ్?” … చటర్జీ.

“అంటే?” … బిశ్వా ఆశ్చర్యం.

“అదే నేనడుగుతున్నాను, మొత్తం కలిపి 4, 5 స్తెప్పుల్లో చెప్పావ్. దీని రిజల్ట్ నెక్స్ట్ వీక్ ఇస్తానంటున్నావ్. 4, 5 స్టెప్పులకి ఒక వారం అంటే 168 గంటలు పడుతుందా? 168 గంటల్లో పోనీ 8 గంటలు దీనికి పోయినా మిగితా 160 గంటలు ఏమిచెస్తావ్?” … చటర్జీ గద్దింపు.

బిశ్వా కి ఆశ్చర్యంతో పాటు, అసహ్యం కూడా వేసింది ఆ ప్రశ్నలకు. అయినా అడిగేవాడికి పడేవాడు లోకువన్నట్లు ఓపిగ్గా నోట్ బుక్ చూపించి, ప్రొసీజర్స్ అన్నిటినీ సైంటిఫికల్ గా వివరించాడు. బిశ్వా కి తెలుసు చటర్జీ అడిగే అడ్డమైన ప్రశ్నలకు సైన్స్ ఈజ్ నాట్ ఎన్ ఆన్సర్ అని.

చటర్జీకి తెలుసు తానెంత టార్చర్ పెట్టినా బిశ్వా కి సైన్స్ తప్పా మరోకటి మాట్లాడడం రాదని.
***************
బిశ్వా కనుకొలకుల్లో కన్నీరు ఊరుతోంది.

బిశ్వా తనకోసం తాను పి.హెచ్.డి చేస్తున్నాడు, తన కోసం, తన సొంత ఎదుగుదలకోసం చదువుతున్నాడు, రీసెర్చ్ చేస్తున్నాడు, అది పూర్తయ్యాక ఉద్యోగం చేస్తాడు, తన వాళ్ళని చూసుకుంటాడు. ఇలా అంతా తాను జీవితంలో స్థిరపడడంకోసమే తను 100% పెర్ఫార్మెన్స్ పెడుతున్నాడనీ, ఒక్కొక్క మెట్టూ ఎదుగుతున్నాడనీ, తాను అన్నీ బాగానే చేస్తున్నాడనీ, కన్నవాళ్ళ కష్టానికి తానొక సార్ధకతని కల్పిస్తున్నాడనీ అనుకుంటున్నాడు బిశ్వా. జీవితంలో ఓటములని ఇంకా ఎరుగడు. కేవలం విద్యార్ధి దశ.

చటర్జీ అలా అనుకోవడంలేదు. బిశ్వా తనకోసం బ్రతకాలనుకుంటున్నాడు, తన ఆనందంకోసం బిశ్వా పావు కావాలి, తన ఇబ్బందుల్లో ఒక భాగమవ్వాలి. అందుకే సింథియాకోసం బిశ్వా బాధ్యత పడాలి. డైరక్ట్ గా చెప్పలేడు కాబట్టి … నయానో భయానో రుద్దుతున్నాడు.

“చాలా వర్క్ చేసాడు బిశ్వా. దాంతో రెండు పి. హెచ్.డీ లు ఇవ్వొచ్చు. అతని డాటా బుక్స్ ఆరున్నాయి. ఒక్కడే అదంతా ఏం చేసుకుంటాడు?”

“సింథియా, అది ప్. హెచ్. డీ. లెక్క కాదు. అది ఒక ప్రాజెక్ట్. అది అతని స్వంత ఐడియా మీద రన్ అవుతున్నది, ఫండ్ కూడా అయ్యింది. టొతల్ గా అది అతనిది. నువ్వు ఆ ప్రాజెక్ట్ లొ భాగమయ్యి తన దగ్గర పని నేర్చుకోవాల్సింది”

“వెల్ … నాకేంటవసరం?

“వెల్ … మరిప్పుడు?”

“అదే కదా అవసరమొచ్చింది”

“నేను బిశ్వాని బాధపెడుతున్నాను”

“ల్యాబ్లో ఉన్నవారందరికీ సమయానికి ఆదుకోవడం బాస్ గా మీ బాధ్యత. ఒక్క బిశ్వా గురించే ఆలొచించకూడదు”

“నీకలా అర్ధమయ్యిందా? … చటర్జీ భృకుటి ముడిపడింది.
**********
సింథియా అమెరికా ప్రయాణం, ఆమె అక్కడ స్ఠిరపడడం అనే బాధ్యత చటర్జీ మీద పెట్టింది సింథియా.

ఎలా ఎయితే ఏం … చటర్జీ ఉద్దేశ్యం ప్రకారం … సింథియాకు బిశ్వా తన పి.హెచ్.డి. వర్క్ ను దానం చేసేసి, తాను మళ్ళీ మరో మూడేళ్ళో, నాలుగేళ్ళో క్రొత్త వర్క్ మీద పి. హెచ్.డి చేసుకోవొచ్చు. ఏముంది మరో మూడేళ్ళు … మొత్తం ఆరేడేళ్ళల్లో పి.హెచ్.డి. పూర్తి చేసిన వాళ్ళెందరు లేరు? ఈ లోపుల తాను సింథియాని సెట్టిల్ చేసేస్తాడు అమెరికాలో. అమెరికాలో సింథియా సేఫ్, తన క్రొత్త భర్తతో. మెల్లగా బిశ్వాకూడా పూర్తి చేస్తాడు. ఇది చటర్జీ ఉద్దేశ్యం మరియు సింథియా ఉద్దేశ్యము.

బిశ్వా ఇష్టాఇష్టాలతో వాళ్ళకి సంబంధం లేదు. ఒకవేళా చెప్పినా, బిశ్వా ఒప్పుకోడని వాళ్ళకి తెలుసు. ఎందుకంటే బిశ్వా యొక్క బలమైన ఐడియాలజీ వ్యక్తిగతంగా మరియు అకడమికల్ గా ఎలాంటిదో వాళ్ళకి తెలుసు. ఇటువంటి మ్యానిప్యులేషన్స్ కి ఒప్పడు. పైగా బిశ్వా ముందు సింథియా కోసం తన యొక్క మరో రూపాన్ని బయటపెట్టుకోలేడు. సింథియా తన బాద్యతలని పూర్తిగా సంఘం మీదే వేసిస్నట్లు తను అనుకున్నది జరగడానికి కొద్దిపాటి సమయం ఇచ్చి ఎదురు చూస్తుంటుంది. మానవసంబంధాలు స్వార్ధపూరితాలు !!!

సింథియా కి తెలుసు తనలాంటి వాళ్ళకి ఎక్కడైనా ఉద్యోగం వస్తుంది, తాను పెద్ద పెద్ద వాళ్ళ దగ్గిర పలుకుబడి ఉన్నమనిషి. బిశ్వా ఆఫ్ట్రాల్ ఒక విద్యార్ధి, అదీ అతని విద్య చటర్జీ చేతిలోనూ, చటర్జీ తన చేతిలోనూ ఉన్నది. ఎవరి బలాల్ని వాళ్ళు నిరూపించుకోవడానికి సరైన వాడు బిశ్వా అయిపోయాడు.
************
బిశ్వా సీరియస్ గా పనిలో మునిగిపోయి ఉన్నాడు. హటాత్తుగా చటర్జీ మళ్ళీ వచ్చాడు. సాయంత్రం 4 అవ్వగానే ఈ టార్చర్ మొదలవ్వుతోంది.

మొత్తానికి బిశ్వా ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ల్యాబ్ నుండి వెళ్ళేటప్పుడు అవమానంతో బయటకు వెళ్ళేటట్లు చటర్జీ అతన్ని పరాభవిస్తున్నాడు. అతని బ్రెయిన్ ని కండిషన్ చేస్తున్నాడు.

అసలు తనవొక ప్రశ్నలు కూడా కావని చటర్జీ కి తెలుసు. అయినా అక్కడితో పాపం బిశ్వాని వదలకుండా …

“గెట్ ఆల్ యువర్ డాటా ఫ్రం థ డే వన్ యు జాయిండ్ ఇన్ మై ల్యాబ్. థెన్ ఈ విల్ టెల్ హౌ ఎఫెక్టివ్లీ యు షుడ్ యూజ్ యువర్ టైం ఇన్ థ ల్యాబ్”… అని బిశ్వాని విసిగించడం మొదలెట్టాడు.

పాపం, బిశ్వా పని మధ్యలో ఉన్నాడు, హటాత్తుగా చటర్జీ వచ్చి తలతిక్క ప్రశ్నలు వేసి, టైం సెన్స్ నీకు లేదు, దాని గురించి చెప్థాను … నీ మూడేళ్ళ డాటా అంతా తీసుకురా ఇప్పుడే … అంటే అది అలా సాధ్యమా?

పనిచేసుకుంటున్న మనిషికి పని పాడుచేసి టైం సెన్స్ గురించి చెప్పాల్సిన అవసరమేమిటి? టైం సెన్స్ గురించి చెప్పడానికి డాటా ఎందుకు?

ఇలా సైన్స్ ని అడ్డం పెట్టుకొని బిశ్వాని అడుగడుగునా ల్యాబ్లో, మీటింగ్స్ లో, క్రొత్త స్టూడెంట్స్ మధ్య, సింథియా ముందు అవమానాలు పాలు చేసేస్తున్నాడు. అతను చేసిన ప్రతి ఎక్స్పెరిమెంట్ లోనూ తప్పుందంటాడు, మరి కరెక్ట్ ఏంటీ అంటే చెప్పడు. బిశ్వాకి ఒక్కసారిగా పరిస్థితులన్నీ తారుమారయ్యాయి. హటాత్తుగా సింథియా బిశ్వా మీద సూపర్వైజర్ అయిపోయింది. ఆమెనే ల్యాబ్ లోని క్రొత్త స్టూడెంట్స్ ని, బిశ్వా చేసే వర్క్ ని సూపర్వైజ్ చేస్తున్నది. నిజానికి ఆమెకేమీ అర్ధం కాదు, కానీ పదిమందినీ నమ్మించాలి, బిశ్వా వర్క్ అంతా ఆమె ఆధ్వర్యంలో చేసాడని. ఆ వర్క్లో సింథియాకు భాగముందని.

ఈ హటాత్పరిణామానికి బిశ్వా ఖిన్నుడైపోయాడు. చటర్జీ, సింథియా, వచ్చిన మిగితా ముగ్గురు స్టూడెంట్లు తనపై సూపర్వైజర్లయిపోయారు. బిశ్వా బెంగ పెట్టుకొని హాస్టల్ లో తినడం మానేసాడు.

ఎక్స్టర్నల్ కమిటీలో తన డాటా ని చూపించినపుడు, వాళ్ళు ఇంతకు మునుపు చెప్పిన ఎక్స్పెరిమెంట్లను ఎందుకు చెయ్యలేదని అడిగితే … వాటికి కావలసిన కెమికల్స్ ని చటర్జీ కొనివ్వలేదని చెప్పలేకపోయాడు భయంతో. తలవంచుకొని తనపైనే తప్పు వేసుకున్న్నాడు మనసులో ధు:ఖిస్తూ.

ఎక్స్టర్నల్ కమిటీ బ్యాడ్ రిమార్క్ వ్రాసారు బిశ్వాకి. అదే కావాలి చటర్జీ కి. ఎలాగయినా బిశ్వా ని భూస్థాపితం చేసేసి ఆ వర్క్ ని సింథియా కి పట్టం గట్టి … ఆమెని అమెరికాలో సెటిల్ చెయ్యాలి.

ఇలా ప్రతిచోట బిశ్వాని అసహాయుడ్ని చేస్తూ, అవమానిస్తూ వచ్చాడు చటర్జీ. బిశ్వా కొన్నాళ్ళకు పూర్తిగా ల్యాబ్ కి రావడం మానేసాడు ఎందుకంటే ల్యాబ్ కి వస్తే చాలు అతన్ని కూర్చోనివ్వడంలేదు, ఏ పుస్తకం చదవనివ్వడంలేదు, అతని ప్లేస్ లో అతన్ని వర్క్ చేసుకోనివ్వడం లేదు ల్యాబ్ వాళ్ళు. అందరూ ఒక కట్టయిపోయారు, సింథియా గ్రిప్లో వున్నారు.
సూరజ్ ఇవన్నీ దూరం నుండి గమనించి తన పైకెక్కడ వస్తాదో అని ల్యాబ్ వ్యవహారాలకి, బిశ్వాకి దూరం ఉండడం మొదలెట్టాడు.

చటర్జీ చేసిన ఈ మోసానికి మానసికంగా బాగా దెబ్బతిని బిశ్వా వాళ్ళ ఊరెళ్ళిపోయాడు. విశ్రాంతి తీసుకొంటూ మందులు కూడా తీసుకోవడం మొదలెట్టాడు.

ఈలోపల సింథియా బిశ్వా వర్క్ నే కొన్ని ఎక్స్పెరిమెంట్లు మార్చి, ఆ స్టూడెంట్స్ చేత చేయించి ఒక మోస్తరు పి.హెచ్.డి. లాగ చేయించేసి … ఒక సినాప్సిస్ ని కమిటీ కి సబ్మిట్ చేసారు అంతా కలిసి సింథియా కోసం. అది అప్ప్రూవ్ అయిపోయింది.

సింథియా బయట ఒకరిద్దరు సైంటిఫిక్ రైటర్స్ ని పట్టుకొని, డబ్బులిచ్చి వాళ్ళ చేత థీసిస్ వ్రాయించేసి యూనివర్సిటీ మొఖాన పడేసింది.

రాకేష్ ని పెళ్ళిచేసుకొని అమెరికాకి ఎగిరిపోయి కౌశిక్ పుణ్యమా అంటూ ఉద్యోగం సంపాందించి ఇప్పుడు ఊడగొట్టుకొని ఇంట్లో కూర్చుంది.

సింథియా ఫ్లాష్ బ్యాక్ పూర్తయ్యింది. ఒక లిప్తపాటు ఇలా అనుకొన్నది …

“బిశ్వా ఎలా వున్నాడో. పాపం మానసికంగా దెబ్బ తిని ఆసుపత్రి పాలయ్యాడు కూడా. ఆ ఉసురు ఏమయినా తగిలుంటుందా? అన్ని తెలివితేటలున్నాయి బిశ్వాకి, ఉసురుమని ఏడ్చే బదులు నాకు ఆ మాత్రం సహాయం చెయ్యలేడా? ఆ దేవుడు నాకా తెలివితేటలివ్వలేదు.

ఆ బిశ్వాయే గనుక ఏడ్వకుండా సంతోషంగా నాకు సహాయం చేసివుండుంటే నాకా ఏడుపు తగలకపోయేది, నాకీ ఉద్యోగం పోకపోయేది!”.

Hats off. ఈ అద్భుతమైన ఆలోచనకు ఆమెని పుట్టించిన బ్రహ్మకి కూడా నోట మాట పడిపోయుంటుంది!!!

క్రింద రాకేష్ కార్ హార్న్ శబ్దం, పెద్ద కోలాహలం వినబడింది. త్రుళ్ళిపడి ఫ్లాష్ బ్యాక్ నుండి బయటపడింది సింథియా.

Print Friendly
Sep 01

జీవితం ఇలా కూడా ఉంటుందా 5

రచన: అంగులూరి అంజనీదేవి

అప్పటికప్పుడే ఆమె ముందు కస్టమర్స్‌ క్యూ పెరిగింది… వాళ్లతో చాలా ఇంప్రెసివ్‌గా మాట్లాడుతూ వాళ్ల దృష్టిని ఎాక్ట్‌ చేసి వాళ్లను పక్కషాపులకు వెళ్లకుండా చేస్తోంది. ఆమెలోని ఆ షార్ప్‌నెస్‌ వల్ల, స్టాల్ వల్ల తమ బిజినెస్‌ స్పీడ్‌గా డెవలప్‌ అయ్యే అవకాశాలు వున్నాయని వాళ్ల ఏర్‌టెల్‌ డెమో ఆఫీసర్‌ పైవాళ్లకు ఆమె పేరును రెకమెండ్‌ చేసే ఛాన్సెస్‌ కూడా వున్నట్లు ఆమెకు నిన్ననే తెలిసింది.
*****

అంకిరెడ్డి వాకింగ్‌కి వెళ్తూ దారి మధ్యలో వున్నాడు. ఆయన కారును డ్రైవ్‌ చేస్తూ ఆలోచిస్తున్నాడు. ఇవాళ ఎలాగైనా వాసుదేవ్‌తో సతీష్‌చంద్ర గురించి మ్లాడాలి. తను చేసిన ప్రయత్నాల్లో ఒక్కటీ కూడా తనకి అనుకూలంగా లేవు. సతీష్‌చంద్ర పెళ్లి అనుకున్న టైం ఎలాంటిదో అడుగడుగునా వ్యతిరేకమైన సమాధానాలే వస్తున్నాయి. ఒక్కరు కూడా మీ అబ్బాయికి మేం మా అమ్మాయిని ఇస్తామని ముందుకు రావడం లేదు. అడగ్గానే ముందు ఆసక్తి చూపినా ఆ తర్వాత అబ్బాయి గురించి అడిగి ఏ విషయం ఆలోచించి చెబుతాం అని తప్పించుకుంటున్నారు… ”ఇదేంటండీ పూటకి తిండిలేని వాళ్లకి కూడా పెళ్లిళ్లు అవుతున్నాయి. ఈ కర్మేంటి మనకు…” అని మాధవీలత ప్రతిరోజూ బాధపడుతూనే వుంది.
అంకిరెడ్డి ఎప్పటిలాగే కాలేజి ఆవరణలో చింతచెట్టు క్రింద తన కారును ఆపుకున్నాడు. వాసుదేవ్‌ వచ్చాడో లేడో అన్నట్లు ఆయన కారు కోసం వెతికాడు. వాసుదేవ్‌ కారు అక్కడే వుంది. ఆయన కూడా అప్పుడే వచ్చినట్లుంది. కారులోంచి దిగుతున్నాడు. వాసుదేవ్‌ అంకిరెడ్డిని చూడగానే ”గుడ్‌మార్నింగ్‌ రెడ్డీ!” అంటూ చేయి వూపాడు.
”గుడ్‌మార్నింగ్‌! గుడ్‌మార్నింగ్‌!” అంటూ వాసుదేవ్‌ను కలిశాడు అంకిరెడ్డి.
అంకిరెడ్డి మాట్లాడేలోపలే ”ఏం రెడ్డీ! ప్రత్యేక తెలంగాణ ఇస్తారా? లేక సమైక్య ఆంధ్రానా? నువ్వెలా గెస్‌ చేస్తున్నావ్‌?” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
”పొత్తులతో, ఎత్తులతో, జిత్తులతో, కుయుక్తులతో కుమ్మక్కయి సాగుతున్న రాజకీయాల గురించి ప్రస్తుతం ఏం మాట్లాడుకున్నా అది తెల్లవారేటప్పటికే మారిపోయేలా వుంది వాసు! అందుకే నేను ఏదీ గెస్‌ చెయ్యలేకపోతున్నాను” అంటూ ఆయన తన అభిప్రాయాన్ని చెప్పాడు.
”నువ్వేకాదులే! ఇప్పుడు అందరి పరిస్థితి అలాగే వుంది. ఎవరికి తోచింది వాళ్లు మాట్లాడుకోవటమే. నేనయితే వినడం, చూడటం తప్ప ఎటూ మాట్లాడలేకపోతున్నాను” అంటూ నవ్వాడు వాసుదేవ్‌.
వాసుదేవ్‌ మళ్లీ మాట్లాడే లోపలే తన కొడుకు పెళ్లి ప్రసక్తి తెచ్చాడు అంకిరెడ్డి. జరిగింది, జరుగుతున్నది చెప్పి బాధపడ్డాడు.
”అయ్యో! అలాగా!” అంటూ విన్నాడు వాసుదేవ్‌.
వాసుదేవ్‌ ఇక వినటం ఆపి ”ఒక్క నిముషం రెడ్డీ!” అంటూ వెంటనే మొబైల్‌ని బయటకి తీసి ప్రవీణ్‌ అనే అబ్బాయికి తన మొబైల్లోంచి కాల్‌ చేసి సతీష్‌చంద్ర గురించి చెప్పాడు. అవతల వైపు నుండి ఎలాటి సమాధానం వచ్చిందో తెలియదు కాని అంకిరెడ్డివైపు ప్రసన్నంగా చూస్తూ
”ప్రవీణ్‌ అని నాకు తెలిసిన ఒక కుర్రాడు వున్నాడు రెడ్డీ! అతనికో చెల్లెలు వుంది. పేరు ధృతి. ప్రస్తుతం డిగ్రీ ఫస్టియర్‌ చదువుతూ ఇక్కడే అమ్మాయిల హాస్టల్లో వుంది. ముందు మీరు అమ్మాయిని చూడండి. మీ అందరికి నచ్చితే సతీష్‌చంద్రకిచ్చి పెళ్లి చేద్దాం!” అన్నాడు.
అంకిరెడ్డి ముఖం ఆనందంతో వెలగడం వాసుదేవ్‌ గమనించాడు.
”ఐతే! నీకో సందేహం రావచ్చు. ఇవాళ, రేపు అమ్మాయిల్ని పెద్ద చదువులు చదివిస్తున్నారు కదా! డిగ్రీ పూర్తి చేయించకుండానే ఆడపిల్లలకి పెళ్లేంటి ? అని… ధృతి వాళ్ల అన్నయ్య ఆమె ఇంటర్లో వున్నప్పటి నుండే నాతో చెబుతుండేవాడు ‘ధృతికి త్వరగా పెళ్లి చెయ్యాలి అంకుల్‌! అప్పుడైతే నేనింకా నా వర్క్‌లో ఫ్రీగా వుండగలుగుతాను’ అని…” అన్నాడు.
”ఫ్రీగా అంటే? అతనేం చేస్తాడు వాసూ?” వెంటనే అడిగాడు అంకిరెడ్డి.
”అతని గురించి నువ్వు వినడమే కాదు. మీ ఇంట్లో అందరితో చెప్పాల్సిన అవసరం చాలా వుంది రెడ్డీ! మళ్లీ ‘మాకు ముందెందుకు చెప్పలేదు’ అని మీరెవరూ నన్ను ప్రశ్నించాల్సిన సందర్భం రాకూడదు. చెబుతాను విను” అన్నాడు.
వినేముందు ప్రవీణ్‌ పట్ల చాలా సందేహాలు తలెత్తాయి అంకిరెడ్డిలో… ఈ జనరేషన్‌లో కొంతమంది అబ్బాయిల బ్యాగ్రౌండ్‌ బాగుండటం లేదు. చెడు అలవాట్లనే ఎక్కువగా ఫాలో అవుతున్నారు. అదే సులభంగా వుంటోంది వాళ్లకి… అందుకే ప్రవీణ్‌ గురించి వాసుదేవ్‌ ఏం చెబుతాడో ఏం వినాల్సి వస్తుందో అని ఒక్కక్షణం భయపడ్డాడు. అయినా ప్రస్తుతం తనున్న సిట్యువేషన్‌లో తన కొడుక్కి ఒక దొంగ చెల్లెల్ని అయినా ఓ.కె. అనేలా వున్నాడు. అన్న ఎలాంటివాడైతేనేం? చెల్లెల్నే కదా మనం చేసుకునేది. అన్న దొంగయినా, జూదగాడయినా, తాగుబోతయినా, తిరుగుబోతయినా చెల్లెలికి అవన్నీ రావు కదా! పైగా హాస్టల్లో వుంచి చదివిస్తున్నాడు.
”చెప్పు వాసు! అతని గురించి నువ్వేం చెప్పినా వింటాను. చెప్పకపోయినా నో ప్రాబ్లమ్‌. అతని చెల్లెల్ని అయితే మనం సతీష్‌కి చేసుకుందాం! ఎందుకంటే నువ్వు నా గురించి కూడా ఆలోచిస్తావు కాబట్టి అది మంచి సంబంధమే అయి వుంటుందనుకుంటున్నాను” అన్నాడు.
”మంచీ-చెడూ అనేది నువ్వు అతని గురించి తెలుసుకున్నాక నిర్ణయించుకో రెడ్డీ!” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
”ఓ.కె. వాసు!” అని ఒప్పుకున్నాడు అంకిరెడ్డి.
”ప్రవీణ్‌ రియల్‌ లైఫ్‌లో మన అందరిలా అతనికో ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో వంట, నిద్ర లాంటివి వుండవు రెడ్డీ! అతను ఎప్పుడు ఎక్కడ వుంటాడో అతనికే తెలియదు. అతను పెద్దగా చదువుకోలేదు. పదవ తరగతి మాత్రమే పూర్తిచేశాడు. అంతే!” అన్నాడు.
”పదవ తరగతా? అయితే అతను దాన్ని ఒక్కసారికే పూర్తి చేసి వుంటాడు. మా సతీష్‌ రెండుసార్లు తప్పాడు. ఇప్పుడు నేను చదువు గురించి పెద్దగా ఆలోచించటం మానేశాను వాసూ!” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
”అలా అయితే సమస్యే లేదు! కానీ అతనికి తల్లీదండ్రీ లేరు. ఒకవేళ ధృతి మీకు నచ్చి మీరు మీ ఇంటి కోడలిగా ఆమెను చేసుకుంటే ఆ క్షణం నుండే ఆమె బాధ్యత మొత్తం మీరే చూసుకోవలసి వుంటుంది”
”పర్లేదు. దానికేం ఇబ్బంది వుండదు. నేను, మాధవీ వున్నాం. మోక్షా, ఆనంద్‌ వున్నారు. మేము మరీ అంత ఒంటరివాళ్లమేం కాదు కదా! మేమలా చూడమేమోనన్న అనుమానమేమైనా వుందా?”
”లేదు. అయినా చెప్పాలి కదా! ఎందుకంటే ఆకలి, అనారోగ్యం, దుఃఖం, విషాదం ఎక్కడ వుంటే అదే ప్రవీణ్‌ అడ్రస్‌. అలాంటి చోటుకి అతను తన చెల్లెల్ని తీసికెళ్లి వుంచలేడు. ఆమెకు త్వరగా పెళ్లి చెయ్యాలన్న అతని ఉద్దేశం కూడా అందుకే! ఆమెకో సెక్యూర్డ్‌ ప్లేస్‌ను చూపిస్తే ఆ తర్వాత అతని పనులు అతను చేసుకోవచ్చు అని…”
అతనికేం పనులుంటాయి? వింటుంటే అతనో ఆవారాగాడిలా, అడ్రస్‌ లేని వ్యక్తిలా వున్నాడు అనుకున్నాడు మనసులో అంకిరెడ్డి. కానీ చెప్పేది వాసుదేవ్‌ కాబట్టి కాస్త సీరియస్‌గానే వింటున్నాడు.
”ఇంకా చెప్పాలంటే బాధల్ని, వ్యధల్ని, విధి చేత వంచింపబడిన వాళ్లని వెతుక్కుంటూ వెళ్తాడు ప్రవీణ్‌! అలాంటివాళ్లను క్లోజప్‌లో చూడటమే అతని హాబీ” అన్నాడు.
వండర్‌ఫుల్‌ హాబీ. ఫోటోగ్రఫీ నా హాబీ, అందులో ప్రకృతిని బంధించటం అంటే మహా సరదా అన్నంత గొప్పగా చెబుతున్నాడు. వినేవాళ్లుంటే ఎలాంటి మేటరయినా, అసలు మేటర్‌ లేకపోయినా అందంగానే వుంటుంది అనుకున్నాడు వెటకారంగా అంకిరెడ్డి.
”హాబీ అనాలో లేక ప్రవీణ్‌లోని ఆర్ధ్రత అనాలో 27 సంవత్సరాల వయసుకే అతనో ఫౌండేషన్‌ను స్థాపించాడు రెడ్డీ! సేవారంగంలో ఒకడిగా ప్రస్థానం ప్రారంభించి వందలాది మందితో వ్యవస్థను నిర్మించాడు” అన్నాడు.
ఈసారి అంకిరెడ్డి మైండ్‌ బ్లాంక్‌ అయింది. అందులో ఇప్పుడు ఎలాంటి ఆలోచనలు లేవు. వెటకారాల్లేవు. ఊ అనడం కూడా మానేసి వుత్తినే చూస్తున్నాడు.
”మనిషిలో ఇలాంటి దృఢ సంకల్పాలు పుట్టాలి అంటే ఆ మనిషిని ఏదో ఒక సంఘటనో, సందర్భమో కదిలిస్తేనే తప్ప సాధ్యం కాదు. ప్రవీణ్‌కి 19 సంవత్సరాల వయస్సున్నప్పుడు అతని తండ్రికి కిడ్నీ వ్యాధి రావడంతో ఒక సంవత్సరం పాటు అతను తండ్రితో హాస్పిటల్లోనే వుండాల్సి వచ్చిందిట. ఆ హాస్పిటల్లో కిడ్నీలు పాడైనవాళ్లే కాక పసిబిడ్డలు అనుభవిస్తున్న వేదనను దగ్గరగా చూశాడు ప్రవీణ్‌. రకరకాల జబ్బులతో అల్లాడే అభాగ్యులను, వైద్యం అందక పిట్టల్లా రాలుతున్న ప్రాణాలను చూశాడు… కలత చెందాడు. కదిలిపోయాడు. ఆ కదలికలే టీనేజ్‌లో వున్న అతని దృక్పథాన్నే మార్చేశాయి. ఇప్పుడతను వ్యక్తి కాదు. వ్యవస్థ. రక్తం ఇచ్చి, ఇప్పించి ఎందరో ప్రాణాలను కాపాడుతున్నాడు. ఆకలితో అలమిస్తున్న వారికి పిడికెడు అన్నం పెట్టి కడుపు నింపుతున్నాడు. ఆర్ధిక పరిస్థితి అంతంత మాత్రంగానే వున్న ప్రవీణ్‌ ఇలా ఎలా చెయ్యగలిగాడు అన్న ఆలోచన ఎవరికైనా రావచ్చు. అతని దృక్పథం నచ్చి చాలామంది యువకులు అతనితో చేయి కలిపారు. వాళ్లంతా కలిసి బయట ఫంక్షన్‌హాళ్లల్లో జరిగే పెళ్లిళ్లు, రిసెప్షన్లు, పెళ్లిరోజు, పుట్టినరోజు, షష్టిపూర్తి లాంటి వేడుకల్లో మిగిలిపోయి పడేసే అన్నాన్ని వృధా కానివ్వకుండా దాన్ని తీసికెళ్లి అనాధల కడుపు నింపుతుంటారు. నగరంలో వుండే వందలాది ఫంక్షన్‌ హాల్స్‌కి వెళ్లి నిర్వహకులతో ముందుగానే మాట్లాడుకుని అక్కడ మిగిలిన అన్నాన్ని ప్యాకెట్లుగా కట్టి రైల్వేస్టేషన్లు, ఆర్టీసీ బస్‌స్టాండ్లలో వుండే అభాగ్యుల వద్దకు వాహనాల్లో వెళ్లి వారికి అందజేస్తుంటారు. ఒక్కరోజు వెయ్యి మందికి అన్నం పెట్టిన సందర్భాలు కూడా వున్నాయని చెబుతుంటాడు ప్రవీణ్‌! రోజూ కాకపోయినా అప్పుడప్పుడు ప్రవీణ్‌ నాతో మాట్లాడుతుంటాడు ఫోన్లో. నాతో మాట్లాడిన ప్రతిసారి వాళ్ల చెల్లెలు గురించే చెబుతుంటాడు” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
అంకిరెడ్డి షాక్‌లోకెళ్లి విన్నట్లు విన్నా అంతా స్పష్టంగానే విన్నాడు.
”వాసూ! ప్రవీణ్‌ గురించి మాట్లాడాలంటే నా దగ్గర మాటలు లేవు. అతనితో మాట్లాడు. ఇవాళ హాస్టల్‌కి వెళ్లి అతని చెల్లెల్ని చూసి వద్దాం! మాధవిని తీసుకొస్తాను. ఆ తర్వాత ఆనంద్‌, మోక్ష చూస్తారు.”
”నువ్వు చెప్పేది బాగానే వుంది రెడ్డీ! కానీ ప్రవీణ్‌ కట్నం లాంటివి ఏమీ ఇవ్వలేడు. మెడలోకి బంగారు చెయిన్‌, చెవులకి, ముక్కుకి చిన్నచిన్న ఐటమ్స్‌ ఈ మధ్యనే చేయించాడు. అంతకన్నా మీరేం ఆశించడానికి లేదు” అన్నాడు వాసుదేవ్‌.
”ఓ.కె. వాసూ! నేను ఇంట్లో కూడా మాట్లాడతాను. నీకు మళ్లీ కాల్‌ చేస్తాను. ఈవినింగ్‌ మాత్రం మనం అమ్మాయిని చూడాలి. ప్రవీణ్‌తో మాట్లాడు” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.

*****

అంకిరెడ్డి ఇంటికెళ్లగానే మాధవీలతను కూర్చోబెట్టి వాసుదేవ్‌ ప్రవీణ్‌ గురించి చెప్పింది చెప్పాడు. ఆయన చెబుతున్నప్పుడు మోక్ష అక్కడే వుంది. అత్తాకోడళ్లు అంకిరెడ్డి చెప్పింది కలిసే విన్నారు. ఆనంద్‌ మాత్రం నిద్రపోతున్నాడు. భర్త చెప్పింది విన్నాక ”ప్రవీణ్‌ చెల్లెలు ధృతి మనకు నచ్చితే తప్పకుండా సతీష్‌చంద్రకి చేసుకుందాం! ఇవాళే వెళ్లి ధృతిని చూద్దాం! ఆలస్యం చేయొద్దు. ఇంకేం ఆలోచించకండి!” అంది మాధవీలత.
అప్పుడే వాసుదేవ్‌కి ఫోన్‌ చేసి సాయంత్రం ధృతిని చూడానికి వస్తున్నట్లు చెప్పాడు అంకిరెడ్డి.
అంకిరెడ్డి చెప్పగానే ప్రవీణ్‌కి కాల్‌ చేసి ”నువ్వు వెంటనే హాస్టల్‌కి వెళ్లి ధృతిని మన ఇంటికి తీసుకురా ప్రవీణ్‌!” అంటూ అంకిరెడ్డి గారి కుటుంబం గురించి సతీష్‌చంద్ర చేస్తున్న ఉద్యోగం గురించి వివరంగా చెప్పాడు ప్రవీణ్‌తో వాసుదేవ్‌.
ప్రవీణ్‌ ఒప్పుకున్నాడు. అతను ఎక్కువగా ఇష్టపడింది సతీష్‌చంద్ర సైన్యంలో వుండటమే… వెంటనే ధృతిని తీసుకొచ్చి వాసుదేవ్‌ ఇంట్లో వుంచాడు. అతను కూడా అక్కడే కూర్చున్నాడు.
సాయంత్రం నాలుగు దాటాక అంకిరెడ్డి, మాధవీలత కారు దిగగానే వాసుదేవ్‌, వాసుదేవ్‌ భార్య రాణిబాయి కన్నా ముందుగా కారు దగ్గరకి వెళ్లింది ప్రవీణే! వారిని సాదరంగా లోపలకి ఆహ్వానించి ధృతిని చూపించారు. ధృతిని చూస్తుంటే చిన్నప్పటి మాధవీలత గుర్తొచ్చింది అంకిరెడ్డికి. చాలా దగ్గర పోలికలు వున్నట్లనిపించి ఆశ్చర్యపోయాడు. మాధవీలతకు మాత్రం ధృతి చాలా బాగా నచ్చింది. ”అప్పుడప్పుడు తెలుగు పత్రికల్లో కన్పించే కరుణాకర్‌ బొమ్మలా వుంది కదండి అమ్మాయి…” అంది.
అవునన్నట్లు తలవూపాడు అంకిరెడ్డి.
ప్రవీణ్‌తో అన్ని విషయాలు మాట్లాడారు. ప్రవీణ్‌ చాలా హుషారుగా వున్నాడు. అప్పటికే అతని మొబైల్‌కి ఒకటే ఫోన్లు వస్తున్నాయి. అది గమనించి వెంటనే అంకిరెడ్డి తన మొబైల్లో వున్న సతీష్‌చంద్ర ఫోటోను ప్రవీణ్‌కి చూపించి, ధృతికి చూపించమన్నాడు. ధృతి సతీష్‌చంద్ర ఫోను చూడగానే అందరాడపిల్లల్లా సిగ్గుపడలేదు కాని ఒక్కక్షణం ఆమె చెంపలు కెంపుల్లా మెరిశాయి. వాసుదేవ్‌ భార్య రాణీబాయి ఏదో అనడంతో వెన్నెల్లో పువ్వు విచ్చుకున్నట్లు నెమ్మదిగా నవ్వింది ధృతి. నవ్వగానే ఆమె పలువరుస వజ్రాల్లా మెరిశాయి.
‘గట్టిగా ఓ డిగ్రీ లేదు పాడు లేదు. చదవమంటే చక్కగా చదివేవాడు కాదు. అలాంటి తన కొడుక్కి ఇంత అందమైన అమ్మాయి భార్యగా రాబోతుందా?’ మాధవీలత ఒకటే ఆశ్చర్యపోతోంది.
వాసుదేవ్‌ ప్రవీణ్‌తో ”ప్రవీణ్‌! ఇప్పుడే ధృతిని ఒక ఫోటో తీసి నా లాప్‌టాప్‌లోంచి సతీష్‌చంద్ర మెయిల్‌కి సెండ్‌ చెయ్యి” అన్నాడు.
వెంటనే వాసుదేవ్‌ చెప్పినట్లు చేశాడు ప్రవీణ్‌. ప్రవీణ్‌కి కూడా తన చెల్లెల్ని దేశ సరిహద్దుల్ని కాపాడే ఒక సైనికుడికిచ్చి పెళ్లి చేయబోతున్నందుకు ఆనందంగా వుంది.
కొద్దిసేపు కూర్చుని అంకిరెడ్డి, మాధవీలత ఇంటికెళ్లిపోయారు.
*****
రాత్రికి భోజనాల దగ్గర ఆనంద్‌ ముఖం మాడ్చుకొని కూర్చున్నాడు. అలా ఎందుకున్నాడో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.
”ఏంటిరా! అలా వున్నావ్‌? ఆఫీసులో ఏమైనా గొడవైందా? ముందు అన్నం తిను. కెలుకుతూ కూర్చుంటే ప్రాబ్లమ్స్‌ పోతాయా?” అంకిరెడ్డి కొడుకు మీద కోప్పడ్డాడు.
ఆనంద్‌ తండ్రి వైపు చూడకుండా తల్లిని కూర వడ్డించమని, భార్యను మంచినీళ్ల గ్లాసును ఇంకాస్త దగ్గరగా పెట్టమని సైగచేశాడు. ఆ తర్వాత ”ఈ ఇంట్లో నేను పెద్ద కొడుకునన్న మాటేగాని ఒక్క విషయం కూడా నాతో చెప్పటం లేదు. అన్నీ రహస్యంగానే జరిగిపోతున్నాయి. తమ్ముడికి అమ్మాయిని చూసివచ్చేంత వరకు నాకా విషయం తెలియకపోవటం సిగ్గుగా వుంది” అన్నాడు ఆనంద్‌.
”ఇందులో అంత సిగ్గుపడాల్సింది ఏముంది ఆనంద్‌! ఉదయం వాకింగ్‌లో వాసు అంకుల్‌ చెప్పాడు ఈ సంబంధం వున్నట్లు… నాక్కూడా పర్వాలేదనిపించింది. ఇంటికి రాగానే మీ అమ్మతో, మోక్షతో చెప్పాను. నువ్వప్పుడు నిద్రపోతున్నావు. ఈలోపల నేను రెడీ అయి నీకన్నా ముందే ఆఫీసుకెళ్లాను. ఈవినింగ్‌ ఆఫీసు నుండి రాగానే మీ అమ్మను తీసుకొని వాసుదేవ్‌ ఇంటికి వెళ్లాను. వెళ్లేముందు నీకు కాల్‌ చేశాను. నువ్వు లిఫ్ట్‌ చెయ్యలేదు. నీ మొబైల్‌ సైలెంట్ మోడ్‌లో వున్నట్లుంది. కావాలంటే చూడు ఎన్ని మిస్‌డ్‌ కాల్స్‌ వుంటాయో!” అన్నాడు అంకిరెడ్డి కొడుకు వైపు చాలా ప్రశాంతంగా చూస్తూ.
”అయినా కోట్లు ఇస్తామన్న సంబంధాన్ని వదిలేసి ఇదేమి గొప్ప సంబంధమని వెళ్లారు నాన్నా?” అన్నాడు. ఇప్పుడు కూడా నేరుగా తండ్రివైపు చూడలేడు ఆనంద్‌. అతనికి మనసులో ఏమున్నా తండ్రి ముందు చాలా వినయంగా వుంటాడు. అలా వున్నట్లు తండ్రికి తెలియాలని ఎక్కువగా తాపత్రయ పడుతుంటాడు. ఇలాంటివి సతీష్‌చంద్రకి తెలియవు. తండ్రిముందే కాదు అతను ఎక్కడా నటించడు. అతి వినయం చూపించడు.
”కోట్లెందుకురా! అమ్మాయి బాగుండాలి గాని…”
”బాగుండి ఇప్పుడేం చెయ్యాలి? వాడెక్కడో అడవుల్లో వున్నాడు. తనతో ఏమైనా తీసికెళ్తాడా? డబ్బున్నా మనం వాడుకుంటాంగా! ఆర్ధిక ప్రణాళికలు ఇలాంటప్పుడు కాకుంటే ఇంకెప్పుడు చేస్తారు నాన్నా? మన ప్రమేయం లేకుండానే డబ్బు అంటూ వచ్చేది ఒక్క పెళ్లిలోనే! ఇది కూడా తెలియకుంటే ఎలా?”
మోక్ష, మాధవీలత వేడివేడిగా ఆమ్లెట్లు చేసుకు రావాలని వంటగదిలోకి వెళ్లారు. ఆనంద్‌కి చారు అన్నంలో ఆమ్లెట్లు తినటం అలవాటు.
ఆనంద్‌ మాటలకి అంకిరెడ్డి నొచ్చుకున్నాడు. అతని మాటలు ఆయనకు నచ్చకపోవటం ఇదే తొలిసారి… ”అంత తెలియని పనులు నేనేం చేయలేదులే ఆనంద్‌!” అన్నాడు.
”ఇంకా ఏం చేయాలి నాన్నా! అమ్మాయి అన్నయ్య ఏం చేస్తున్నాడో చూశారా? అతనికేమైనా ఉద్యోగం వుందా? వ్యాపారం వుందా? ఫంక్షన్‌ హాల్ల దగ్గర అన్నాన్ని పొట్లాలు కట్టుకెళ్లి అనాధలకు పంచటమేగా! అదేం పని అని మీకు నచ్చింది ఆ సంబంధం? బయట చెప్పుకోటానికి అసహ్యంగా లేదూ?” అన్నాడు. ఇప్పుడు కూడా తల వంచుకునే మాట్లాడాడు.
”అతని పనిలో నాకు మానవత్వం కన్పించింది. అయినా ఎవరి వృత్తి వాళ్లకి దైవంతో సమానం ఆనంద్‌! దాన్ని తప్పు పట్టకూడదు. అసహ్యించుకోకూడదు. ఎవరి ఆలోచనా సరళి వాళ్లది. నాకెందుకో ఈ సంబంధం నచ్చింది. సతీష్‌ ఎప్పుడు చూసినా అడవుల్లో, కొండల్లో, మంచులో వుంటుంటాడు. కనీసం ఇంటికొచ్చినప్పుడైనా తన భార్యతో సుఖపడతాడని నేనీ నిర్ణయం తీసుకున్నాను” అన్నాడు.
ఆయన అలా అనగానే ఆనంద్‌ అన్నం తినకుండానే లేచి చేయి కడుక్కుని తన గదిలోకి వెళ్లాడు. ఆమ్లెట్ ఉన్న ప్లేటు పట్టుకొని వంటగదిలోంచి వస్తున్న మోక్ష వెళ్లిపోతున్న భర్తను చూసి ”అయ్యో! నేను పెద్ద లేటేం చెయ్యలేదు. వచ్చాను కదండీ! ఎందుకెళ్లిపోతారు” అంటూ చేతిలో వున్న ప్లేటును డైనింగ్‌ టేబుల్‌పై పెట్టి భర్త వెనకాల వెళ్లింది.
కొడుకు ప్రవర్తనకు మాధవీలత కంగారు పడుతుంటే ”ఏం పర్వాలేదు. నువ్వు కూర్చో!” అంటూ ఆమెను తన పక్కన కూర్చోబెట్టుకుని ”వడ్డించు” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
కొడుకు అలా లేచి వెళ్లిపోవటం మనసులో బాధగా వున్నా ఆమె వడ్డిస్తూ కూర్చుంది.
ఆనంద్‌ గదిలోకి వెళ్లాక బెడ్‌మీద వెల్లకిల్లా పడుకొని చేతుల్ని నుదుటి మీదగా వెనక్కి పెట్టుకున్నాడు. అదిచూసి, ‘ఈయనగారు అలగడానికి పెద్ద కారణాలేం వుండవు’ అనుకుంటూ ”రండి! తిందురు గాని” అంటూ పిలిచింది మోక్ష.
”అవసరం లేదు. నువ్వు కూడా వచ్చి పడుకో” అన్నాడు.
”పడుకోవాలా? నేనింకా తినలేదండీ!” అంటూ ఆశ్చర్య పోయింది.
”నేనేమైనా తిన్నానా? నేను కూడా తినలేదుగా!” అన్నాడు.
”అసలెందుకండీ తినకుండా వుండటం?” అర్ధం కానట్లు చూసింది.
”వాళ్లను తిని వెళ్లనీ! మనం తర్వాత వెళ్లి తిందాం” అన్నాడు.
ఆమె నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకి వెళ్లి నుదుటిమీద వున్న అతని చేతుల్ని పక్కకి తీసి అతని ముఖంలోకి సూటిగా చూస్తూ ”అసలేం జరిగింది?” అంది.
”ప్రవీణ్‌ చెల్లెల్ని మా తమ్ముడికి చేసుకోవటం నాకు ఇష్టం లేదు” అన్నాడు.
అప్పుడర్ధమైంది ఆమెకు భర్త ఎందుకలా ప్రవర్తిస్తున్నాడో!
”మీ ఇష్టంతో పనేముంది? సతీష్‌చంద్ర ధృతి ఫోటోని మెయిల్లో చూడగానే నచ్చాడట. ఆ విషయం వెంటనే మామయ్య మెయిల్‌కి మెసేజ్‌ పెట్టాడు. అతనిక ఎటువంటి పరిస్థితిలో ధృతిని తప్ప ఇంకెవరినీ పెళ్లి చేసుకోడు. అతనితోపాటు అత్తయ్య, మామయ్య గారు కూడా అలానే ఫిక్సయిపోయారు. మీరు దీన్ని వదిలెయ్యటం మంచిది. లాగకండి” అంది.
అతను చివుక్కున లేచి కూర్చుని
”ఎలా వదిలెయ్యమంటావు చెప్పు. వాడు నా తమ్ముడు. ఈ ముసలోళ్లకి ఏం తెలుసని? అమ్మాయి నలుపు, కంటిరెప్ప కొట్టుకోవడం పెద్ద లోపమా? అవి రెండూ పక్కన పెడితే ఆ అమ్మాయిని చేసుకుంటే వాడెంత సుఖపడతాడు. వెంటనే ఇల్లు, కారు, ఖరీదైన కుక్కలతో గల డిగ్నిఫైడ్‌ లైఫ్‌ రాదా? ఎప్పుడు చూసినా ఈ మూరాబెత్తెడు లైఫ్‌ తప్ప ఇంకో లైఫ్‌ను ఎప్పుడు చూస్తాం చెప్పు!” అన్నాడు
”మీది వ్యాపారం. వాళ్లది జీవితం. ఎలా పొంతన కుదురుతుంది? వాళ్లు పెద్దవాళ్లు. వాళ్లకివ్వాల్సిన గౌరవం మనం యివ్వాలి. పైగా సతీష్‌చంద్ర వాళ్ల అబ్బాయి. అతనికి ఏ అమ్మాయిని చూడాలో, ఎలా పెళ్లి చెయ్యాలో ఒక అవగాహన అనేది వాళ్లలో ముందు నుండే వుంటుంది. అలాంటప్పుడు మనం ఏం మాట్లాడినా బాధ్యత లేని మాటల్లా తేలిపోతాయి. అందుకే ఎవరి బాధ్యతల్ని వాళ్లు గుర్తించి మసలుకోవటం మంచిది! ఆలోచించండి! ఆరాటం తగ్గించుకోండి!” అంది మోక్ష.
”నా ఆరాటంలో అర్ధం లేదంటావా?” అన్నాడు ఆనంద్‌.
”మీ అమ్మా, నాన్నలను అర్థం చేసుకోమంటున్నాను. పెళ్లి అనేది సతీష్‌కి సంబంధించింది. మిగతా విషయాలేమైనా మనం మాట్లాడవచ్చేమో కాని అతనికి ధృతి నచ్చినప్పుడు మీరు చెప్పే అమ్మాయి ఎలా నచ్చుతుంది? నచ్చిన మనిషితో ఒక్కరోజు గడిపినా చాలనుకోవటం మనిషి సహజసిద్ధమైన నైజం. మీ తమ్ముడ్ని నొప్పించకండి! ఈ పెళ్ళి జరగనివ్వండి!” అంది మోక్ష.
ఆమె చెబుతున్నది అతనేమాత్రం వినటం లేదు. అతనికి ఆఫీసుకొచ్చి ఆ రోజు మధ్యవర్తి చెప్పిందే గుర్తొస్తోంది. అమ్మాయి నలుపైనా ఆమె అన్నయ్య స్మగ్లింగ్‌ వ్యాపారం చేస్తాడు కాబట్టి పెళ్లి జరిగే సమయంలో పక్కకి పిలిచి మరికాస్త ఎక్కువ డబ్బు ఇమ్మని అడిగినా లెక్క చెయ్యకుండా ఇచ్చే పార్టీ అది. అంత మంచి పార్టీని వదులుకొని ప్రవీణ్‌ చెల్లెల్ని చేసుకుంటే ఏమొస్తుంది? మనిషన్నాక కేవలం ఆందమేనా? ఇంకేం చూడనవసరం లేదా? అందమేమైనా ఆస్తినా? ఆస్తి వున్నన్ని రోజులు అందం వుంటుందా? ఆస్తి, డబ్బు, బంగారం, కార్లు, ఇల్లులు ఇవి తరతరాలు అలాగే వుండిపోతాయి… నిత్యావసరాలకి ఎంత డబ్బు వాడినా రాయి మీద రాయి పెట్టినట్లు ఇంకా మిగిలే వుంటుంది. ఇంతెందుకు ఆఫీసుకెళ్తుంటే రోడ్డుకి ఇరువైపుల వుండే బిల్డింగ్‌లు రోజుకోరకంగా మారిపోతున్నాయి. అలాంటి ఒక్క బిల్డింగ్‌ అయినా తనకి వుందా? ఎన్నిరోజులు ఈ ఉద్యోగం చేసినా, ఎంత సేవింగ్స్‌ వుంచుకున్నా అలాంటి బిల్డింగ్‌ ఒక్కటైనా కట్టగలడా? ఎప్పుడు చూసినా ఇదే ఇల్లు. ఇదే బ్రతుకు… ఏం బ్రతుకు ఇది? ప్రతిరోజూ చూస్తున్న వీటినే చూసి చూసి చిరాకేస్తోంది. ఇలాగే వుంటే జీవితం చివర్లో అయినా ఎల్‌సిడి టీవీని కొనగలడా?
”ఏంటండీ ఆలోచిస్తున్నారు? నేను ఇప్పటి వరకు మాట్లాడింది మీరు వినలేదా?” అంది.
ఇప్పుడు కూడా ఆనంద్‌ మాట్లాడలేదు.
”ఇలాంటప్పుడు మీరిలా వుంటే ఇంట్లో ఎవరికీ మనశ్శాంతి వుండదు. ముఖ్యంగా నాకు. పగలంతా ఆఫీసులో కొట్టుకొని కొట్టుకొని ఇంటికొస్తే ప్రశాంతంగా అంత తిండి తిని నిద్ర పోలేకపోతున్నాను. ఇప్పుడు టైం చూడండి ఎంత అయిందో! ఇంకా ఆలోచిస్తూనే వున్నారు. ఏం పోయిందని అంత ఆలోచన?”
”ఏం పోయిందో, అదెంత మంచి అవకాశమో నీకు తెలుసా? నాకు తెలుసు. జీవితంలో మనం ఏ పని చేస్తే అంత డబ్బు వస్తుంది? మనిషి వేగంగా తన అంతస్తును పెంచుకోవాలంటే ఇలాంటి వ్యవహారాలను దొంగచాటుగా నడిపితేనే వస్తుంది. అయినా ఇలాంటి అవకాశాలు కూడా అందరికీ రావు. ఇది నీ అదృష్టమో లేక పూర్వి అదృష్టమో! అదృష్టం అనేది ఎక్కువగా ఆడవాళ్లలోనే వుంటుందట” అన్నాడు.
ఇంకేం మాట్లాడకుండా అతన్నే మాట్లాడనీయ్‌ అన్నట్లు అక్కడే కూర్చుంది మోక్ష.
”ఎందుకు కూర్చుంటావ్‌! పద. వెళ్లి తిందాం!” అంటూ లేచి ఆమెకన్నా ముందుగా అతనే వెళ్లాడు డైనింగ్‌ హాల్లోకి…
*****
సతీష్‌చంద్ర పెళ్లి ప్రవీణ్‌ చెల్లెలుతో కాకుండా వేరే అమ్మాయితో చెయ్యాలని చాలా ప్రయత్నాలు చేశాడు ఆనంద్‌. అతను చేసిన ప్రతి ప్రయత్నం విఫలమైంది. పైగా ఎగతాళిని, వ్యాఖ్యానాలను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. సొంత అన్నయ్య నిర్ణయాలతో పనిలేకుండా పెళ్లి చేసుకోబోతున్న తమ్ముడంటే ఒక విధమైన నిర్లక్ష్యం, నిర్లిప్తత ఏర్పడ్డాయి. ఈ పెళ్లి నాకు సంబంధించింది కాదన్నట్లు పెళ్లి గురించి ఏం చెప్పినా అతను సరిగా వినటం లేదు. పట్టించుకోవటం లేదు. షాపింగ్‌కి రమ్మన్నా ఏదో ఒక సాకు చెప్పి ఆఫీసు నుండి ఆలస్యంగా వస్తున్నాడు. ఆఫీసులో కూడా తన తమ్ముడి పెళ్లి గురించి ఎవరికీ చెప్పలేదు. ముహూర్తాలు పెట్టుకున్నట్లు కూడా చెప్పలేదు. చెబితే సతీష్‌చంద్రకి ఇస్తున్నది ప్రవీణ్‌ చెల్లెల్ని అని తెలిసిపోతుంది. ముఖ్యంగా ప్రవీణ్‌ చేస్తున్న పని తెలిస్తే తలా ఓ రకంగా మ్లాడి కిసుక్కున నవ్వుతారు. పైకి నవ్వినా నవ్వకపోయినా లోపల మాత్రం వీళ్లెంత అమాయకులు అని అనుకుంటారు. ఎందుకంటే ఆ మధ్యవర్తి ప్రతిరోజు ఆఫీసుకొచ్చి కోటి రూపాయల కట్నం ఇచ్చే సంబంధాన్ని గురించి గుర్తుచేసి వెళ్తున్నాడు. ఆ మధ్యవర్తికి కూడా ఆ సంబంధం వల్ల చాలా డబ్బు వస్తుందని ఆఫీసులో అనుకోవడం ఆనంద్‌ విన్నాడు. ఏ పని చేసిన డబ్బు కోసమే కదా! డబ్బుతో సంబంధం లేని ఏ పని చేసినా వున్న విలువ పోతుంది. ”అసలు ఇలాంటి సంబంధం అందరికి దొరకదు ఆనంద్‌” అని ఆనంద్‌తోనే ఆఫీసులో అందరూ అన్నారు. అలాంటి వాళ్ల దగ్గరకెళ్లి నా తమ్ముడు కట్నం తీసుకోకుండా అనాధలకు అన్నం పెట్టేవాడి చెల్లెల్ని పెళ్లి చేసుకుంటున్నాడని ఎలా చెప్పగలడు? ఇలాంటి పని కడుపుకి ఖరీదైన ఫుడ్‌ని పెడుతుందా? కార్లను ఇస్తుందా? స్థాయిని పెంచుతుందా? అసలు ప్రవీణ్‌ ఆ పని చేస్తున్నాడని తెలిస్తేనే పరువు పోయేలా వుంది. అందుకే ఎవరడిగినా ”అంతా మా నాన్నగారే చేస్తున్నారు. నాకేం తెలియదు” అంటున్నాడు.
పెళ్లి ముహూర్తం రెండు రోజులు వుందనగా ఇంటికొచ్చాడు సతీష్‌చంద్ర. దగ్గరి బంధువులంతా వచ్చి ఇంట్లో తిరుగుతుంటే అతనికి ఆనందంగా వుంది. మోక్షా, ఆనంద్‌ మాత్రం ఉదయాన్నే ఆఫీసులకి వెళ్లి రాత్రికి ఇంటికొస్తున్నారు. ”పెళ్లి రాత్రికి కాబట్టి నువ్వూ, నేనూ ఆఫీసులకి లీవ్‌ పెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. పెళ్లిరోజు మనం ఆఫీసు నుండి ఇంటికొచ్చి రెడీ అయి నేరుగా ఫంక్షన్‌హాల్‌కి వెళ్లినా ఇంకా బోలెడు సమయం మిగిలి వుంటుంది” అని ఆనంద్‌ అనడం మోక్షకు నచ్చకపోయినా అతనితో వాదించలేదు. వాదించినా లాభం లేదనుకుంది. అత్తగారు అడిగినప్పుడు ”ఆఫీసులో నాకు సెలవు ఇవ్వనన్నారు అత్తయ్యా! గట్టిగా అడిగితే వేరే ఉద్యోగం చూసుకోమనేలా వున్నాడు. ఇప్పటికిప్పుడు వేరే ఉద్యోగాలు నాకేం దొరుకుతాయి. అందుకే ఆఫీసుకెళ్తున్నాను” అని చెప్పింది. అది విని మాధవీలత కాని, అంకిరెడ్డి కాని ఏమీ అనలేదు. వాళ్లు ముందే అనుకున్నారు. మనం దేనికీ ఆర్గ్యూ చెయ్యొద్దని… అలా చేస్తే ఒక్క పని కూడా ప్రశాంతంగా చేసుకోలేమని…
కానీ ఇంట్లో పెళ్లన్నప్పుడు అందులో చిన్నకొడుకు పెళ్లి చేస్తున్నప్పుడు పెద్దకోడలు తన పక్కన వుండి అన్ని పనుల్లో, అన్ని కార్యక్రమాల్లో పాలు పంచుకోవాలని ఏ అత్తగారికైనా వుంటుంది. దాన్ని పైకి ప్రకటించకుండా మనసులో ఎలాంటి అసంతృప్తి, వెలితి లేని దానిలా గంభీరంగా తిరుగుతోంది.
పెళ్లి ఫంక్షన్‌ హాల్లో కాబట్టి ముహూర్తం సమయానికి బంధువులు, కుటుంబ సభ్యులు, స్నేహితులు ఫంక్షన్‌ హాల్‌కి చేరుకున్నారు. అంకిరెడ్డి, మాధవీలత ఆశించినట్లే పురోహితుడు వేదపండితులు నిర్ణయించిన ముహూర్తానికే వధూవరుల తలల మీద జీలకర్ర బెల్లం పెట్టించాడు.
మంగళవాయిద్యాల మధ్యన పెళ్లి చూస్తున్న బంధుజనం అందరి నోట్లోంచి విన్పించిన మాట ఒక్కటే ‘అబ్బాయి, అమ్మాయి బాగున్నారు. చక్కగా వుంది జోడి’ అని…
పెళ్లికూతురు దృతి అన్నయ్య ప్రవీణ్‌, అతని స్నేహితులు పెళ్లిలో చాలా ఉత్సాహంగా, ఉల్లాసంగా తిరిగారు. ప్రవీణ్‌కి చాలామంది స్నేహితులు వున్నారు. వాళ్లలో 21 మంది స్నేహితులు అతనికి కుడిభుజం లాంటివాళ్లు. అతనెక్కడ వుంటే వాళ్లూ అక్కడే వుంటారు. అతను ఏ పని చెబితే ఆ పనిని చక్కదిద్ది వస్తుంటారు. వాళ్లలో ఒక్కొక్కరే సతీష్‌చంద్రను పరిచయం చేసుకున్నారు. అతన్ని పరిచయం చేసుకుంటున్నంత సేపు చాలా ఉద్వేగభరితులై అతన్నే చూస్తూ నిలబడ్డారు. ఒకరి వెంట ఒకరు షేక్‌హ్యాండ్‌ తీసుకున్నారు. అందరూ యువకులే కావడం వల్ల అక్కడ సందడి బాగా పెరిగింది. ప్రవీణ్‌ లాగే వాళ్లు కూడా ఎత్తుగా, బలంగా, చైతన్యవంతంగా వున్నారు. వారికన్నా ఉన్నతంగా, బలంగా, ఎత్తుగా, సంధించి వదిలితే దూసుకుపోయే బాణంలా వున్నాడు సతీష్‌చంద్ర. ”మీరు సైన్యంలో వుండటం మాకు చాలా గర్వంగా వుంది సర్‌!” అన్నారు ప్రవీణ్‌ స్నేహితులు.
వాళ్లు అలా అనగానే ”మీ గురించి విన్నాను. మీరు కూడా మంచిపనులే చేస్తున్నారు. అలా చెయ్యటం విన్నంత సులభం కాదు” అన్నాడు సతీష్‌చంద్ర. అందర్ని చూసినట్లు కాకుండా వాళ్ల వైపు భిన్నంగా, అభిమానంగా చూశాడు. అభినందనపూర్వకంగా చూశాడు.
పెళ్లి జరిగాక, భోజనాలయ్యాక పెళ్లికి హాజరయినవాళ్లంతా వెళ్లిపోయారు. ఫంక్షన్‌ హాలంతా ఖాళీ అయింది. అంకిరెడ్డి కుటుంబ సభ్యులు, ఆ కుటుంబానికి బాగా సన్నిహితులైన వాళ్లు మాత్రం అక్కడ వున్నారు.
ఫంక్షన్‌ హాల్లోంచి భోజనాల హాల్లోకి దారి వుంది. పెళ్లికి ఆర్డర్‌ చేసిన ఆహార పదార్థాలు అనుకున్న దానికన్నా ఎక్కువగానే మిగిలిపోయాయి.
వెంటనే ప్రవీణ్‌ యూనిట్ భోజనాల హాల్‌ వైపు కదిలింది. వాళ్లలో కొందరు అక్కడ మిగిలిన ఆహార పదార్థాలను మట్టిలో పడెయ్యనియ్యకుండా ప్యాకెట్స్ కట్టారు. వాళ్లు ఎక్కడున్నా రోజులో ఒక్క పూట అయినా కదల్లేని వికలాంగులకి, కుష్టు రోగులకి, అనాధలకి అన్నం పెడుతుంటారు. ఇప్పుడు కూడా అదే పనిలో వున్నారు. అందరూ చూస్తుండగానే ఆ ప్యాకెట్స్ ను తీసికెళ్లి వ్యాన్లో పెట్టుకున్నారు. వంతెనల కింద, సందుల్లో, చెట్లకిందా వున్న అనాధల్ని లేపి తల ఓ ప్యాకెట్ భోజనం, నీళ్ల ప్యాకెట్లు ఇచ్చి వచ్చారు.
అది చూసి ఆనంద్‌ విసుక్కున్నాడు. భార్యను పిలిచి ”ఛ.ఛ. చెప్పుకోవాలన్నా, చూడాలన్నా సిగ్గుగా వుంది. మన పెళ్లిలో కూడా ఇలాంటి పనులేంటి? పరువు వుంటుందా? అయినా మా నాన్నను అనాలి. ఇలాంటి సంబంధం ఎలా చేసుకున్నాడో ఏమో!” అని అంటుంటే ప్రవీణ్‌ ఫ్రెండ్స్‌లో కొందరు విన్నారు. ఆనంద్‌ లాంటి వాళ్లు వాళ్లకి కొత్తకాదు. కానీ సతీష్‌చంద్రలోని దేశభక్తిని చూసి ఎంత ముచ్చటపడ్డారో ఆనంద్‌లోని కుబుద్ధిని చూసి అంత నివ్వెరపోయారు. ఆనంద్‌ లాంటి వాళ్ల గురించి ఒక్క క్షణం కూడా వాళ్లు ఆలోచించరు. తమ విలువైన సమయాన్ని వృధా చేసుకోరు. వాళ్లు చేస్తున్న పని వాళ్ల దృష్టిలో స్వచ్ఛమైన నది ప్రవాహం లాంటిది. అందులో అప్పుడప్పుడు అశుద్ధం కలిసినా కొట్టుకుపోతుందే కానీ ప్రవహించటం ఆగదు. ఆనంద్‌ మాటల్ని వాళ్లు అశుద్ధంలా భావించారు.
ఆనంద్‌ ఇంకా ఎక్కువ వక్రంగా, వెటకారంగా మ్లాడుతున్నాడు. ఆ విషయం ప్రవీణ్‌తో చెప్పకుండా అతని ఫ్రెండ్స్‌ ఒక్కొక్కరే బయటకెళ్లిపోసాగారు. అది గమనించి ప్రవీణ్‌ టక్కున తన చెల్లెలు ధృతి చేతిని సతీష్‌చంద్ర చేతిలో పెట్టి ”బావా! నా చెల్లెలు జాగ్రత్త!” అని చెప్పి, చప్పున వంగి అంకిరెడ్డి మాధవీలత పాదాలకు మొక్కి వెళ్లిపోయాడు.
ఆనంద్‌ ముఖమంతా వ్యతిరేక ఆలోచనలతో చాలా అసహ్యంగా మారింది. మోక్షకి అతని ముఖంలోకి చూడబుద్ధి కాక ఎదురుగా కన్పిస్తున్న స్పెషల్‌ డెకరేషన్‌ వైపు చూస్తూ దాని ప్రత్యేకతను పక్కన వున్న వాళ్లకి వివరిస్తూ నిలబడింది.
*****
సతీష్‌చంద్ర, ధృతిల రూపురేఖల్లో వుండే ప్రత్యేకత వల్లనో లేక వాళ్ల ప్రవర్తన వల్లనో ఏమో వాళ్ల రాకతో ఆ ఇంట్లోకి కొత్త కళ వచ్చినట్లైంది. మూడు బెడ్‌ రూములు వుండే ఆ ఇంట్లో నైరుతి భాగం గదిలో అంకిరెడ్డి దంపతులు వుంటే, ఆ తర్వాత గదిలో ఆనంద్‌ దంపతులు, చివర గదిలో సతీష్‌చంద్ర, ధృతి వుంటున్నారు. పనిమనిషి కీరమ్మ అందరి పనులు చూస్తుంటుంది. సతీష్‌చంద్ర, ధృతి వచ్చాక జీతం పెంచమని మొండికి పడి జీతం ఎక్కువ ఇప్పించుకుంటోంది.
ఉదయాన్నే ఎప్పుడు నిద్రలేస్తారో తెలియదు ఆనంద్‌, మోక్ష రాత్రి భోజనాల దగ్గరే కన్పిస్తారు. మధ్యలో చూద్దామన్నా కన్పించరు. అసలు వాళ్లిద్దరు ఆ ఇంట్లో వున్నట్లు కూడా అన్పించదు. అంకిరెడ్డి ఎప్పటిలాగే ఉదయాన్నే నడక, ఆ తర్వాత ఆఫీసు, ఆఫీసులో పనిని బట్టే సాయంత్రాలు ఇంటికి వస్తుంటాడు. మాధవీలత కీరమ్మ సాయంతో అందరికి కాఫీలు, టిఫిన్స్‌, మళ్లీ తాగాలనుకుంటే కాఫీ, మధ్యాహ్న భోజనం, రాత్రికి భోజనం క్రమం తప్పకుండా అందేలా చూస్తుంటుంది. ఆ ఇంట్లో ఎంత చేసినా పని పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొస్తూనే వుంటుంది.
సతీష్‌చంద్ర, ధృతి తెల్లవారుజాము 5 గంటలకే నిద్రలేస్తారు. కాలకృత్యాలు పూర్తి చేసుకొని స్నానం చేసి అంకిరెడ్డి కారు బయటకు తీసి వాకింగ్‌కి వెళ్లగానే ఇంటి ముందు వున్న పూలచెట్ల దగ్గరకి వెళ్తారు. వాటికి నీళ్లు పోస్తూ, కొత్తగా పూసిన పూలను విభ్రమతో చూస్తారు. సతీష్‌చంద్ర ఏదో ఒకటి మాట్లాడినప్పుడు దృతి నవ్వకుండా వుండలేదు. ఆమె నవ్వుతుంటే ఆ నవ్వు అక్కడ విరబూసిన పూలతో పోటీ పడి సూర్యుని కాంతిలో కలిసి మెరుస్తుంది. అలాంటప్పుడు సతీష్‌చంద్ర వూరుకోడు. అటు ఇటు చూసి ఆమె నడుం మీద చేతులుంచి ఆమెను నేల నుండి అడుగు ఎత్తున లేపి నెమ్మదిగా వదిలేస్తాడు. అప్పుడామె మెత్తి అందమైన పూలచెట్టు లయబద్దంగా కదిలినట్లు అతన్ని ఒరుసుకుంటూ కిందకి దిగి నేలమీద నిలబడి నిశ్శబ్దంగా నవ్వుతుంది. ఆ నవ్వు స్వచ్ఛమైన పాలకడలిలో రమ్యంగా కదిలే అలలా వుంటుంది. ఆ అల చిన్నదే అయినా పర్వతాలను కదిలించగలిగేంతి ప్రేమను గుభాళింపచేస్తుంది. సాగరాలను చీల్చే అనురక్తిని కలిగిస్తుంది. పరిమళ సుగంధ వాయువులను వణికింపజేసేంతి అనురాగాన్ని పుట్టిస్తుంది. ఉరుములా ఉలికులికి పడుతూ వలపు తలపుల్ని కమ్ముకునేలా చేస్తుంది… ఆ అనుభూతి సతీష్‌చంద్రకు హిమాలయాల్లో దొరకలేదు. అరుణాచల్‌ అడవుల్లో కలగలేదు. అస్సాం మంచులో లభించలేదు.
అనుక్షణం ఆర్మీ క్రమశిక్షణతో నడుచుకునే సతీష్‌చంద్ర ధృతిని చూశాకనే మరీ సున్నిత మనస్కుడై ప్రతి క్షణాన్ని మనసులో ఆస్వాదిస్తున్నాడు. మనసును స్కానర్‌లా మార్చుకుంటున్నాడు. అందులో ధృతి అనువణువును ముద్రించుకుంటున్నాడు.
పెళ్లయిన వెంటనే ”ధృతిని తీసుకుని ఎటైనా వెళ్లిరా సతీష్‌!” అని తండ్రి చెప్పినప్పుడు ”నాకు ఇంట్లోనే వుండాలని వుంది నాన్నా! ఎటూ వెళ్లాలని లేదు” అన్నాడు సతీష్‌చంద్ర. అతను అలా అన్నప్పుడు ఇంట్లో ఏముందిరా అని అంకిరెడ్డి అనుకున్నాడే కాని ఇంట్లోనే సతీష్‌చంద్ర దృతితో గడుపుతున్న విధానం చూసి సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనవుతున్నాడు. ఆయనకే కాదు ఉదయాన్నే కాఫీ తాగుతూ కికీలోంచి లాన్‌ వైపు ఎవరు చూసినా వాళ్లకు చెట్ల మధ్యలో వున్న సతీష్‌చంద్ర, ధృతినే కన్పిస్తారు.
అంతేకాదు వాళ్లిద్దరు సాయంత్రం నాలుగు దాక గదిలోంచి బయటకొచ్చి ఇంటి వెనకాలకెళ్లి రింగ్‌ బాల్‌ ఆడుకుంటారు. బ్యాడ్మింటన్‌ ఆడతారు. ఒకప్పుడు ఆ స్థలం మనుషులు తిరగటానికి వీలుగా వుండేది కాదు. సతీష్‌చంద్రనే దాన్ని శుభ్రం చేసి ఆటస్థలంగా మార్చుకున్నాడు. దృతితో అతనక్కడ రకరకాల ఆటలు ఆడుతుంటాడు. ఆదివారం వచ్చిందంటే ఆనంద్‌ ఆఫీసు లేదని నిద్రపోతాడు. మోక్షకు ఆఫీసు లేకపోయినా నిద్ర రాదు. ఇంటి వెనకాల సతీష్‌చంద్ర దృతితో ఆడే ఆటల్ని చూస్తుంటుంది. అలా చూసినప్పుడు ఆమె గుండెనెవరో గుంజినట్లవుతుంది. ఒక్క రోజయినా దృతిని సతీష్‌చంద్ర చూసినట్లు ఆనంద్‌ ఆమెను చూడలేదు. అంత చనువుని, స్వేచ్ఛను, ప్రేమను అందివ్వలేదు. ఎప్పుడు చూసినా ఏదో ఒకటి అని నొప్పిస్తుంటాడు. మాటలుండవు. నవ్వులుండవు. అసలు భార్యా, భర్త ఇలా వుండాలని చరిత్ర పుస్తకాల్లో వుంటుందో లేదో కాని ఆమెలాంటి వర్కింగ్‌ వుమన్‌కి భర్త ఆదివారాలు బయటకి తీసికెళ్తే అదే గొప్ప చరిత్ర. కానీ అతను తీసికెళ్లడు. ఒకవేళ తీసికెళ్లినా బయట ఏదో ఒకి తినాలనిపించినప్పుడు డబ్బులు ఖర్చవుతాయని ”వద్దులే” అంటాడు. నెలకింత కడితే ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత ఎంత వస్తుందన్నది మాత్రం రోజూ లెక్కలు వేస్తూనే వుాండు. ”అబ్బబ్బా! ఎప్పుడూ ఈ లెక్కలేనా?” అంటే ”నీకసలు బ్రతుకంటేనే లెక్కలేదే!” అంటాడు. ”బ్రతకటం కాదు. జీవించటం నేర్చుకోండి” అంటే ”చాల్చాలు నాకేం చెప్పకు, నీకసలు బుర్ర వుంటే కదా! మెంటల్‌ నీకు” అంటాడు. ఏ రోజూ నవ్వుతూ మాట్లాడడు. ”నవ్వితే నెత్తినెక్కుతావే నువ్వు” అంటాడు. ”ఎందుకులెండి నవ్వడం. నవ్వినా అది మీ ముఖానికి నప్పుతుందా పాడా! ఎప్పటిలాగే వుండండి. అలవాటు లేని పనులు ఎందుకు?” అని మనసులో గొణుక్కుంటే చాలు, అది విని ”ఏంటే! గొణుగుతున్నావ్‌! అసలు నేను లేకుంటే అర్ధమవుతుందే నీకు నా విలువ. అప్పుడు గాని నీకు మొగుడు మొగుడేనన్న సత్యం తెలిసి రాదు” అంటాడు. ఇంకా ఏదేదో మాట్లాడి అప్పటికప్పుడే టెన్షన్‌ పడేలా చేస్తాడు. అలా ఎందుకు చేస్తాడో అర్ధం కాదు. అర్ధంకాక ఈ మధ్య ”ఎందుకండి నన్ను ఎప్పుడు చూసినా కసురుకుంటారు, విసుక్కుంటారు. మీ తమ్ముడు చూడండి ధృతిని ఎంత బాగా చూసుకుంటున్నాడో! అతనిలా భార్యను చూసుకోవటం మీకు చేతకాదా?” అని అడిగింది.
అతను బిత్తరపోలేదు. నవ్వాడు. ”వాడి మొహం. వాడు అంతకన్నా ఏం చెయ్యగలడు?” అన్నాడు.
”అంటే?” అంది మోక్ష.
”అంటే ఏముందే నీకు నేను చెప్పటానికి నువ్వు వినటానికి?”
”ఏదో లేనిదే మీరలా అంటారా?”
”నీకు తెలీదా?”
ఆమె మాట్లాడలేదు. ఓపిక లేనట్లు చూసింది. అతను మళ్లీ నవ్వి
”మా నాన్న వాడిని చక్కగా హనీమూన్‌ వెళ్లిరారా అంటే వాడు విన్నాడా? పెళ్లాన్నేసుకుని ఇంటిచుట్టే తిరుగుతున్నాడు. నిద్రలేస్తే ఇంటికి ముందన్నా వుంటాడు, లేకుంటే ఇంటి వెనకన్నా వుంటాడు. వాడికేం తెలుసు భార్యతో ఎలా వుండాలో…”
”ఆ…”
”ఆ కాక ఈ అనుకుంటున్నావా?”
”ఏమీ అనుకోవటం లేదు”
”అనుకోకు. ఎందుకంటే వాడు అందరిలాంటివాడు కాదు. వట్టి తిక్కమనిషి. లేకుంటే మా నాన్నగారి ల్యాప్‌టాప్‌లో ఎన్ని గేమ్స్‌ లేవు ఆడుకోవానికి… నాన్నని అడిగి ల్యాప్‌టాప్‌ తీసుకొని హాయిగా సినిమాలు చూడొచ్చు. ఇంకా ఏం కావాలన్నా చూసుకోవచ్చు. వాడికి అలాంటివి రావు. చదివితేగా! గట్టిగా పది తరగతులు కూడా చదవని వాడికి లాప్‌టాప్‌ ఓపెన్‌ చెయ్యటం, ఇంటర్‌నెట్ లోకి వెళ్లటం ఎలా తెలుస్తుంది?”
”ఇద్దరి మధ్యన వుండాల్సిన సరససల్లాపాలన్నీ లాప్‌టాప్‌లోనే దొరుకుతాయాంటారు”
”ప్రపంచంలో ఏం కావాలన్నా అందులో దొరుకుతుంది. ఇంటర్‌నెట్ వల్ల, కమ్యూనికేషన్‌ వ్యవస్థ వల్ల ఇప్పుడు అందరికి అన్నీ తెలిసిపోతున్నాయి. తెలియనిదల్లా అందులోకి ఎలా వెళ్లి ఎలా సర్చ్‌ చెయ్యాలనేదే! ఇప్పుడదే మా వాడికి తెలియంది.” అన్నాడు.
మోక్ష చూసిన చూపుకి క్షణం ఆగి ”ఏంటే ఆ చూపు. నువ్వలా చూస్తే తెలుసుకోలేననుకుంటున్నావా?” అన్నాడు.
”ఏం తెలుసుకుంటారు?” వెంటనే అడిగింది.
”నీ వాలకం చూస్తుంటే నువ్వు తప్ప వాళ్లేదో తెగ సుఖపడిపో తున్నట్లుందిగా! అలాంటిదేమైనా వుంటే చెప్పు. ఉదయాన్నే ఆఫీసు మానేసైనా నిన్ను తీసికెళ్లి ఇంటి ముందున్న చెట్లల్లో తిప్పుతా. సాయంత్రం ఆఫీసులో వుండకపోయినా పర్వాలేదు ఇంటి వెనకాలకి వెళ్లి నీచేత కుప్పిగంతులాడిస్తా. అవేమైనా నాకు రాని పనులా? అలాంటి పనులు నాకూ వచ్చు. నేను చదివింది డిగ్రీ. వాడు చదివింది తెలుసుగా!” అన్నాడు.
అవాక్కయి చూసింది మోక్ష.
”ఇంకెప్పుడూ వాళ్లు మాత్రమే సుఖపడిపోతున్నారు, నేను తప్ప అని అనుకోవుగా! అనుకోవటమే కాదు. నన్ను వాడితో, వాడి పనులతో పోల్చి చూడకు. ఇది ఆకాశం, అది నేల. నేలబారు ఆలోచనలు చెయ్యబట్టే చీకట్లో రాళ్లేసినట్లు వెళ్లి ప్రవీణ్‌ చెల్లెల్ని పెళ్లిచేసుకున్నాడు. అదే నేనైతే అలాంటి పని చేసేవాడినే కాదు. అదీ నా లెవెల్‌” అన్నాడు.
నోరెత్తకుండా పక్కకెళ్లబోయింది మోక్ష. ఆమె భుజం గుచ్చి పట్టుకొని ”మాట్లాడుతుంటే వెళ్తావేం? నా మాటలకి నువ్వు శాటిస్‌ఫై అయి వెళ్తున్నావా? లేక నచ్చక వెళ్తున్నావా అన్నది నాకెలా తెలియాలి? వాళ్లు తిరిగే గాలి తిరుగుళ్లు నిన్ను బాగా ఆకట్టుకున్నట్లున్నాయిగా! అందుకే ముఖం అలా పెట్టుకున్నావ్‌!” అన్నాడు.
ఆమె వెంటనే ”గాలి తిరుగుళ్లు, చెత్త తిరుగుళ్లు అంటూ వాళ్ల పట్ల నాకు వుండే అద్భుతమైన భావనను కించబరచకండి! ఏదో చెప్పాను. విని తెలుసుకుంటారనుకున్నాను. ఇలా అంటారని మాత్రం అనుకోలేదు” అంటూ తన పెద్ద పెద్ద కళ్లతో అతన్ని కిందనుండి పైకి చూసి భుజాన్ని విడిపించుకొని వెళ్లిపోయింది.
*****
నెల రోజులు గడిచాక నరేంద్రవాళ్ల ఊరు వెళ్లాలని సతీష్‌చంద్ర, దృతి రెడీ అయ్యారు. కారు తీసికెళ్లమని చెప్పాడు అంకిరెడ్డి. ”వద్దు నాన్నా! మేము బస్‌లోనే వెళ్తాం!” అన్నాడు సతీష్‌చంద్ర.
అది వినలేదు ఆనంద్‌. తండ్రి కారు తీసికెళ్లమన్నది మాత్రమే విన్నాడు. అతను అక్కడికి దగ్గర్లోనే గడ్డానికి షేవింగ్‌ క్రీం రాసుకొని షేవింగ్‌ చేసుకుంటున్నాడు.
”వాడికి కారెందుకు నాన్నా! వాడు వెళ్లే ఊరిచుట్టూ పోలాలేగా వుండేది. పొలాల్లో ఏమైనా కారులో తిరుగుతారా? రోడ్డుమీద ఎంతసేపు తిరుగుతారు? అదేమైనా సిటీయా ఓ చోటు నుండి ఇంకో చోటుకి నడవాలంటే కష్టమనుకోటానికి. ఆ ఊరిలో గట్టిగా వంద ఇళ్లయినా వున్నాయో లేవో” అన్నాడు ఎగతాళిగా.
”ఎందుకురా అంత కష్టపడి మాట్లాడతావ్‌! ఇప్పుడంత క్లారిటీ అవసరమా? ఏదో కొత్తగా పెళ్లయిన జంట. కారులో వెళితే గొప్పగా వుంటుందని అన్నాను. వాడు బస్‌లోనే వెళ్తానన్నాడు. నువ్వు నీ పని చూసుకో!” అన్నాడు అంకిరెడ్డి.
తండ్రి మాటలు విన్నా విననట్లే ”ఏయ్‌ మోక్షా! నీళ్లు రావడం లేదు. మోటర్‌ స్విచ్‌ వెయ్‌!” అంటూ కేకేశాడు ఆనంద్‌.
మోక్ష వెళ్లి మోటర్‌ స్విచ్‌ వెయ్యాలంటే ఆనంద్‌ మీదుగానే వెళ్లాలి. మోక్ష వచ్చింది. గడ్డం నిండా షేవింగ్‌క్రీం రాసుకొని వున్న ఆనంద్‌ని చూస్తుంటే బూచోడిలాగే వున్నాడు. గతంలో ఒకసారి పూర్వి ఇలాగే చూసి దడుసుకుంది. ట్రిమ్మింగ్‌ సెట్ కొనుక్కోవచ్చుగా అని మనసులో అనుకుంటూ..
”పవర్‌ లేదండీ! ఇప్పుడే పోయింది. ఇదిగోండి వాటర్‌” అంటూ వాటర్‌బాిల్లో నీళ్లు తెచ్చి ”పైన ట్యాంక్‌లో నీళ్లు లేవు. ఇవే వున్నాయ్‌! కొద్దికొద్దిగా కడుక్కోండి” అంది.
”చట్ ! నేనిప్పుడు స్నానమెలా చెయ్యాలి” అంటూ ఆ బాటిల్‌ అందుకొని బయటకెళ్లి ఓ స్టూల్‌ మీద కూర్చుని పవర్‌ కోసం ఎదురు చూడసాగాడు.
తెల్లవారుజామునే నిద్రలేచిన సతీష్‌చంద్ర, ధృతి స్నానాలు చేసి, మాధవీలత పెట్టిన టిఫిన్‌ తిని బ్యాగ్‌లో తమ బట్టల్ని సర్దుకొని రెడీ అయ్యారు. వాళ్లు బస్టాండ్‌కెళ్లాలని ఇంట్లో అందరికి చెప్పి బయటకొచ్చాక ఆనంద్‌ దగ్గరకెళ్లారు. ”నరేంద్రవాళ్ల ఊరు వెళ్తున్నాం అన్నయ్యా!” అన్నాడు సతీష్‌చంద్ర.
”సరే! వెళ్లిరా! అయినా ఏముందిరా ఆ పల్లెటూరులో…? వెళితే వెళ్లావ్‌ పొలాల్లో తిరుగుతావేమో! పాములుంటాయ్‌! జాగ్రత్త” అన్నాడు ఆనంద్‌.
సతీష్‌చంద్ర వెనకాలే నిలబడి వున్న ధృతి కూడా ”వెళ్లొస్తాం బావగారు” అంది.
”సరే” అన్నట్లు తల వూపుతూ ఆమెను చూశాడు. పసుపు కలర్‌ చీరలో నుదుటన పాపిట్లో కుంకుమబొట్టుతో చక్కగా, కుదురుగా మూర్తీభవించిన తెలుగుదనంతో అద్భుతంగా వుంది.
వాళ్లు అక్కడ ఎక్కువసేపు నిలబడకుండా వెంటనే బస్‌స్టాండ్‌కి వెళ్లి బస్సెక్కారు. బస్సెక్కగానే వాళ్లకు సీట్లు దొరికాయి. కొంతమందికి సీట్లు దొరక్క నిలబడ్డారు. నిలబడినవాళ్లలో ఓ ముసలమ్మను చూసి సతీష్‌చంద్ర లేచి ”అవ్వా! నువ్విక్కడ కూర్చో!” అంటూ ఆమెను తన సీట్లో కూర్చోబెట్టాడు. బస్‌ దానిపాటికి అది వెళ్తోంది.
ఒక పది నిముషాలు గడవగానే దృతి లేచింది. నలుగురు మనుషుల మధ్యలో నిలబడి ఇబ్బంది పడుతున్న గర్భిణీస్త్రీని నెమ్మదిగా తీసుకొచ్చి ”నువ్వు ఇక్కడ కూర్చోమ్మా…” అంటూ తన సీట్లో కూర్చోబెట్టి ఆమె వెళ్లి సతీష్‌చంద్ర ముందు నిలబడింది.
ఒక గంట ప్రయాణం చెయ్యగానే నరేంద్ర వాళ్ల ఊరొచ్చింది.
బస్‌ ఆగింది. సతీష్‌చంద్ర, ధృతి బస్‌లోంచి దిగారు. నడుస్తున్నారు.
నరేంద్ర ఇల్లు సతీష్‌చంద్రకి తెలుసు. అతను అప్పుడప్పుడు నరేంద్ర కోసం వెళ్తుండేవాడు. మొన్నకూడా అతన్ని పెళ్లికొడుకును చెయ్యక ముందు వెళ్లి సౌమ్యను చూసి వచ్చాడు. సౌమ్యను చూడానికి వెళ్లిన రోజు నరేంద్రకు ఫోన్‌ చేసి తారమ్మతో, శేషేంద్రతో, సౌమ్యతో తన ఫోన్‌లోంచి మాట్లాడిపించాడు. నరేంద్ర చాలా సంతోషించాడు. నరేంద్ర చెప్పినట్లే వాళ్లకో కొత్త మొబైల్‌ కొని ఇచ్చాడు. అందులోంచి రోజూ నరేంద్రతో తారమ్మ, శేషేంద్ర, సౌమ్య మాట్లాడుతుంటారు.
నడుస్తున్న ధృతి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంటూ ”ధృతీ!” అంటూ పిలిచాడు సతీష్‌చంద్ర. ఆమె తల ఎత్తి నవ్వుతూ అతని ముఖంలోకి చూసింది. ఈ ఊరు తీసుకురావటం అనేది ఆమెకు చాలా ఆనందాన్నిస్తోంది.
”మాకు ఆర్మీలో చాలా శిక్షణ, క్రమశిక్షణ వుంటుంది. అందులో భాగంగా ఆడవాళ్లను గౌరవించటం నేర్పుతారు. ఎక్కడైనా మేము నిలబడి ఆడవాళ్లని కూర్చోబెడతాం. ఆడవాళ్లను చూడగానే మర్యాదపూర్వకంగా లేచి నిలబడతాం. వాళ్లు పెద్దవాళ్లా, చిన్నవాళ్లా అన్నది కూడా చూడం… కానీ నువ్వు కూర్చున్న సీట్లోంచి లేచి ఇంకో స్త్రీని కూర్చోబెట్టావు. మనలో ఎవరూ అలా చెయ్యరు. అదే నాకు ఆశ్చర్యంగా, ఆనందంగా వుంది. ఇదెలా సాధ్యం? ఎందుకంటే ఆ బస్సులో చాలా మంది ఆడవాళ్లు మగవాళ్లు కూర్చునే వున్నారు. ఆమెను చూస్తున్నారు. వాళ్లలో ఎక్కువగా మగవాళ్లే వున్నారు. అందులో యువకులు కూడా వున్నారు. ఒక్కరు కూడా లేచి ఆడవాళ్లకి సీటు ఇవ్వటం లేదు. పైగా కూర్చోవటం మా జన్మహక్కు, ముందొచ్చాం కాబట్టి అన్నట్లు చూస్తున్నారు. అలా నువ్వెందుకు చూడలేదు?” అన్నాడు.
ధృతి చేయి సతీష్‌చంద్ర చేతిలోనే వుంది. దారి మధ్యలో మనుష్యులు కన్పించటంతో ఆమె చేయి వదిలి నెమ్మదిగా నడవడం ప్రారంభించాడు.
”ఎప్పుడైనా మేం బస్‌లో వెళ్తున్నప్పుడు మా అన్నయ్య మీలాగే లేచి ఆడవాళ్లకి సీటు ఇచ్చేవాడు. ఆయన్ని చూసి నేను కూడా అలాగే చేసే దాన్ని మేము ఎప్పుడు బస్‌ ఎక్కినా చాలా వరకు అలాగే వుంటాం” అంది.
”గుడ్‌!” అన్నాడు సతీష్‌చంద్ర.
అతను ”గుడ్‌!” అనగానే ఆమె మనసు మరింత సౌందర్య వంతమైంది. ఆ ఊరిలో ఏ ఇంటికెళ్లాలన్నా నడవడమే కాని ఆటోలు వుండవు. నడుస్తూ మాట్లాడుకోవటం ఎంతో బాగుంది వాళ్లకు. పెళ్లయ్యాక ధృతిని ఓ ప్రశ్న అడగాలని అతనికి చాలాసార్లు అన్పించినా వాయిదా వేసుకుంటూ వచ్చాడు. ఇప్పుడు అడగాలనుకున్నాడు.
”దృతీ! సైన్యంలో వుండేవాళ్లను పెళ్లి చేసుకోవాలంటే ఏ అమ్మాయి అయినా ఆలోచిస్తుంది. నువ్వెందుకు ఆలోచించలేదు? పైగా నీకు ఇవే మొదటి పెళ్లిచూపులని విన్నాను. ఎవరో ఒకరులే అని విసిగిపోయి చేసుకుంది అనుకోటానికి కూడా లేదు” అన్నాడు.
”సైనికుడికి నా మనసులో మంచి స్థానం వుంది. అందుకే అన్నయ్య అడగ్గానే ‘సరే’ అన్నాను” అంది.
”మంచి స్థానం అంటే?” వెంటనే అడిగాడు.
ఆమె ఏ మాత్రం ఆలోచించకుండా ”ఒక పువ్వు కూడా తనని తీసికెళ్లి ఒక సైనికుడి పాదాల దగ్గర పెడితే బాగుండు కదా అని కోరుకుంటుందట. నోరు లేని పువ్వుకే అంత అనుభూతి వుంటే నాకు వుండదా?” అంది.
ఆశ్చర్యపోయాడు సతీష్‌చంద్ర. తన భార్యలో అలాంటి అనుభూతులు వున్నందుకు సంతోషించాడు.
అతనికి చాలా స్పష్టంగా అర్థమైంది ఆ సంతోషం అంతా తను ఆర్మీలోకి వెళ్లడం వల్ల వచ్చిందే అని… నిజానికి ఆర్మీలోకి వెళ్లడం అనేది అంత సులభమేం కాదు. అన్నికన్నా ముఖ్యంగా ఫిజికల్‌ ఫ్‌ట్నెస్‌ కావాలి. ఇంటెలిజెన్సీ వుండాలి. అవి వున్నా కూడా మెడికల్‌ టెస్ట్‌లో సెలెక్ట్‌ కావాలి. అప్పుడే ఆర్మీలోకి వెళ్లానికి వీలవుతుంది. అలా వెళ్లాక భారతదేశంలో వివిధ శాఖల్లోకి పంపిస్తారు. అక్కడ ఫిజికల్‌ ట్రైనింగ్‌, డ్రిల్‌, ఫైరింగ్‌ అంటున్నప్పుడు ఆమెనే చూశాడు సతీష్‌చంద్ర. ఆమెది అమాయకత్వం అనుకోవాలో, ఆత్మస్థైర్యం అనుకోవాలో, పసితనం అనుకోవాలో అర్థం కాలేదు.
”మీరంతగా ఆలోచించకండి! నేను వుండగలను. దేశ రక్షణ కోసం మీరు చలిలో, అడవుల్లో, కందకాల్లో పడుకొని గడపగా లేనిది నేను ఇంట్లో అన్ని సౌకర్యాల మధ్యన వుండలేనా?”
”అది కాదు ధృతీ! నేను గుర్తొస్తే బాధపడతావేమోనని…”
”నేను గుర్తొస్తే మీరు బాధ పడతారా?” అంది. అతను వెంటనే మాట్లాడలేకపోయాడు. పైకి వ్యక్తం చెయ్యలేని బాధ ఏదో అతని మనసులో పాములపుట్టలా పెరిగింది. పెళ్లయ్యాక దృతితో సాంగత్యం పెరిగాక అతనికి అతని మీద నమ్మకం తగ్గుతోంది. ధృతిని వదిలి వెళ్లలేనేమోననిపిస్తోంది. ఈ ఒక్క నెలకే ఇంత మార్పు వస్తే ఇంకా ఒక నెల వుంటే ఇంకెంత మార్పు వస్తుందోనని భయంగా వుంది…
అతన్నుండి సమాధానం రాకపోవటంతో అతన్నే చూస్తోంది ధృతి. అతనది గమనించి ”సముద్రమంటూ వున్నాక తుఫాను వుండదా! మనసంటూ వున్నాక అనుభూతులు వుండవా? కానీ అక్కడ మాకు ఇచ్చే ట్రైనింగ్‌లో దేశాన్ని ప్రేమించటం, దేశాన్ని అనుభూతించటమే వుంటుంది. అలా అని నిన్ను మరచిపోతాననుకోను. నీమీద ప్రేమ వుండదనుకోను. ఫోన్లో మాట్లాడతాను కదా! అప్పుడు నువ్వు నా దగ్గర వున్నట్లే అన్పిస్తుంది” అన్నాడు.
”అది నాకు తెలుసు” అంది.
”ఎలా తెలుసు?” అన్నాడు.
”అలా మీరు లేకుంటే సైనికుల భార్యలంతా భర్తల్ని వదిలి ఇంత ప్రశాంతంగా వుండలేరు. ఎవరికి వుండే కమ్యూనికేషన్‌ వాళ్లకు వుంటుంది కదా! అసలు దగ్గరగా వుండి ప్రేమలేని వాళ్లకన్నా దూరంగా వుండి ప్రేమగా వున్న వాళ్లే మన దేశంలో ఎక్కువగా వున్నారట. లేకుంటే అంతమంది భర్తలు పనుల పేరుతో, సంపాదన పేరుతో వాళ్ల భార్యల్ని వదిలి వెళ్లలేరు…

Print Friendly
Sep 01

ఆదర్శ కళ్యాణ వైభోగం

రచన: సుభద్ర వడ్లమాని

కృష్ణ మూర్తిగారు హడావుడిగా హాల్ల్లోకి వచ్చి “రాధా ఇంకా రెడీ అవలేదా? ఫ్లైట్ వచ్చే టైం అయిపోతోంది. నేను కార్ బయటికి తీస్తాను. తొందరగా రా.” అని చెప్పి బయటికి వెళ్లారు. 5 నిమిషాలలో రాధాదేవి వచ్చి కారులో కూర్చోగానే ఎయిర్ పోర్ట్ కి బయల్దేరారు. వాళ్లకి ఇద్దరూ అమ్మాయిలే. పెద్దమ్మాయి సుకన్య వివాహం అయి లండన్లో ఉంటోంది. చిన్నమ్మాయి సుప్రియ ఎం,స్ చేసి యూ.స్ లో మంచి ఉద్యోగం చేస్తోంది. రెండేళ్ల తరువాత ఇండియాకి వస్తోంది. వీళ్లిద్దరు వెళ్ళేసరికే సుప్రియ ఫ్లైట్ దిగి తల్లితండ్రులకోసం ఎదురుచూస్తోంది. ఇద్దరూ కూతుర్ని చూడగానే ఆనందంతో దగ్గరకి వెళ్లి కుశల ప్రశ్నలు వేయడం మొదలుపెట్టారు. సుప్రియ “ఇతను నా ఫ్రెండ్ ఆదర్శ్” అని తన పక్కన నిలుచున్న అతనిని పరిచయం చేసేసరికి ఈ లోకంలోకొచ్చారు.
ఆ అబ్బాయి ఈ కాలంలో కుర్రాళ్ళలాగా హాయ్! ఆంటీ , హాయ్! అంకుల్ అనకుండా రెండు చేతులూ జోడించి వినయంగా “నమస్కారమండీ” అనేసరికి ఇద్దరికీ ముచ్చటేసింది. అతను కూడా సుప్రియతో పాటు అదే కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడని తెలిసింది. అప్పుడు రాధాదేవి అతన్ని తేరిపారా చూసింది. అందగాడు, మంచి పొడగరి, చూడగానే మంచి అభిప్రాయం కలుగుతుంది. వెంటనే తేరుకుని ఆవిడ “పదండి ఇంటికి వెళ్లి మాట్లాడుకుందాము” అనేసరికి నలుగురూ ఇంటిముఖం పట్టారు. కృష్ణమూర్తిగారు పెద్ద వ్యాపారవేత్త. బంజారాహిల్స్ లో విల్లా ఉంది.
ఇంటికి చేరగానే రాధాదేవి “అందరు ఫ్రెషప్ అయ్యి రండి. భోజనం చేద్దాం. సుప్రియ ఆదర్శ్ కి గెస్ట్ రూమ్ చూపించమ్మా” అని చెప్పి లోపలకి వెళ్ళిపోయింది. భోజనాలయ్యాక సుప్రియ “నాన్నగారు, అమ్మ మీతో మాట్లాడాలి” అని చెప్పేసరికి అందరికి వచ్చే అనుమానమే వాళ్ళకీ వచ్చి ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకున్నారు. అందరూ హాళ్లలో కూర్చున్నారు. ఆదర్శ్ కూడ అక్కడే ఉన్నాడు. సుప్రియ ఇంకా ఆలస్యం చెయ్యకుండా “నేను ఆదర్శ్ పెళ్లి చేసుకుందామనుకుంటున్నాము. అతను వాళ్ళ తల్లితండ్రులతో చెప్పాడు. వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు” అని చెప్పింది. మూర్తి, రాధల అనుమానం నిజమయ్యింది.
మూర్తిగారు ఆదర్శ్ తల్లిదండ్రుల గురించి వివరాలు తెలుసుకున్నారు. అన్నీ తృప్తికరంగా ఉండడంతో ఇరువైపులవారు మాట్లాడుకోవడం, పెళ్లి నిశ్చయించడం జరిగిపోయింది. పెళ్లి ముహూర్తం 20 రోజుల్లో ఉంది. నిశ్చయతాంబూలాలు నిరాడంబరంగా జరిగిపోయాయి. మర్నాడు మూర్తిగారు భార్యతో “రాధా! నెల కూడా లేదు పెళ్ళికి. పెద్దమ్మాయి పెళ్లికన్నా ప్రియ పెళ్లి ఘనంగా చేద్దామనుకున్నాం. కుదుర్తుందంటావా?” అని అంటుండగా సుప్రియ విని “నాన్న మీరే ఏర్పాట్లు చెయ్యద్దు. మా పెళ్లి ఎక్కడ చేసుకోవాలో, ఎలా చేసుకోవాలో మేము ముందే నిర్ణయించుకున్నాము. ఏ పనీ మీరు చేయద్దు. మా పెళ్ళికి మేమే మిమ్మల్నందర్నీ తీసుకెళ్లాము.” అని ఖచ్చితంగా చెప్పింది. ఎన్నోరకాలుగా చెప్పడానికి ప్రయత్నించి ఏమి చెయ్యలేక మౌనం వహించారిద్దరు.
15 రోజులపాటు ప్రియ, ఆదర్శ్ ఎం చేస్తున్నారో , ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో తెలియదు. ఆఖరికి లగ్నపత్రికలు, పిలుపుల విషయం కూడా వాళ్ళే చూసుకున్నారు. రెండు రోజుల్లో పెళ్లనగా ప్రియ, ఆదర్శ్ వాళ్ళ వాళ్ళ స్నేహితులని, బంధువులని తీసుకుని బస్సులో బయల్దేరారు. అందరికి ఉత్కంఠగా ఉంది. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారా తెలియదు. బస్సు ఒక గ్రామానికి చేరుకుంది. అది కృష్ణమూర్తి గారి గ్రామం రామాపురం. మూర్తిగారికి ఆ ఊళ్ళో ఎకరం వరిపొలం, ఎకరం మామిడితోట, పెద్ద పెంకుటిల్లు ఉన్నాయి. ఆ ఇల్లు మామిడి తోరణాలతో , ఇంటిముందు ముగ్గులతో కళకళలాడుతోంది. కానీ బస్ లో వెళ్ళినవాళ్ళు తప్ప ఇంకెవరు లేరు. “ఇదేంటమ్మా ఇంత తక్కువమందా పెళ్ళికి. అదే హైదరాబాద్ లో ఐతే 2000 మందికి తక్కువ ఉండేవారు కాదు. ఎంత ఘనంగా జరగాల్సింది.” అని ఇంకేదో అనబోయిన మూర్తిగారిని మాట్లానివ్వకుండా సుప్రియ ” ఇంతకన్నా ఘనంగా జరుగుతుంది నాన్నా. రావాల్సినవాళ్లు పెళ్లి టైంకి వస్తారు.” అని చెప్పి వెళ్లిపోతుండగా వాళ్ళ అక్క సుకన్య ” ఐడెమ్ బాగాలేదు సుప్రియ. ఇంట సింపుల్ గానా నీ పెళ్లి జరగడం. నాన్న, అమ్మ, మీ బావ కూడా ఎంత బాధ పడుతున్నారో తెలుసా. రెండేళ్ల కిందట జరిగిన నా పెళ్లి గురించి అందరూ ఇప్పటికీ ఎంత గొప్పగా చెప్పుకుంటున్నారో. మనకేం తక్కువ చెప్పు.” అని చెప్పబోతున్న ఆమెని వారించి ” ప్లీజ్ అక్కా! నాకిలాగే ఇష్టం ఇంకేం చెప్పకు.” అనేసి సుప్రియ వెళ్ళిపోయింది. ఇరువైపుల వాళ్ళు కూడా అసంతృప్తిగా ఉన్నారు.
పెళ్లిరోజు రానే వచ్చింది. ముహూర్తం ఉదయం 9.36 ని:లకు . 8.30 సమయంలో 3 నుంచి 4 వందలమంది పిల్లలు 3 నుంచి 15 ఏళ్ల వయసువాళ్ళు బిలబిలమని పెళ్లి మండపానికి వచ్చేరు. వాళ్ళతో 4 గురు పెద్దవాళ్ళు కూడా వచ్చారు. అందరూ ఆశ్చర్యంతో వీళ్ళెవరూ? ఎందుకొచ్చారు? అన్నట్లు చూసారు. ప్రియ తన స్నేహితులని పిలిచి ఏదో చెప్పింది. వాళ్ళు పిల్లల్ని ఒక చోట కూర్చోపెట్టారు. మామిడి తోటలో ఆకాశమంత పందిరి, భూదేవంత అరుగుమీద, బాజా భజంత్రీలతో, మేళతాళాలతో సుప్రియ,ఆదర్శ్ ల వివాహం జరిగిపోయింది. అందరూ అక్షతలు చల్లారు. కానీ అందరి మొహాల్లో అసంతృప్తి ఇంకా వీడలేదు. వధూవరులిద్దరూ అందరికి నమస్కరించి, ఆశీర్వచనాలు పొందారు.
అప్పుడు సుప్రియ చేతులూ జోడించి “పెద్ద లందరికీ నమస్కారాలు. అమ్మ, నాన్న మిమ్మల్ని అసంతృప్తి పరచినందుకు క్షమించండి. కానీ నేనెందుకిలా చేసానంటే అక్క పెళ్లి చూసిన నాకు ఎంతో డబ్బుని అవసరానికి మించి ఖర్చు చేసినట్లు అనిపించింది. మన దేశంలో ఎంతోమంది ఆనాధలు, అభాగ్యులు తిండిలేక అల్లాడిపోతున్నారు. అందర్నీ మనం ఉద్దరించలేకపోవచ్చు. కానీ మనం పెళ్ళిళ్ళకి చేసే ఖర్చు తగ్గించి కొంతమందినైనా ఆడుకోవచ్చు కదా అన్న ఆలోచన వచ్చింది. నేను ఆదర్శతో ఈ విషయం గురించి మాట్లాడాను. అతను చాలా సంతోషించి నాతో సహకరించాడు. అతనిలాంటి మనిషి నాకు భర్తగా దొరకడం నా అదృష్టం. ఇద్దరం ఆలోచించి ఏదయినా అనాధ శరణాలయానికి సహాయం అందిద్దామని నిర్ణయించుకున్నాము. దర్యాప్తు చేయగా మన రామాపురంలోనే ఒక అనాధ శరణాలయం ఉందని, దానికి సహాయనిధులు సరిగా అందడంలేదని తెలిసింది. అందుకే ఈ గ్రామంలోనే నిరాడంబరంగా పెళ్లి చేసుకుని వారందరికి సాయం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాము. పెళ్ళికి వచ్చిన పిల్లలే పెళ్లి పెద్దలు , బంధువులు. అత్తయ్య, మామయ్యా, అమ్మ, నాన్న మమ్మల్ని మరోసారి క్షమించాలి ఎందుకంటే మీ అనుమతి తీసుకోకుండా ఈ అనాధలలో ఒకర్ని దత్తత తీసుకుంటున్నాము. మీరందరూ పెద్దమనసుతో మమ్మల్ని ఆశీర్వదించాలని కోరుకుంటున్నాము.”
ఇందంతా విని అందరి కళ్ళు చెమర్చాయి. ఆ ప్రదేశమంతా కరతాళధ్వనులతో నిండిపోయింది. కృష్ణమూర్తిగారు తేరుకుని తన అల్లుడ్ని, కూతురిని ఆనందభాష్పాలతో అక్కున చేర్చుకున్నారు. ఆదర్శ్, సుప్రియ దంపతులు అక్కడికక్కడే ఒక పాపని దత్తత తీసుకున్నారు. అనాధ శరణాలయానికి 50 లక్షలు విరాళంగా ఇచ్చారు. అక్కడున్న వాళ్ళందరూ ఆ జంటని మనస్ఫూర్తిగా ఆశీర్వదించారు.

Print Friendly
Sep 01

“చారిత్రిక నవలా సాహిత్యం.”

రచన: మంథా భానుమతి
bhanumathi

నవలా సాహిత్యంలో ఉన్న వివిధ విభాగాలలో చారిత్రిక నవలలది ఒక ప్రత్యేక స్థానంగా పలువురు పెద్దలు పేర్కొన్నారు.
చారిత్రిక నవలల ప్రత్యేకత ఏమిటి? కొద్ది సంవత్సరాలుగా వెనుక బడి మళ్లీ ఈ మధ్య కాలంలో కొంత ప్రాధాన్య సంతరించుకుంటోంది ఈ చారిత్రిక నవలా సాహిత్యం! ఒకప్పుడు వచ్చిన కొన్ని సినిమాలు, చరిత్రను వెలుగులోకి తెచ్చే ప్రయత్నం చేశాయి.. కొద్ది మార్పులు చేర్పులు ఉన్నా కూడా.
బోలెడు అవార్డులందుకున్న బాహుబలి.. చారిత్రాత్మకం కాదు. తొలి జైన తీర్ధంకరుడైన రిషభదేవుని కొడుకు బాహుబలి. అతడి చరిత్రకీ సినిమా కథకీ సంబంధం లేదు.
తెలుగు సాహిత్యంలో నవలలు రెండు శతాబ్దాల క్రితం మాత్రమే వచ్చినా.. అప్పటి నుంచీ బహుముఖాలుగా తమ ఉనికిని చాటుకున్నాయనే చెప్పవచ్చు.
‘నవల’ అనే పేరు కాశీభట్ట బ్రహ్మయ్య శాస్త్రిగారు పెట్టారని అంటారు.
“నవలకు మూలభూతమైనది కథ. ఒక నవలలో కథాకథనంతో పాత్రల సృష్టి చేయవచ్చు. సాంఘిక, ఆధ్యాత్మిక జీవితాలను చిత్రించవచ్చు. వాఙ్మయ సంఘర్షణలు ప్రదర్శించవచ్చు. నేటి జీవిన విధనాలని విమర్శించి ఆదర్శజీవితం సూచించవచ్చు. ఇంకా ఎన్నో సాధించి ఆనందం కలిగించవచ్చు. వీటన్నింటినీ పూర్వకాలానికి అన్వయించి రాస్తే, అది చారిత్రక నవల అవుతుంది.”
చారిత్రిక నవలలు సాహిత్యంలో అంత ప్రాముఖ్యతని సంతరించుకోలేదనే చెప్పచ్చు. సాంఘిక నవలలతో పోలిస్తే సంఖ్యలో చాలా తక్కువే. ఆరంభంలో చారిత్రిక నవలలు ప్రత్యేక సాహిత్యంగా గుర్తింపబడలేదు.
చరిత్ర ఏ ప్రక్రియలో రచింపబడింది? ఎప్పుడైనా, ఏ కాలంలో నైనా, ఏ సాహిత్య ప్రక్రియ ప్రాచుర్యంలో ఉందో, అదే ప్రక్రియలో! పురాణం ప్రాచుర్యం ఉన్న కాలంలో చరిత్ర పురాణంగానూ, కావ్యం ప్రాచుర్యంలో ఉన్న కాలంలో కావ్యంగానూ, వచనం ప్రధాన సాహిత్య సాధనం అయిన కాలంలో చరిత్ర రచనలను వచనంగానూ రచించారు..
జరిగిన సంఘటనలను తీసుకుని, కల్పన కలిపి రాసే నవల చారిత్రిక నవల. ఆనాటి కాలమాన పరిస్థితులలోకి వెళ్తూ.. ఒక రకంగా టైమ్ మెషిన్ లో ఆ నాటికి పయనించడమే ఈ నవలలలోని ప్రత్యేకత.
గత చరిత్ర సంఘటనలతో అవినాభావ సంబంధము కలిగి భవిష్యత్తులో మానవాళికి సాంస్కృతిక, ఆర్థిక, రాజకీయ, సాంఘిక, పురోగమనాలలో దిశా నిర్దేశం చేసే శాస్త్రాన్ని చరిత్ర అని నిర్వచించ వచ్చు..
చారిత్రిక నవలల లక్షణాలను వివిధరకాలుగా ప్రతిపాదించారు పలువురు పెద్దలు. చరిత్రను రచయితలు అవగాహన చేసుకునే పద్ధతిని బట్టి ఇవి మారుతూ ఉంటాయి. చరిత్రలో కూడా, పలువురు రచించిన గ్రంధాలను బట్టి, శాసనాలు ఆధారంగా చేసిన శోధనలను బట్టి కొద్ది తేడాలుండ వచ్చు. ఉదాహరణకి శ్రీనాధ మహాకవి, జననం, జీవిత కాలం గురించి నాలుగో ఐదో అభిప్రాయాలున్నాయి. వేటూరి ప్రభాకర శాస్త్రిగారు, వేలూరి వెంకటేశ్వర్రావుగారు, నేలటూరి వెంకటరమణయ్యగారు మొదలైన సాహితీ వేత్తలు దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాలు అటూ ఇటూగా సంవత్సరాలని స్థిర పరచారు. అందుకే ఆరుద్ర గారు తమ సమగ్రాంధ్ర సాహిత్యంలో ఉజ్జాయింపుగా అని చెప్తారు.. కొన్ని సందేహాస్పదమైన కాలాలకి. ప్రముఖ సాహితీవేత్త వేలూరి వెంకటేశ్వర్రావు గారు, చారిత్రాత్మక నవలలు రాజకీయానుగుణ్యంగా ఉంటాయంటారు. అది కొంత నిజమే.. ఏ నవలలోనైనా ఆ కాలంనాటి పాలకుల విధానాలు, ప్రజల జీవితాలు కనిపిస్తూ ఉంటాయి.
పలు చారిత్రిక నవలలు రాసిన నోరి నరసింహశాస్త్రిగారు కొన్ని నిర్దిష్ట లక్షణాలను చెప్పారు. “జరిగినదంతా వ్రాసుకుంటూ పోతే చరిత్ర కాదు. లోకానికో, దేశానికో, సంఘానికో, వ్యక్తికో, మంచికో, చెడుకో ప్రభావం కలిగించే సంఘటనలు వ్రాస్తేనే చరిత్ర. దానితో అనుగుణమైన కల్పన జోడిస్తే చరిత్రాత్మక నవల అవుతుంది. దానికి చరిత్ర బీజముంటే సరిపోతుంది.”
చారిత్రక నవలల రచయితలు కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవలసి ఉంటుంది. వర్తమాన ఆచారాలనూ, భావాలనూ పూర్వ కాలానికి అన్వయించి చరిత్రను మార్చే ప్రయత్నం చెయ్యకూడదు.
ఆయాకాలాల సాంఘిక ఆచారాలను తెలిపే ప్రయత్నం చెయ్యాలి కానీ, ప్రస్థుత పరిస్థితులను చెప్పకూడదు.
హంగరీకి చెందిన మార్క్సిస్ట్ సాహిత్య సిద్ధాంతకర్త లూనాచ్ (1885-1971). లూనాచ్ ప్రవచించిన సిద్ధాంతం ప్రకారం చారిత్రక నవలకి ముఖ్యంగా ఐదు ప్రధానమైన లక్షణాలు ఉండాలి. అవి ఈ కింది క్రమంలో ఉంటాయి:
1. చారిత్రిక నవల సాంప్రదాయక రూపం ఇతిహాసం. ఈ ఇతిహాసం, కొందరు కీలక వ్యక్తుల పైనున్న సాంఘిక శక్తుల ప్రభావం, సాధారణ జనుల జీవితాలను ఏ విధంగా మార్చిందో తెలియజేస్తుంది.
2. ఈ ఇతిహాసంలో పేరుపొందిన చారిత్రిక వ్యక్తులు పాత్రధారులుగా వస్తారు; కాని వారి పాత్ర కేవలం నామమాత్రమే.
3. కథ సామాన్యమైన మధ్యరకం వ్యక్తులతో అల్లబడుతుంది. రెండు విరుద్ధ శక్తుల ఘర్షణలో వీళ్ళు కథాగమనానికి వ్యక్తిగతమైన స్పష్టత ఇస్తారు.
4. సాంఘిక జీవితాలలో మార్పులకి నవల వేదిక అవుతుంది.
5. వివిధ పోరాటాలతో సమాజాలని, ఆ సమాజాలలో వ్యక్తులనీ వేరుచేసి చూపించి, సాంప్రదాయక చారిత్రక నవల తుదిలో మానవ ప్రగతిని ధ్రువీకరిస్తుంది. (‘ఈమాట’ లో వ్యాసం నుండి..)
లూనాచ్ చెప్పిన మొదటి లక్షణం అందరికీ ఆమోద యోగ్యమే. పురాణాలలో, ఇతిహాసాలలో చెప్పే కొన్ని కథలు ఎప్పుడో విన్నట్లే అనిపిస్తాయి. ఎందుకంటే చరిత్ర పునరావృతం అవుతూనే ఉంటుంది. మహా భారత యుద్ధం, పలనాటి యుద్ధం మధ్న ఉన్న సారూప్యాన్ని ఈ సందర్భంగా మనం గుర్తుకు తెచ్చుకోవచ్చును.
రామాయణ మహా భారతాలను ఇతిహాసాలంటున్నాం. అవి భారత దేశంలో నిత్యకృత్యాలలో పెనవేసుకు పోయాయి.
“ధర్మార్ధ కామ మోక్షాణాం ఉపదేశ సమన్వితం
పురావృత్తం కథా యుక్తం ఇతిహాసం ప్రచక్ష్యతే” అని ఇతిహాస లక్షణాలను చెప్తారు. మొట్టమొదటి చారిత్రాత్మక నవలలు ఆ ఇతిహాసాలే.. జరిగిన సంఘటనలే ఆ గ్రంధాలలో ఉన్నాయి.. అందుకనే అక్కడున్న ప్రదేశాలు మనకి దేశంలో అన్ని చోట్లా కనిపిస్తూనే ఉంటాయి.
ఐతే అన్ని చారిత్రిక నవలలూ మిగిలిన లూనాచ్ సూత్రాలను పాటిస్తూ ఉండ నక్కరలేదు. సాహిత్యవేత్తలు చరిత్రను భిన్న కోణాల నుంచి అర్థం చేసుకుని వివిధ పద్ధతుల్లో వ్యక్తీకరించ వచ్చు.
చరిత్రకూ నవలకూ తేడా లేదని కూడా కొందరు పెద్దలు చెప్తారు.
ప్రముఖ సాహితీ వేత్త బెజవాడ గోపాలరెడ్డిగారు “చరిత్రాత్మక నవల, ఇతిహాసమూ కల్పనా కలగలసిన సమరసమైన సుందరమైన కూర్పు” అని చెప్పారు. ఇదే ఒక సూత్రంగా మనం తీసుకోవచ్చు.
పాశ్చాత్యులకి చారిత్రిక విశేషాలన్నీ భద్ర పరచే అలవాటుంది. అందుకే వారు “భారతీయులకి చరిత్ర తెలీదు.. కదిలిస్తే పుక్కిటి పురాణాలు చెప్తారు” అంటారు. ఇదే సంగతి విదేశీ పాలకులు పదే పదే చెప్తుండడంతో అదే నిజమేమో అనే భ్రమ వచ్చేసింది మనందరికీ. విదేశీ పర్యాటకుల వల్ల మనకి మధ్యకాలంలో చరిత్ర తెలిసినా, మన పురాణాలవల్లే ప్రాచీన చరిత్ర తెలిసింది. అందుకే విశ్వనాధ సత్యనారాయణగారు పురాణ వైర గ్రంధమాల అని 12 చారిత్రిక నవలలు రాశారు. ఐతే చాలా మంది సాహిత్యకారులు వీటిని చారిత్రిక నవలలుగా ఒప్పుకోలేదు.
ఒక రకంగా, చరిత్ర మరీ ఎక్కువ తెలియకపోవడం కూడా వరమే నవలా కారులకి! కల్పన ఎక్కువగా చెయ్యచ్చు.
తెలుగులో సాంఘికనవలలోతో పాటుగానే చారిత్రాత్మక నవలలు కూడా 19 వ శతాబ్దం చివర్లో మొదలయ్యాయి.
చిలకమర్తి లక్ష్మీ నరసింహంగారు మొదటగా రాజస్థాన్ రాజుల చరిత్ర ఆధారంగా.. అప్పటికి ఆంగ్లంలో వచ్చిన కథా సంపుటాల ఆధారంగా రాసిన ‘హేమలత’ బాగా ప్రాచుర్యంలోకి వచ్చింది. హోల్కారు రాణి అహల్యాబాయి మీద కూడా వారే నవల రాశారు.
మరి కొందరు రాసినా, రాజస్థాన్ రాజుల గురించే రాశారు. చిలుకూరి వీరభద్ర రావుగారు ఐదు సంపుటాలు, ఆంధ్రుల చరిత్ర రాశారు కానీ నవల రూపంలో లేదు.
తెలుగు గడ్డ నేలిన రాజుల చరిత్రతో మొట్టమొదటి చారిత్రిక నవల, 1914 లో దుగ్గిరాల రామచంద్రయ్యగారు రాసిన ‘విజయనగర సామ్రాజ్యం’ గా నోరి నరసింహశాస్త్రిగారు పేర్కొన్నారు.
ఆ తరువాత దాదాపు రెండు దశాబ్దాలు, తెలుగువారి చారిత్రిక నవలల జాడ కనిపించలేదు. పెద్దవారు స్వాతంత్ర సమరం ప్రభావంలో ఉండడం, కవిత్వం మీద దృష్టి ఎక్కువగా పెట్టడం, వచన కావ్య రచయితలు ప్రసిద్ధ గ్రంధాలని అనువాదాలు చెయ్యడంతో తృప్తి చెందడం వంటివి కారణాలై ఉండచ్చు.
విశ్వనాధ సత్యనారాయణగారు 1932 ప్రాంతాలలో రాసిన ఏకవీర చారిత్రిక నవలా సాహిత్యాన్ని మలుపు తిప్పిందని చెప్పచ్చు. తమిళనాడు ప్రాంతంలో, నాయకరాజుల యుగం నేపథ్యంగా తీసుకుని ఇరువురు స్నేహితుల ప్రణయం గురించి చిత్రీకరించిన నవల ఏకవీర. ప్రధానగాథ ఇద్దరు మిత్రుల సాంసారిక జీవితానికి సంబంధించిందైనా సందర్భవశాత్తుగా అప్పటి సాంఘిక పరిస్థితులు, పోర్చుగీసువారి దుండగాలు-దోపిడులు, రాబర్టు నోబిలి తత్త్వబోధకస్వామి అనే సన్యాసి వేషంతో చేసిన దొంగ మతబోధ, దేవాలయాలలోని శిల్పనైపుణ్యాదులు చక్కగా ప్రదర్శింపబడ్డాయి.
తరువాత బద్దన్న సేనాని వంటి నవలలు రాశారు. ఈ నేపథ్యంలో పురాణాల చారిత్రికతను తిరస్కరించిన చరిత్ర రచనా ధోరణిని విశ్వనాథ వారు పురాణవైరంగా పేర్కొన్నారు. భగవంతుని మీది పగ ఉపోద్ఘాతంలో ఈ నవలామాలిక లక్ష్యాలను పేర్కొంటూ “ఆ లెక్క(పాశ్చాత్య చరిత్ర కారుల లెక్క) ప్రకారము కలి ప్రవేశము మొదలు- సంయుక్తా పృథ్వీరాజుల కథ దనుక, పాశ్చాత్యులు తారుమారు చేసిరి. ఆ కాలము, అనగా సుమారు మూడువేల యేండ్ల కాలము, మహమ్మదు గోరీ వచ్చువరకు మన చరిత్రలో పాశ్చాత్యులు చేసిన అవక తవకలను కాదని నవలల రూపమున నిరూపించుటకు చేసెడి ప్రయత్నమిది. అందుచేత దీనికి పురాణవైరము అని శీర్షిక ఏర్పరుపబడినది.” అన్నారు విశ్వనాథ సత్యనారాయణగారు.
అదే సమయంలో ఆంధ్రుల చరిత్రకు సంబంధించి ప్రామాణిక గ్రంధాలు చాలా వచ్చాయి. చిలుకూరి వీరభద్ర రావుగారు, డాక్టర్ నేలటూరి వెంకటరమణయ్యగారు, భావరాజు కృష్ణారావుగారు, మల్లంపల్లి వారు, మారేమండ రామారావుగారు ఎన్నో గ్రంధాలు రచించారు.
ఐతిహాసిక మండలివారు రాజరాజ నరేంద్ర సంచిక, కళింగ సంచిక, రెడ్డి సంచిక, కాకతీయ సంచిక, శాతవాహన సంచిక మొదలైన అమూల్య గ్రంథాలు ప్రచురించి ఆంధ్రుల చరిత్రతో పాటు మూలాధారాలు కూడా పాఠకుల అందుబాటులోకి తెచ్చారు. కానీ రచయితలు వాటిని ఉపయోగించుకుని రచనలు చేసినట్లు కనిపించదు.
1951లో ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ వారు, ఇంటర్మీడియెట్ కు ఉపవాచకాలుగా నిర్ణయించే నిమిత్తము ఆంధ్ర చరిత్రకు సంబంధించిన ఉత్తమ నవలకు ఒక్కొక్కదానికి వెయ్యి రూపాయలు బహుమతి ప్రకటించారు. మల్లాది వసుంధర రాసిన తంజావూరు పతనం, సప్తపర్ణి; ధూళిపాళ శ్రీరామమూర్తి రచించిన భువన విజయము, గృహరాజు మేడ: పాటిబండ మాధవ శర్మ రాసిన రాజశిల్పి నవలలకు ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం వారు బహుమతి ప్రదానం చేశారు.
ఈ నవలలన్నింటిలోనూ మల్లాది వసుంధరగారు రాసిన ‘తంజావూరు పతనం’ పలువురి ప్రసంశ లందుకుంది. ఏకవీర లో లాగానే అరవ ప్రాంతంలో జరిగిన కథైనా, తెలుగు గడ్డనేలిన, తంజావూరు నాయకరాజులలో చివరి వాడైన విజయరాఘవరాయలి కి సంబంధించినది కనుక తెలుగు చరిత్రేనని చెప్పచ్చు. విజయరాఘవుడు మంచి సాహిత్య పోషకుడు.. సమర్ధుడైన పాలకుడు. కానీ, రంగాజమ్మ మోహంలో పడి రాజ్య పాలన విస్మరించి, మహారాణి రాజగోపాలాంబిక ఆగ్రహానికి గురయి, పొగడ్తల కి లొంగిపోయి, తాను దైవాంశ సంభూతుండనుకుని గర్వంతో విర్ర వీగుతూ, అష్టమహిషులనీ సరిగ్గా చూడకపోవడం వంటి లోపాలతో పతనమౌతాడు.. చివరికి కొడుకుని బంధించారని కోపోద్రిక్తురాలైన రాజగోపాలాంబిక, ఉంపుడు గత్తె రంగాజమ్మ తనకి సోదరి అని తెలిసి కృంగి పోవడంతో కథ ముగుస్తుంది. చరిత్రని సర్వజనామోదంగా నవలగా మలచడంలో అద్భుతమైన ప్రావీణ్యం చూపారు రచయిత్రి. ఈ నవల రాసినప్పుడు ఆవిడ వయసు 17 సంవత్సరాలు. చదువు కుంటున్నారు. విశ్వనాధవారి శిష్యురాలు. ఈ రచయిత్రి రచించిన ‘సప్తపర్ణి’ నవల కాకతీయ రాజ్యపతనం గురించి రాసింది. అది కూడా బహుమతి పొందింది.వీరు రాసినవి ఆరు నవలలే ఐనా, ఎంతో ప్రాచుర్యం పొందాయి. అప్పట్లో వెయ్యి రూపాయలు బహుమతులు రెండు నవలలకి రావడం సంచలనం సృష్టించింది.
ఇంత లాగ వీరి గురించి చెప్తున్నాను.. ఎందుకో తెలుసుగా.. ఈ నాలుగు మాటలు మాట్లాడ్డానికి గాను చేసిన పది రోజుల పరిశోధనలో.. నోరి నర్సింహ శాస్త్రిగారి వ్యాసంలో చోటు చేసుకున్నచారిత్రిక నవలలు రాసిన ‘రచయిత్రి’ వీరొక్కరే.
ముక్తేవి భారతిగారు భారతంలో కథలు మొదలైన ఇతిహాస సంబంధమై న రచనలు చేశారు. మనం ఇతిహాసాలు చరిత్రలనుకున్నాం కనుక భారతిగారు కూడా చారిత్రాత్మక రచనలు చేశారని భావించ వచ్చు.
ఆంధ్రా విశ్వ విద్యాలయం వారి బహుమతి పొందిన ఇంకొక రచయిత ధూళిపాళ శ్రీరామమూర్తి గారు. వారు రాసిన భువన విజయం, పారిజాత సౌరభం కూడా అందరూ మెచ్చుకున్న నవలలు. విజయనగర సామ్రాజ్యం, కృష్ణదేవరాయల ఆస్థానం, చాలా నవలలకి మూల కథలనందించాయి. చారిత్రాత్మక నవల లక్షణాలకి దగ్గరలో ఈ చరిత్ర నిలిచింది. దీనికి ఆ కాలంలో జరిగిన అనేక సంఘటనలు కథా వస్తువులకి అనుకూలంగా ఉండడమే కారణం.
అంతే కాదు…
వివిధ పోరాటాలతో సమాజాలని, ఆ సమాజాలలో వ్యక్తులనీ వేరుచేసి చూపించడంలో, సాంప్రదాయక చారిత్రక రచనలకి ఆస్కారమయింది. తుదిలో మానవ ప్రగతిని కూడా ధ్రువీకరిస్తుంది.
పాటిబండ మాధవశర్మగారి రాజశిల్పి కూడా ఆంధ్రా విశ్వవిద్యాలయము వారి బహుమతి పొందిన నవల. కొండవీటి రాజ్యమును కుమారగిరి పాలించిన నాటి చరిత్ర. ఈ నవలలో ప్రముఖులైన కోమటి వేమారెడ్డి, శ్రీనాధ కవి మొదలైన వారికి చాలా తక్కువ ప్రాధాన్యత నిచ్చారు. నవలాకారులకి ఆ స్వేచ్ఛ ఉంటుందంటారు నోరి నరసింహ శాస్త్రిగారు.
ప్రముఖ రచయిత, కళాకారుడు అడవి బాపిరాజుగారు.. హిమబిందు, గోనగన్నారెడ్డి, అడవి శాంతిశ్రీ నవలలను వేర్వేరు చారిత్రిక కాలాలను నేపథ్యాలుగా తీసుకుని రచించారు.
చారిత్రిక నవలలకు, సారస్వత రూపాన్నిచ్చినవారు అడవి బాపిరాజు గారు. వారి నవలలలో హిమబిందు ప్రపంచ భాషల నవల్లో ఉత్తమస్థాయి నందుకుంది. శ్రీముఖ శాతవాహన చక్రవర్తి కాలంనాటి కథ. ఇందులో చక్రవర్తి మతసహనం వల్ల వైదిక, జిన, బుద్ధ ధర్మాలన్నీ సామరస్యంతో మన గలిగాయి. ఇందులోనే విషకన్య ప్రయోగం కూడా పరిచయం చేశారు రచయిత.
నోరి నరసింహశాస్త్రి మూడు శతాబ్దాల సారస్వత చరిత్ర, సాంఘిక చరిత్ర ఆధారముగా తీసుకొని మూడు నవలలు నారాయణ భట్టు, రుద్రమదేవి, మల్లారెడ్డి రాశారు. అవి కాక శ్రీనాథుని జీవితాన్ని, కవిత్వాన్ని గురించి కవి సార్వభౌముడు, ధూర్జటి జీవితాన్ని, కావ్యాలను ఆలంబనం చేసుకుని ధూర్జటి, మొదలగు చారిత్రిక నవలలు రాశారు. నోరివారి రచనలకీ, అడవి బాపిరాజుగారి రచనలకీ తేడా ఉందని నరసింహశాస్త్రిగారే చెప్తారు. బాపిరాజుగారు బౌద్ధమతాన్ని అభిమానిస్తే, నోరివారు వైదిక నిష్ఠాపరులు. వారు భారతీయాభిమానులైతే, వీరు ఆంధ్రాభిమానులు. ఈ విషయాలు వారి రచనల్లో ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తాయి.
చారిత్రిక నవలలంటే ఆచార్య ముదిగొండ శివప్రసాద్ గారే గుర్తుకొస్తారు నాకు. దాదాపు 30 నవలలు రాశారు.
వీరికి చారిత్రిక నవలా చక్రవర్తి, అభినవ పాల్కురికి అన్న బిరుదులున్నాయి. ఆంధ్రభూమి వారపత్రికలో ధారావాహికగా వచ్చిన శ్రావణి బాగా పాఠకాదరణ పొందింది. మచ్చుకి ఈ నవల గురించి కొంత.. రెండువేల నాటి మహొజ్వల మహా యుగంలో, గొతమీ పుత్ర శాతకర్ణి, భారతావనిని పరి పాలిస్తున్న కాలం.. ఇతడిని శకకర్త, శక హర్త అంటారు.ఇప్పటి గుంటూరు జిల్లాలోని అమరావతి అప్పట్లో వారి రాజధాని. అప్పటి ఆంధ్రుల సాహిత్యానికి సంస్కృతికి, నాగరికతకు అద్దం పట్టిన నవల శ్రావణి. ఇదొక గద్య ప్రబంధం. నవరసభరితమైన వచన మహాకావ్యం. శాతవాహనులు తొలి తెలుగు రాజులు. వారి అశ్వాలు త్రిసముద్ర తోయ పీత వహనలు. మూడు సముద్రాలలోని నీటిని తాగాయిట. ఇదొక అతిశయోక్తి అనుకుందాం.. సముద్రంలో నీళ్లు తాగగలవా అనే ప్రశ్న మనం వెయ్యకూడదు.వారి జెండాలు,రోము ,గ్రీకు,ఈజిప్టు,బర్మా,కాంబోడియా, చైనా తీ రాలలోని రేవు పట్టణాలలో రెపరెపలాడాయి.దేదీప్యమానమైన కాంతులను వెదజల్లుతూ ప్రపంచం మొత్తాన్ని ఆకర్షించిన దివ్యమణి, ఇంద్ర నీలమణి శ్రావణి. దానిని ఆంధ్ర చక్రవర్తులు పోగొట్టు కుంటారు.
గౌతమీ పుత్ర శాతకర్ణి, తల్లి ఐన గౌతమీ బాలశ్రీ సూచనల ప్రకారమే సామ్రాజ్య బాధ్యతలు నిర్వహిస్తుంటాడు. ఆ సూచనలలో భాగంగా గౌతమీ పుత్ర శాతకర్ణి తన పెద్ద కొడుకయిన వాశిష్టి పుత్ర పులోమావిని . శ్రీకాకుళం ఆంధ్రసామ్రాజ్యపు ఉప రాజధాని అయిన శ్రీకాకుళానికి అధిపతి గా నియమించ బోతుండుగా అతడు తండ్రిని వారించి, ముందుగ పోగట్టుకున్న శ్రావణి ని తిరిగి సంపాందించి శ్రీకాకుళ ఆంధ్రమహావిష్ణువు మెడలో అలంకరించిన పిమ్మటే నేను పట్టాభిషిక్తుడునవుతాను. అని చెప్పి బయల్దేరతాడు.
ఆ ఇంద్రమణి శ్రావణి అన్వేషణ, సామ్రాజ్య విస్తరణ రెండూ వేర్వేరు అంశాలు కావు. ఒకే నాణేనికి రెండుముఖాలు. ఇది జరిగినాడు నిజమైన సామ్రాట్టులుగా మొత్తము ప్రపంచము గుర్తిస్తుంది. శ్రీకాకుళం ఏమిటి మన ప్రతిష్టానాన్ని పాటలీ పుత్రాన్ని మళ్ళీ స్వాధీనము చేసుకుంటాము. మన గుర్రములు త్రివేణీ సంగమము లో స్నానము చెయ్యాలి. మన నాగధ్వజము ఇంద్రప్రస్థముపై రెపరెపలాడాలి. ఉజ్జయిని మన పాదాక్రాంతము కావాలి. అప్పుడే మనకు విశ్రాంతి.అని పులోమావి అంటాడు. అన్వేషణ కై వెళ్ళిన అతనికి ఎన్నో వింతలూ విశేషాలు అనుభవాలు ఎదురవుతాయి. ఆనాటి ఆంధ్రుల ప్రాభవం ,వారి జీవన విధానం చదువుతుంటే ఒడలు పులకరిస్తుంది.
అవన్నీ ఒక రెండు వాక్యాలలో చెప్పలేము. ప్రతి తెలుగు వారు తప్పక చదవలసిన పుస్తకం.
ఇంకొకటి ఆచార్య నాగార్జనుని జీవతాన్ని గురించిన నాగపూర్ణిమ నవల.. నాగార్జనుని జీవితకాలం, ప్రదేశాలు గురించి చరిత్రలో భిన్నాభిప్రాయాలున్నాయి. వాటిలో తమ కథకు అనుకూలమైనవి తీసుకునే స్వతంత్రం నవలా కారునికి ఉంటుంది.
ముదిగొండవారి నవలల్లో నాయకునికి ఒక చెలికాడు ఉంటాడు. హాస్యం పండిస్తూ ఉంటాడు. నాయికలుంటారు. వారి ప్రేమగాధలుంటాయి. ప్రతీ నవల ఆద్యంతం ఆసక్తి దాయకంగా సాగుతుంటుంది.
తెన్నేటి సూరి మంగోలు చరిత్రను ఆధారంగా చేసుకుని చెంఘిజ్ ఖాన్ రాశారు. ఈ నవల సర్వాంగ సుందరమై అడుగడుగునా గోబీ ఎడారి వాతావరణముతో అక్కడి జనముల తీవ్ర రాగద్వేషాలతో స్పందిస్తున్నది.
వేదుల సూర్యనారాయణశర్మ ఆర్యచాణక్యుడు రచించారు. కానీ ఈ రచన నవల అనిపించుకోలేదని నోరివారు అంటారు.
మహీధర రామమోహనరావు ‘కొల్లాయిగట్టితేనేమి?” నవలను, 1921లో ముంగండ అగ్రహారంలో సంప్రదాయ బ్రాహ్మణ యువకుడు చేసిన సత్యాగ్రహ ఉద్యమాన్ని ఆధారంగా తీసుకుని రాశారు. ఈ నవలకి ఆంధ్రప్రదేశ్ సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్ నిచ్చి సత్కరించింది. అవార్డ్ దక్కించుకున్న చారిత్రిక నవల ఇదే అనుకుంటున్నాను.
చారిత్రిక నవల అంటే.. రాజుల కాలంనాటిదే కాదు.. గతంలో జరిగిన ఏసంఘటన నైనా ఆధారంగా తీసుకుని రాయచ్చని ఈ నవల చదివితే తెలుస్తుంది. ఇందులో ఆ బ్రాహ్మణ యువకునికి అయిన అనుభవాలు ఏ చరిత్రలోనికీ ఎక్కలేదు. స్వాతంత్ర పోరాటంలో పాల్గోన్న దువ్వూరి సుబ్బమ్మగారు, సంఘసంస్కర్త వీరేశలింగంగారు, గాంధీగారు మొదలైన వారి ప్రస్థావన వస్తుంది. కథానాయకుడు సామాన్య యువకుడు. అతడి సాంసారిక జీవనం, మామగారు చేస్తున్న దాష్టీకం, చదువు మీది ఆసక్తితో కాపురాన్ని వదులుకున్న ఇతర కులస్థురాలితో అతని పరిచయం, నిమ్న కులస్తులని గ్రామీణ జీవన స్రవంతిలో కలిపే ప్రయత్నంలో కథానాయకుని ప్రయత్నాలు బాగా.. అలవోకగా చెప్పారు రచయిత.
రాచమల్లు రామచంద్రారెడ్డి వంటి విమర్శకులు కొల్లాయి గట్టి తేనేమి?, చెంఘీజ్ ఖాన్ వంటి నవలలను తప్ప ఇతరమైన చాలా నవలలను చారిత్రిక నవలలుగా గుర్తించలేదు. కొల్లాయి గట్టి తేనేమి? నవల గురించి రాసిన వ్యాసంలో ఆయన చెప్పుకోదగిన చారిత్రక నవల అంటూ లేని తెలుగు సాహిత్యంలో యీ నవలకున్న స్థానం అమూల్యమైనది అంటారు రా.రా. ఐతే, రారా గారు, మహీధర వారు ఇద్దరూ మార్క్సిస్ట్ భావాలు కలిగిన వారే. నోరి వారు సరదాగా కమ్యూనిస్టు గోరోజనం అలా రాయిస్తుంది నీ చేత అనే వారుట. సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్ కి వారి నవలకి రెండు విడతల్లోనూ మార్కులు వేశానని చెప్పి మరీ! సద్విమర్శకులు తమకు నచ్చిన వాటిని పొగడడం సబబే, కానీ ఇంక మిగిలినవేవీ చారిత్రిక నవలలే కాదనడం భావ్యంకాదనిపిస్తుంది నాకు.
భైరవభట్ల కామేశ్వర్రావుగారి వంటి పలు సాహితీ వేత్తల విమర్శలకు గురయిందీ విశ్లేషణ. ‘ఈ మాట’లో ఇచ్చిన పూర్తి వ్యాసం చదువుతే మనకి కూడా ఆవిధంగా అనిపించడం కద్దు. మొత్తం వ్యాసం అంతా నవలని సమర్ధించడానికే నడిచింది. అదే నోరివారి వంటి సాహితీ వేత్తలకి కూడా నచ్చలేదు.
కానీ.. ఇటువంటిదే అశోక మిత్రన్ రాసిన “జంటనగరాలు” నవల. సికంద్రాబాద్ , హైదరాబాద్ నగరాలలో 1947,48 నాటి రాజకీయ మలుపులను చిత్రీకరిస్తుందీ నవల. తమిళంలో రాసిన ఈ నవలను, జిసి. జీవి తెలుగులోకి అనువదించారు. ఈ నవల కూడా రారా గారి నిర్వచనానికి సరిపోతుంది. అయినా వారు దీనిని గుర్తించలేదు.
చాలా మంది విమర్శకులు లూనచ్ చెప్పినదే సిద్ధాంతం కింద తీసుకోనక్కర్లేదని చరిత్రకి సంబంధించిన నవలలన్నీ చార్త్రిక నవలల కింద వస్తాయని అంటారు.
అందుకే నోరి నరసింహశాస్త్రి వంటి వారు చాలా నవలలను పేర్కొని మంచి చారిత్రిక నవలలు అని ప్రశంసించారు.
1952 లో బేతపూడివెంకట శివరావు, అమర సింహుడు నవలలో, రాజస్థాన్ లోని మేవాడ్ రాజ్యానికి చెందిన రాజపుత్ర రాజు, శౌర్యవంతుడు ఐన అమరసింహుని జీవితాన్ని చిత్రీకరించారు.
కావ్యకంఠ వాశిష్ట గణపతి మునిగారు రాసిన “సత్యప్రభ” ఎన్నదగిన చారిత్రిక నవల. ఈ నవల ఇతి వృత్తం అలనాటి ఆంధ్రసామ్రాజ్యమునేలిన శ్రీకాకుళ ఆంధ్రమహావిష్ణువు కథ. ఆంధ్ర, మగధ రాజ్యాల రాజకీయ, సాంఘిక, సాంస్కృతిక పరిస్థితుల నాధారంగా జేసుకొని విస్తృతమైన తెరమీద ఎన్నో పాత్రలను సంధానం చేస్తూ ఆంధ్రమహావిష్ణువు యొక్క చారిత్రాత్మక ప్రణయగాధగా మలచిన శ్రీకావ్యకంఠ వాశిష్ఠ గణపతి మునిగారి స్వకపోల కల్పితం.
నేటి కాలానికి సంబంధించిన కథా వస్తువు తీసుకుంటే అందులో రచయిత అభిప్రాయాలకు ఎక్కువ విలువ ఇవ్వడం జరుగుతుంది, తాము నమ్మిన సిద్ధాంతాలని చదువరులంతా నమ్మితీరాలని ఆశించే ప్రమాదం ఉంది. వర్తమానం కంటే గడచిన కాలాన్ని చిత్రిస్తేనే కొంత నిర్లిప్తతతో రచన చేసి సారస్వతసిద్ధి కలిగించేందుకు ఎక్కువ అవకాశమున్నదేమో అనిపిస్తుంది.
పైగా ఏదో ఒక వాదానికి సంబంధించి వ్రాస్తేనే గుర్తింపు కలుగుతోందని చాలా మంది నవలా కారులు అభిప్రాయ పడుతున్నారు.
నోరి వారే ఒక దగ్గర సెలవిచ్చారు.. ధనవంతులు పరమ దుర్మార్గులు గానూ, పేదవాళ్లు సద్గుణ వంతులుగానూ చిత్రిస్తేనే అది మంచి సాంఘిక నవలగా చెలామణీ అవగలదని (అంటే.. నేనింకా కాస్త నాజూగ్గా చెప్పాననుకోండి వారి అభిప్రాయం) అందుకే చారిత్రిక నవలలో ఆ సమస్య ఉండదనీ.. కల్పనకూడా విస్త్రుతంగా చేయవచ్చనీ వారు అంటారు.
పైగా నా మీద ఇలా రాశారేవిటీ అని దెబ్బలాడ్డానికి అందులో పాత్రలు లేచి రాలేవు కూడా! చరిత్రని మార్చి రాశావేమిటీ అని అంతగా అంటే అది రచయిత తీసుకున్న స్వతంత్రమనేయచ్చు.
ఇంకా వావిలాల సోమయాజులుగారు, పుట్టపర్తి నారాయణాచార్యులుగారు, విహారి-శాలివాహన, డాక్టర్ త్రిపురనేని వెంకటేశ్వర రావుగారు, మరెందరో చారిత్రిక నవలలు రాశారు.
స్థూలంగా ఇదీ చారిత్రాత్మక నవలా సాహిత్యం చరిత్ర.
(డాలస్ నగరంలో, 2016, మే 27,28,29 తేదీలలో జరిగిన నాటా మహా సభలలో చేసిన ప్రసంగం. ఈ అవకాశం ఇచ్చిన నాటా, సాహిత్యం విభాగం నిర్వాహకులకి ధన్యవాదాలతో… మంథా భానుమతి.)

Print Friendly
Sep 01

ఆదర్శ దాంపత్యం

రచన: టీవీయస్.శాస్త్రి

రామచంద్రుని సోదరీ, ఋష్యశృంగుని ఇల్లాలు శాంత. దశరథుడుకి యజ్ఞం ఫలం ద్వారా రామ, లక్ష్మణ, భరత, శత్రుఘ్నులు సంతానంగా కలిగారు. అలాగే వసిష్ట ముని కామధేనువు అయిన సురభి అనుగ్రహంతో దశరధుడికి పుత్రికగా జన్మిస్తుంది శాంత. దశరథునికి మంచి స్నేహితుడు రోమపాదుడు. ఇతనికి సంతానం లేదు. ఆ దిగులుతో అతడు కృశించిపొతున్నాడు. ఆప్త మిత్రుడిని ఆదుకునేందుకు దశరధుడు తన కుమార్తె శాంతను అతనికి దత్తత ఇస్తాడు.
పెళ్లీడురాగానే శాంతకు సరైన వరుడి కోసం స్వయంవరం ప్రకటిస్తారు. ఈ వార్త తెలుసుకొని పరశురాముడు ఆగ్రహంతో ఊగిపోతూ రోమపాదుడుని సంహరించటానికి వస్తాడు. రోమపాదుడు భయపడి తన తప్పేంటో చెప్పమని అడుగుతాడు . శాంతను ఒక బ్రాహ్మణుడికి ఇచ్చి వివాహం చేస్తే, చంపనని చెబుతాడు పరశురాముడు. దీనికి రోమపాదుడు ఒప్పుకుంటాడు. అయితే కూతురైన శాంతకు ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా పరశురాముడికి మాటిచ్చాడు. అయినా సరే తండ్రి మాట జవదాటని శాంత అందుకు అంగీకరించింది . రోమపాదుని రాజ్యంలో తీవ్రమైన కరవు ఏర్పడుతుంది. దీనికి కారణం ఏమిటని ఆయన తన పురోహితులను అడుగుతాడు. అరికాలిలో అదృష్ట రేఖలున్న ఋషిని రాజ్యానికి రప్పిస్తే దేశం సుభిక్షంగా ఉంటుందని వారు సలహా ఇచ్చారు. అలాంటి లక్షణాలు ఋష్యశృంగుడికే ఉన్నాయని చెప్పారు పురోహితులు . ఋష్యశృంగుణ్ణి రాజ్యానికి తీసుకురావడం ఎలాగో రోమపాదునికి తెలియటం లేదు. ఈ సందర్భంగా ఋష్యశృంగుని గురించి కూడా కొద్దిగా తెలుసుకుందాం! ఋష్యశృంగ మహర్షి గురించి రామాయణములోని బాలకాండములో వివరించబడింది. దశరథుని మంత్రి అయిన సుమంతుడు ఋష్యశృంగుడి వృత్తాంతాన్ని వివరిస్తాడు. కశ్యప ప్రజాపతి కుమారుడైన విభండకుడు అనే మహర్షి ఒక రోజు సంధ్యా వందనము చేసుకొను సమయమున, ఆయనకు ఆకాశమార్గాన పోతున్న ఊర్వశి కనిపిస్తుంది. ఆ ఊర్వశిని చూసి విభండక మహర్షి తన వీర్యాన్ని సరోవరములో విడిచిపెడతాడు. ఆ వీర్యాన్ని త్రాగిన ఒక జింక గర్భం ధరించి, కొమ్ము కల బాలునికి జన్మనిస్తుంది. కొమ్ముతో జన్మించినాడు కావున ఆ బాలకునకు ఋష్యశృంగుడు అని పేరు పెడతాడు విభండకుడు. ఋష్యశృంగునికి సకల విద్యలు, వేదాలు, వేదాంగాలు, యజ్ఞయాగాది క్రతువులు తానే గురువై, విభండక మహర్షి నేర్పుతాడు. విభండక మహర్షి ఋష్యశృంగుడిని బాహ్యప్రపంచము అంటే ఏమిటో తెలియకుండా పెంచుతాడు. అలా పెరిగిన ఋష్యశృంగునికి లోకములోని స్త్రీపురుష తారతమ్యములు తెలియవు. విషయ సుఖాలంటే ఏమిటో తెలియదు. ఆ ఋష్యశృంగుడు జ్వలిస్తున్న అగ్ని గుండము వలె ఉండేవాడు.
రోమపాదుని మంత్రులు ఋష్యశృంగుడు తండ్రి సంరక్షణలో పెరుగుచున్నాడని, విషయ సుఖాలంటే తెలియవని, అందువలన ఋష్యశృంగుని రప్పించటం దుర్భేద్యమైన కార్యమని, దానికి తరుణోపాయంగా విభండక మహర్షి ఆశ్రమములో లేని సమయములో వేశ్యలని పంపమని చెబుతారు. మహారాజు అందుకు అంగీకరించి, వేశ్యలని ఋష్యశృంగుడు ఉండే ఆశ్రమం వైపు పంపిస్తాడు. ఆ వేశ్యలు ఆశ్రమానికి దగ్గరగా చేరుకొని అక్కడ పాటలు పాడుతూ నాట్యాలు చేస్తారు. ఆ శబ్దాలకు ఋష్యశృంగుడు అక్కడకు వస్తాడు. వారు ఋష్యశృంగుడిని చూసి విభండక మహర్షి ఆశ్రమములో లేడని తెలుసుకొని ఋష్యశృంగుడి ఆశ్రమానికి చేరుతారు. విషయసుఖాలంటే తెలియని, స్త్రీ పురుష బేధం తెలియని ఋష్యశృంగుడు వేశ్యలకు అర్ఘ్యపాద్యాలిచ్చి పూజిస్తాడు. వారికి తేనె ఇస్తాడు. వారు అది సేవించి, ఋష్యశృంగుడికి తాము తీసుకొని వచ్చిన పిండివంటలు పెడతారు. ఋష్యశృంగుడు వాటిని ఫలాలు అని సేవిస్తాడు. వేశ్యలు విభండక మహర్షి వచ్చే సమయం అయిందని భావించి వెళ్ళి పోతూ వెళ్ళి పోతూ ఋష్యశృంగుడిని గట్టిగా కౌగలించుకొంటారు. వారు కౌగిలించుకున్న తర్వాత ఋష్యశృంగుడికి కూడా విషయ వాంఛ కలిగి వారిని చూడాలి అనే కోరిక పుడుతుంది. వారిని వెతుకుతూ వెళ్ళగా వారు కనిపిస్తారు. వారు ఋష్యశృంగుడిని తమ ఆశ్రమానికి రమ్మంటారు. ఋష్యశృంగుడు అంగీకరించి వారివెంట అంగదేశములో అడుగు పెడతాడు. అతడు అడుగు పెట్టిన వెంటనే అంగదేశంలో వర్షము పడుతుంది.
కపటనాటకము ద్వారా ఋష్యశృంగుడిని తీసుకొని వచ్చిన విషయాన్ని ఆయన తండ్రి అయిన విభండక మహర్షికి చెప్పి ఆయన నుండి అభయాన్ని కోరుకొంటారు. ఆ మునిని రాజ్యంలో ఆపటానికి శాంతనిచ్చి పాణిగ్రహణం జరిపిస్తాడు రోమపాదుడు. (ఋష్యశృంగుడి దేవాలయము ఇప్పటి శృంగేరికి 10 మైళ్ల దూరములో కిగ్గా అనే గ్రామములో ఉంది. శృంగేరికి ఆ పేరు ఋష్యశృంగ మహర్షి వల్లే వచ్చిందని కూడా చెబుతారు. )ఎండ కన్నెరగని రాజకుమారి తండ్రి మాట ప్రకారం ఏమీ మాట్లాడకుండా ఋష్యశృంగునితో అడవులకు వెళ్ళింది. పర్ణశాల జీవితాన్ని అలవాటు చేసుకుంది. ఋష్యశృంగుడు ఎన్నో యజ్ఞాలు, యాగాలు చేసేందుకు సహాయం అందించింది ఆమె. తనకు జన్మనిచ్చిన దశరథునిచేత తన భర్తే పుత్రకామేష్ఠియాగం జరిపించినందుకు ఎంతగానో సంతోషిస్తుంది. ఆ యాగం ఫలం వలనే తనకు శ్రీరామచంద్రుడు, ఆయన సోదరులు తమ్ముళ్లుగా లభించినందుకు ఆనందించింది . పుట్టింటి బాధ్యతలు ఎప్పుడూ పంచుకునేది శాంత. శ్రీ రాముడు వనవాసం చేస్తున్నకాలంలో కౌసల్య, సుమిత్ర, కైకేయిలకు అండగా ఉంటుంది . రావణసంహారం అయిపోయిన తర్వాత శ్రీరామచంద్రుడు సతీసోదర సమేతంగా అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చేవరకు పుట్టింటి బాధ్యతలను అన్నిటినీ మోసింది శాంత. ఈ విధంగా శాంత తన బాధ్యతలను సక్రమంగా నిర్వహించటానికి ఋష్యశృంగ మహర్షి సహాయ సహకారాలు ఆమెకు లభించాయి. ఆయన విశాల హృదయానికి, భార్య పట్ల ఆయనకు ఉన్న అనురాగానికి ఇంతకన్నా ఏమి తార్కాణం కావాలి!
ఆదర్శ దాంపత్యం అంటే అలా ఉండాలి!

Print Friendly
Sep 01

అమెరి’కలకలం’

పరిచయం: శారదా మన్నెం.

పెద్దపుస్తకం కవర్

వంగూరి చిట్టెన్ రాజుగారు!
వారి గురించి వినడమే కాని వారిని నేను ముఖతా చూడటం మొన్న డి.కామేశ్వరిగారి కథల అనువాద పుస్తకావిష్కరణ రోజునే. వెళ్ళి పలకరించే సాహసం చెయ్యలేదు. అలాంటి చొరవ నాకు చాల తక్కువ. అప్పుడప్పుడు వారి రచనలు కొన్ని చదివాను. వారి సాహితీ సేవాకార్యక్రమాల గురించి విన్నాను.
మొన్న శ్రీమతి జ్యోతి వలబోజుగారు ప్రచురించిన అమెరి’కలకలం’ కథలూ, కమామీషులూ చదవడం జరిగింది. చిట్టెన్ రాజుగారి గురించి మరింత తెలుసుకునే అవకాశం ఆ పుస్తకం నాకిచ్చింది. వారి నిరంతర సాహితీసేవ నాకు బాగా నచ్చింది. నచ్చడానికేముంది! చాలా తేలిక. వారిలా చమత్కర ధోరణిలో చెప్పాలంటే నచ్చడాలు అనేక రకాలు! అందులో అవసరాలు, స్వార్ధాలు కూడా ఉంటాయి.

అమెరికా ఆకాశంలో చంద్రుడిలా వారిని అనేకమంది సాహితీకారులు వీక్షించవచ్చు. సహజంగా హాస్యాన్ని, చమత్కారంగా విసుర్లు విసిరే ధోరణి వున్న నాకు వీరి రచన చాలా ఆకట్టుకుంది. చిన్న పుస్తకమే అయినా మరోసారి, మరింకోసారీ అలా చదివాను. చదివి నవ్వుకున్నాను. నవ్వుకుని చదివాను.

ఇందులో పద్నాలుగు చెణుకుల్లాంటి వ్యాసాలు – వారి మాటల్లో చెప్పాలంటే కథల్లాంటి వ్యాసాలు వున్నాయి. దేనికదే ఒకదానితో మరొకటి పోటి!

జాతకాల మూఢ నమ్మకాల గురించి చెప్పినా, ఉగాది రచనల పోటీ గురించి చెప్పినా, ‘నోటా, నోట మట్టా?’ అని భారతదేశపు ఎన్నికల భాగోతాన్ని ఎండగట్టినా – ఆయన తన విశిష్ట చమత్కార ధోరణిలో ఉతికి ఆరేసారు. ఆనక చక్కగా ఇస్త్రీ కూడా చేశారు.

‘ఇటాలియన్ ఆఫ్ ద ఈస్ట్’ కొంప ముంచిన ఇటాలియన్ ఆఫ్ ద ఈస్ట్‌లో మన తెలుగుదేశం రెండు ముక్కలయిన వైనాన్ని తనదైన హాస్యధోరణిలో నిశితంగా విమర్శిస్తూనే బాధపడ్డారు. సోనియాని ‘ఇటాలియన్ ఆఫ్ ద ఈస్ట్‌గా’ అభివర్ణించడం ఆయన చమత్కార ధోరణికో మచ్చుతునక.

‘తెకోకాకరాహై యాత్రా స్పెషల్’ అనే పేరుతో మనవారు ఎంత ఘనంగా తెలుగు సభలు నిర్వహించారో ఆయన మాటల్లో విని నవ్వు వచ్చినా జాగ్రత్తగా గమనిస్తే దాని వెనుక అంతర్లీనమైన విచారం వ్యక్తమవుతూనే వుంది. నాలుగు వందలమందికి ఒకే రకం సిగ్గుబిళ్ళ, ఒకేరకం శాలువా వేసి సరిపెట్టడం – అని చెప్పగల్గడం ఆయనకే చెల్లునేమో అనిపించింది. ఇన్ని కోట్లు ఖర్చు పెట్టి చేసిన న్యాయం ఏమిటని బాధ కల్గుతుంది.

‘ఆ ఒక్కటీ అడక్కు’లో చాలా తమాషాగా సాగి, నవ్వు పుట్టించినా వారు సాహితీ సేవలో ఎంతగా చేతులు కాల్చుకుని అవస్థ పడుతున్నారో తెలిసి – ఒకలాంటి ఆవేదన కల్గుతుంది. నానాటికీ దిగజారుతున్న పుస్తక విక్రయాల గురించి బాధ కల్గుతుంది.

అమెరికాలో నిర్వహించిన ‘పాడుతా తీయగా’ కార్యక్రమం గురించి చదివి మనసు పొంగిపోయింది. నిజం చెప్పాలంటే సంతోషం ఉప్పొంగి జలపాతంలా దూకింది.
అయితే వీటన్నిటి వెనుకా చిట్టెన్ రాజుగారికి మన దేశ సాహితీ, సంగీతల పట్ల వున్న ప్రగాఢ ప్రేమ, వాటికోసం నిరంతరం శ్రమిస్తున్న హృదయం ప్రస్ఫుటంగా కనిపించి మనల్ని అబ్బురపరుస్తాయి.

పుస్తకం చివరి పేజీల్లో వారు నిర్వహించిన కార్యక్రమాల వెనుక వారి నిరంతర శ్రమే కాక ఖర్చు పెట్టిన డాలర్లు కూడా కనపడి కళ్లు తిరుగుతాయి.
అక్కడా, ఇక్కడా ఇలాంటి రాజులు వుంటేనే కదా ‘దేశభషలందు తెలుగు లెస్స’గా భాసిల్లేది!

వారి కృషికి వారిని మనసారా అభినందిస్తూ, తెలుగుజాతి తరఫున కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ ఏదో నా వంతుగా నాలుగు మాటలు.

నమస్సులతో
మన్నెం శారద.

Print Friendly
Sep 01

జీవన యాత్రలో కనిపించిన మూడవ మనిషి

రచన: రమేష్ కార్తికేయ (స్టూడెంట్)

mudava manishi

మనమెటో వెళ్తూ ఉంటాము చడిచప్పుడు లేకుండా తుఫానులా వచ్చేస్తారు . భాయా భాయా .. పైసల్ తీయి భాయా అంటూ చెంపలు గిల్లుతూ , చప్పట్లు కొడుతూ భయపెడుతూ నవ్విస్తూ, రాబట్టుకున్న పైసలని చేతివేళ్ళ మధ్య ఇరికించుకుని దిగిపోతారు . అలా వాళ్ళ జీవితాలతో పోరాడుతూ కనిపించే మనుషులే అదేనండి మన నోటి వెంట నుండి అలవోకగా వచ్చే మాట ” కొజ్జా చక్కా ,హిజ్రా “ గురించే ఇదంతా.. నిత్యం నేను చూసే నిజాలు. మానవ సమాజంలో బహిష్కరణకు గురి అయ్యి పని చెయ్యా లనుకున్నా పని దొరకక, చివరికి తమ దేహాలని అమ్మకానికి పెట్టె ఆ మూడో మనిషి గురించే ఈ ప్రస్తావన అంతా ….
కనీసం రోబోలైనా గౌరవానికి నోచుకుంటాయి గాని మన తోటి వ్యక్తి అయినా ఆ మనిషికి ఈసడింపులు, అవమానాలు, బహిష్కరణలు ఎందుకిలా అనిపిస్తుంది వాళ్ళని రైల్లో చూసినప్పుడల్లా. అయితే వాళ్ళు మన ఆస్తులు అడిగారా ? లేదే కేవలం మగాడిగా పుట్టి ,ఆడదానిగా మారవలసి వచ్చిన పరిస్థితులమధ్య అనేక కోరికలతో స్త్రీగా బతకాలనుకోవడం తప్పని అంటున్నాము ….
కొన్నిసార్లు వాళ్ళని చూస్తే జాలి వేస్తోంది అసహ్యం కూడా కలుగుతుంది. వాళ్ళ గురించి తెలుసుకోవాలనిపిస్తుంది కానీ వాళ్ళతో మాట్లాడితే మనల్ని కూడా వాళ్ళకింద జమకడతారని భయం వేస్తోంది. అందుకే వాళ్ళని పట్టించుకోకుండా మన మానాన మనం వెళ్లి పోతాము.
అయితే ఈ మధ్యకాలంలో రేవతి అనే రచయిత్రి ” రేవతి ఒక ఆత్మ కధ ” అంటూ వాళ్ళ జీవితాలని గురించి నిర్భయంగా రాసారు, ఎప్పటి నుంచో తన రచనలతో మార్పు కోసం ప్రయత్నిసున్న పార్సీ యోగి (ఇంగ్లీషు కవి ) గే లమీద 13 కవిత సంపుటాలు వెలువరించి ప్రపంచ ఖ్యాతి సంపాదించాడు.
అలాగే కొన్ని దశబ్దాలుగా టీవి రంగాన్ని నడిపిస్తున్నది యీ ముడో మనిషే . అది తమిళనాడులో కల్కి సుభ్రమణ్యం (సిని నటి,రచయిత్రి), రోసి(యంకర్), పద్మిని ప్రకాష్( మొదటి యాంకర్), మదు బాయి కిన్నర్(మేయర్), బి బందోపాధ్యాయ(ప్రిన్సిపల్, రచయిత్రి), విద్య(సామాజిక పొరాట కర్త ) ఓ బ్లాగ్ నిర్వహిస్తుంది.
అలాగే రేణుక అయోల గారు రాసిన”మూడవ మనిషి ” దీర్ఘ కావ్యం చదివినప్పుడు తెలుగులో నాకు తెలిసి ఇదే మొదటి పుస్తకం కవిత్వంలో అనుకుంటాను. ఈ పుస్తకం చదవడం మొదలు పెట్టి ముగించగానే ఆశ్చర్యం కలిగింది. బాధ వేసింది. వాళ్ళని ఆలా ఎందుకు అనుకున్నాను అనిపించింది . ఈ రచయిత్రి వాళ్ళగురించి ఎలా రాయగలిగారు అనిపించింది . వాళ్ళని కలిసారా? లేక వాళ్ళ బాధలలోపలికి ఈవిడ పరకాయ ప్రవేశం చేసారా? అనిపించింది .. చదువుతున్నంతసేపూ కవయిత్రిని చాలాసార్లు మెచ్చుకున్నాను.
ఈ కవిత్వం అంతా ఒక నదిలా ప్రహింప చేస్తోంది ……
ఈ దీర్ఘ కావ్యం చదివింప చేస్తుంది. నాలాంటి స్టూడెంట్ల చేత కూడా చదివించారు బోరు కొట్టకుండా.. ఈ కవిత్వంతో వాళ్ళని మనుషులుగా గుర్తించగలుగుతామా ? కానీ ఈ రచయిత్రి మాత్రం పాఠకలోకంలో వాళ్ళకో గౌరవాన్ని పెంచారు అనిపిస్తుంది. ఇది అందరూ చదవదగ్గ పుస్తకం.
నిజాయితి గల రచయిత్రి ఈమె ” రేవతి ఆత్మ కధ చదివి ” చలించి రాసుకున్న మూడవ మనిషి అంటారు. నిజమే కావొచ్చు అందుకే ఆమె కవిత్వంలో మనకి చాలా లోతైన భావాలు దర్శనమిస్తాయి. చాలావరకు కళ్ళకు కట్టినట్లు చెప్పారు.. ఒక హిజ్రా గురించి మొదలు పెట్టి ఆఖరిదాకా ఒక సినిమాలా చూపించారు. కళ్ళు చెమరించే సన్నివేశాలు 13 వ చాఫ్టర్ లో వున్నాయి ” నేను మొగవాడిని కాదు ఆడదాన్ని అన్నందుకు నాన్న కొట్టిన దెబ్బ చప్పుడుకి తల్లి పేగు కలుక్కు మనడం మనల్ని ఏడిపిస్తుంది
ఈ సన్నివేశంలో రంగనాయకమ్మ స్త్రీ పాత్ర గుర్తుకొస్తుంది . భర్తని కొడుకుని ఏమి అనలేక చితికి పోయిన స్త్రీ పాత్ర గుర్తుకొస్తుంది …
ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది మనము మన చాదస్తాలతో వాళ్ళని తొక్కేస్తూ, చివరికి యే పని ఇవ్వక వాళ్ళ దేహాలని అమ్ముకునే స్థాయికి దిగజార్చమని .
ఒక మనిషిగా సంపూర్ణ స్త్రీగా బతకాలనుకునే ఆమెని, ఆమెలాంటి వాళ్ళని మనం అంగీకరించ కుండా వింతగా చూస్తూ వెకిలిగా నవ్వుతాము ,ఆ చూపులు, నవ్వులు గుచ్చుకుని ఆమెని భాధ పెడతాయని తప్పనిసరిగా తెలుసుకోవాలి అనిపించింది ఈ ధీర్ఘకావ్యం చదువుతున్నంతసేపూ …
ఇంకో విషయం చెప్తున్నాను ఒక హిజ్రా గురించి కొంతైనా తెలుసుకోవాలంటే రేణుక అయోలగారి పుస్తకాన్ని పలకరించాలసిందే .
రేణుక అయోల గారి ” లోపలి స్వరం” కవితా సంపుటి మా ఊరి గ్రంధాలయంలో చదివాను ఈ పుస్తకం చదివాక ఇలా కూడా అనిపించింది ఆవిడ మూడవ మనిషి లోపలి స్వరాలని మనకి వినిపించారని.. ఈ రోజుల్లో చాలా మంది మనుషుల గురించి వాళ్ళ కష్టాల గురించి మనకు తెలియదు వాళ్ళల్లో వీళ్లు కూడా ఒకరు. అలాంటి వాళ్ళ గురించి సమగ్రంగా తెలియ చేసినందుకు వారికి నా ధన్య వాదాలు ….

Print Friendly
Sep 01

పురాణము – పరిశీలనము

ఓం గం గణపతయే నమః
ఓమ్ శ్రీ వాగీశ్వర్యై నమః ఓం శ్రీ మాత్రే నమః

రచన: కొరిడే విశ్వనాథశర్మ,

 

 

ఓమ్ దేవీం వాచమజనయంత దేవాః ,
తాం విశ్వరూపాః పశవో వదంతి |
సానో మన్ద్రేషు మూర్జం దుహానా,
ధేనుర్ వాగస్మానుప సుతిష్ఠతైతు || ~ తై. బ్రా. 2.4.6.10.

దేవతల అనుగ్రహము వలన ప్రాదుర్భావించిన వాక్కు సమస్త ప్రాణికోటిని నడపించుచూ, జ్ఞానమే లక్ష్యముగా గావించుచున్నది. అట్టి లక్ష్యమును పొంది, జ్ఞానరాశిభూతులైన బ్రహ్మర్ష్యాదులద్వారా శ్రుతి, స్మృతి, పురాణేతిహాసకావ్యనాటకాది సమస్తశాస్త్రములు అవతరించబడినవి. ఇవి లోకమునకు జ్ఞానమునుపదేశించుటయే గాక లోకమును ధర్మపథమున నడిపించుచున్నవి.
ఒక రాజు తన కఠినమైన శాసనములద్వారా ప్రజలను ధర్మ మార్గమున నడిపించు ప్రయత్నం చేసిన, ప్రజలు ఆతనికి భీతిల్లి ఆచరింతురే కాని, భక్తి శ్రద్ధలతో కాదు. కాని వేదశాస్త్రాది వాఙ్మయములు ధర్మోపదేశములద్వారా భక్తిశ్రద్ధలను కలిగించుతూ ప్రజలను సన్మార్గప్రవర్తకులను గావించుచున్నవి. ధర్మజిజ్ఞాసగలవారికి వేదములే ప్రమాణము.( ధర్మం జిజ్ఞాసమానానాం ప్రమాణం పరమం శ్రుతిః) అని మనువు తెలిపియున్నాడు.
అట్టి వేదములు మహర్షుల దివ్యముఖారవిందములనుండి నిసృతములై సకల శాస్త్రపురాణేతిహాసాదులకు జన్మస్థానములైనవి. సమస్త లోకులకు పూజనీయములైనవైననూ శబ్దప్రధానములై ప్రభులవలే ధర్మమార్గమును శాసించుటవలననూ, అధ్యయనమున అనేక కఠోరనియమములవలననూ కూడ ప్రజల హృదయములలోనికి చొచ్చుకొనిపొలేకపోయినవి. వాటి నిర్దేశములు అవగతముకావలెనన్న రాజులైననూ. పామరులైననూ పండితులను ఆశ్రయించిన కాని వేదార్థములను తెలిసికొనలేకపోవుచున్నారు. ఇట్టి వేదార్థము పండితులకు కూడ శ్రమైకసాధ్యమైనట్టిదే అగుచున్నది.
ఈ వేదార్థమునే ఆశ్రయించి అటుపిమ్మట స్మృతులు రాగా , అవి వేదార్థామునకు దాదాపుగా లౌకిక భాషానువాదములుగా మాత్రమే ఐనవి. కాని అదే సమయములందు వచ్చిన పురాణములు మనోరంజకములైన ఆఖ్యానోపాఖ్యానములతో ప్రజలమనస్సులను ఆకట్టుకున్నవి. ఇవి మిత్రులవలే ధర్మమునుపదేశించుటలో సహృదయతను పాటించినవి. “ప్రజలకు చేరువగుటలో వేదములను మించినవి. వేదార్థముల కంటే పురాణార్థములే అధికములైనవి. వినసొంపైనవి.” ( వేదార్థాదధికం మన్యే పురాణార్థం వరాననే) అని నారదపురాణము (2.24.17 ) చే ప్రశంసలందుకొన్నవి. అందుకే ఇతిహాసపురాణముల ద్వారానే వేదము స్పష్టముగా వ్యాఖ్యానించబడుతుందని (ఇతిహాసపురాణాభ్యాం వేదం సముపబృంహయేత్) అని మహాభారత(ఆది. 3. 247), పద్మ పురాణాదులు (సృష్టి. 2.51,51) అభిప్రాయపడినవి.
అటు తర్వాత చేర్చదగిన కావ్యాదులు మనోరంజకములైన ఇతివృత్తములనాశ్రయించి అలంకార రసాదులచే నిజకాంతలవలే మనోహరముగా కర్తవ్యోన్ముఖులను గావించుటలోనూ, నడవడికను మార్చుటలోనూ కృతకృత్యములైనవి. ఐననూ కాంతాసక్తుడైన జనుడు తన మిత్రుని పట్ల, ఆతని ఉపదేశము పట్ల సద్భావనాపరుడై, తన కార్యపంథాను, ఎన్నుకొన్నట్లు, ప్రజలుకూడా పురాణాల పట్ల తమ ఆదరాభిమానాలతో తమ లక్ష్యసాధనాలకు, ధర్మాధర్మ విచక్షణ జ్ఞానానికి దర్పణములవలే నెంచుకొన్నారు. అదియును గాక కావ్యాదులలోని అత్యధికములైన ఇతివృత్తములకు పురాణములే పట్టుకొమ్మలైనవి. కావున పురాణములు సదా ఆదరణీయములైనవి.

పురాణ శబ్ద విచారణ
వేదవాఙ్మయమునుండి ‘పురాణ’శబ్దము కానవచ్చుచున్నది. అతీతము, ఆఖ్యానము, పురాణము, ఇతిహాసము,కథ అనువాటికి అంతగా భేదము కానరాదు. ఐతరేయశతపథాది బ్రాహ్మణములకు ఇతిహాస, పురాణ, కల్ప, గాథ, నారాశంసలు అను పేర్లు ( బ్రాహ్మణానీతిహాసాన్ పురాణాని కల్పాన్ గాథా నారాశంసీరితి ) ఆశ్వలయన గృహ్యసూత్రము ( 3.3.1) నందు కనబడుచున్నవి. ఇందువలన పురాణములు వేదకాలీనములైనవి గా తెలియుచున్నది.
వేదార్థాన్ని స్పష్టముగా పూరించుచున్నవి కావుననే “పూరణాత్ పురాణమ్” అను వ్యుత్పత్తినాధారముగా చేసి జీవగోపస్వామి పురాణములు వేదములవలె అపౌరుషేయములని అభిప్రాయపడినాడు. ‘ పురా నయతీతి పురాణమ్’ అని రూపగోస్వామి ’’ప్రాచీనవిషయాలను పొందింపజేయుచున్నది కావున పురాణమ్” అని తెలిపియున్నాడు.
‘పురా అనక్తి ’ ప్రాచీనవిషయములను పొందించునది అనియు ‘పురా నవం భవతి పురాణమ్’ అని యాస్కుని నిరుక్తము. ఇదియే కాక ‘పురాఽపి నవం పురాణమ్’ అను నిరుక్తి కూడా ప్రసిద్ధియే ! పురాతనమైనప్పట్టికినీ ఎప్పటికినీ నూతనమైనదే అను వ్యుత్పత్తి తెలియజేయుచున్నది.
‘పురా పూర్వస్మిన్ భూతమితి పురాణమ్’ అని అమరకోశ గురుబాలప్రబోధిక వ్యాఖ్య. ‘పురా భవమితి పురాణమ్’ అని శబ్ద కల్పద్రుమమ్. ‘పురానీయతే ఇతిపురాణమ్’ అని వాచస్పత్యము. పురాణములందు కూడ ‘పురాతనం పురాణమ్ స్యాత్ తన్మహదాశ్రయాత్.’ అని జైనపురాణములు. “యస్మాత్ పురా హ్యనక్తీదం పురాణం తేన తత్స్మృతమ్” అని వాయు 1.1.202, బ్రహ్మపురాణమ్ – ప్రక్రియపాదం. ” పురాతనస్య కల్పస్య పురాణాని విదుర్బుధాః ” అని మత్స్యపురాణము.
అంతేకాక ‘ప్రాగ్వృత్త కథనం పురాణమ్’ ‘ పురాణగతానాం గతా అణతి కథయతీతి పురాణమ్’ , ‘పురా ప్రాచీన కాలోదన్తం అనక్తీతి పురాణమ్’ అని శుక్రనీత్యాది గ్రంథాలలో కనబడుచున్నవి.

పురాణకర్తృత్వ విచారణ
” అష్టాదశపురాణానాం కర్తా సత్యవతీసుతః” అను వచనానుసారము అష్టాదశపురాణముల కర్త వ్యాసమహర్షి అనునది ప్రసిద్దమే ! ఎంత శ్రమ గావించిననూ ఏ ఒక్కరిచేతకూడ తన జీవితకాలమున అష్టాదశపురాణకర్తృత్వము సాధ్యముకాదని తలంచునట్టి వారలనేకులు కలరు. వ్యాసులనేకులు కావున వ్యాసపదలాంఛనులైన అట్టి మహర్షులనేకులచేత కర్తృత్వము గావించబడియుండుననునది వారి అభిప్రాయము. ఐననూ కొంత పరిశీలన గావించదగినట్టిదే !
” భేదైరష్టాదశైర్ వ్యాసః పురాణం కృతవాన్ ప్రభుః ” అని కూర్మపురాణము (1.52.20) పేర్కొన్నది. పూర్వం బ్రహ్మప్రోక్తమై వేదరాశివలే ఒకే రాశీభూతముగానున్న పురాణమును వ్యాసమహర్షి 18 భాగములుగా గావించాడని కూర్మపురాణము పేర్కొన్నది. ఐతే వ్యాసమహర్షులు అను వారు ఇరువది ఎనమిది మంది యని పేర్లను తెలుపుతూ, 28 వ వ్యాసుడే కృష్ణద్వైపాయనుడని, పరాశరపుత్రుడైన ఈ మహర్షియే వేదవిభజననూ, పురాణవిభాగములను గావించాడని (1. 52. 9, 10) తెలిపియున్నది. దాదాపుగా పురాణములన్నింటిలో వ్యాసావతారములు వర్ణించబడినవి. లింగపురాణము ( 1.25. 124, 125) కూడ వ్యాసపరంపరను పేర్కొంటూ భగవదవతారముగా కృష్ణద్వైపాయనుని పేర్కొన్నది. కాని పురాణకర్తృత్వవిషయమున “ఇతిహాస పురాణాని భిద్యంతే కాలగౌరవాత్” అని ( 1.39.61) అనేకకల్పభేదములవలన పురాణములు విభిన్నములుగా మారును అని చెప్పుచూ, పురాణముల పేర్లతో పాటుు పురాణవిభాజకుల పేర్లను “ మన్వత్రి విష్ణు హారీత యాజ్ఞవల్క్యోశనోఽఙ్గిరాః , యమాపస్తంబసంవర్తాః కాత్యాయన బృహస్పతీ, పరాశర వ్యాస శంఖలిఖితా దక్షగౌతమౌ , శతాతపో వశిష్ఠశ్చ ఏవమాద్యైః సహస్రశః . “( 1.39.64-66) (“భిద్యంతే కాలగౌరవాత్”) అని కూడా పేర్కొన్నది. రాశీభూతమైన పురాణము అష్టాదశభేదములుగా విభజించబడినప్పుడు, అట్టి విభాజకులను అనగా కర్తలను గానే గ్రహించాలనే అభిప్రాయపడుతున్నా. ఇందుకుదాహరణ పులస్త్యమహర్షి వరమువలన, వశిష్ఠమహర్షి అనుగ్రహముచేత పరాశరమహర్షి విష్ణుపురాణమును వ్రాసెను.( “అథ తస్య పులస్త్యస్య, వశిష్ఠస్య చ ధీమతః, ప్రసాదాత్ వైష్ణవం చక్రే పురాణం వై పరాశరః .” ) అని లింగపురాణము(1.64.120, 121) న చెప్పబడుటయే కాక ఈ విషయము విష్ణుపురాణమున (1.1.12-31)కూడ పేర్కొనబడినది. భవిష్యపురాణమున లింగపురాణకర్త ’తండి మహర్షి’ యని పేర్కొనబడినది.

పురాణములు

అష్టాదశపురాణములనునది ప్రసిద్ధమే ! ఇవి మహాపురాణములు, ఉప పురాణములు అని రెండు విధములు. అష్టాదశపురాణల విషయములోనూ, ఉపపురాణాలవిషయములోనూ . అవి ఏవియను వాటి విషయములోనే తర్జనభర్జన ఉన్నది. “ మద్వయం భద్వయం చైవ బ్రత్రయం వచతుష్టయమ్ , అనాపలింగకూస్కాని పురాణాని పృథక్ పృథక్ .” అని దేవీ భాగవతం (పూర్వ.1. 3.2.) అని సంక్షిప్తముగా సంకేతాక్షరములద్వారా తెలిపిన ఈ శ్లోకము చాలా ప్రసిద్ధిని పొందినది. అవి ఏవనగా మద్వయం – మత్స్య, మార్కండేయములు , భద్వయం – భవిష్య, భాగవతములు, బ్రత్రయం – బ్రహ్మ, బ్రహ్మావర్త, బ్రహ్మవైవర్తములు, వచతుష్టయమ్- వాయు, వామన , విష్ణు, వరాహ పురాణములు, అ- అగ్ని, నా- నారద, ప – పద్మ, లిం – లింగ, గ – గరుడ, కూ- కూర్మ, స్కా- స్కంద పురాణములని తెలియవస్తున్నది.
కాని ఈ పురాణముల జాబితాను అన్ని పురాణములు అంగీకరించలేదు. అగ్నిపురాణము కూడ ఈ పురాణములశ్లోకసంఖ్యతో పాటు ఈ పురాణముల దానవిధానమును తత్ఫలితమును పేర్కొన్నది. మత్స్యపురాణమున ‘బ్రహ్మవైవర్తము ను బ్రహ్మకైవర్త’మని పాఠాంతరమున్నది. అదేవిధముగా భాగవత, శివ, లింగ,విష్ణు,స్కంద పురాణములందు వాయుపురాణము బదులుగా శివపురాణము అష్టాదశపురాణములలోనొకటిగా చెప్పబడినది. గరుడపురాణము(అధ్యా. 223) శివ వాయుపురాణములను రెండింటిని కూడ మహాపురాణములుగా వామనపురాణమును ఉపపురాణముగా పేర్కొన్నది. పద్మ పురాణము ‘పురాణములు భగవదంగముల’ని పేర్కొనుచూ, శివపురాణాన్ని వామహస్తముగా అభివర్ణించుటచే శివపురాణమును అంగీకరించినట్లైనది . కూర్మపురాణము అష్టాదశపురాణకర్తృత్వవిషయము నే పేర్కొ న్నది కాని పురాణములపేర్లను పేర్కొనలేదు. అంతేకాక వాయుపురాణ వ్రాతప్రతులలోని గ్రంథాంత గద్యములనేకములలో వాయుపురాణము ‘శివపరాహ్వయమ’నిచెప్పబడినట్లు లండన్, ఇండియా ఆఫీస్ సంస్కృత గ్రంథవిషయపట్టిక Vol. V లోన పేర్కొనబడినదని శ్రీ సన్నిధానం సూర్యనారాయణ శర్మగారు తన గ్రంథములో ప్రస్తావించినారు .
శివపురాణములలో విద్యేశ్వరసంహిత మొదలుకొని ఏడు సంహితలలో చివరిది వాయవీయ సంహిత. గ్రంథాంతమున “ఇతి శ్రీ శివపురాణే సప్తమ్యాం వాయవీయసంహితాయాం…” అని పేర్కొన బడినది. అందువలననే ఇదే వాయు పురాణమని తెల్పేవారున్నారు. ఇక ఈ పురాణాల ప్రస్తావనే లేని పురాణములు బ్రహ్మ, వామనాదిపురాణములు.
ఇట్లే భాగవతముగురించిన చర్చ కూడ కనబడుతున్నది. అష్టాదశపురాణములలో చేర్చబడినది శ్రీ మద్భాగవతమని కొని పురాణములందు, కాదు దేవిభాగవతమునకే అందు స్థానముకలదని మరికొన్ని పురాణములందు రెండువిధములైన సమర్థనములైన వాదములు కనబడుచున్నవి. శివపురాణము దేవీభాగవతమునే వీటిలోనొకటి గాచెప్పినది .అందువలన శివ, వాయు పురాణముల రెండింటి విషయముల లోనూ వాదములున్నవి. అదేవిధముగా భాగవతములు రెండింటిలోనూ నొకటి మహాపురాణములలో లెక్కించబడగా మరొకటి ఉపపురాణముగా లెక్కించబడినదని చెప్పవచ్చును. అదేవిధముగా ఉపపురాణాలవిషయమున కూడా అభిప్రాయభేదములు పురాణములలోనే కానవచ్చుచున్నవి. దాదాపుగా ముప్పది ఉపపురాణములు పేర్లు కనబడుతున్నవి.

పురాణలక్షణములు

పై పురాణములు స్థూలముగా పరిశీలించబడి లక్షణములు ఇట్లు చెప్పబడినవి. “సర్గశ్చ ప్రతిసర్గశ్చ వంశో మన్వంతరాణి చ , వంశానుచరితం చైవ పురాణం పంచలక్షణమ్.” అను పురాణలక్షణమునే చాలా పురాణములు అంగీకరించినవి. అంతే కాక కోశరాజమైన అమరకోశము కూడా ఈ లక్షణమునే సమర్థించినది.
కాని శ్రీమద్భాగవతము పంచలక్షణ విధానాన్నిఖండిస్తూ ..వీటితో పాటు మరొక ఐదు చేర్చి‘పురా ణము దశలక్షణాన్వితమై’నదని పేర్కొన్నది.అట్టి దశలక్షణములను ద్వితీయ స్కంధములో ఒకవిధముగాను, ద్వాదశస్కంధములోనూ కొద్ది మార్పుతో మరొకవిధానముగా చెప్పినది. ద్వితీయస్కంధములో –
“అత్ర సర్గో విసర్గశ్చ స్థానం పోషణమూతయః , మన్వన్తరేశానుకథా నిరోధో ముక్తిరాశ్రయః (2.10.1) ” అనియు మరొకచోట … “సర్గోఽస్యాథ విసర్గశ్చ వృత్తీ రక్షాంతరాణి చ, వంశో వంశానుచరితం సంస్థా హేతురపాశ్రయః .” ( 12.7.9)అను దశలక్షణములు చెప్పినది.

పురాణప్రతిపాద్య విషయములు

పై లక్షణాలు కల్గియున్నప్పటికినీ భక్తితత్త్వాన్ని, ఆధ్యాత్మికతాభావమును పెంపొందిచుటే ప్రధానలక్ష్యముగా కనబడును. ఐననూ చతుర్దశవిద్యలలో పురాణములు కూడ చేర్చబడుటవలన ఇవి అధ్యయనము గావించదగినవని అర్థమగుచున్నది. ఐనచో వీటి అధ్యయనము వలన భక్తి కథలే తప్ప ఏమి ప్రయోజనము అన్న అపోహ కలుగుతుంది. కాని అష్టాదశపురాణలను పరిశీలించినట్లైతే అట్తి అపోహలు తొలగి పోగలవు. పురాణాలు పఠితలను, శ్రోతలను కూడా అనేక శాస్త్రనిష్ణాతులను గావించుటలో సమర్థమగుచున్నవి. వీటిలో ధర్మ భక్తి నీతి శాస్త్రములు తమ ఆధిక్యమును చాటుకొన్ననూ, వేదార్థమును, వేదాంతసారమును, వేదాంగవిషయప్రాతినిధ్యమును వెళ్ళడించుచున్నవి.
ఇంకనూ గరుడ కూర్మాదులు పరలోక, జన్మాంతరాది విజ్ఞానమును తెలియజేస్తూ పాపభీతిని కలుగజేస్తూ, సత్కార్యాసక్తిని పెంపొందింపజేయుచున్నవి. భాగవతాదులు భక్తివైరాగ్యముల వైపు ఉన్ముఖుల గావింపజేయుచున్నవి. కర్మసిద్ధాన్తములనుపదేశించుటద్వారా కర్మాచరణాసక్తిని కలిగింపజేయుచున్నవి. ఈ విధముగా సనాతాన ఆర్యసంస్కృతికి పుట్టినిల్లగుచున్నవి. అంతే కాక అగ్నిపురాణాదులు ఛందోవ్యాకరణాలంకారాది శాస్త్రములకు వేదికయైనవి. వాటిపట్ల మక్కువను కలిగించుటలో తోడ్పడుచున్నవి. గరుడాది పురాణములు ఆయుర్వేదమునకు పెద్దపీఠ వేసి కేవలము మానవుల ఆరోగ్యమునకు సంబంధించినవే కాక, గో వృషభ మహిషాది పశు, అశ్వగజాది ప్రాణిసంబంధించిన వైద్యవిధానమును కూడా అందించుచున్నవి. విష్ణుపురాణాదులు జగదుత్పత్తి, సృష్టిక్రమము, కాలవిభజన, జ్యోతిష్య, గ్రహనక్షత్ర సముదాయముల గతులు, భౌగోళికరహస్యములను కూడ విశేషములను తెలియజేయుచున్నవి.కాశీ గయా, ప్రయాగ, కురుక్షేత్రాది పుణ్యక్షేత్రములవిశిష్టతను ప్రశంసించుతూ తత్తత్ క్షేత్రసందర్శనాసక్తులగావించుచున్నవి. ఆయాక్షేత్రచరిత్రలనే కాక సూర్య, చంద్ర వంశరాజుల చరిత్రలను తెలియజేయుచూ, గతకాలీనవైభవములను మహర్షుల త్యాగములను వివరించుచున్నవి. వేదద్రష్టలైన మహర్షుల బ్రహ్మర్షుల ముఖారవిందములనుండి నిసృతములైన అపౌరుషేయములగు వేదములకు సరళతరములైన వ్యాఖ్యానములను గావించుచున్నవి.
అన్నింటియందుకూడ తేలికయైన భాషతో, చిన్నచిన్న అనుష్టుబాది ఛందోవృత్తములద్వారా సరస వినోదకథలతో పాటు ఎన్నో విషయములనుకూడ ప్రతిపాదించినవై పురాణములు విజ్ఞానప్రదాయకములైనవి..
ఇట్లు పురాణములు అంతర్భాగములుగా అనేకవిషయములను ప్రతిపాదించుటలో చాలావరకు ఏకాభిప్రాయమును వ్యక్తీకరించినవైననూ, ఒక్కొక్కపురాణము తమదైన విశిష్టమార్గమును అవలంబిచుచూ ప్రశంసించబడుచున్నవి. కథలలో కూడా ఒక్కొక్కపురాణము తమ వైవిద్ధ్యాన్ని చూపినాయి.

Print Friendly
Sep 01

శ్రీ కృష్ణదేవరాయ వైభవం-5

రచన:-రాచవేల్పుల విజయభాస్కరరాజు

rayalu
విజయనగర రాజకోటలోకి అడుగు పెట్టిన నరసానాయకుడిని చక్రవర్తి రెండవ నరసింహరాయలు సాదరంగా ఆహ్వానించాడు. నగరంలోని అనేకమంది రాజప్రముఖులు, వాణిజ్యవేత్తలు, సామంతరాజులు, ప్రజలు, రాజోద్యోగులందరు కలసి ఎంతో గొప్పగా స్వాగతించారు. ఎవరికి తోచిన రీతిలో వారు గౌరవిస్తూ తమ తమ అభిమాన పూలవర్షం కురిపించారు. తనవారు, పరాయివారు అనే భేదం లేకుండా నరసానాయకుడికి ఇంత పెద్ద ఎత్తున ఆదరణ, సత్కారాలు లభించడంతో చక్రవర్తి నివ్వెరపోయాడు. తప్పు చేశానేమోనని మదనపడ్డాడు. ఇక ఎంతమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా వెనువెంటనే అన్ని కీలక పదవులను, అందుకు సంబంధించిన బాధ్యతలను, ఖజానాను తిరిగి నరసానాయకునికి అప్పజెప్పాడు.

కొద్దిరోజుల్లోనే పరిస్థితులు చక్కబడ్డాయి. పరిపాలన గాడిలో పడింది. నరసానాయకుడు తన పదవులను, అధికారాన్ని మరింత కట్టుదిట్టం చేసుకునే పనిలోబడ్డాడు. గతంలో తాను చక్రవర్తి బంధువులను నమ్మడం, వారికి కీలక పదవులు, బాధ్యతలు అప్పజెప్పడం మూలంగా కుట్రలు జరిగాయి. ఫలితంగా అప్పటి చక్రవర్తి తిమ్మభూపాలున్ని బలిగొన్నాయి.

నరసానాయకుడు గత పరిణామాలన్నింటినీ బేరీజు వేసుకొని ఈసారి అలా జరగకుండా, తన ఉనికిని, చక్రవర్తిని కాపాడుకునేందుకు సంస్కరణలు చేపట్టాడు. తనకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రులు, అతినమ్మకస్తులైన వీరాధివీరులను రాజకోటసంరక్షణకు నియమించాడు. కాలు కదిపినా, చీమ చిటుక్కుమన్నా తక్షణమే తనకు సమాచారమందేలా వేగులను నియమించాడు. వారి నియామకపు సంఖ్యను మరింతగా పెంచాడు. చక్రవర్తి రక్షణ నిమిత్తం ఎన్నో ఆంక్షలను విధించాడు. చక్రవర్తికి సంబంధించిన ప్రతి కదలిక తనకు తెలిసేలా ఏర్పాటు చేశాడు. అటు సామ్రాజ్యం నలుమూలలా, ఇటు కేంద్ర రాజధానిలో అడుగడుగునా తన మనుషులను నియమించాడు.

చక్రవర్తిని ఎవరు కలిసినా, ఏం మాట్లాడినా నరసానాయకుడికి తెలిసిపోయేది. సామంత రాజ్యాలనుండి, రాజ్య సరిహద్దుల వరకు ప్రతి చిన్న సంఘటన సైతం నరసానాయకునికి క్షణాల్లో చేరిపోయేది. దీంతో ఇటు సామంత రాజులు, అటు చక్రవర్తి అభద్రతా భావానికి గురవుతూ వచ్చారు. తమ తమ వ్యక్తిగత సమాచారం దగ్గరనుండి రాజరిక వ్యవహారాల వరకు తెలిసి పోతుండడంతో లోలోన రగిలి పోతూ వచ్చారు. ఈ విషయం చక్రవర్తికి కంటగింపుగా మారినప్పటికీ గత సంఘటనల ప్రభావం రీత్యా చేసేదేమీ లేక మిన్నకుండిపోయాడు. ఈ నేపథ్యంలో విజయనగరంలో జరుగుతున్న పరిణామాలను ఇరుగు, పొరుగు రాజ్యాల వారు పసిగట్టారు. విజయనగరంపై దాడి చేస్తే సామంత ప్రభువులు కేంద్ర సైన్యానికి సహకరించరని గ్రహించారు. ఏ క్షణమైనా దాడి చేసేందుకు అదను కోసం కాచుక్కూర్చున్నారు. నరసానాయకునిపై అసంతృప్తితో ఉన్న సామంత రాజులు ఒక్కరొక్కరిగా బయట పడుతూ వచ్చారు. క్రీ. శ. 1495 నాటికి అనేకమంది సామంతులు ఎదురు తిరిగారు. విజయనగరానికి లోబడి తాము కప్పం కట్టేది లేదన్నారు. ఇకనుండి తాము స్వతంత్ర ప్రభువులుగా చలామణి అవుతామని తేల్చి చెప్పారు. అవసరమైతే విజయనగరంతో తాడో, పేడో తేల్చుకునేందుకు తామంతా సిద్దమని ప్రకటించారు.

ఇలాంటి అవకాశం కోసమే ఎదురు చూస్తున్న గజపతి రాజులు క్రీ. శ. 1496 సంవత్సరంలో విజయనగర భూభాగాలపైకి దండెత్తి వచ్చారు. కళింగ రాజ్యం నుండి ప్రతాపరుద్ర గజపతి తరలి వచ్చి ఒక్కటొక్కటిగా విజయనగర సామంత రాజ్యాలను ఆక్రమించుకుంటూ చాలా దూకుడుగా కావేరి నది పర్యంతం ముందుకు కొనసాగాడు.

పరిస్థితి విషమించడంతో గజపతిని ఎదుర్కొనేందుకు సైన్యాన్ని సమాయత్తం చేశాడు నరసానాయకుడు. ఉన్నఫలంగా ఆఘమేఘాలపై తరలి రావాలంటూ కందనవోలు, గండికోట, తుళునాడు, సిద్దవటం, గుత్తి, రాయదుర్గం, మడకశిర, పెనుగొండ, ఆదవాని, తదితర దుర్గాల సైన్యాలను ఆదేశించాడు. యుద్ధ ప్రణాళికా రచనలో మెరికల్లాంటి సాహస వీరులను ఏరికూర్చాడు. వెనువెంటనే గజపతి సైన్యంపై విరుచుకు పడ్డాడు. భయంకర యుద్ధం జరిగింది. గజపతి సైన్యం తునాతునకలైంది. గజపతి రాజ్యానికి వెన్నెముకలాంటి వీరులు ప్రాణాలు కోల్పోయారు. ఫలితంగా గజపతి వెన్నుజూపి పారిపోవడం మొదలెట్టాడు. వెన్నంటిన నరసానాయకుడు విజయనగర భూభాగాలను తిరిగి వశపర్చుకున్నాడు. దీంతో బుద్ధి వచ్చిన గజపతిరాజు నరసానాయకుడున్నంత వరకు విజయనగర భూభాగాలవైపు కన్నెత్తి చూడలేదు.

గజపతిని ఓడించిన నరసా నాయకుడు రాజధానికి తిరిగి చేరుకోలేదు. అంతటితో ఆగక మరింత సైన్యాన్ని సమీకరించుకున్నాడు. ఎదురు తిరిగిన సామంత ప్రభువుల భరతం పట్టేందుకు కోపంతో రగిలి పోయాడు. ఆ కోపానికి తగిన కారణం గతంలో జరిగిన సంఘటనలే.

క్రీ. శ. 1463 లో నరసానాయకుడు సాళువ నరసింహరాయల వద్ద ప్రధాన సైన్యాధ్యక్షునిగా పని చేస్తున్న రోజులవి. అప్పట్లో కావేరినది దక్షిణభాగంలోని పాలెగాళ్ళు విజయనగర చక్రవర్తికి ఎదురు తిరిగి స్వతంత్ర ప్రభువులుగా చలామణి అవుతూ వచ్చారు. ఆ సమయంలో సాళువ నరసింహుడు చక్రవర్తి తరపున యావత్ రాజ్య మంత్రాంగం నడుపుతూ రాజ్య వ్యవహారాల్లో తలమునకలై ఉన్నాడు. అందువల్ల వీరి ఆటలను కట్టించేందుకు నరసింహరాయలకు తగిన సమయం లేకపోయింది. అయితే ఈశ్వరనాయకుడు, నరసానాయకుడులిద్దరూ ఆ పాలెగాళ్ళ పట్ల ఆగ్రహం చెందారు. ప్రతీకారం తీర్చుకుందామంటూ నరసింహరాయల అనుమతి కోరారు. కానీ రాయలు అనుమతి నొసంగలేదు. అప్పటినుండి ఎదురు చూస్తూ ఏదో ఒక రోజు వారి పీచమణచాలనుకున్నాడు నరసానాయకుడు. ఎప్పటినుండో లోలోపల కుతకుతలాడుతున్న నరసానాయకునికి ఆ అవకాశం ఇప్పుడు వచ్చింది.

తూర్పు సముద్రతీరం వరకు గల రాజ్యాలను వశపర్చుకున్నాక, దక్షిణ భాగానికి తరలి పోయి ముందుగా చోళ రాజుపై యుద్ధం ప్రకటించాడు. చోళ రాజును ఓడించాక తిరుచునాపల్లి పాలకుడు కోనేటి రాజును అతి సునాయాసంగా జయించాడు. అనంతరం మధురపై దాడి చేశాడు. మధుర పాలకుడైన మానవ భూషణుడిని అణచివేశాడు. అక్కడినుండి నేరుగా పాండ్య రాజ్యంపై దండెత్తి ఆ రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. ఉమ్మత్తూరు, శివసముద్రం, శ్రీరంగ పట్నంలపై దాడి చేసేందుకు ముందుకు కదిలాడు. ఎక్కడా ఓటమి లేక పోవడంతో సైన్యంలో ఉత్సాహం పొంగిపొర్లింది. పైగా తమ సైన్యాధ్యక్షునితో పాటు సైన్యానికి కూడా ఉమ్మత్తూరు, శ్రీరంగ పట్నం, శివసముద్రం సామంతులపై ఆగ్రహం ఆకాశాన్నంటింది. ఈ క్షణంలో ఎదురైతే ఆ ముగ్గురు సామంతరాజులను తెగ నరకుతామంటూ నరసానాయకునికి భరోసా ఇచ్చి ఉత్సాహం నూరిపోస్తున్నారు. వారి ఉత్సాహం చూసిన నరసానాయకునికి కూడా ఎక్కడ లేని ధైర్యం వచ్చింది.

ఈలోగా కావేరి నది వద్దకు సైన్యం చేరుకుంది. నదిలో వరద నీరు పొంగి పొర్లుతోంది. దీంతో నది దాటడం సైన్యానికి దాదాపు అసంభవంగా మారింది. దీంతో విజయనగర సైన్యం ఉత్సాహంపై కావేరి నది నీళ్ళు చల్లినట్లయింది. కొద్దిమంది సైన్యం నదిలో నీళ్ళు తగ్గే వరకు వేచి చూద్దామన్నారు. నరసానాయకునికి సైతం ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఈలోగా ప్రముఖ దండనాయకులు, మంత్రులు నదీ పరివాహక ప్రాంతం వెంట ముందుకు సాగి ఎక్కడైనా నది దాటేందుకు వీలు చిక్కుతుందేమోనంటూ పరిశీలించారు. ఊహూ… అలాంటిదేమీ కుదరలేదు.

అప్పుడు కొందరు మంత్రులు, ప్రధాన దండనాయకులు ఓ ప్రతిపాదనతో నరసానాయకుని ముందుకు వచ్చారు. నది ఇరుకుగా ఉన్న ప్రాంతంలో పెద్ద పెద్ద బండరాళ్ళను అడ్డుగా నిలిపి ఆనకట్ట కట్టి నది ఆవలికి దాటి పోదామంటూ విన్నవించారు. నరసానాయకుడ్ని వెంట తీసుకుని తాము పరిశీలించిన ప్రదేశాన్ని చూపించారు. ఆనకట్ట కట్టేందుకు గల అవకాశాలను, అక్కడ లభించే పెద్ద పెద్ద బండరాళ్ళను, పుష్కలంగా అందుబాటులో ఉన్న మొరుసుమట్టిని చూపించారు. అన్నీ పరిశీలించిన నరసానాయకునికి ఈ ప్రతిపాదన ఎంతగానో నచ్చింది. ఆ వెంటనే ఆనకట్ట నిర్మాణ పనులకు శ్రీకారం చుట్టారు. ఏనుగుల ద్వారా పెద్ద పెద్ద బండరాళ్ళను కావేరినది నీటి ఉధృతికి అడ్డుగా నిలిపారు. మొరుసుమట్టి పేర్చి చావుబ్రతుకులతో ఆనకట్ట నిర్మిస్తున్నారు.

ఇదిలా ఉండగా నరసానాయకుడు పెద్ద సైన్యంతో తరలి వచ్చి కావేరినదికి అడ్డుగా ఆనకట్ట నిర్మిస్తున్నాడనీ, ఇక కొద్ది రోజుల్లో ఉమ్మత్తూరు, శ్రీరంగ పట్నం, శివసముద్రంలపై ముట్టడి తప్పదంటూ ఆ ముగ్గురు సామంత ప్రభువులకు వేగులు సమాచారమందించారు. వెనువెంటనే వారు కోటలోకి ఆహార పదార్థాలు చేర్చుకుని ముందు జాగ్రత్తలు తీసుకున్నారు. ఏ క్షణంలో యుద్ధం వచ్చినా ఎదుర్కొనేందుకు తమ సైన్యాన్ని, ప్రజలను అప్రమత్తం చేశారు. ఆ ముగ్గురు ప్రభువులు తమ తమ కోటల పరిరక్షణకు సాహస వీరులైన కొద్దిమంది సైన్యాన్నుంచి, మిగిలిన సైన్యాన్ని మూకుమ్మడిగా సమన్వయ పరచి యుద్ధ క్షేత్రానికి తరలించారు.

అక్కడి విషయం అలా ఉంటే ఇక్కడ విజయనగర సైన్యం ఆనకట్ట నిర్మాణ పనులను చకాచకా పూర్తి చేసేశారు. తక్షణమే నదిని దాటి ఏనుగులు, గుర్రాలతో సహా ఆవలి ఒడ్డుకు చేరుకున్నారు. ఇరుపక్షాలు శ్రీరంగపట్నం వద్ద తలపడ్డాయి. భీకరయుద్ధం జరిగింది. విజయనగర సైన్యం యుద్ధ వ్యూహాలు, ఎత్తులు, పై ఎత్తుల ధాటికి శతృసైన్యం ఎన్నో రోజులు నిలబడలేక పోయింది. అచిర కాలంలోనే ముగ్గురు శతృవుల ఉమ్మడి సైన్యం చిత్తు చిత్తుగా ఓడిపోయింది. శ్రీరంగపట్నం దుర్గాధిపతి హోయస్సణేంద్రుడు నరసానాయకునికి బందీగా చిక్కాడు. అనంతరం శివసముద్రం, ఉమ్మాత్తూరు స్వాధీనమయ్యాయి. ఈ దండయాత్రలో భాగంగా తిరుచ్చి, తంజావూరు, చోళ మండలం, చేర, మధురై, శ్రీరంగపట్నం, గోకర్ణం, శివసముద్రం, ఉమ్మాత్తూరు, కేప్ కామెరిన్ లను నరసానాయకుడు విజయనగరంలో కలిపేశాడు.

యుద్ధంలో విజయం లభిస్తే రామేశ్వరం వస్తానని నరసానాయకుడు రామేశ్వర స్వామికి మ్రొక్కుకున్నాడు. ఆదవాని దుర్గాధిపతి కాచప్ప నాయకుని కుమారుడు చిన్న కాచప్ప నాయకుడు నరసానాయకునితో ఎంతో సన్నిహితంగా మెలిగేవాడు. ఆ కారణంగా రాయదుర్గం పరిధిలోని అగళి స్థల పరిపాలకునిగా చిన్న కాచప్ప నాయకున్ని నియమించాడు నరసానాయకుడు. రామేశ్వరం వెళ్ళే క్రమంలో చిన్న కాచప్పను వెంటనిడుకొని వెళ్ళాడు. అక్కడికి వెళ్ళాక నరసానాయకుని ఆజ్ఞ మేరకు రామేశ్వర స్వామి సన్నిధిలో ఒక దాన శాసనం ప్రకటించాడు. అగళి శంకరేశ్వర స్వామి అంగరంగ వైభోగాలకు, నిత్యధూప, దీప నైవేద్యాలకు అగళి స్థల పరిధిలోని పినగానహళ్ళి అనే గ్రామాన్ని చిన్న కాచప్ప నాయకుడు దానంగా ఇచ్చాడు. ఆ వెంటనే గ్రామానికి ఇమ్మడి కాచాపురం అంటూ నామకరణం చేశాడు. అయితే ఈ దానాన్ని అగళి స్వామి సన్నిధిలో కూడా ప్రకటించి ఆ మేరకు అక్కడ కూడా శాసనం వేయించాలంటూ నరసానాయకుడు ఆదేశించాడు.

రామేశ్వరం నుండి తిరిగి వచ్చిన కాచప్ప నాయకుడు శాలివాహన శకం 1419 పింగళి నామ సంవత్సరం, చైత్ర మాసం శుక్ల పక్షం నవమి, శనివారం రోజున శాసనం వేయించాడు. (క్రీ.శ. 1497 వ సంవత్సరం ఏప్రిల్ నెల 17వ తేదీ శనివారం రోజు) నరసానాయకునితో పాటు రామేశ్వరం వెళ్ళి వచ్చిన చిన్న కాచప్ప నాయకునికి నరసానాయకుని గుణగణాలు,నిజాయితీ ఎంతగానో నచ్చాయి. విజయనగర రాజ్యానికి ప్రస్తుత చక్రవర్తి నామమాత్రమైనందున రాజధానిలో కూర్చుని సకల భోగభాగ్యాలు అనుభవించక ఇలా ప్రాణాలకు తెగించి శతృ రాజులతో యుద్ధం చెస్తూ నిజమైన నమ్మినబంటులా వ్యవహరిస్తున్న నరసానాయకుని నిజాయితీ పట్ల కాచప్ప ముగ్దుడయ్యాడు. తాను కూడా ప్రభు భక్తికి మారు పేరులా నిజాయితీగా, నిక్కచ్చితంగా వ్యవహరిస్తానంటూ రామేశ్వర స్వామి సన్నిధిలో వాగ్దానం చేశాడు. యుద్ధభూమినుండి, రామేశ్వరం నుండి తిరిగి వచ్చిన నరసానాయకుడు రాజధాని చేరుకున్నాడు.

అదిగో ఇదిగో అనే లోగానే క్రీ. శ. 1498 లో పోర్చుగీసు దేశ నావికుడు వాస్కోడగామా కాలికట్ చేరుకున్నాడు. విదేశీ వాణిజ్యం వల్ల అధిక సంపదను సొమ్ము చేసుకోవచ్చనీ మొదట వీరి రాకను అనుమతించాడు నరసానాయకుడు. కాగా కాలికట్ రాజు జామెరిన్ తో మొదట స్నేహం కొనసాగినప్పటికీ ఆ తర్వాత పోర్చుగీసులు గర్వం తలకెక్కి విభేదించారు. దీంతో వాణిజ్య అనుమతులు రద్దయ్యాయి. ఫలితంగా వాస్కోడగామా వెనుదిరిగి వెళ్ళి తిరిగి క్రీ. శ. 1502 లో వచ్చాడు. వచ్చీరావడంతోనే కాలికట్ నగరంపై ఫిరంగులతో దాడి చేశాడు. రేవులో దిగి అక్కడ దొరికిన 800 మంది మత్స్యకారులను చంపేశాడు. ఆ వెంటనే క్రీ. శ. 1503 లో తమ రక్షణ కోసం కాలికట్ లో ఓ కోటను కట్టుకున్నాడు. కొచ్చిన్ రాజు సహకారంతో అక్కడ ఓ ఫ్యాక్టరీ కట్టుకున్నాడు. పోర్చుగీసు వారికి ఆశ్రయం ఇచ్చినందువల్ల కాలికట్ రాజు కొచ్చిన్ రాజుపై ఆగ్రహించి నిరంతర యుద్ధాలకు పాల్పడ్డాడు. పోర్చుగీసుల నుండి ఫిరంగుల సాంకేతిక పరిజ్ఞానం సంపాదించుకునేందుకు గాను నరసానాయకుడు ఈ విషయంలో మౌనం వహించాడు.

ఎన్నెన్నో యుద్ధాలలో తన నైపుణ్యాన్ని ప్రదర్శించి అటు సాళువ నరసింహరాయలకు, ఇటు రెండవ నరసింహరాయలకు విజయ పరంపరను అందించిన నరసానాయకుడు సాళువ నరసింహరాయల చివరి కోరికను నేరవేర్చలేక పోయాడు. కొండవీడు, ఉదయగిరి, రాయచూరు, ముద్గల్లు దుర్గాలను ఆక్రమించలేకపోయాడు. రాజ్యాన్ని పూర్తిస్థాయిలో విస్తరించ లేకపోయినప్పటికీ శతృవులను విజయనగర భూభాగాల్లో కాలుమోపనియ్యలేదు. రెండవ నరసింహ రాయల పట్ల కఠినమైన ఆంక్షలు విధించినప్పటికీ అక్కడ ఆయన స్వార్థం ఎక్కడా కనబడదు. ఎప్పటికప్పుడు తన చక్రవర్తిని అంత: కలహాల నుండి కాపాడాలన్న తాపత్రయమే తప్ప మరో స్వార్థం లేదు. సామ్రాజ్య పరిరక్షణకు ప్రాణాలు తెగించి పోరాడాడే కానీ విలాసవంతమైన జీవితం గడపలేదు.
ఈ నేపథ్యంలో క్రీ.శ. 1503 లో నరసానాయకుడు తీవ్ర అశ్వస్థతకు గురయ్యాడు. ఆరోగ్యం బాగా క్షీణించింది. రాజవైద్యులు తమ శక్తి మేరకు వైద్యం అందిస్తున్నారు. ఎందరెందరో ప్రముఖులు, సామంతులు నరసానాయకుని ఆరోగ్యం కుదుట పడాలని దేవుడ్ని ప్రార్థించారు. దేవుళ్ళకు మాన్యాలిచ్చి ప్రాణాలు కాపాడాలంటూ వేడుకున్నారు. అలాంటి వారిలో కర్నూల్ జిల్లా పాణ్యం పాలెగాడు ఒకరు, బొక్కసం దేవప్ప నాయకుని కుమారుడు హోనప్ప నాయకుడు పాణికేశ్వర గ్రామాన్ని దేవునికి మాన్యంగా ఇచ్చి నరసానాయకున్ని కాపాడమంటూ వేడుకున్నాడు. వీరందరి ప్రార్థనలు నరసానాయకున్ని రక్షించలేక పోయాయి. క్రీ.శ. 1503 సంవత్సరంలో సెప్టంబరు 17వ తేదీ అనంతరం నరసానాయకుడు కన్నుమూశాడు.

(ఇంకా ఉంది)

Print Friendly
Sep 01

ముదనష్టపు మధుమేహము

రచన: శ్రీనివాస భరద్వాజ్ కిషోర్

Diabetic patient measuring glucose level blood test using ultra mini glucometer and small drop of blood from finger and test strips isolated on a white background. Device shows normal blood-level

Diabetic patient measuring glucose level blood test using ultra mini glucometer and small drop of blood from finger and test strips isolated on a white background. Device shows normal blood-level

ఎక్కువ చపలత్వముతో
చిక్కినవన్నిటిని తినగ జీవితమంతా
చక్కెర చూడగ మెల్లగ
చిక్కును రుధిరమ్మునందు చేదునిజమిదే

బియ్యం ముతకది తిన్నా
తియ్యదనము వైపు ముఖము తిప్పకయున్నా
నెయ్యన్నా వలదన్నా
కయ్యబడుతు ఉడకబెట్టి కాయలె తిన్నా

ముదనష్టపు రోగమ్మది
వదలదు మనలను సుళువుగ వచ్చిందంటే
మదికెంతో క్షోభకలుగు
పదిరకముల మందులుతిను బతుకైపోవున్

పట్టినచో మధుమేహము
పుట్టగనే కర్మగాలి పూరువ జన్మన్
తిట్టుకొనుచు ఇనుసులినును
గట్టిగ గుచ్చేసుకొనుచు గడిపేయవలెన్

తగ్గించవలయు కార్బులు
పగ్గము వేయగవలయును బైటతినుటకున్
నిగ్గడియౌ వ్యాయామపు
అగ్గి కలిగియుండవలయు నది నిజమెరుగన్

మక్కువతో ప్రతిరోజూ
ఎక్కిన నడిపించు యంత్ర మెడతెగకుండా
చక్కబడేనారోగ్యము
తక్కువగయ్యేను బరువు తగ్గును షుగరున్

చక్కని యీ మాటలు మది
కెక్కకపోతే మరియిక యేడువవలయున్
చిక్కితివిక రారాయని
చక్కెర తన మహిమజూపు చంపును మనలన్

Print Friendly
Sep 01

నందోరాజాభవిష్యతి

రచన: డా. ఇందిరా గుమ్ములూరి

NandorajaBhavishyati

పురాణ వైరగ్రంధమాలలో ఇది నాలుగవది. దీని రచనకాలం 1960. విశ్వనాధవారు దీనిని ఆశువుగా చెపుతుంటే శ్రీ జువ్వాడి గౌతమరావుగారు లిపిబద్ధం చేసేరు.

మగధరాజ్యం శిశునాగవంశం నుండి నందవంశ పరం ఎట్లయిందో నిరూపించే రచన “నందోరాజాభవిష్యతి” అనే నవల. పురాణాల ప్రకారం, చరిత్ర ప్రకారం కూడా శిశునాగులు పదిమంది. వీరు మగధని మూడువందల అరవై ఏళ్ళు పాలించారు. మౌర్యవంశపు రాజులు వరుసగా చంద్రగుప్తుడు, భద్రపారుడు, అశోకుడు, కుణాలుడు, దశరధుడు, ఇంద్రపాలితుడు, హర్షవర్ధనుడు, శాలిశూకుడు, సోమశర్మ, శతధనువు, బృహద్రధుడు అనేవారు. ఈ రాజులు 316 ఏళ్ళు మగధనేలుతారని విష్ణుపురాణం చెబుతోంది.

క్రీస్తుకు పూర్వం పదహారు వందల ముప్పైనాలుగవ సంవత్సరాన భారతదేశాన్నేలుతున్న సర్వక్షత్రియులను సంహరించి, నందుడు మగధదేశానికి రాజయాడు. ఈతడు మాగధుల నేలిన శిశునాగవంశపు రాజులలో చివరి వాడైనా మహానందికి జన్మించిన కుమారుడు. ఈ నందుడు శూద్రాపత్యమని పెక్కు పురాణాలు పేర్కొన్నాయి.

మహానందుడు మగధదేశానికి చక్రవర్తి. శిశునాగవంశజుడు. భారతదేశంలో మగధకున్న ప్రాముఖ్యం కారణంగా వాడు ఆర్యావర్తాన్ని పాలిస్తున్న మిగిలిన క్షత్రియరాజులు మహానందిని చక్రవర్తిగ అంగీకరించారు. అతని సేనాని ఉత్తుంగభుజుడు. తనకు తానై పిపీలికాలను భస్మీపటలం గావించే దావాగ్నిలాంటివాడు. అకారణంగా మారణహోమం కావించే నైజం గలవాడు. ఈ మహానందునికి ముగ్గురు కుమారులు. అందులో మొదటివాడు యువరాజు కాలాశోకుడు. ఉత్తుంగభుజుడు అగ్ని అయితే కాలాశోకుడు నెయ్యి వంటివాడు. మిగిలిన ఇద్దరు కుమారులు రిపుంజయ విధుపారులు నిత్యం కామం మత్తులో మునిగి తేలే నిర్వ్యాపారులు. మహానందునికి క్షత్రియాపత్యమే కాక శూద్రపత్యం కూడా ఉన్నది. అతడు కూడా “నంద” నాముడే. నాటి క్షత్రియ ప్రముఖులితనిని క్షత్రియునిగా పరిగణించకపోయిన కారణంగా ఈతడు శూద్రుడే కావలసి వచ్చింది.

రాజ్యం పేరుకే మహానందునిది. పాలనా వ్యవహారాన్నంతా సేనాపతియైన ఉత్తుంగభుజుని పాహాయ్యంతో కాలాశోకుడే నిర్వహిస్తున్నాడు. బ్రాహ్మాణాధిపత్యం చేత ఇతర వర్ణాలు అధ: కృతాలౌతున్నాయని భావించిన బౌద్ధప్రజలు బ్రాహ్మణ నిర్మూలన చేయ ఉద్యుక్తులయ్యారు. ఈ సంధర్భంలో బ్రాహ్మణపక్షమేతర వర్ణస్థులు కూడా బాధితులు కాసాగేరు. అగ్రవర్ణ నిర్మూలనగా ప్రారంభమయిన ఈ అకృత్యాలు సర్వవర్ణ, సర్వప్రజాబాధకంగా పరిణమించాయి. కాలాశోక, ఉత్తుంగభుజులు దేశంలో నాడున్న పరిస్టితిని తమకనుకూలంగా మలచుకొని ప్రజలందరినీ పీడింపసాగేరు. వీరిద్దరిచే తిరస్కృతుడైన నందుడు, వీరిచేత పీడితులైన ప్రజలు ఒక పక్షం కాగా కాలాశోక, ఉత్తుంగభుజులు వేరొక పక్షం అయ్యారు.

సర్వక్షత్రియరాజ సమావేశ మగధలో ఏర్పాటు కాగా ఇక్ష్వాక, పాంచాల, హైహయ, శూరసేన, మైథిలీ, కౌశంబి రాజ్యాధిపతులందరూ అందులో సమావేశమయ్యారు. కౌశాంబి ప్రభువైన క్షేమకుడు ఉగ్రవాదులైన బ్రాహ్మణులను మాత్రం శిక్షించాలని ప్రతిపాదించగా, మిగిలిన రాజులందరూ బ్రాహ్మణ వధను నిర్ధంద్వంగా అంగీకరించారు. ఈ సభకు క్షత్రియేతరులెవ్వరూ ఆహ్వానితులు కారు. మహారాజు మహానందుని అనుమతిని తీసుకొని కాలాశోక ఉత్తుంగభుజులు నందుని సభాప్రవేశాన్నీ నిరోధించారు. కుపితుడైన నందుడు తాను ప్రజాపక్షమవలంభించి సర్వక్షత్రియ నిర్మూలన తన ధ్యేయమని శపధం గావించి, కోటను దాటేడు. క్షత్రియ సంహారానికి ఇదే బీజమయింది.

నాడు మాహిష్మతీపురాన్ని ప్రసేనజిత్తు పాలిస్తున్నాడు. ఇతడు హైహయ వంశీయుడు. పురాణకాలంలో మాహిష్మతీపురాన్నేలిన కార్తవీర్యార్జునునిగా పరశుధారులై కట్టెలు కొట్టుకొని జీవించమని ఆజ్ఞాపించాడు. రాజశాసనం మేరకు నాటినుండి రాజ్యంలో బ్రాహ్మణులందరు పరశురాములైనారు. ఆ విధంగా పరశుధారులైన బ్రాహ్మణులని హైహాయుడు పీడిస్తుండగా, ఇది బ్రాహ్మణేతరులకి కూడా జుగుప్స కలిగించింది. చివరకు ఒక బ్రాజ్మణ యువకుని పరశువు వల్ల హైహాయార్జునుడు మరణించాడు. ఆ బ్రాహ్మణ యువకుడు బ్రాహ్మణుడో లేక చద్మవేషధారో ఏ దేశమ్నుండి వచ్చాడో, ఏ దేశానికి వెళ్ళాడో తెలియకుండా అదృశ్యుడౌతాడు.

కౌశంబి రాజయిన క్షేమకుని కుమారుడు విరమిత్రుడు. సకల రాజన్యుల పట్ల ప్రత్యయమున్న కారణాన క్షేమకుడు బౌద్ధుడు కాకపోయినా బౌద్ధమతానుయాయులైన క్షత్రియులతని పట్ల ఉపేక్షితులు. నిరమిత్రుడు గదాయుద్ధ ప్రవీణుడు. తాను బౌద్ధుడై కూడ, తన్ను తాను బలరామ దుర్యోధనులతో పోల్చుకొని, తన వద్దనున్న విద్యను పెక్కుమందికి నేర్చాడు. తన శిష్యులలో ఒకానొక ఆటవికుడు ఈతని గురుత్వాన్ని నిరసించగా, ఆతనిపై యుద్ధానికి వెళ్ళి, అచట ఒక గధాధరుని గదాఘతానికి గురై మరణిస్తాడు. కుమారుని మరణవార్త విన్న మరుక్షణం క్షేమకుడు ప్రాణాలు వదిలివేస్తాడు.

సుదామ, విపాశ, గోకులి, శత్రుడు, వితప్తా నదులు పంచసింధువుగ ప్రసిద్ధం. పాంచాల, బాహ్లిక, కేకయ, ముద్ర, రోహిత దేశాలు దీని పరివర్తిత భూభాగాలు. ఈ రాజ్యాలలో పాంచాలదేశానికి అధిక ప్రాధాన్యం. బాహ్లికదేశంలో నీలగిరి పట్టణవాసియైన వంశధరుడనే సామాన్య క్షత్రియుడు పాంచాలాధిపతినని చెప్పుకొనసాగేడు. విపాశానదీ తీరాన ఒకానొక మహావీరుని పాహాయ్యంతో ఈతని రాజ్యం నడుస్తోంది. పాంచాల ప్రభువు వద్దకు వంశధరుడు రాయబారానికేగి, అతనిచే తృణీకృతుడై కోటకు సేనతో తరలి వస్తాడు. వంశధరుని బదులు ఒక ప్రచ్చన్న వేషధారి పాంచాలరాజుని తులాయుద్ధంలో సమ్హరిస్తాడు. వంశధరుడు పాంచాలదేశానికి రాజవుతాడు.

ఉశీనరుడు విదేహరాజు, వేదవేదాంగవేత్త, ఒకానొక వృద్ధ బ్రాహ్మణుడు యజ్ఞం చేయ సంకల్పించి తన్నిర్వహణార్ధం కోసలకి విచ్చేయవలసిందిగా ఉశీవరుని పార్ధిస్తాడు. కోసల బలవంతమైన రాజ్యం. కోసలరాజు సుమిత్రుడు బౌద్ధుడు. ఆ కారణంగా కోసలలో బౌద్ధం బాగా పాతుకొనిపోయింది. కోసలలో యజ్ఞం జరుగుతున్నందువల్ల యజ్ఞాన్ని నాశనం చేసే ఉద్దేశ్యంతో అక్కడకు చేరిన బౌద్ధశ్రమణుకులు కొందరు ఉశీనరుని కుతర్కాలతో వేధించి, వాదిస్తారు. చివరకు బౌద్ధులకు, వైదికులకు జరిగిన కాష్టవాదం శ్రుతిమించి, గుడుసులాటగా పరిణమించి, ఆ తొక్కిసలాటలో భల్లాట, విదేహరాజులు ససైన్యంగా హతులౌతారు. కోసలరాజు సుమిత్రుడు ఈ మూడు దేశాలను ఆక్రమిస్తాడు.

ఏకలింగ శూరసేన కాలక దేశాలు నాడు పెద్ద జలపాతాలున్న దేశాలు. ఆ దేశపు రాజులు, తత్ప్రాంతీయ క్షత్రియులు ఆ జలపాతాల వెంబడి దూకి, పైకి వచ్చేట్లు ఒక జలక్రీడా మహోత్సవాన్ని ఏర్పాటు చేస్తారు. ఈ ఉత్సవానికి లోకోత్తర సౌందర్యవతియైన ఒక పదునారేండ్ల బాలిక పణంగా, ఆమెతో సమంగా భృగుపాతం చేసి, ఎవరు ఈదుకొని వస్తారో వారినామె వరించేటట్లు పందెం నిర్ణీతమవుతుంది. నిర్ణీత దినాన రాకుమారులతో పాటు ఆమె కూడా జలపాతంలో దూకింది. ఎందరు పైకి వచ్చారో, ఎందరు ఒడ్డుకి చేరారో లెక్కపెట్టతానికి ఎవ్వరూ మిగలలేదు. ఆ స్త్రీ ఎవరో, ఏమయిందో దేవరహస్యం. ఈ విధంగా ఒక పధకంతో ఆ ప్రదేశమందలి సర్వ క్షత్రియులు విహతమయ్యారు. ఈ విధంగా రాజ్యం విక్షత్రియం గావించిన అదృశ్యవ్యక్తి నందుడే. రాక్షసుని రాజనీతి ఈ క్షత్రియ సమ్హారాన్ని వెనుకనుండి నడిపించింది.

కోసలరాజు సుమిత్రుడు విదేహ భల్లాట రాజ్యాలనాక్రమించిన పిమ్మట మగధ రాజ్యానికి చేరువగా ఉన్న కారణాన కోసల మగధకి పక్కలొ బల్లెం అయింది. చక్రవర్తియైన మహానందుని ప్రోద్బలంతో కాలాశోకుడు అయిష్టంగానే రాక్షసుని పిలిపించి, ఆతని బుద్ధి విశారదతకు, వాక్చమకృతికి, రాజనీతిజ్ఞతకు, గంభీరకంఠ నినాదానికి ఆశ్చర్యపడి, సుమిత్రుని వద్దకు రాయబారానికి పంపుతాడు. సుమిత్రుడు రాక్షసుని రాయబారాన్ని ఏకాంతంలో విని, వానిని సమ్హరింప ఉద్యుకుడై అది అంత తేలిక కాదని గ్రహించి, వానిని వెనుకకి పంపివేస్తాడు.

మగధరాజ్యం బౌద్ధులకాటపట్టు. వాటి బౌద్ధులు సంఘనియమాచరణం కారణంగా రెండు వర్ణాలుగా చీలిపోయారు. పిటకాలను యధాతధంగా గ్రహించిన వారు స్థవిర వాదులని, అజాతశత్రుని మంత్రియైన వస్సకారుని సప్తనియమపాలనను ఆచరించే వారిని వజ్జి భిక్షువులని అంటారు. గిరివ్రజపురంలో ఈ వివాదాలపై బౌద్ధభిక్షువుల సమావేశం జరుగుతుండగా రాజుగా కాలాశోకుని తీర్పు మాత్రం మిగిలివుంది. ఈ బౌద్ధసంఘం సమావేశం ఒక చారిత్రక సంఘటన.

కాలాశోకుడు తన సేనాని ఉత్తుంగభుజుని చేతిలో కీలుబొమ్మై దేశంలో జరిగే అరాచకాలు తెలుసుకోలేని స్థితిలో ఉంటాడు. తన సోదరులలో ఒకడైన రిపుంజయుడు తన అతికాముకత్వం కారణంగా సమ్హరితమయ్యాడన్న వార్తను, తన ఆనతి లేకుండానే ఉత్తుంగభుజుడు మిధిల మీదకు దండెత్తేడన్న వార్తనే కాక, సర్వక్షత్రియ రాజులని సమ్హరించినది రాక్షసుడేననీ, సర్వక్ష్త్రియసమ్హారం వెనుక ఉన్న వ్యూహా కర్త కూడా రాక్షసుడేననీ, బౌద్ధ భిక్షు సమావేశం ఈ వ్యూహంలో అంతర్భాగమనీ, తన రెండవ సోదరుడైన విధుపారుడు మరణించాడని ఒక అర్ధరాత్రి వేళ దేవభయంకరుడనే ఒక ఆంతరంగికుని వలన కాలాశోకుడు తెలుసుకుంటాడు. పుత్రుల మరణవార్తను విన్న మహానందుడు ప్రాయోపవేశం చేసి ప్రాణాలు వదిలేస్తాడు. కాలాశోకుడు వజ్జీయుల పక్షాన తీర్పునిచ్చాడన్న వార్త వెలువడగానే అతను కూడా మరణిస్తాడు. కాలాశోకుని మరణ కారణం ఎవరికీ తెలియదు. కోసలధిపతి సుమిత్రుడు, మగధ సేనాని ఉత్తుంగభుజుడు బంధితులై సభాముఖంగా జరిగిన ద్వంద్వయుద్ధంలో రాక్షసునిచే ఖండితులవుతారు. నందుడు మగధ సిమ్హాసనాన్ని అధిష్టిస్తాడు. శిశునాగవంశం అంతరించి నందవంశం మగధలనాక్రమిస్తుంది.

Print Friendly
Sep 01

మన వాగ్గేయకారులు – (భాగము – 8)

రచన:- సిరి వడ్డే

kancherla gopanna

శ్రీ రామదాసు :

భద్రాచల రామదాసుగా ప్రసిద్ధి పొందిన భక్త రామదాసు అసలు పేరు కంచెర్ల గోపన్న. వీరు 1620లో, ఖమ్మం జిల్లా నేలకొండపల్లిలో శ్రీ లింగన్నమూర్తి, శ్రీమతి కామాంబ దంపతులకు జన్మించారు. వీరి భార్య శ్రీమతి కమలమ్మగారు. రామదాసు శ్రీరాముని కొలిచి, కీర్తించి, భక్త రామదాసుగా సుప్రసిద్ధులైనారు. భద్రాచల దేవస్థానమునకు, ఈయన జీవిత కథకు అవినాభావ సంబంధమున్నది. తెలుగులో కీర్తనలకు ఈయనే ఆద్యులు. “దాశరధి శతకము”, ఎన్నో రామ సంకీర్తనలు, భద్రాచలం దేవస్థానము – ఇవన్నీ రామదాసు నుండి తెలుగు వారికి సంక్రమించిన పెన్నిధులు. ఈయన గురువు శ్రీ రఘునాథ భట్టాచార్యులు. (కబీర్ దాసుగారు రామదాసునకు తారక మంత్రముపదేశించిరని కూడా ఒక కథ యున్నది)
గోపన్నగారి మేనమామ మాదన్నగారు అప్పటి గోల్కొండ నవాబు తానీషా గారి కొలువులో పెద్ద ఉద్యోగి. మేనమామ సిఫారసుతో గోపన్నకు పాల్వంచ పరగణా తహసిల్దారు పని లభించింది. గోదావరి తీరములోని భద్రాచల గ్రామము ఈ పరగణలోనిదే. వనవాసకాలమున సీతాలక్ష్మణులతో శ్రీరాముడు ఇక్కడే పర్ణశాలలో నివసించెననీ, భక్తురాలైన శబరి ఆతిథ్యము స్వీకరించెననీ స్థలపురాణము. పోకల దమ్మక్క అనే భక్తురాలు అక్కడి జీర్ణదశలోనున్న మందిరమును పునరుద్ధరింపవలెనని గోపన్నను కోరగా, స్వతహాగా హరి భక్తులైన గోపన్న అందుకు అంగీకరించారు. ఆలయనిర్మాణానికి విరాళములు సేకరించారు గాని, అది చాలలేదు. జనులు తమ పంటలు పండగానే మరింత విరాళములిచ్చెదమని, గుడి కట్టే పని ఆపవద్దనీ కోరినారు. అప్పుడు అతను తాను వసూలు చేసిన శిస్తునుండి కొంతసొమ్ము మందిరనిర్మాణ కార్యమునకు వినియోగించెను. కోపించిన నవాబుగారు గోపన్నకు 12 ఏండ్ల చెరసాల శిక్ష విధించారు. గోల్కొండ కోటలో ఆయన ఉన్న చెరసాలను ఇప్పటికీ చూడవచ్చును. ఖైదులోనున్న రామదాసు గోడపై సీతారామ లక్ష్మణాంజనేయులను చిత్రంచుకొని, వారిని కీర్తించుచూ, ఆ కరుణాపయోనిధి శ్రీరాముని కటాక్షమునకు ఆక్రోశించుచూ కాలము గడిపినారు. రామదాసు యొక్క మార్దవభరితమైన ఎన్నో ప్రసిద్ధ సంకీర్తనలు ఈ కాలములోనే వెలువడినాయి. “నన్ను బ్రోవమని చెప్పవే సీతమ్మ తల్లి”, “పలుకే బంగారమాయెనా”, “అబ్బబ్బో దెబ్బలకునోర్వలేనురా” వంటివి. అతని బాధను వెళ్ళగక్కిన “ఇక్ష్వాకు కులతిలక, ఇకనైన పలుకవే రామచంద్రా”, కీర్తన బాగా ప్రసిద్ధి చెందినది- “నీకోసము ఇంతింత ఖర్చు పెట్టాను. ఎవడబ్బ సొమ్మని కులుకుచున్నావు? నీ బాబిచ్చాడా? నీ మామిచ్చాడా?” – అని వాపోయి, మరలా – “ఈ దెబ్బలకోర్వలేక తిట్టాను. ఏమీ అనుకోవద్దు. నా బ్రతుకిలాగయ్యింది. నీవే నాకు దిక్కు” – అని వేడుకొన్నారు. గోపన్న సీతమ్మ వారికి చేయించిన చింతాకు పతకము, లక్ష్మణునకు చేయంచిన హారము, సీతారాముల కళ్యాణమునకు చేయించిన తాళి వంటి ఆభరణాలు ఇప్పటికీ దేవస్థానములోని నగలలో ఉన్నాయి.
ఈయన కర్మశేషము పరిసమాప్తి కాగానే, రామలక్ష్మణులు తానీషాగారి వద్దకు వెళ్ళి, ఆరు లక్షల వరహాలు శిస్తు సొమ్ము చెల్లించి, రామదాసు విడుదల పత్రము తీసుకొన్నారని ప్రతీతి. అప్పుడిచ్చిన నాణెములను “రామటంకా” నాణెములని అంటారు. వీటికి ఒకవైపు శ్రీరామ పట్టాభిషేకము ముద్ర, మరొకవైపు రామభక్తుడు హనుమంతుని ముద్ర ఉన్నాయి. ఇవి ఇప్పుడు కూడా ఉన్నాయి. రామదాసు గొప్పతనము తెలిసికొన్న నవాబుగారు వెంటనే ఆయనను విడుదల చేయించి, భద్రాచల రాముని సేవా నిమిత్తమై భూమిని ఇచ్చారు. శ్రీ సీతారామ కళ్యాణ సమయంలో గోల్కొండ దర్బారు నుండి ముత్యాల తలంబ్రాలను పంపే సంప్రదాయము అప్పుడే మొదలయ్యింది. శ్రీ రాముని సేవలో, సంకీర్తనలో రామదాసు తమ శేషజీవితమును గడిపారు. త్యాగరాజాదులకు గోపన్న ఆద్యులు, పూజ్యులు. త్యాగరాజు కీర్తన – “ధీరుడౌ రామదాసుని బంధము దీర్చినది విన్నానురా రామా?” – ఇంకా ప్రహ్లాదవిజయములో “కలియుగమున వర భద్రాచలమున నెలకొన్న రామచంద్రుని పాదభక్తులకెల్ల వరుడనందగి వెలసిన శ్రీరామదాసు వినుతింతు మదిన్” – అన్నారు.

శ్లో. శ్రీ రామచంద్ర శ్రితపారిజాత
సమస్త కళ్యాణ గుణాభిరామ
సీతా ముఖాంభోరుహ చంచరీకో
నిరంతరం మంగళ మాతనోతు.

భద్రాచలం లేదా శ్రీరామ దివ్యక్షేత్రం తెలంగాణ, ఖమ్మం జిల్లాలో, గోదావరి నది దక్షిణ తీరమున ఉన్న ఒక పట్టణం. జిల్లాకేంద్రమైన ఖమ్మం పట్టణానికి 105 కి.మీ.ల దూరంలో ఉన్న ఈ పట్టణం, భక్త రామదాసు నిర్మించిన రామాలయానికి ప్రసిద్ధి చెందింది. పూర్వం భద్రుడు అను భక్తుడు శ్రీ రామునికొరకు తపస్సు చేసి, తను ఒక కొండగా మారి తనపై శ్రీ రాముడు వెలసే విధముగా వరము పొందాడు అంటారు. ఆ కొండకు భద్రుడు పేరు మీద భద్రగిరి అని తరువాత కాలంలో ఆ పట్టణానికి భద్రాచలం (భద్ర + అచలం) అని పేరు స్థిరపడింది. దీనినే రామాలయం అని కూడా అంటారు. దేవాలయమందు సీతా, లక్ష్మణ, హనుమంత సమేతంగా శ్రీరామచంద్రుడు ఇక్కడ అత్మారాముని రూపంలో కొలువుతీరి ఉన్నాడు. సీత, రాముని తొడపై కూర్చొని ఉన్నట్లు ఇక్కడి విగ్రహాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి. మరే దేవస్థానంలోనూ లేని ప్రత్యేకత ఇది. ప్రతి సంవత్సరం శ్రీరామనవమికి వైభవంగా జరిగే సీతారామ కళ్యాణ ఉత్సవానికి అశేష ప్రజానీకం వస్తారు. రాష్ట్ర ప్రభుత్వం ఈ కళ్యాణోత్సవానికి ముత్యపు తలంబ్రాలు, పట్టు వస్త్రాలు పంపించడం సాంప్రదాయం. ప్రతి 60 సంవత్సరాలకు ఒకసారి, ఇక్కడ శ్రీరామ పట్టాభిషేకం జరుగుతుంది. రామదాసు చేయించిన వివిధరకాల నగలు దేవస్థానపు ప్రదర్శనశాలలో ప్రదర్శనకు ఉంచారు. భధ్రాచలంలోని శ్రీరాముడిని వైకుంఠ రాముడు అని అంటారు. ఎందుకంటే ఇక్కడి రాముడు వైకుంఠమునకు వెళ్ళిన తరువాత మరల భూమి మీదకి వచ్చి, తన భక్తుడైన భద్రుడి కోరిక తీర్చి భద్ర పర్వతంపై నిలిచినాడని ఈ స్థల పురాణం చెపుతోంది.

రామదాసు కీర్తనలు :

అంతా రామమయం ఈ జగమంతా రామమయం, అదిగో భద్రాద్రి గౌతమి ఇదిగో చూడండి, అడుగు దాటి కదల నియ్యను, అమ్మ నను బ్రోవవే రఘురాముని, అయ్యయ్యో నీవంటి అన్యాయ దైవము, అయ్యయ్యో నే నేరనైతి ఆదినారాయణుని తెలియనైతి, ఆదరణలేని, ఆనబెట్టితినని, ఆనందమానందమాయెను, ఇక్ష్వాకుకులతిలక, ఇతడేనా యీ, ఇతరము లెరుగనయా, ఇనకుల తిలక ఏమయ్య రామయ్యా, ఇన్ని కల్గి మీరూరకున్న, ఉన్నాడో లేడో, ఎంతపని చేసితివి, ఎంతో మహానుభావుడవు, ఎందుకు కృపరాదు, ఎక్కడి కర్మము, ఎటుబోతివో, ఎన్నగాను, ఎన్నెన్ని జన్మము, ఎవరు దూషించిన, ఏ తీరుగ నను, ఏమయ్య రామ, ఏమిర రామ నావల్ల నేర మేమిరా రామ, ఏటికి దయరాదు, ఏడనున్నాడో, ఏల దయ రాదో రామయ్య, ఏలాగు తాళుదునే, ఓ రఘునందన, ఓ రఘువీరా యని నే పిలిచిన, ఓ రామ నీ నామ, కట కట, కమలనయన, కరుణ జూడవే, కరుణించు దైవ లలామ, కలయె గోపాలం, కలియుగ వైకుంఠము, కోదండరాములు, కంటి మా రాములను కనుగొంటి నేను, కోదండరామ కోదండరామ, గరుడగమన, గోవింద సుందర మోహన దీన మందార, చరణములే నమ్మితి, జానకీ రమణ కళ్యాణ సజ్జన, తక్కువేమి మనకు, తగునయ్యా దశరధరామ, తరలిపాదాము, తారక మంత్రము, దక్షిణాశాస్యం, దరిశనమాయెను శ్రీరాములవారి, దశరధరామ గోవిందా, దినమే సుదినము సీతారామ స్మరణే పావనము, దీనదయాళో దీనదయాళో, దైవమని, నందబాలం భజరే, నను బ్రోవమని, నమ్మినవారిని, నరహరి నమ్మక, నా తప్పులన్ని క్షమియించుమీ, నామొరాలకింప, నారాయణ నారాయణ, నారాయణ యనరాదా, నిను పోనిచ్చెదనా సీతారామ, నిన్ను నమ్మియున్నవాడను, నీసంకల్పం, పలుకే బంగారమాయెనా, పాలయమాం జయ రామ, పాలయమాం రుక్మిణీ నాయక, పావన రామ, పాహిమాం శ్రీరామ, పాహిరామ, బిడియమేల నిక, బూచివాని, భజరే మానస రామం, భజరే శ్రీరామం హే, భళి వైరాగ్యంబెంతో, భారములన్నిటికి, భావయే పవమాన, మరువకను నీ దివ్యనామ, మానసమా నీవు మరువకుమీ పెన్ని, మారుతే నమోస్తుతే, రక్షించు దీనుని రామ రామ నీ, రక్షించు దీనుని, రక్షించే దొర నీవని, రక్షింపు మిదియేమో, రామ నీ దయ రాదుగా, రామ రామ నీవేగతి, రామ రామ భద్రాచల, రామ రామ యని, రామ రామ రామ, రామ రామ రామ శ్రీరఘు, రామ రామ శ్రీరామ రామ, రామ రామ సీతా, రామకృష్ణ గోవింద, రామచంద్రా నన్ను, రామచంద్రాయ, రామచంద్రులు నాపై, రామజోగి మందు, రామనామము బల్కవే, రామనామమే జీవనము, రామపరాకు, రామభద్ర రారా, రామసుధాంబుధీ, రామహో రఘురామహో, రామహో సీతారామహో, రామా నామనవిని చేకొనుమా, రామా నీచేతేమిగాదుగా, రామా దైవశిఖామణి, రామా దయజూడవే, రామా నను బ్రోవగరాదా, రామా రా రా సీతారామ, రాముని వారము మాకేమి విచారము, రామునివారమైనాము, రావయ్యా అభయము, రావయ్యా భద్రాచల, వందనము, వందే రఘురామా శుభనామ శుభనామ, శరణాగతరక్షణ, శ్రీరామనామమే, శ్రీరాముల దివ్యనామస్మరణ్, సకలేంద్రియములారా, సీతారామస్వామి,హరిహరి రామ.

దాశరథీ శతకము :

దాశరథీ శతకము శ్రీరాముని ప్రస్తుతిస్తూ కంచర్ల గోపన్న 17వ శతాబ్దంలో రచించిన భక్తి శతకము. ఈ శతకానికి “దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ” అనే మకుటం అన్ని పద్యాలలో చివరగా వస్తుంది. దాశరథీ అనగా దశరథుని పుత్రుడైన శ్రీరాముడు. గోపన్న ఆత్రేయస గోత్రుడు. కాంమాంబ యాతని తల్లి, తండి… లింగన మంత్రి. ఈ విషయమును ఆయన ఈ పద్యమున తెలెపెను.

అల్లన లింగ మంత్రి సుతుడత్రిజగోత్రజడాదిశాఖ కం
చెర్లకులోద్భవుండన బ్రసిద్దుడనై భవ దంకితంబుగా
నెల్ల కవుల్ నుతింప రచియించితి గోపకవీంద్రుడన్ జగ
ద్వల్లభ: నీకు దాసుడను దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ.

ఈ కవి ఈ శతకమే గాక మరికొన్ని గ్రంధములను కూడ వ్రాసినట్లుగా తెలియవస్తోంది కానీ వాటిని ఇతరులు మోసముతో తస్కరించినట్లూ ఈ క్రింది పద్యము వలన తెలియుచున్నది.

మసగొని రేగు బండ్లకును మౌక్తికముల్ వెలపోసినట్లు దు
ర్వ్యసనము జెంది కావ్వము దురాత్ములకిచ్చితి మోసమయ్యెనా
రసనకు బూతవృత్తి సుకరంబుగ జేకురునట్లు వాక్పుధా
రసములు చిల్క పద్యముఖరంగము నందు నటింపవయ్య సం
తపసమును జెంది భద్రగిరి దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ.

ప్రారంభం:

శ్రీ రఘురామ! చారుతుల – సీదళధామ శమక్షమాది శృం
గార గుణాభిరామ ! త్రిజ – గన్నుత శౌర్య రమాలలామ దు
ర్వార కబంధరాక్షస వి – రామ ! జగజ్జన కల్మషార్నవో
త్తారకనామ ! భద్రగిరి – దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ

కొన్ని ఉదాహరణలు :
రంగదరాతిభంగ, ఖగ రాజతురంగ, విపత్పరంపరో
త్తుంగ తమఃపతంగ, పరి తోషితరంగ, దయాంతరంగ స
త్సంగ ధరాత్మజా హృదయ సారసభృంగ నిశాచరాబ్జమా
తంగ, శుభాంగ, భద్రగిరి దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ.

పరమదయానిధే పతితపావననామ హరే యటంచు సు
స్ధిరమతులై సదాభజన సేయు మహాత్ముల పాదధూళి నా
శిరమునదాల్తుమీరటకు జేరకుడంచు యముండు కింకరో
త్కరముల కాన బెట్టునట దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ.

రాముఁడు ఘోర పాతక విరాముడు సద్గుణకల్పవల్లికా
రాముడుషడ్వికారజయ రాముడు సాధుజనావనవ్రతో
ద్దాముఁడు రాముడే పరమ దైవము మాకని మీ యడుంగు గెం
దామరలే భుజించెదను దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ.

ఎంతటిపుణ్యమో శబరి యెంగిలిగొంటివి వింతగాదె నీ
మంతన మెట్టిదో యుడుత మైనిక రాగ్ర నఖాంకురంబులన్
సంతసమందఁ జేసితివి సత్కులజన్మము లేమి లెక్క వే
దాంతముగాదె నీ మహిమ దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ.

ముగింపు : ఈ చివరిపద్యంలో కవి తనగురించి వివరాలు తెలియజేశారు. తాను అల్లన లింగమంత్రిగారి పుత్రుడిగా, అత్రిజగోత్రం ఆదిశాఖలో కంచెర్ల వంశంలో జన్మించినట్లుగా వివరించారు.

అల్లన లింగమంత్రి సుతుడత్రిజ గోత్రజుడాదిశాఖ కం
చెర్ల కులోద్బవుం దంబ్రసిద్ధిడనై భవదంకితంబుగా
నెల్లకవుల్ నుతింప రచియించితి గోపకవీంద్రుడన్ జగ
ద్వల్లభ నీకు దాసుడను దాశరథీ కరుణాపయోనిధీ!

(సేకరణ – కొన్ని అంతర్జాల లింకుల నుండి…వారికి హృదయపూర్వక ధన్యవాదములు)

Print Friendly
Sep 01

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 9

విశ్లేషణ: టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య

Srinivasakalyanam1

ఎంతో పుణ్యం చేసుకొంటేకానీ మానవజన్మ లభించడం దుర్లభం. మానవ జన్మ ఎత్తాక ఇవన్నీ మరచి కేవలం కాంతా కనకాలు, కీర్తి ప్రతిష్ఠలు, పదవులు, హోదాలు మాత్రమే శాశ్వతమని నమ్మి, పొద్దు వాలిపోతున్నట్లు వయసు వార్ధక్యం వైపు నడచిపోతున్న విషయం గమనించక, మన వెనక రాని, మన సేద తీర్చలేని, వ్యర్థమైన, తుఛ్చమైన కోరికలకోసం వెంపర్లాడడం అన్నమయ్యను విస్మయానికి గురిచేశాయి. క్షణిక సుఖాలకోసం శాశ్వత సుఖాలను దూరం చేసుకోవడం పట్ల అన్నమయ్యకు ఏహ్య భావం కలిగింది. ఓ మానవులారా! తెలుసుకోండి! ఇవన్నీ తొలుకారు మెరుపులలాంటివి, యెండమావుల్లాంటివి, నిద్రలో కనిపించే భ్రమలు. అవి వదలండి. శాశ్వత ఆనందాన్ని హృదయాల్లో ప్రతిష్ఠించుకొనండి. శ్రీవేంకటేశ్వరుని తలచండి. నిజమైన, నిత్యమైన ఆనందం పొందండి అంటున్నాడు ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య.

పల్లవి:
ఏడ వలపేడ మచ్చిక ఏడ సుద్దులు
ఆడుకొన్నమాటలెల్లా నవి నిజాలా ||
చరణం.1
తొలుకారుమెరుపులు తోచి పోవుగాక
నెలకొని మింట నవి నిలిచీనా
పొలతులవలపులు పొలసిపోవుగాక
కలకాలం బవి కడతేరీనా || ఏడ ||
చరణం.2
యెండమావులు చూడ నేరులై పారుగాక
అండకుబోవ దాహ మణగీనా
నిండినట్టిమోహము నెలతలమది జూడ
వుండినట్టేవుండుగాక పూతయ్యీనా || ఏడ ||
చరణం.3
కలలోనిసిరులెల్ల కనుకూర్కులేకాక
మెలకువ జూడ నవి మెరసీనా
అలివేణులమేలు ఆశపాటేకాక
తలపు వేంకటపతి దగిలీనా || ఏడ ||
(ఆ.సం.(1980) 36 వ రేకు. కీ.సం.220)

విశ్లేషణ:
పల్లవి: ఏడ వలపేడ మచ్చిక ఏడ సుద్దులు
ఆడుకొన్నమాటలెల్లా నవి నిజాలా ||

జన్మించడానికి, మరణించడానికి మధ్య నున్న అత్యల్ప వ్యవధిలో మనకి ఎన్నో ఆశలు, ఆశయాలు, కోరికలు మళ్ళీ మళ్ళీ పుడుతూనేవుంటాయి. పెళ్ళి, పిల్లలు, సంసారం అనే సడిగుండంలో చిక్కుకుని కొంతమంది, స్త్రీ సాంగత్యమే శాశ్వతమని భ్రమసే ప్రబుద్ధులు మరికొంతమంది. మోహంతో కామంతో ఏవో ఊసులు…ఎన్నో మాటలు.. అవన్నీ నిజం వుతాయా? జన్మ రాహిత్యాన్ని కలిగిస్తాయా? ఇలా పాపకర్మలు చేస్తూ మరణిస్తూ తిరిగి వాటిని అనుభవించడానికి మరో గర్భాన జన్మిస్తూ ఇలా అంతులేని భవసాగరాన్ని జననమరణాలతో ఈదులాడుతూనే ఉండిపోతాం. శాశ్వత ముక్తి లభించదు అని ప్రభోదాత్మకంగా చెప్తున్నాడు అన్నమయ్య.

చరణం.1
తొలుకారు మెరుపులు తోచి పోవుగాక
నెలకొని మింట నవి నిలిచీనా
పొలతులవలపులు పొలసిపోవుగాక
కలకాలం బవి కడతేరీనా!

ఈ యవ్వనము శాశ్వతమా? ఈ దేహము శాశ్వతమా? మన శరీరములో ఉన్న బలము శాశ్వతమా? ఈ సంపదలు శాశ్వతమా? మనకు జరామరణాలు లేవా? నిజానికి మనము ఎక్కడ ఉన్నాము? వర్ష ఋతువులో వచ్చే మెరుపులు వెళ్ళిపోవడంలేదా? అంతే! స్త్రీల పొందు మోహతాపాలు తొలగిపోయేవే! కలకాలం నిలిచి ఉండేవి అవి కాదు. ఏది ధర్మమో, ఏది అధర్మమో, ఏది ఆనందాన్ని ఇస్తుందో ఎవరికి వారు నిర్ణయించుకోవలసిందే! స్త్రీల వలపు బూటకం. “వెర్రి వాని కైన, వేష ధారికి నైన, రోగి కైన బరమయోగి కైన, స్త్రీ ల జూచి నపుడు చిత్తమ్ము రంజిల్లు ”అని మగ వాడి తత్త్వాన్ని బయటపెడతాడు వేమన. అలాంటి తుఛ్చ కోరికలవైపు మళ్ళి, జీవితాన్ని వృధా చేసుకోవద్దు అని చెప్తున్నాడు అన్నమయ్య.

చరణం.2
యెండమావులు చూడ నేరులై పారుగాక
అండకుబోవ దాహ మణగీనా
నిండినట్టి మోహము నెలతలమది జూడ
వుండినట్టే వుండుగాక పూతయ్యీనా!

మనిషిగా జన్మించిన తరువాత సుఖ సంతోషాల ఎండమావులు ఊరిస్తాయి. శారీరక సుఖమనేది శాశ్వతం కానేకాదు అన్నవిషయం తెలిసినా సరే, అవధులు లేని ఎంతో సంతోషాన్ని అనుభవిస్తూనే.. ఇంకా ఏదో కావాలి.. ఏదో కావాలి.. ఈ కావాలన్న కోరికలను అధిగమించలేకపోతున్నాం. పైకి వ్యక్తపరచలేని కోరికలు మనిషిని పతనం అంచుల్లోకి నెట్టేస్తుంది. ఈ కోరికలను పొలిమేరల కావల పాతరేసినప్పుడే మనిషి శాశ్వత సుఖాలను పొందగలడన్న సత్యం గ్రహించాలి. యెండమావులు ఏరులై సెలయేరులై ప్రవహిస్తూ ఉంటాయి దూరoనుండి చూస్తే! దగ్గరకు వెళ్ళిన కొద్దీ ఇంకా దూరం అవుతూనే ఉంటుంది ఆ మృగతృష్ణ. అంతే! అక్కడ దాహం తీరడం కల్ల. అలాగే…మోహం తో నిండిన స్త్రీల ను జూచినా మోహం తీరినట్టే కనిపిస్తుంది కానీ తీరదు. అది మన ముక్తికి చేయూత అవుతుందా? అవదు. శరీరపు అందము చూసి మోసపోయి, వానిని పొందాలనే ఆశా మోహముల బారిన పడడం హేయమైనది. సప్త వ్యసనాలలో ప్రధమమైనది, మహా భయానకమైనది స్త్రీ మోహం. దానివల్ల మానవ జాతి ఎన్నో కష్టనష్టాలకు గురయినది. ఎల్ల వేళలా ఈ విషయము గుర్తుంచుకొని సన్మార్గములో నడువ వలసిన అగత్యం గురించి మనకు చెప్తున్నాడు అన్నమయ్య.

చరణం.3
కలలోని సిరులెల్ల కనుకూర్కులేకాక
మెలకువ జూడ నవి మెరసీనా
అలివేణులమేలు ఆశపాటేకాక
తలపు వేంకటపతి దగిలీనా!

అనాద్యనంతమైన ఈ జనన మరణ చక్రంలో కొన్ని కోట్ల ప్రాణులు ప్రతి రోజూ పుడుతూ ఉంటాయి గిడుతూ ఉంటాయి. వాటిలో ఎన్నో జీవులకు తమ పుట్టుక గిట్టుకలు తెలియవు. కొన్ని కోట్ల జన్మలెత్తిన అనంతరం సంచితమైన పుణ్య ఫలం మూలంగా మానవ జన్మ కలుగుతుందన్న విషయం మనకు తెలుసు. భగవంతుడు ఈ దేహాన్ని ఇచ్చేటప్పుడు బుద్ధి శక్తి, ప్రవృత్తి శక్తులను కూడా అనుగ్రహించడం జరుగుతుంది. బుద్ధిశక్తి అంటే మంచి చెడూ ఆలోచించే వివేచన. ప్రవృత్తిశక్తి అంటే ఆలోచించిన దాన్ని చక్కగా అనుసరించడం. ఈ రెంటినీ సరిగా నిర్వర్తించగల సంస్కారం కొందరికి జన్మాంతర సంస్కారం వల్ల లభిస్తుంది. అలా లేని వారికి మాత్రం నిద్రించే సమయంలో జరిగే విషయ భ్రమలే వాస్తవమని తలుస్తారు. మేళకువ వచ్చి లేచి చూస్తే అవన్నీ ఉత్త భ్రమలు గా సాక్షాత్కరిస్తాయి. అలాగే స్త్రీలపై కోరికతో అపేక్ష పడటం కూడా ఓ భ్రమే! ఈ భ్రమలను విడనాడి శ్రీవేంకటేశ్వరుని చరణాలపై తలపు నిలిపి ప్రార్ధించ గలిగితే శాశ్వతమైన ఆనంద సిద్ధి, మోక్షం అని అనేక లోకోక్తులతో చమత్కారంగా ప్రబోధాత్మకంగా వివరించాడు అన్నమయ్య.

ముఖ్యమైన అర్ధములు: మచ్చిక = మోహము; సుద్దులు = మంచి మాటలు (కొంచెం వ్యంగ్యార్ధంగా చెప్పడం)
తొలుకారు = వసంత ఋతువు; తోచి = వెళ్ళిపోవు; మింట = ఆకాశంలో; పొలతులు = స్త్రీలు; పొలసిపోవు = తీరిపోవు; కడతేరు = కష్టాలు తీరిపోవు; అండకు = దగ్గరకు; ఊత = రక్షణ; కనుకూర్కు = నిద్రా సమయంలో జరిగే భ్రమ విశేషము; ఆసపాటు = అపేక్ష, కోరిక.
-0o0-

Print Friendly
Sep 01

కృష్ణ , వేణిల సంగమం

రచన: నాగలక్ష్మీ కర్రా

satara

కృష్ణాపుష్కరాలు అనగానే మనకి జ్ఞాపకం వచ్చేది విజయవాడ కనకదుర్గ అమ్మవారి పాదాల దగ్గర వున్న కృష్ణ, అక్కడవరకు వెళ్లలేనివారి సంగతి అంటే ఉభయ తెలుగు రాష్ట్రాల ముఖ్యమంత్రులు కృష్ణా తీరాన యెన్నో స్నానఘట్టాలు నిర్మించి ఉభయరాష్ట్ర ప్రజలకు పుణ్యస్నానాలకు చేసిన యేర్పాట్లు న్యూస్ ఛానల్స్ లో చూసి పూనేలో వున్న మేం యెక్కడకు వెళ్లి పుణ్యం సంపాదించాలి అని మనసులో రోజూ బాధ పడుతూ వుండేదాన్ని.
గోదావరి , కృష్ణ నదులు మహారాష్ట్ర లో పుట్టాయని తెలుసు. వెంటనే గూగులమ్మని ఆశ్రయించగానే పూనేకి దగ్గరగా ‘ సతారా ‘ దగ్గర ఘాట్ వున్నట్లు చూపించింది. ఇంకేముంది లేడికి లేచిందే పరుగన్నట్లు మరునాడు పొద్దున్నే పులిహోర , దద్దోజనం కలుపుకొని బ్రేక్ ఫాష్ట్ చేసుకొని బయలుదేరేం.
బాంబే బెంగుళూరు హైవే మీద సుమారు 115 కిలోమీటర్ల దూరంలో వుంది సతారా. సతారా అంటే యేడుకొండలు అని అర్దం. చిన్నగా పడుతున్న వర్షం , పెద్దగా ట్రాఫిక్ లేకపోవడంతో మా ప్రయాణం యెటువంటి అలసట లేకుండా సాగింది.
పడమట కనుమలలోని మహాదేవ పర్వతాలలో మహాబలేశ్వర్ లో పుట్టి సుమారు 1400 కిలోమీటర్లు మహారాష్ట్ర, కర్నాటక , తెలంగాణ , ఆంధ్రప్రదేశ్ లలో ప్రవహించి హంసలదీవి దగ్గర బంగాళాఖాతంలో కలుస్తోంది. మహారాష్ట్ర లోని వేసవి విడిదిగా పేరు పొందిన మహాబలేశ్వర్ వెళ్లినప్పుడు పాత మహాబలేశ్వర్ టౌనులో పంచగంగ మందిరం చూడ్డానికి వెళ్లినపుడు అక్కడ గోవు ముఖం నుంచి పడుతున్న నీటిధార కృష్ణా నది పుట్టిన ప్రదేశం అని స్థానికులు చెప్పేరు. ఆ ప్రదేశం ‘ గాయత్రి ‘ , ‘ సావిత్రి ‘ , ‘ కొయిన ‘ , ‘ కృష్ణ ‘ , ‘ వెణ్ణ ‘ నదులు పుట్టిన ప్రదేశం అని చెప్పేరు. కృష్ణ అక్కడ నుంచి యెన్నో సెలయేళ్లతో కలిసి ప్రవహిస్తూ ‘ సతారా ‘ దగ్గర ‘ వెణ్ణ ‘ తో సంగమంచి కృష్ణవేణి గా పిలువబడుతూ కిందికి ప్రవహించి ద్వాదశ జ్యోతిర్లింగాలలో వొకటైన ‘ భీమశంకరం ‘ దగ్గర పుట్టిన ‘ భీమ ‘ నదితో కలిసి తరువాత ‘ కొయిన ‘ నదితో సంగమించి కర్నాటకలో ప్రవేశిస్తోంది.
స్నానం చేసేందుకు వీలుగా వుంటుందో లేదో అనుకుంటూ వెళ్లిన మాకు పాడుబడిన ఘాట్ వుండడం ఆనందాన్ని కలుగజేసింది. నది వరకు కారు వెళ్లే వీలుండడంతో నది ఒడ్డున కారు పెట్టుకొని స్నానానికి వెళ్లేం. మేం మరో నలుగురు తప్ప మరెవరూ లేరు. ‘బిరబిరా కృష్ణమ్మ పరుగులిడుతుంటేను ‘ అన్నట్లుగానే పరుగులు పెడుతోంది కృష్ణమ్మ , మరో పక్కనుంచి మెల్లగా ప్రవహిస్తూ వస్తోంది వెణ్ణా నది , ఒకే చోట పుట్టినా వేరు వేరు ప్రదేశాలగుండా ప్రవహించి సతారా దగ్గర వున్న ‘ కొరెగావ్ ‘ లో రెండు నదులూ కలిసి దిగువకు పరుగులు పెడుతున్నాయి. ఏ విధమైన హడావుడి లేదు , చెత్తలు చెదారాలు లేవు , నీరు వ్యర్ధ పదార్ధాలతో కలుషితం కాలేదు. స్వచ్ఛమైన నీళ్లు చూడగానే మనసాగక నీళ్లల్లో దిగిపోయేం.
సంగమం దగ్గర స్నానానికి వీలుగా మెట్లు లేవు కాని మేం అక్కడే స్నానాలు చెయ్యాలని అనుకున్నాం కాబట్టి జాగ్రత్తగా నీళ్లల్లో కి దిగేం. కిందట నీళ్లల్లో చిన్న పెద్ద శివలింగాలు కనిపించేయి. కాస్త ముందుకు వెళితే అక్కడ కనిపించిన అవశేషాలు అక్కడ పూర్వం పెద్ద మందిరం వుండేదేమో అనిపించింది. పెద్ద పెద్ద స్థంబాలు , దేవీ దేవతా విగ్రహాలు కొన్ని విరిగిపోయినవి , చాలామటుకు విరగనివి వున్నాయి. స్నానం చేస్తూ పరిసరాలను పరికించిన నాకు యెదురు గట్టుమీద ఓ మందిరం, బాగా దూరంగా అవతలవైపు న వున్న మరో రెండు చిన్న మందిరాలు కనిపించేయి. మేము స్నానం చేస్తున్న వైపు ఓ మందిరం ఆకర్షించింది. ఆ రోజు శ్రావణ సోమవారం కావడంతో భక్తులు శివాభిషేకం చేసుకోడానికి వస్తున్నారు. మనకి కార్తీకసోమవారం లాగ వీరికి శ్రావణ సోమవారం , ఉపవాసాలు , శివార్చనలు చేస్తారు. రెండువైపులా స్మశానాలు , రాజ వంశస్థుల సమాధులు కనిపించాయి. కృష్ణవేణికి రెండువైపులా కనుచూపు మేర వరకు పురాతనమైన చిన్న పెద్ద మందిరాలు వున్నాయి. ఒకప్పుడు యీ ప్రదేశం యెంతో ప్రాముఖ్యత కలిగి వున్నట్లు తెలుస్తోంది.
ముఖ్యంగా యిక్కడ రెండు శివమందిరాలు వున్నాయి. ఈ మందిరాలు యెప్పుడు నిర్మించబడ్డాయి అనే దానికి ప్రమాణాలు దొరకలేదు కాని సుమారు 800 సంవత్సరాల కు ముందు నిర్మించబడ్డాయని స్థానికులు చెప్పేరు. కృష్ణవేణి అవతల వొడ్డున ఒకటి దానికి యెదురుగా యివతల వొడ్డున వొకటి. విశ్వేశ్వర మందిరం వున్న ప్రదేశాన్ని ‘ సంగమ మావులి ‘ అని రామేశ్వర మందిరం వున్న ప్రదేశాన్ని ‘ శ్రీక్షేత్ర మావులి ‘ అని అంటారు.
విశ్వేశ్వర మందిరం మామూలు మందిరాలకు భిన్నంగా అనిపించింది , మందిరంలోకి ప్రవేశించడానికి రెండు వైపుల నుంచి మెట్లు వున్నాయి , ఆ మెట్లు యెక్కి పైకి వెళితే 30 అడుగుల దీపమాల చేరుతాం , రాతితో కింద వెడల్పుగానూ పోనుపోను సన్నగా అయి ఒక ప్రమిద పట్టేటట్టుగా వుంటుంది. విశేష పూజలప్పుడు దీన్ని దీపాలతో అలంకరిస్తారు. మహారాష్ట్ర మందిరాలలో యీ దీపమాల వుండి తీరుతుంది. అక్కడ నుంచి సుమారు పది పన్నెండు మెట్లు యెక్కితే మంటపం చేరుతాం. అక్కడ స్థానికులతో మాట్లాడిన తరువాత మందిరం యెందుకు భిన్నంగా వుందో బోధపడింది. సాధారణంగా మందిరం ఆరు , యెనిమిది భుజాలతో వుంటాయి. కాని యీ మందిరం యేడు భుజాలు , కోణాలతో వుంది . మందిరానికి యెదురుగా ‘ నంది ‘ మంటపంలో పెద్ద నంది , అక్కడనుంచి మరో ఆరేడు మెట్లు యెక్కి వెళితే అక్కడ మూడు వైపులా ద్వారాలతో వున్న సభా మండపం వుంది , నేలపైన రాతితో చెక్కిన ‘ కూర్మం ‘ వుంది , పక్కన గోడకి వున్న చిన్న అరలో ఒకవైపు వినాయకుడు మరోవైపు పార్వతి పూజలందుకుంటున్నారు. ఈ మందిరం ‘ హేమద్పంతి ‘ అనే శిల్పకళ తో నిర్మింపబడింది. ‘ హేమద్పంత్ ‘ యాదవ సామ్రాజ్యంలో మంత్రిగా వుంటూ శిల్ప శాస్త్ర అధ్యయనం చేసి తన జ్ఞానంతో రూపొందించిన శిల్పకళ అతని పేరుమీదుగా ప్రసిధ్ది పొందింది. హేమద్పంత్ యేకాలానికి చెందినవాడో కూడా ఆధారాలు మాకు దొరకలేదు. మందిరం మీద దేవీదేవతల విగ్రహాలు వున్నాయి. గర్భగుడిలో సుమారు నాలుగడుగుల శివలింగం యిత్తడి తొడుగు తొడిగి వుంది. గర్భగుడి శివలింగం యేక శిలా నిర్మితాలు , రామేశ్వర మందిరం కూడా యేక శిలా నిర్మితమేనట. పూజారి అంటూ యెవరూ లేరు. భక్తులు యెవరికి తోచిన విధంగా పూజాదులు నిర్వహిస్తున్నారు. మేం కూడా యధాశక్తి పూజ చేసుకొని అవతల వొడ్డుకి చేరే వీలులేక ఆ మందిరం గురించి స్థానికులనుంచి సమాచారం సేకరించేం.
శివాజీ మహరాజు కాలంలో యీ క్షేత్రం దక్షిణకాశీ గా ప్రాచుర్యం పొందిందట. నదికి రెండువైపులా చాలా మందిరాలు వుండేవట. చాలా మందిరాలు కూలిపోయి నదిలో కొట్టుకొని పోయేయట. సుమారు కిలోమీటరు దూరం వరకు శిథిలాలు నదిలో వుండడం కనిపిస్తుందట , యెదురుగా వున్నది రామేశ్వర మందిరం , విశ్వేశ్వర మందిరం కంటే చిన్నది కాని శిల్ప కళలో యేమాత్రం తక్కువకాదు.
రెండు మందిరాలకూ పక్క పక్కనే శ్మశానాలు వుండడం , లింగాయతుల సమాధులు వుండడం కనిపించింది.
కొన్నివందల సంవత్సరాలుగా యే ప్రభువులుగాని , ప్రభుత్వాలు గాని పట్టించుకోక పోవడంతో యింత గొప్ప శిల్ప సంపద , యింత పెద్ద మందిరాలు నేలమట్టమయేయి. స్థానిక రాజకీయనాయకులు కూడా పట్టించుకోక పోవడం విచారాన్ని కలుగ జేసింది.
శివాలయంలోంచి బయటికి వచ్చేక పక్కనే వున్న చిన్న మందిరం లోకి వెళ్లేం. ఆ మందిరం కృష్ణ , వెణ్ణ లకు సమర్పించబడింది. ముత్తైదువలు పసుపు , కుంకుమ , పూలు , పండ్లు సమర్పిస్తున్నారు. అక్కడ వున్న పూజారి కృష్ణానది విష్ణు స్వరూపం కాబట్టి చేతిలో శంకం చక్రం ధరించి వుంటుంది అని వెణ్ణ శివస్వరూపమని దండం కమండలం సర్పము , చంద్రుడు లను ధరించి , పక్కన నంది వున్నాయని చెప్పేరు. అందుకే యీ ప్రదేశాన్ని శివకేశవ సంగమం అవికూడా అంటారని చెప్పేరు. విగ్రహాలకు ఫొటో తీసుకోవచ్చు అంటే ఫొటో తీసుకొని బయటికి వచ్చేం.
గూగులమ్మ ప్రకారం యిక్కడ ‘ ఉత్తర చిదంబర ‘ క్షేత్రం వుండాలి. తిరుగు ప్రయాణంలో బాంబే బెంగుళూరు హైవే కి దగ్గరగా కాస్త లోపలికి వుంది యీ క్షేత్రం , మేం 12-30 చేసేం మందిరం 12-15 వరకు తెరచి వుంటుంది. తిరిగి 3-30 కి తెరుస్తారు. ఈ మందిరాన్ని కంచికామకోఠి పీఠాధిపతి ఆధ్వర్యంలో నడుస్తోంది.
1980 జూలైలో వ్యాస పూజ కోసం వచ్చిన చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతి ( కంచికామకోఠి పీఠాధిపతి ) సతారా లో కొన్ని రోజులు గడపవలసి వచ్చింది. యేడు కొండల మధ్యనున్న యీ ప్రదేశంలో చిదంబరంలో వున్న నటరాజ మందిరాన్ని పోలిన మందిరాన్ని నిర్మించాలనే కోరిక కలిగింది , స్ధానికంగా వున్న స్వామివారి భక్తుడు మందిరానికి కావలసిన భూమిని సమకూర్చడంతో స్వామివారి చొరవతో మహారాష్ట్ర ,తమిళనాడు , ఆంధ్ర , కర్నాటక అప్పటి ప్రభుత్వం ఆర్థిక సహాయంతో 1981 లో మందిర నిర్మాణం చేపట్టి 1984 లో స్వామి జయేంద్ర సరస్వతి వారిచే కుంబాభిషేకం నిర్వహించబడింది. మందిరానికి నిత్యపూజాది కార్యక్రమాలకు కావలసిన ఆర్ధికసహాయం కంచిమఠం సమకూరుస్తోంది. స్వామి జయేంద్ర సరస్వతి గారి కోరిక మేరకు చిదంబర నటరాజ మందిర పూజారులు ‘ రొటేషన్ ‘ పద్దతిలో యిక్కడకు వచ్చి పూజలు నిర్వహిస్తున్నారు. మందిరానికి అనుబంధంగా వేదపాఠశాల , నాట్యశాల నిర్వహించబడుతున్నాయి.
ఈ మందిరం చిదంబరంలోని నటరాజ మందిరానికి ‘ డూప్లికేట్ ‘ అని చెప్పొచ్చు , కాని చాలా చిన్నది. మందిరానికి ఓ ప్రదక్షిణ చేసుకొని మరెప్పడైనా వచ్చి మందిరం లోపల భాగాన్ని , నటరాజు ని దర్శించుకుందామని నిర్ణయించుకొని తిరిగి పూనాకి బయలుదేరేం.
మరుగున పడిపోయిన అద్భుతమైన మందిరం గురించి తెలుసుకున్నాకా యిలాంటి వెల కట్టలేని యెన్ని మందిరాలు మనదేశంలో వున్నాయో కదా? అని అనిపించింది.

Print Friendly