Featured

మాలిక పత్రిక అక్టోబర్ 2019 సంచికకు స్వాగతం

Jyothivalaboju
Chief Editor and Content Head

మిత్రులకు, రచయితలకు, పాఠకులకు, శ్రేయోభిలాషులందరికీ పూలపండగ, పటాకుల పండగ శుభాకాంక్షలు. ముందు రంగు రంగుల పూలతో సరాగాల పండగ , నవరాత్రులు రావణదహనంతో దసరా సంబరాలు, దీపాల వెలుగులు, హోరెత్తించే మతాబుల జోరులో దీపావళి పండగలు రాబోతున్నాయి. మీకందరికీ సకల శుభాలు కలగాలని కోరుకుంటున్నాము..

ఇక ఈ నెల మాలిక పత్రికలో మీరు మెచ్చే ఎన్నో కథలు, కవితలు, సీరియళ్లు, ఆధ్యాత్మిక, ఉపయోగభరిత వ్యాసాలు, యాత్రా విశేషాలు, విజ్ఞానాత్మకమైన గడి – నుడి అందిస్తున్నాము. మీరు కూడా మీ రచనలు పంపాలనుకుంటే తప్పకుండా రాయండి. పంపండి..

మీ రచనలు పంపవలసిన చిరునామా: maalikapatrika@gmail.com

ఈ సంచికలోని విశేషాలు:

1.ఖాజాబీబి
2.విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – అమ్మ. . విశాలాక్షి
3. ప్రేమ కానుకలు
4.అది ఒక ఇదిలే…
5.చీకటి మూసిన ఏకాంతం – 6
6.ట్రాఫిక్ కంట్రోల్
7.గిలకమ్మ కతలు – అనాపోతే?
8. మనసు తడిపిన గోదారి కథలు
9. అతివలు అంత సులభమా…..
10. ఆ బాల్యమే
11.అష్ట భైరవులు
12.కౌండిన్య కథలు – మారని పాపారావు
13.గాంధీజీ గాయపడ్డారు
14.కళ్యాణ వైభోగమే
15.జలజం… మొహమాటం.
16.గడిలోదాగిన వైజ్ఞానిక నుడి – 2
17.తేనెలొలుకు తెలుగు
18.యాత్రా మాలిక – ఉత్తరాఖండ్ తీర్థయాత్రలు / విహార యాత్ర నైనితాల్
19.అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 42
20.గరిమెళ్ల సత్యనారాయణ గారు
21.కార్టూన్స్ – జెఎన్నెమ్
22.ప్రేమవ్యధ…!!
23.తపస్సు – స్వాగతం దొరా
24. విలువ

అమ్మమ్మ – 7

రచన: గిరిజ పీసపాటి

అన్నపూర్ణ శాస్త్రుల గారిని ఆశ్రయించిన అమ్మమ్మని వారు మెత్తగా చీవాట్లు పెట్టి ఒక మంత్రాన్ని ఉపదేశించారు. ఆ మంత్రాన్ని అక్షర లక్షలు జపించమనీ, ఎంత త్వరగా జపిస్తే అంత త్వరగా ఫలితం లభిస్తుందనీ, అలా జపించినట్లైతే సుబ్రహ్మణ్య స్వామి కంఠానికి కాటు ఇచ్చిన దానికి సమానమనీ చెప్పి పంపించారు.

ఆ మంత్ర జపం త్వరగా పూర్తి చేయాలని, అహోరాత్రులు జపిస్తే కాని త్వరగా పూర్తవదని గ్రహించిన అమ్మమ్మ ఇంటికి రాగానే తాతయ్యకు, పెద్దన్నయ్యకి, వరలక్ష్మి గారికి (పెద్దన్నయ్య వాళ్ళ అమ్మగారు) విషయం వివరించి నాగ బాధ్యతను వారికి అప్పగించి, మడి కట్టుకుని పూజ గదిలో జపమాల తీసుకుని మంత్ర జపం ప్రారంభించింది. అది మొదలు తిండి, నిద్ర మానేసి కేవలం పాలు మాత్రమే స్వీకరిస్తూ మంత్ర జపం చేయసాగింది.

అలా మూడు పగళ్ళు, మూడు రాత్రులు మంత్రాన్ని జపించగా నాలుగో రోజు తెల్లవారుజామున మంత్ర జపం పూర్తవడంతో కళ్ళు మూసుకుని ఆ స్వామిని ప్రార్ధిస్తూ, క్షమాపణ కోరుకుంటున్న సమయంలో అమ్మమ్మ కళ్ళ ముందు స్వామి ఐదు పడగలతో ప్రత్యక్షమై ‘మొత్తానికి గట్టిదానివే… నా కోపాన్ని నీ మంత్రజపం వల్ల పోగొట్టి, నన్ను ప్రసన్నం చేసుకున్నావు. ఇక నీ బిడ్డకొచ్చిన భయమేమీ లేదు. మీ పిల్లని మీకు ప్రసాదిస్తున్నాను. జాగ్రత్తగా చూసుకోండి’ అని‌ చెప్పి జరజరా పాకుతూ వెళ్ళిపోవడం స్పష్టంగా కనిపించింది.

ఇక్కడ అమ్మమ్మ జపం చేసుకుంటుండగా – తాతయ్య, పెద్దన్నయ్య, వరలక్ష్మమ్మ గార్లు వేప మండలతో నాగ పొక్కుల మీద రాస్తూ, పది నిముషాలకొకసారి కొద్దిగా హార్లిక్స్/గ్లూకోజ్ నీళ్ళు స్పూన్ తో నాగ గొంతులో పోస్తూ, దురదకి, మంటకి ఏడుస్తున్న నాగని సముదాయిస్తూ తిండి నిద్ర మానుకుని నాగని కనిపెట్టుకుని చూసుకున్నారు.

సరిగ్గా అమ్మమ్మకి నాగేంద్రస్వామి కనిపించి వరమిస్తున్న సమయంలోనే – నాగ పక్కనున్న ముగ్గురికీ మగత కమ్మి‌ నిద్రకీ మెలకువకీ మధ్య స్థితిలో మంచం పక్కన కూర్చునే కళ్ళు మూసుకున్నారు. అప్పుడు ముగ్గరికీ ఒకేసారి ఘల్లు ఘల్లుమంటూ కాలి అందెల చప్పుడు వినిపించి, ఒక స్త్రీ నీడ ఆకారం ఇంట్లోంచి బయటకు వెళ్తూ ‘నేను వెళ్తున్నానర్రా… పిల్లకింకేం పరవాలేదు. ఇక స్నానం చేయించండి. మళ్ళీ పిల్ల మీదికి ఇంకెప్పుడూ రాను’ అన్న మాటలు వినిపించాయి.

ముగ్గురూ ఉలికిపడి ఒక్కసారే కళ్ళు తెరిచి చూడగా ఎవరూ కనిపించలేదు. అప్పుడు ఒకరినొకరు మీకేమైనా మాటలు వినిపించాయా అని అడగ్గా ముగ్గురూ వాళ్ళకు వినిపించిన మాటలు చెప్పుకుని, ముగ్గరికీ ఒకేసారి అదే ఆకారం, మాటలు, అందెల చప్పుడు వినపడడం లాంటి కల రావడంతో ఆశ్చర్యానికి లోనయ్యారు. జపం పూర్తి చేసుకుని పూజ గదిలోంచి బయటకు వచ్చిన అమ్మమ్మ కూడా జపం పూర్తయ్యాక తనకు స్వామి కనిపించిన సంగతి వారికి చెప్పింది.

తెలతెలవారుతుండగా జరిగిన ఈ రెండు సంఘటనలు నిజంగా ఒక అద్భతమే… మానవ మాత్రులకు నమ్మశక్యం కాని విషయమే అయినప్పటికీ ఇవి యదార్ధంగా జరిగిన సంఘటనలు.

తెల్లారేసరికి అప్పటి వరకూ ఇరవై ఒక్క రోజుల పాటు ఎన్ని మందులు వాడినా తగ్గని అమ్మవారి పొక్కులు అన్నీ మాడిపోయి, కొన్ని ఆనవాలు కూడా లేకుండా పోయాయి. వెంటనే నాగకి స్నానం చేయించి, పథ్యం తినిపించాక ఇరవై ఒక్క రోజుల తరువాత నాగ ప్రశాంతంగా, గాఢంగా నిద్రపోవడంతో మిగిలిన వారు కూడా కాస్త ఎంగిలిపడి కంటినిండా నిద్రపోయారు.

ఈ విధంగా భగవంతుడిని ప్రసన్నం చేసుకుని ఒకవిధంగా చెప్పాలంటే పోరాడి తన బిడ్డను తిరిగి దక్కించుకుంది అమ్మమ్మ. అంతవరకూ తమ ఇళ్ళల్లో నూనె కూడా వాడని తెనాలి నాజర్ పేట వాస్తవ్యులందరూ సాయంత్రం వచ్చి నాగను చూసి – హమ్మయ్య రాజ్యలక్ష్మమ్మ బిడ్డ బతికి బట్టకడుతుందో లేదోనని తెగ బెంగపడ్డాం. ఇక పరవాలేదు. గట్టి పిండమే అని సంతోషంతో నాగను దీవించి వెళ్ళారు.

యముడి కోరల నుండి తప్పించుకుని, బాలారిష్టాలు గట్టెక్కి తిరిగి మునుపటిలా చక్కగా ఆడుకుంటున్న నాగని చూసి అమ్మమ్మ, తాతయ్య మురిసిపోయారు.
తనకి ఆరోగ్యం చిక్కగానే నాగ తిరిగి పెద్దన్నయ్య గారి ఇంటిలోనే మళ్ళీ ఎక్కువ సమయం గడపసాగింది. కానీ రాత్రి సమయంలో మాత్రం అమ్మమ్మ, తాతయ్య తమ దగ్గరే పడుకోపెట్టుకునేవారు.

ఒక్కోసారి మధ్య రాత్రి మెలకువ వస్తే చడి చప్పుడు కాకుండా పెద్దన్నయ్య గారింటికి వెళ్ళి వాళ్ళ పిల్లల మధ్య పడుకునేది నాగ.
నాగకి అనారోగ్యం తగ్గిందనే ఆనందంలో అమ్మమ్మ, తాతయ్య ఉన్న ఆ సమయంలోనే‌ వచ్చింది – వారు బిడ్డ పుట్టిన దగ్గర నుండి తమ చేతుల మీద జరిపించాలని ఎంతగానో తపించిపోతున్న వేడుక. అది నాగ పుట్టిన రోజు వేడుక.

అది ఆశ్వయుజ మాసం. దసరా నవరాత్రులు ప్రారంభమై, ఊరిలోని ప్రతి ఇంటా అమ్మవారి ప్రత్యేక పూజలు, రకరకాల నివేదనలు, బంధుమిత్రుల రాకతో కళకళలాడుతూ సందడిగా ఉన్న రోజులు. వీధుల్లో అమ్మవారు కొలువు దీరిన పందిళ్ళు, పూజలు, వేదపండితుల వేద ఘోషతో, సాక్షత్తూ అమ్మవారే అక్కడ కొలువయ్యరేమోననిపిస్తున్న దుర్గాదేవి ప్రతిమలు చూసి తీరవలసిందే.

ఆంధ్రా పారిస్ గా పిలవబడే తెనాలి వీధులు రాత్రయ్యే సరికి‌ హరికధలు, పౌరాణిక నాటకాలు, శాస్త్రీయ సంగీత కచేరీ, శాస్త్రీయ నృత్య ప్రదర్శనలతో కళలకు నెలవుగా ఉండేది. అలాంటి రోజుల్లో విజయదశమి మర్నాడు ఏకాదశి రోజున నాగ పుట్టిన రోజు కావడం అమ్మమ్మ, తాతయ్యలకు ఆ పండుగ మరింత ఉత్సాహాన్నిచ్చింది.

అందుకు కారణం అప్పటి వరకూ తమ బిడ్డ అనుకుని చేరదీస్తేనే ఎక్కడ తమ పిల్ల తమకు దూరమైపోతుందోననే భయం. ఆ భయం వల్లే కనీసం కొత్త గౌను కూడా అప్పటివరకూ కొనలేదు నాగకి. కానీ ఆ పుట్టిన రోజుకి మాత్రం ఇక నాగకి ఏమీ‌ కాదు, గండాలు, బాలారిష్టాలు గడిచిపోయాయి కనుక ఇక తమ బిడ్డకి ఏమీ కాదని నమ్మి ఆ పుట్టిన రోజును చాలా ఘనంగా, వేడుకగా జరపాలని నిశ్చయించుకున్నారు.

ఏకాదశి నాడు ఉదయాన్నే నాగని నిద్ర లేపి మంగళ హారతి ఇచ్చి, బొట్టు పెట్టి, తలకి నూనె పెట్టి, అక్షింతలు వేసి ఒళ్ళంతా వెన్న రాసి, వెన్న వంటికి నలుగు పెట్టి, షీకాయ ఉడికించి రుబ్బి, ఆ ముద్దతో తలంటి, స్నానం చేయించి, జుత్తుకి సాంబ్రాణి పొగ వేసి ఆరాక జడ వేసి, బొట్టు, కాటుక పెట్టి వాళ్ళు వీళ్ళూ ఇచ్చిన బట్టలలో కాస్త శుభ్రమైనవి వేసి నాగను బజారుకి తీసుకెళ్ళారు అమ్మమ్మ, తాతయ్య.

సశేషం

ఖాజాబీబి

రచన: డా.కె . మీరాబాయి (. తంగిరాల. మీరాసుబ్రహ్మణ్యం )

చింత చిగురు అమ్మే ఖాజాబీబి చాన్నాళ్ళుగా కనబడడం లేదు.
” చిగురమ్మోయ్ ” అంటూ వణికే గొంతుతో ఖాజాబీబి కేక వినబడగానే కాలనీ లోని ఇల్లాళ్ళు హడావిడిగా నిద్ర లేచి గుమ్మం లోకి వస్తారు. పేరుకు చింతచిగురు ఖాజాబీబి అని అంటాముగానీ , ఆకు కూరలు, రేగి పళ్ళు, సీతా ఫలాలు, జామ పళ్ళు, ఏ కాలంలో దొరికేవి ఆ కాలంలో ఇంటి ముందుకు తీసుకు వచ్చి అమ్ముతుంది.
ఆమె ఆకారం చూస్తే ఇంత ఓపిక ఈమెకు ఎక్కడిదీ ఆన్న ఆశ్చర్యం కలిగేట్టు వుంటుంది.. ఒక్కిపోయిన పోయిన ఒళ్ళు, చికిలించిన కళ్ళు, ముడుతలు పడిన ముఖం, వెలిసి పోయిన చీర, వదులుగా వేలాడే రవిక, పండిపోయిన జుత్తు, వంగిపోయిన నడుము, చేతిలో కర్ర, తల పైన ఆకుకూరల బుట్ట ఇదీ ఖాజాబీబి అవతారం.
కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ నడిచే చిన్న టేకూరు ఖాజాబీబిని ఎరుగని వాళ్ళు మా కాలనీలో లేరు అనాలి.
అనప గింజలు, పచ్చి చెనిక్కాయలు తెచ్చినప్పుడు ముందుగా మా ఇంటికే వస్తుంది .
నా బోణీ మీద నమ్మకం ఆ అమ్మికి అందుకే ముందు నాకే అమ్మకం. బుట్ట కింద పెట్టి , పైన కప్పిన తడి బట్ట తీస్తే ఇంద్ర జాలికుడిలాగా రకరకాలు బయటకు తీస్తుంది. . ఆకుకూరలు పెద్ద కట్టలను ఒబ్బిడిగ విడదీసి చిన్న కట్టలుగా కట్టి మనకు భలే మంచి బేరం అనిపించేలా నాలుగు కబుర్లు చెప్తూ అమ్మేస్తుంది.
” కాపీ చుక్క పోయవూ? ” ఆంటూ మనదగ్గరే కొసరు లాగుతుంది.
మొలనున్న చిన్న చిక్కం సంచీ లో నుండి రెండు తమలపాకులు, ఒక్క పేడు తీసుకుని బుగ్గన పెట్టుకుని వెడద నవ్వు నవ్వుతుంది.
” చింత చిగురు తేవడం లేదేమి ఖాజాబీబి? ” అని అడిగితే ” చెట్లన్నీ కొట్టేసి మిద్దెలు కడుతుంటే వాన చినుకు పడకుంటే చిగురు యాడ తెచ్చేది ?” అని మనల్నే ఎదురు ప్రశ్న వేస్తుంది.
“ఆకుకూరలు కూడా ఇంత ప్రియమా? ” అంటే ” బోర్లు ఏసి ఏసి భూమి గుండె ఎండిపాయె నేనేం చేతు?” అని తప్పు మనదేనంటుంది.
సంక్రాంతి కైనా, ఉగాదికైనా ఖాజాబీబి మామిడాకులు, అరటి పళ్ళు తెస్తేనే పండగొస్తుంది మా కాలనీకి.
ఇంత గా మాకందరికీ అలవాటయిపోయిన ఖాజాబీబి చాన్నాళ్ళుగా రాక పోయేసరికి ముసలామె మంచాన బడిందా ఏమి అని అందరూ అనుకోబట్టిరి.
నాకైతే ఇంకా గుబులు బుట్టింది. ఎందుకంటే అదేమీ కర్మమో నా చేత్తో చింత కాయ తొక్కు పెడితే నెల్లాళ్ళకే బూజు పడుతుంది .ఆమాటె ఒకసారి ఖాజాబీబితో అంటే ” నేను దంచిస్తాను చూడు మరి రెండేండ్లయినా కొత్త తొక్కు వున్నటే వుంటుంది ” అంది.
” నువ్వా? ” అన్న నా సందేహం చూసి “చేత్తో ముట్టనులే చెక్క గరిటతొ తీస్తా” అని దారి చూపింది.
” నువ్వేమి దంచగలవు అవ్వా? “అని మొహమాట పడుతుంటే ” జొన్నలు దంచిన చేతులు నావి ” అని గుండమ్మ కథలో సావిత్రి అంత ధీమాగా చెప్పింది.
కాయలన్నీ శుభ్రంగా తుడిచి, నేను పసుపు, ఉప్పు మెంతిపొడి తెచ్చి పెడితే ఒక్కో వాయికీ సరిపడా వేస్తూ చుట్టు చిందకండా దంచింది
చింత తొక్కు జాడీలోకి గరిటతో వేసి ” మరి మా ముసలాయనకు అన్నంలోకి ఇంత పెట్టవూ!” అని అడిగితే ఆ మాత్రం నాకు తోచలేదే అని సిగ్గేసింది.
నిజంగానే ఖాజాబీబి పెట్టిన చింత కాయ పచ్చడి ఏడాది దాటినా పచ్చగా కొత్త తొక్కు లాగ వుంది.
అందుకే ఈ ఏడు పచ్చడి పెట్టే సమయానికి ఖాజాబీబి రావడం మానేసిందని నాకు దిగులు గా వుంది.
. ” బుట్ట దించేదానికి ఒక చేయి వెయ్ అమ్మా ” అంటుంది. కడుపు నిండా బిడ్డలను కన్న తల్లి ఖాజాబీబి.
“ఈ వయసులో ఎందుకంటే కష్టపడతావు ఖాజాబీబి. నీ బిడ్డలు మీ ఇద్దరు ముసలోళ్ళను చూడరా? ” అని అడిగితే నోరంతా తెరిచి నవ్వింది ఆ రోజు.
” ఈ రెండు చేతుల కష్టం తో నలుగురు కొడుకులను , ఒక కూతుర్ని సాకినాను. వాళ్ళ నాయన బండికింద పడి చేయి విరగ్గొట్టుకునే. ముసలాయననూ బిడ్డ లెక్కన సాకాల్సి వచ్చే . వాండ్లకందరికి పెడ్లిండ్లు చేసేంత వరకు కూలికి పోతూంటి. నలుగురు కొడుకులు కలిసి మా ఇద్దరినీ సాకేదానికి కాలేదు. ఎవరి సంసారం వాండ్లదే. నేను మా ముసలోడు వేరుగా వుంటము. నడుము వంగినాక కూలికి పోలేక ఆకుకూరలు అమ్మబట్టినా. ” అంది.
చింత చిగురు అమ్మే చిన్న టేకూరు ఖాజాబీబి చాన్నాళ్ళుగా రాకపాయె అని కాలనీ వాళ్ళు ఎదురు చూస్తున్నారు.
వెలిసి పోయి , చిరుగు పట్టిన చీరెలో వున్న ఖాజాబీబికి నావి నాలుగు పాత పాలిఎస్టర్ చీరలు ఇచ్చాను చింత తొక్కు దంచినందుకు కూలి, చింతకాయల ఖరీదుకు అరవై రూపాయలు చేతిలోపెట్టి .
” నాకైతే చీరలిచ్చినావు. ముసలోనికి ఒక అంగీ ఈయవూ? ” నోరంతా తెరిచి నవ్వుతూ అడిగింది.
నువ్వు కొసరు వేయవు గానీ మా దగ్గర కొసరుతావు ” అని లోపలికి పోయి రెండు పాత షర్టులు తెచ్చి ఇస్తే ఆనందంగా అందుకుంది. ముఖం అంత నవ్వు పులుముకుని “మా యమ్మ చల్లగా వుండు ” అంది
“ఇప్పుడు షేర్ ఆటో కూడ పది రూపాయలు అడుగుతుండ్రు ” ఇచ్చిన డబ్బు ఇంకో చిన్న సంచీలొ వేసి ,రవికలో దాచుకుని పైకి లేస్తూ అంది.
ఇంకో పది రూపాయల కాగితం చేతిలో పెడితే నవ్వుకుంటూ వెళ్ళింది.
మరునాడు చింకి చీర బదులు నేనిచ్చిన చీర కట్టుకు వస్తుందేమో అని చూస్తే మళ్ళీ అదే చీరలో వచ్చింది.
” నాలుగు చీరలు ఇచ్చినాను కదా కట్టుకోరాదాబీబీ? ”
” నా బేటీ షం షాద్ వచ్చిందమ్మ . నువ్వు ఇచ్చిన చీరలు చూసి ఖుషీ పడింది. నేను నాలుగు దినాలు కట్టుకుని ఇస్తానమ్మా అని తీసుక పోయింది. ముసలిదాని నేను ఏది కట్టుకున్నా ఒకటే కదా.” అని నవ్వింది.
నిజమే మెడలో నల్ల పూసలు, చేతికి రంగు రంగు గాజులు, ముఖాన నవ్వు ఇవి చాలు బీబీకి.

నా కోడళ్ళు లాప్ టాప్ ఒళ్ళో పెట్టుకు పుట్టిన వాళ్ళు. మైక్రో ఓవెన్, కరెంట్ కుకర్, మిక్సీలు మాత్రమే వాడడం తెలుసు. రుబ్బు రోలు, రోకలి, తిరగలి వంటి వస్తువులు వచ్చే తరం వాళ్ళు బొమ్మలు లోను , పురాతన వస్తువుల ప్రదర్శన లోను మాత్రమే చూడగలరు. ఇంట్లో అందరికీ చింతకాయ పచ్చడి ఇష్టమే గానీ పెట్టేందుకు బీబి రావాలి కదా.
నెల్లాళ్ళ ముందు ఒకనాడు కొత్త సమస్య గురించి చెప్పి అంగలార్చింది ఖాజాబీబి.
” మూడో కొడుకు దుబాయి పోతనని పట్టిండమ్మ . మా గుడిసె వున్న స్థలం అమ్మి దుడ్లు తీస్కరా అంట పట్టినాడు. ”
” నీ ఇల్లు అమ్మ బాక బీబీ. తిన్నా, తినకున్న తల దాచుకునే చోటు వుంది ఇప్పుడు. అదీ పోగొట్టుకోకు. బ్యాంకులో అప్పు అడిగిపొమ్మను. ” సలహా ఇచ్చాను.
” ఏంది చూసి ఇస్తారమ్మా అప్పు? ” అప్పు చేసి ఆటో కొని నడుపుకున్నాడు గానీ కంతులు కట్టలే . బ్యాంకులో వాళ్ళే బండి తోలుకు పోయిండ్రు. దుబాయిలో మస్తుగ సంపాదించుక వచ్చి నాకు ఇల్లు కట్టిస్తడంట .” మన దేశంలో గంజి తాగి బతికినా సుఖం నాయనా. దుడ్లు సంపాదిస్త మంటు అప్పులు జేసి దేశమిడిచి పోయినోళ్ళు వెనక్కి రాలేక అక్కడ తండ్లాడుతుండరు. ” అంటా మంచిమాట ఆడితే ‘నీకు కడుపున పుట్టిన కొడుకు కంటే గుడిసె జాగా మీద ప్రేమ ఎక్కువ ‘అని విదిలించి పోయే. ఏమి చేసేదమ్మా?” కండ్లు తుడుచుకుంది బీబి.
యాభై గజాల ఇంటిజాగా అమ్మి కొడుకును దుబాయి పంపే పనిలో వుందేమో బీబి.
దసరాకి పండుగకు పూర్ణం పోళీలు ,పులిహార ,ఆకులో పెట్టి “తిను బీబీ “అని ఇస్తే కొడుకు కోసం తాను తినకుండా బుట్టలో పెట్టుకుని తీసుకుపోయిన మనిషికి ఇంత అన్నం పెట్టలేని కొడుకులు.
చింత చిగురు అమ్మే చిన్న టేకూరుఖాజాబీబి చాన్నాళ్ళుగా కనబడడం లేదని కాలనీ వాళ్ళంతా మాటాడుకుంటున్నారు
పదిరోజులు పోయాక ఒక నాడు నేను బీబీకి ఇచ్చిన పాలిఎస్టర్ చీర కట్టుకుని ,గంప నెత్తిన పెట్టుకుని కాలనీకి వచ్చింది ముప్ఫై ఏళ్ళ ఆడ మనిషి. ఇంటి ముందుకు వచ్చాక పోల్చుకున్నా ఖాజాబీబి పోలికలు
” షం షాద్ అంటె నువ్వేనా? .
. ” అమ్మ ఎట్లుంది ? నువ్వు తెచ్చినావే ఆకు కూరలు? ” గంప దించక ముందే ఆత్రంగా అడిగాను.
గంప కింద పెట్టి కళ్ళు తుడుచుకుంది షం షాద్.
“మీ అన్న దుబాయి పోయినాడా? బీబి గుడిసె జాగా అమ్మేసిందా? ”

“ఇల్లు అయితే అమ్మేసింది. కానీ భాయిజాన్ దుబాయికి పోయేదానికి కాదు. అన్నకు కడుపులో కాలేయం చెడిపోయిందంట. అమ్మిజాన్ తన కడుపులో నుండి తీసి పెట్టమంది . ఆన్న బాగున్నాడు. అమ్మ ఆల్లాహ్ దగ్గరికి పోయింది .. కళ్ళ నీళ్ళు కారుస్తూ చెప్పింది షం షాద్.
తనని కన్న అమ్మ కడుపుకు ఇంత అన్నం పెట్టని కొడుకు కోసం కడుపు కోసి ఇచ్చి ప్రాణాలు పోగొట్టుకుంది ఖాజాబీబి . బండి కింద పడి కుడి చేయి విరిగి పోయినాక పెండ్లాము ప్రేమతో సాకుతుంటే ముప్ఫై ఏండ్లు బతికిన ఖాజాబీబి మొగుడు ఆ యమ్మ పోయినంక మూడు రోజులు కూడా బ్రతుక లేదంట.
చింత చిగురు అమ్మే ఖాజాబీబి చాన్నాళ్ళుగా రావడం లేదని ఎదురు చూసిన మా కాలనీ వాసుల ముఖాలు బీబీ ఇక రాదని తెలిసి చిన్న బోయాయి .
ఇప్పుడు ఖాజాబీబీ కూతురు గొంతు పొద్దున్నే ఖంగున వినబడుతోంది మా కాలనీలో ” ఆకుకూరలమ్మో “అంటూ .
——– ———- ———–

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – అమ్మ. . విశాలాక్షి

రచన: డా.విజయలక్ష్మీ పండిట్.

దివ్య తన రెండునెలల కూతురు విశాలాక్షికి పాలిస్తూ పాప చిరుపెదవులతో తనపాలు కుడుస్తున్నప్పటి ఆ మాతృత్వపు మాధుర్యాన్ని కళ్ళుమూసుకుని అనుభవిస్తూ ఆస్వాదిస్తూంది.
ఆ మాతృత్వపు అనుభూతి దివ్యలో అలజడిని రేపుతూంది. తన మనోసంద్రంలో తాను తప్పుచేశానన్న పచ్ఛాతాప కెరటాలు లేచిపడుతున్నాయి. వాళ్ళ అమ్మ విశాలాక్షి జ్ఞాపకాలు చుట్టుముట్టాయి దివ్యను.
“ఎంత నిర్లక్ష్యం చేసి ఎంత చులకనగా చూసిందితను అమ్మను” తలుచుకున్న దివ్యకు కంట్లో నీళ్ళుతిరిగి చెంపలపై కారాయి.
హృదయం బరువెక్కింది అమ్మ జ్ఞాపకాలతో .
అంతలో బుజంమీద మెత్తగ చేయి అనడంతో భర్త చేయి స్పర్శను గుర్తించి కండ్లు తెరిచింది.
భర్త రాకను గమనించలేదు దివ్య.
భర్త ఆనందు ఆఫీసునుండి వచ్చి కాళ్ళుచేతులు కడుక్కొని కూతురును చూడాలని రూములోకి రావడం. దివ్య కళ్ళుమూసుకుని మంచానికి తల వెనుకకు ఆన్చి బాధపడడం గమనించి ఓదార్పుగాదివ్య బుజం మీద చేయి వేశాడు.
“అత్తమ్మ గుర్తుకొచ్చారా దివ్యా” అన్నాడు ఆనందు.
భర్త ఓదార్పు మాటలకు దివ్యకు దుఖం కట్టలు తెంచుకుని బయటపడింది. దివ్యపక్కన కూర్చొని దివ్య తలను తన బుజానికి ఆన్చుకొని తల నిమురుతుండి పోయాడు.
కొంతచసేపయినాక పాపను ప్రక్కన ఊయలలో
పడుకోబెట్టింది దివ్య. ఊయలపై చేతులాన్చి కూతురిని చూస్తూ పాప చేయి సుతరాము మెల్లగ తాకాడు ఆనందు.
“నేను అమ్మ ప్రేమను, విలువను గుర్తించకుండా
నిర్దయగా ప్రవర్తించానండి . మా అమ్మ విషయంలో
కూతురుగా మా అమ్మపై చూపాల్సిన ప్రేమ ఆప్యాయత , సహాయము సేవ చేయలేక
పోయాననే బాధ నేను తల్లినైనప్పటి నుండి నన్నింకా తొలిచేస్తుందండి. ”అనింది దివ్య.
ఏదో కొత్త విషయం వింటున్నట్టు చూశాడు దివ్య వైపు ఆనందు.
***
దివ్య ఆనందుతో చెప్పసాగింది .
“దాదాపు సంవత్సరం ముందు మన పెండ్లి
అయిన ఆరు నెలలకు మా అమ్మ చనిపోవడంతో మా నాన్న ఒంటరివాడయిపోయాడు. అమ్మ చనిపోయినపుడు నేను అత్తగారింటిలో వున్నందున అమ్మ చనిపోయే
ముందు తుదిగడియలలోఅమ్మదగ్గర లేకపోయిను. అమ్మకు జ్వరంతీవ్రంగా
వున్నా నన్ను పిలిపిస్తానని నాన్నంటే అమ్మే వద్దనిందట. దివ్య వచ్చి ఏమి చేస్తుంది
కొత్త పెండ్ల కూతురు”అని.
“నా మొండివైఖరి కన్నింటికి నాన్న నన్ను
సపోర్టు చేస్తూ అమ్మ చెప్పేమాటలు
పట్టించుకొనేవాడు కాదు. మా ఇద్దరి వల్ల అమ్మ మనసు బాధపడేలా చేయడానికి నేనే కారణం. మా నాన్న నన్ను ఎక్కువ గారబం చేయడంతో ఆ చిన్న వయసులో అమ్మ చూపించే క్రమశిక్షణ నచ్చక నేనంటే నాన్నకే ఎక్కువ ఇష్టమనే భావనతో అమ్మను బాధపెట్టి నేను సంతోష పడేదాన్ని. నా నిర్లక్షపు చేష్టలను మౌనంగా భరించింది .
నా ప్రవర్తన తలుచుకుంటే ఇప్పుడు గుండె పిండినట్టవుతుందండి” అని ఆగి మరల కొనసాగించింది.
“ఎంత క్రూరమైన మనసు నాది! ఎందుకలా తయారయాను నేను? ఎవరు కారణం ? నాన్న చేసే మురిపం నాలో మొండితనాన్ని ,అమ్మ పట్ల
నా నిర్లక్షాన్ని పెంచాయా? ఇప్పుడు ఈ ప్రశ్నలు నన్ను తొలిచేస్తున్నాయండి.
మా అమ్మ క్రమశిక్షణకు ప్రాధాన్యమిచ్చేది .
ఒకే కూతురయినయినా
‘మొకై వంగనిదే మానైవంగదు‘ అనే సామెతన్నట్టు చిన్నప్నటి నుండి మంచి చెడు తెలియాల పిల్లలకు. చిన్నపిల్లల మనస్తత్వం నుండి మనసు క్రమంగా ఎదగాలి వయసుతో పాటు అని అనవసరమైన వాటికి వద్దనేది. నాన్నేమో నా కోరకలను నా ఏడుపును చూసి కరగిపోయి అమ్మకు వ్యతిరేకంగా నా డిమాండ్లను
తీర్చేవాడు. అమ్మపట్ల నాకు ఒక వ్యతిరేక భావన చోటుచేసుకొంది. నా పెంపకం పట్ల సమన్వయం లేని అమ్మా నాన్నల నిర్ణయాల? ఏది కారణం?తర్జన మొదలయింది నాలో . ”
“మన పాపను నాలా కాకుండా అమ్మ నాన్న అంటే ప్రేమ ,అప్యాయత అనురాగం పంచుకొనే మొదటి స్నేహితులనే భావనతో పెరిగేలా తల్లి తండ్రులం మనమిద్దరం జాగ్రత్తగా పెంచుకోవాలండి. ” అనింది.
“అలాగే చేద్దాం గాని నీవు బాధపడకు “ అన్నాడు ఆనందు.
దివ్య మరల “నేనుఅమ్మ కాబోతున్నానని తెలిసినప్పటి నుండి నాలో చోటుచేసుకున్న శరీరక మార్పులే కాకుండా మానసికంగా కూడా మార్పులు రాసాగాయి. అమ్మను గురించిన ఆలోచనలు ఎక్కువయ్యాయి. తప్పుచేసానన్న భావన. ఆ ఆలోచనలు నాలో పఛ్చాతాపాన్ని కలుగచేసాయి. ఏదో తెలియని వెలితి నన్ను వెంటాడేది. అమ్మ ప్రేమంటే ఏమిటో తెలియరాసాగింది.
నేను అమ్మను నిర్లక్షం చేసినా నాకు బాగలేనప్పుడు మా అమ్మ విశాలాక్షి అడిగి అడిగి బుజ్జగించి నా విసుగుదలను భరిస్తూ నాకేమి ఇష్టమో అడిగి చేసి ఆప్యాయంగా కథలు చెపుతూ అన్నంపెట్టేది , స్నానం చేయించి బట్టలు మార్చి జోకొడుతూ నిద్ర పోయేంతవరకు ప్రక్కన కూర్చొని వెళుతూ మెల్లగ నా నుదురు బుగ్గలను ముద్దాడేది. ఎంత హాయనిపించేది అమ్మ తోడు . . !
నేను గర్భం దాల్చిన తరువాత మొదటి మూడునెలలు అన్నం కూరలు వండే వాసనలు సయించక అమ్మ చేతివంటలు తినాలని ఎంతనిపించిందని నాకు. రాను రాను అమ్మలేని వెలితి భూతంలా పెరగసాగింది. నేనేమి
కోల్పోయానో తెలిసి వచ్చిందండి. నేను లోలోపల ఒంటరిగా బాధపడసాగాను. మీతో చెప్పుకోవాలని ఎన్నోమార్లు అవుతున్నా కాని మీ అమ్మగారితో మీ ప్రవర్తన మీరు చూపే గౌరవం , ప్రేమ చేసే సేవ చూసినపుడు నేను కుంచించుక పోయేదాన్ని. మా అమ్మ పట్ల నా ప్రవర్తనను విని నన్ను మీరు అసహ్యించుకుంటారేమో అని. ”
దివ్య తన మనసులోని బాధనంతా వెళ్ళబోసుకుంటుంటే . . తనకు ఊరట కలుగుతుందని ఆనందు అడ్డు చెప్పకుండా
వింటున్నాడు.
దివ్య దిగులుగా ఉన్నపుడు అనందు ఆడపిల్లలకు గర్భంతో ఉన్నప్పుడు ఆ సమయంలో అమ్మలేని లోటు ఎవరు తీర్చలేనిదని ఓదార్చేవాడు కాని దివ్య తను వాళ్ళ అమ్మ పట్ల తప్పుచేశానన్న ఆ భావన వల్ల ఎక్కువ బాధపడుతుందని తెలియదు.
దివ్య మరలా ఆనందుతో. . ,
“ఇంటికి రాగానే మీరు మొదట మీ అమ్మగారి గదిలోకి వెళ్ళి పరామర్శించి “అన్నం తిన్నావా,మందులేసుకున్నావా అమ్మా అంటూ అత్తమ్మ దగ్గర కూర్చొని అప్పుడప్పుడు కాళ్ళు వత్తుతూ మాట్లాడి తర్వాత వచ్చి భోంచేయడం, అత్తమ్మకు కావాల్సినవి అడిగి అడిగి తెచ్చిపెట్టడం, సాయంత్రాలపూట బాల్కనీలో కూర్చొని మీరు తనతో కబుర్లు చెప్పడం నేను పెండ్లయినప్పటి నుండి గమనించాను. నేను మా అమ్మ పట్ల ఆ ప్రేమ గౌరవం ఆప్యాయత చూపలేదు పంచుకోలేదన్న భావన నన్ను ఎంతో బాధపెడుతూంది” అనింది దివ్య.
“నీ బాధను అర్థంచేసుకున్నా దివ్యా . చిన్నప్పుడు పిల్లలు అమ్మ నాన్నలను చాల అనుసరిస్తారు. వారిలో నైతిక విలువలకు నడవడికకు పునాది ఇంటివాతావరణం. అమ్మ నాన్నలు ఒకరినొకరు గౌరవించుకుంటు పిల్లల ముందు తగువులాడకుండ ఒక సమతుల్యతతో సంయమనంతో పిల్లలను పెంచుకోవాలి. అలాంటి ఇంటివాతావరణం మా ఇంటిలో వుండేది”అన్నాడు ఆనందు. మరలా కొద్ది సేపాగి ఆనందు అన్నాడు దివ్యతో. .
“మా నాన్న మా అమ్మను ఎప్పుడు ఆప్యాంగా ఆమె మాటలకు విలువిస్తూ “ అమ్మ చెప్పిందిగా ఇంకేంటి “అని మా ముందు అమ్మను సమర్తించి ఏ దయినా అమ్మకు చెప్పదలచుకుంటే వాళ్ళిద్దరే ఉన్నప్పుడు చెప్పేవారు.
అమ్మ కూడ మా నాన్నను సపోర్ట్ చేస్తూ
“నాన్న చెప్పారు కదరా నాన్న అట్లే చేద్దాము “అని అది ఎందుకలా చేయాలో విడమరిచి చెప్పి మా అన్నను నన్ను ఒప్పించేది మా అమ్మ. ”
“నిజమేనండి మా నాన్నకు మా అమ్మంటే ఎంతో ప్రేమ . అమ్మ చనిపోవడంతో నా కంటే కూడా మా నాన్న అమ్మను ఎక్కువ మిస్ అవుతున్నారన్నది గ్రహించాను . వారివురి ప్రేమను గుర్తించలేదు నేను. మూర్ఖురాలిని. కాని నా పెంపకంలోని నాన్న మా అమ్మను నిర్లక్ష్యం చేశారు నాముందు. బహుశ నాపై దాని ప్రభావం,పర్యవసానం ఊహించి వుండరు మా నాన్న. నేను మా అమ్మ నాన్నలకు ఒక్క బిడ్డకావడం , నాకు చిన్నపుడు అలాంటి పెంపకం లేనందున నేను ఆడింది ఆట పాడింది పాటగా వుండి అమ్మ మనసును, ప్రేమను గుర్తించ లేకపోయానండి” అని బాధ పడింది.
పాప ఊయలలో కదలడంతో దివ్య ఆనందు లేచి ఊయల దగ్గరకు వెళ్లారు . ఊయలను మెల్లగ ఊపింది దివ్య.
ఆనందు పాపవైపు చూస్తూ మీ అమ్మ పోలికలని మీ అమ్మ పేరు “విశాలాక్షి “అని పేరు పెట్టుకున్నావు కదా. నాకు మా అమ్మకు నచ్చిందా పేరు . మీ అమ్మగారు కూడా చాల మంచి మనిషి.
పాప కండ్లు తెరిచింది . ఆనందు కూతురును జాగ్రత్తగా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఆప్యాయంగా చూస్తూ . . మన అమ్మ విశాలాక్షిని ప్రేమగా పెంచుకుందాము. పాప నీ లాగా తయారుకాకుండా వాళ్ళ అమ్మను, అదే నిన్ను ప్రేమగా చూసుకోనేటట్టు పెంచే బాధ్యత ఇక నాదికద దివ్యా “ అన్నాడు ఆనందు.
భర్త మాటలతో తన మనసులోని భారం కొంచెం దిగిపోయినట్టనిపించింద దివ్యకు.

*****

ప్రేమ కానుకలు

రచన: సురేఖ దేవళ్ల

 

చిన్నగా పడుతున్న చిరుజల్లులను, మాకోసం మరింత తొందరగా మా దగ్గరకు చేరుకో అంటూ తమ కదలిక ద్వారా సంకేతాన్ని అందిస్తున్న అందమైన ఆకుపచ్చని మొక్కలతో,

అప్పుడప్పడే విచ్చుకుంటూ తమ సోయగంతో పరిమళాలను వెదజల్లుతూ చూపరుల నయనాలనే కాకుండా మనసును కూడా వాటివైపు మరిలేలా చేస్తున్న సన్నజాజుల అల్లరితో ఆ సాయంత్రం చాలా అందంగా, ఆహ్లాదంగా ఉంది.

ఆ సాయంత్రపు ప్రకృతి కంటే అందంగా సింగారించుకుని బంగారుబొమ్మలాంటి  కుందన తన భర్త  హేమంత్ కోసం ఎదురుచూస్తోంది.

ఆ ఎదురుచూపులు విసుగు కలిగించకుండా సన్నజాజి తీగ తన అల్లరితో తనకు చేరువగా ఉన్న ఆమె మోమును తాకి ఆమె ధ్యాసను తనవైపు తిప్పుకుంది.

నీ చిలిపితనం నాకు అర్థం అయ్యిందిలే అన్నట్లుగా దానివైపు చూసి నవ్వి “రోజూ నాకెన్నో పూలను ఇస్తావు, అయినా మరికొన్నింటిని నేను కోయకుండా నీలోనే దాచేసుకుని నాకు నయనానందం కలిగిస్తావు” అంటూ తన నేస్తమైన సన్నజాజి తీగకు కబుర్లు చెప్తున్న కుందన దగ్గరకు హేమంత్ వచ్చి . .

“అయ్యాయా మీ కబుర్లు, ఇక దేవిగారి  మనసు ఇటు మరల్చవలసిందిగా ఈ దీనుని విన్నపం” అన్నాడు.

ఆ మాటలు విని కిలకిలా నవ్వేసింది కుందన. .

మీకోసమే వెయిట్ చేస్తున్నా, రండి . అంటూ లోపలికి నడిచింది కుందన.

హేమంత్ ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చేసరికి  వేడివేడి బజ్జీలు రెడీ చేసింది.

ఇద్దరూ కలిసి తింటూ కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు.

రేపు మీ పుట్టినరోజు కదా, ఏం ప్లాన్ చేశారు అంది కుందన.

ఆఫీస్ లో ఫ్రెండ్స్ పార్టీ కావాలని గోల చేసేస్తున్నారు. కాబట్టి బయట వాళ్ళకి పార్టీ ఇద్దాం ఫ్యామిలీలతో. అన్నాడు హేమంత్.

సరే,మీ ఇష్టం అంది కుందన.

*******
“నిన్న పార్టీ బాగుందని మావాళ్ళందరూ ఒకటే పొగడ్తలు.  నిజంగా ఫుల్ హ్యాపీ ” అన్నాడు హేమంత్.

“అవునా,గుడ్ గుడ్. మీకు ఈ వీకెండ్ ఏమైనా పనులున్నాయా. ” అడిగింది కుందన.

ఎందుకో చెప్పు ఫస్ట్.  అన్నాడు హేమంత్.

“ఆదివారం మొత్తం మీరు నాతోనే ఉండాలి.  మనం ఒకచోటుకి వెళ్ళబోతున్నాం ” అంది కుందన.

“అవునా,ఎక్కడికి.  మళ్ళీ హనీమూన్ ఆ, నాకు ఓకే ” అన్నాడు హేమంత్ కొంటెగా. .

“అబ్బా, చాల్లే. అదేంకాదు. ఎక్కడికి అనేది సస్పెన్స్. ” అంది కుందన నవ్వేస్తూ. .

సరే శ్రీమతిగారు అంటూ దగ్గరకు తీసుకున్నాడు భార్యని.

౦౦౦౦౦
“ఇక్కడ వాతావరణం చాలా బాగుంది ప్రశాంతంగా . . . ఎవరిల్లు ఇది “అన్నాడు
హేమంత్.

కుందన నవ్వుతూ “తినబోతూ రుచెందుకు అడుగుతున్నారు, పదండి లోపలకు ” అంటూ లోపలికి దారితీసింది.

రకరకాల సందేహాలతో  లోపలికి వెళ్ళాడు.

ఆ ఇల్లు చుట్టూ పళ్ళ మొక్కలు,పూల మొక్కలతో చాలా బాగుంది.

ఇల్లు కూడా సింపుల్ గా బాగుంది.

హేమంత్ ని హాల్లో కూర్చోపెట్టి కళ్ళకు గంతలు కట్టింది కుందన.

ఏయ్,ఏంటిది అన్నాడు హేమంత్.

ఒక్క ఐదు నిమిషాలు శ్రీవారు,ప్లీజ్.  నేను చెప్పేవరకు తీయొద్దు అని రిక్వెస్ట్ చేసింది కుందన.

సరే అన్నాడు హేమంత్ వేరే దారిలేక.

ఒక మూడు నిమిషాలకు” ఒకసారి నోరు తెరవండి శ్రీవారూ “అంది కుందన. .

నోరు తెరిచిన హేమంత్, ఆ పదార్థం రుచి చూడగానే ఒక్కసారిగా అమ్మా అంటూ సంతోషంతో కళ్ళగంతలు తీసేశాడు.

ఎదురుగా నిలబడిన వాళ్ళమ్మని కౌగలించుకుని  ఏడ్చేసాడు.

తమ ప్రేమ పెళ్ళితో విడిపోయిన ఆ తల్లీకొడుకులు ఇప్పుడు ఇలా ఒకటవటం చూసి చాలా సంతోషపడింది కుందన.

కొడుకుతో పాటు కోడలిని కూడా దగ్గరకు తీసుకున్నారు హేమంత్ వాళ్ళమ్మగారు.

నాన్నగారికి కోపం తగ్గలేదు రా, ఆయన కోపం తగ్గే వరకు నేనే వచ్చి వెళుతూ ఉంటాను. ఈ ఇల్లు మా ఫ్రెండ్ ది.

కుందన చాలా మంచి అమ్మాయి.

ఈకాలంలో ఏ అమ్మాయైనా అత్తమామలుతో కాకుండా విడిగా ఉండాలని పోట్లాడి మరీ వెళ్ళిపోతున్నారు. .

అటువంటిది నన్ను ఇక్కడికి తీసుకుని రావటానికి చాలా కష్టపడింది.

తనను బాగా చూసుకో, తన మనసు ఎప్పుడూ కష్టపెట్టకు.

అర్థం అయ్యిందా అన్నారు హేమంత్ అమ్మ.

తప్పకుండా అమ్మా అన్నాడు హేమంత్.

ఆవిడ వెళ్ళిపోయారు మళ్ళీ కలుస్తా అంటూ.

మీ పుట్టినరోజుకి లేట్ గా ఇచ్చిన   నా ప్రేమకానుక. నచ్చిందా. .    అంది కుందన.

“థాంక్యూ సో మచ్ కన్నా.  చాలా చాలా నచ్చింది.    ఐ లవ్ యూ సో మచ్ రా. నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. తొందరలోనే నాన్న కూడా మనసు మార్చుకుంటారని నా నమ్మకం ” అన్నాడు హేమంత్.

“తప్పకుండా మనల్ని అర్థం చేసుకుని, మనతో సంతోషంగా గడిపే రోజు వస్తుంది” అంది కుందన.

ఆమెను ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకొని నుదిటిపై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు హేమంత్.

౦౦౦౦౦౦౦
“రేపు మనం ఊరెళుతున్నాం, అత్తయ్యా వాళ్ళ దగ్గరకు.  బట్టలు సర్దు. వారం రోజులు అక్కడే ఉంటాం” అన్నాడు హేమంత్.

‘ఏంటి సడెన్ గా’.  అడిగింది కుందన కొంచెం ఆశ్చర్యంగా, కొంచెం సంతోషంగా.

“నాకు కొంచెం పనుంది అటువైపు, ఎలాగూ వెళతా కదా .   నువ్వు వస్తావని. మన పెళ్ళికి మీ వాళ్ళు ఒప్పుకున్నా, నాతో ముభావంగా ఉంటున్నారని పుట్టింటికి వెళ్ళడమే మానేసావు ఈమధ్య.

కానీ,మనసులో అయినా ఉంటుంది కదా కన్నవాళ్ళని చూడాలని.

అందుకే ఈ ప్రయాణం” అన్నాడు హేమంత్.

ఆ మాటలకు కళ్ళల్లో నీరు తిరుగుతుండగా ప్రేమగా అతనివైపు చూసింది.

ప్రేమను చెప్పడానికి ప్రతిసారీ భాష అవసరం లేదు.

********
పుట్టింటికి వచ్చిన కూతురిని చూసి చాలా సంతోషపడ్డారు కుందన తల్లిదండ్రులు.

హేమంత్ ని కూడా బాగా రిసీవ్ చేసుకున్నారు.

ఆ మర్నాడు బయటికి వెళ్దాం అంటూ తీసుకుని వెళ్ళాడు హేమంత్.

“ఇటువైపు మా స్కూల్ ఉంటుంది” అంది కుందన ఆ దారి చూసి.

అవునా అన్నాడు హేమంత్ నవ్వాపుకుంటూ.

సరిగ్గా స్కూల్ దగ్గరకు వచ్చేసరికి బైక్ ఆపాడు హేమంత్.

ఇదేంటి ఇక్కడ ఆపారు. అయోమయంగా అడిగింది కుందన.

ఏం లేదు, నా ప్రియసఖి చదివిన స్కూల్ ఎలా ఉందో చూద్దామని అన్నాడు కొంటెగా.

చాలు చాలు అంటూనే సిగ్గు పడింది కుందన.

స్కూల్ లోపలికి వెళుతూనే అక్కడ చూసి షాకయ్యింది.

తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అయిన మాలిని అక్కడ ఉంది.

కుందనని చూస్తూనే సంతోషంతో దగ్గరకు వచ్చి హగ్ చేసుకుంది.

ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళేసరికి దాదాపు ఎనభై మంది వరకు ఉన్న అందరూ” హాయ్ కుందనా” అంటూ అరిచేశారు.

అందరినీ చూసి ఆశ్చర్యపోయింది కుందన.

పట్టలేని సంతోషంతో మాటలు రావడంలేదు కుందనకి.

సాయంత్రం వరకు చాలా సరదాగా గడిపేశారు ఆటపాటలతో,  తీపి జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేసుకుంటూ, జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే ఒక మధురమైన జ్ఞాపకంగా వారి మనసుల్లో ముద్రించుకున్నారు.

కొంచెం బాధతో, ఎక్కువ సంతోషంతో అందరూ ఒకరికొకరు వీడ్కోలు చెప్పుకుని వెళ్ళిపోయారు.

చివరికి  హేమంత్,  కుందన,మాలిని మిగిలారు.

అందరూ కుందన వాళ్ళింటికి వెళ్ళారు.

అందరి కుశలప్రశ్నలు అయ్యాకా డాబామీదకి  చేరారు ముగ్గురు.
“థాంక్యూ సో మచ్ మాలిని.  ఇలా అందరినీ కలవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది ” అంది కుందన.

“ఈ సర్ప్రైజ్ మీ శ్రీవారి ప్లాన్.  రెండు నెలల నుండి కష్టపడుతున్నారు అందరినీ ఒకచోటికి చేర్చడానికి హేమంత్ చాలా కష్టపడ్డారు.

ఎక్కడెక్కడో ఉన్నవారి అడ్రస్ లు కనుక్కుని, అందర్నీ ఒకచోటికి చేర్చారు.

నీ పొగడ్తలు ఏమైనా ఉంటే అవి మీ ఆయనకే చెందుతాయి ” అంది మాలిని.

అవునా అంటూ ఆశ్చర్యంగా చూసింది కుందన.

నవ్వుతూ చూశాడు హేమంత్.

కొద్దిసేపు మాట్లాడుకున్నాక అక్కడే భోంచేసి. .
“సరేనే మళ్ళీ కలుద్దాం, ఇకనుంచి టచ్ లో ఉందాం” అంటూ శెలవు తీసుకుంది  మాలిని.

డాబామీదకి చేరారు ఆ దంపతులు.

“థాంక్యూ సో మచ్ శ్రీవారు. నాకు ఇంతకన్నా చెప్పడానికి మాటలు రావడం లేదు ” అంది కుందన.

“మాటలు అవసరం లేదు,నీ కళ్ళే చెబుతున్నాయి నువ్వు ఎంత సంతోషంగా ఉన్నావో. ” అన్నాడు ప్రేమగా హేమంత్.

ఒకరికొకరు ఇచ్చుకున్న ఆ ప్రేమకానుకలు గురించి చర్చించుకుంటూ, వాటికోసం తాము చేసిన ప్రయత్నాలను చెప్పుకుంటూ ఆ  అందమైన వెన్నెల రాత్రిని మరింత అందంగా మార్చుకున్నారు.

అది ఒక ఇదిలే…

రచన : సుధేష్ణ

 

అపార్ట్మెంటు అంతా శుభ్రం చేసి టేబుల్ పైన వేజ్లో పువ్వులు గుత్తిగా అమర్చి ఆ పక్క నిలబడి, ఈ పక్క నిలబడి చూసాడు. డైనింగ్ టేబుల్, దానిపైన వెజ్, అందులో పువ్వులు అన్నీఅందంగానే కనిపిస్తున్నా యని రూడీ చేసుకున్నాక తృప్తిగా ‘మేరి సప్నోంకి రాణి’ ఈల వేస్తూ వంటిన్ట్లో కేల్లాడు రోహన్. పెద్దగా ఏనాడూ వంట చేసినవాడు కాదు. ఐపాడు ముందు పెట్టుకుని ఘుమ ఘుమ లాడే వంట కాలు పొలావు, కోడికూర, యమ్.టి.ఆర్.మిక్స్తో సాంబారు అవికాక ఇంకా పెరుగు పచ్చడి చేసాడు. ముందు రోజే కారుని కూడా ఎంతో శ్రద్దగా శుభ్రం చేసాడు. ఇప్పుడది మెరుస్తోంది. ఈ రోజు స్పెషల్..ఆలోచనకే రోహన్ కు వళ్ళంతా పులకరించింది. సంతోషం పట్టలేక గట్టిగా అరిచాడు  ‘నా పెళ్ళాం అమెరికా వస్తోందండోయ్!’

రోహన్ హరితను పెళ్ళి చేసుకుని రెండేళ్ళయ్యింది. అమెరికన్ అయితే ఈ పాటికి విడాకులకు సిద్ధ పడేవాడు. రోహిత్ పెళ్ళయ్యాక రెండు వారాలే ఇండియాలో ఉన్నాడు. జాలితో మీ గుండె కరిగి పోతోందా! మీరు నమ్మలేక పోతే వెళ్లి అ కర్కోటకులైన అమెరికన్ కన్సోలేటు వాళ్ళకు చెప్పండి. ఆ తర్వాత రెండుసార్లు రోహిత్ ఇండియా వెళ్ళాడను కోండి. ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయేది అది కాదు. రోహిత్ కథ వేరులెండి. ఎందుకని అడక్కండి. పెళ్ళి  చేసుకుంటానని నెల రోజుల సెలవుతో ఇండియా వెళ్ళాడు. అమ్మాయిల మొహాలు చూసి (ఫోటోలో లెండి), వాళ్ళను కలవడానికి రెండు వారాలు పట్టింది. ఆ తర్వాత ఈ అందమైన హరితను ఎన్నుకొని పెళ్ళి చేసుకున్నాక ఒక వారమే మిగిలిందని మరో వారం సెలవు పొడిగించాడు. అదీ జరిగింది.

నీటుగా ఉన్న కారులో సోగ్గాడిలా కూచుని పాటలు గున్ గునాయిస్తూ, స్పీడ్ లిమిట్ ఎంతో రోడ్డు సైడు బోర్డుకేసి చూస్తూ కారు నడుపుతున్నాడు. ఈ రోజు స్పీడ్ టికెట్టు రాకూడదు మరి. హరితకు ఇష్టమని పాత పాటలన్నీ ప్రోగ్రాం చేసి రెండు వారాలనుండి విసుగు లేకుండా అవే వింటున్నాడు. రోహిత్ బుద్దిమంతుడైన కుర్రాడిలా ఉన్నాడీ రోజు.

నెల రోజుల క్రితం స్నేహితుణ్ణి ఎయిర్ పోర్టునుండి పికప్ చేయడానికి పది నిమిషాల్లో వెళ్ళాడు. ఈ రోజేమిటీ రోడ్డును ఎవరేనా లాగి పొడుగు చేసారా! ఎయిర్ పోర్టు ఇంత దూరంగా ఉందా!! నాకెప్పుడూ ఇంత టైం పట్టలేదే! అనుకుంటున్నాడు. ఎలాగైతేనేమి చివరికి ఎయిర్ పోర్టు చేరాడు. కారులోంచి దిగుతూంటే కాస్త నర్వస్ గా ఫీలయ్యాడు. ఒక్కసారి తన డ్రైక్లీన్ మీడియం స్టార్చ్ పెట్టిన షర్ట్, ద్రైక్లీన్ ప్యాంటు నుండి అతని చూపు కింద షూజ్ పై వాలింది. ఊప్స్! ఎడమ షూజ్ పైన ఏదో మరక ఉంది. వెంటనే ప్యాంటు పాకెట్ లోంచి టిష్యూ తీసి షూస్ పై మరక తుడిచేసాడు. ఆ టిష్యు పడెయ్యాలి, ఒక్క కార్నర్ తోనే తుడిచాడు. పడేసే ముందు రెండవ షూజ్ కూడా తుడుచుకున్నాడు. ఎరైవల్ కారిడార్ లోకి నడుస్తూంటే మనసులో ఆలోచనలు రేసు గుర్రాల్లా పరుగెత్తుతున్నాయి.

‘హరిత చాల అందగత్తె, ఇప్పుడు ఎంత మారిందో! దగ్గరగా చూసి ఎనిమిది నెలల యింది. పింక్ చుడీదార్ వేసుకుంటానని చెప్పింది. వంట ఇంకా ఇతర పనులు కూడా రాక పోవచ్చు. తల్లి చిన్నప్పుడే చనిపోయింది. నానమ్మ చాలా గారాబంగా, పెంచింది. నాజూకుగా ఉండే నా భార్యకు వంట రాక పోయినా ఫర్వాలేదు. చుట్టు పక్కల చాల రకాల రేస్తారెంటులున్నాయి. ఆడవాళ్ళు బాగా డబ్బు ఖర్చు చేస్తారని స్నేహితులు మాట్లాడటం తెలుసు అందుకే అనవసర ఖర్చులు చేయకుండా చాల పొదుపుగా డబ్బు కూడ బెట్టాడు. హరితకు ఇక్కడి  విషయాలు తెలియక పోవచ్చు వచ్చాక నిదానంగా ఒకటొకటి చెప్పాలి. పరిసరాలు, పనులు అలవాటు అయ్యేవరకు సాయం చేస్తూ తనకు దగ్గరగానే ఉండాలి’ అను కున్నాడు.

“రోహాన్! హియర్. ఇటు వేపు..” ఉపుతున్న చేయితో బాటు మధురమైన గొంతు. గబ గబా అటువేపు వెళ్ళాడు. వయ్యారి అందాలు చూస్తూ దగ్గరగా వెళ్లి,

“హరితా! ప్రయాణం బాగా జరిగిందా?” అందంతో సిగ్గు మొగ్గయిందా! నెవర్ మైండ్, వంగి చెంప మీద ముద్దిచ్చాడు. బేగులు తీసి కార్ట్ లో పెట్టాడు. హరిత రెండు బేగులు పట్టుకుంది.

“రోహన్! ఈ రెండు బేగులు ఇంటికి వెళ్ళేవరకు ఎక్కడా పెట్టను.” తేనెలొలికే స్వరంతో అంది.

“నువ్వు చాలా అలసి పోయుంటావు. అవి బరువుగా ఉన్నట్టున్నాయి, ఈ కార్ట్ లో పెట్టు హరితా.”

“ ఫరవాలేదు. నేనంతగా అలసిపోలేదు.”

ఇద్దరి మనసులు గాలిలో తేలిపోతున్నాయి. ఇంటికి చేరగానే హరిత రెండు రోజుల అలసట పోవడానికి షవర్ తీసుకుంది. రోహన్ టేబుల్ పైనున్న కేండిల్ వెలిగించి పువ్వుల పక్కనే

పెట్టాడు. అంతలోఊర్వశిలా వచ్చింది.

‘కిన్నెరసాని వచ్చిందమ్మా వెన్నెల పైటేసి, విశ్వనాథ పలుకై విరుల తేనే కులుకై’ రోహన్ మనసు

లో పాడుకున్నాడు. కవి కళ్ళకు ఎంత అందం కనిపిస్తే అంత గొప్ప కవిత జన్మిస్తుంది!

హరిత అలసి పోలేదంటు బెగుల్లోంచి స్వీట్స్ తీసి ఫ్రిజ్లో పెట్టింది. సంతోషంగా డైనింగ్తేబుల్వేపు చూసింది. ఆ కళ్ళల్లోని మేచ్చుకోలుకు పొంగి పోయాడు. ఇంట్లో రేంజ్ మొదలుకొని అన్నీ ఎలా వాడాలో చూపించాడు. అ వారం సెలవు తీసుకుని హరితకు ఉరు చూపించాడు.  ఫ్రిజ్లో ఫుడ్ చాల  నింపి పెట్టాడు గాబట్టి ఇప్పట్లో వంట పని ఉండదు. వారం ఇట్టే గడిచి పోయింది. రోహన్ వర్కు వెళ్లేముందు ‘నేను వీలైనప్పుడల్లా ఫోను చేస్తుంటాను. నీకు ఎప్పుడు ఫోన్ చేయాలనిపిస్తే అప్పుడు చేయి.’ అంటూ ఇండియాకు ఎలా ఫోన్ చేయాలో చెప్పాడు. వర్క్లో ఆలోచనల పవన వీచికలు  కదులుతూంటే మనసు ఏ పనీ చేయడం లేదు.

‘మొన్నటి వరకు కాలేజి కెళ్ళిన హరిత వంట ప్రయత్నంలో మాడ్చేసిన గిన్నెలు సింకులో కనబడొచ్చు అనుకున్నాడు. అయినా పర్లేదు రోహన్ తట్టు కోగలడు. కొత్తగా పెళ్ళ యిన జంట కదా! చేతన్ వైఫు ప్రీతికి ఆర్నెల్లు అయినా వంట సరిగ్గా రాలేదని, బట్టలు ఐరన్ చేయడం అసలు చాతకాదని, గ్రాసరీ బేగులు అసలు పట్టుకోదని ఎప్పుడు గోణుగుతుంటాడు. బేగులు నేనే   పట్టుకుంటానులే. ఇండియాలో ఆడవాళ్లకు అలవాటులేని పనికదా!’

ఈ ఆలోచనలతో లాభం లేదని పని క్విట్ చేసి త్వరగా ఇంటికి బయల్దేరాడు. ఇంటికి వెళ్లి తలుపు తీయగానే ‘నా చేతుల్లో వాలిపోతుందా! లేదా భయంతో తలుపులేసుకుని బెడ్ రూమ్ లో భయంగా కుర్చుంటుందేమో’. ఆరాటం, ఆత్రుత అతనిలో.

ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టగానే నవ్వుతూ ఎదురొచ్చిన హరితను చూసి పులకరించి పోయాడు. టీ తో పాటు ఉల్లిపాయ పకోడీ చేసింది. రాత్రి వంట కూడా చేసేసింది. చాల రుచిగా ఉన్నాయి. ఒకరోజు స్నేహితులను భోజనానికి పిలిచాడు. ఆనాడు కూడా రోహన్ సహాయం లేకుండా అన్ని తనే చేసుకుంది. రోహన్ అదృష్టవంతుడు! ఒప్పుకుంటారుగా! కాలచక్రం తిరుగుతోంది. దంపతు లిద్దరూ గ్రాసరి కొనడానికి వెళ్ళినపుడు బేగులు రోహిత్ ను పట్టుకోనివ్వలేదు హరిత. కాస్త

ఏమ్బరాసిన్గ్గా ఫీలయ్యాడు. ఎలాగో బలవంతపు నవ్వుతో బయట పడ్డాడు. కారు డ్రైవ్ చేయడం

నేర్పిస్తే కావలసినవి తానే తెచ్చుకుంటుంది అనుకున్నాడు.

త్వరలోనే కొంతమంది ఇండియన్స్ ని  ఫ్రెండ్స్ చేసుకుంది. కానీ వాళ్ళు మాకంటే పెద్దవాళ్ళు. ఆ మాటే అన్నాడు

“నేను నా వాళ్ళను చాల మిస్సవుతున్నాను. పెద్దవాళ్ళను చూస్తె నాకు మావాళ్ళను చూసి నట్టే ఉంటుంది. వాళ్ళు ఎంతో ఆపేక్షగా మాట్లాడతారు.”

“హరితా! మనం పెద్ద వాళ్ళతో స్నేహం చేసినా వాళ్ళ ఆలోచనలు మన ఆలోచనలతో వేరుగా ఉంటాయేమో. వాళ్లతో మనం కార్డ్స్ ఆడగలమా! వీకేండ్ కలిసి పిక్నిక్ వెల్లగలమా! కలిసి డ్రింక్ తీసుకోగలమా!”

“వాళ్ళు చాల మంచి వాళ్ళు రోహన్. గాసిప్ చేయరు. మనకు  మన వయస్సు ఫ్రెండ్సు కూడా ఉంటారు. నామీద నాకు నమ్మకం ఉంది. పెద్ద వాళ్లతో స్నేహం చేస్తే నేను పెద్ద దాన్నయి పోను, నాతో ఉంటె వాళ్ళు చిన్నవాల్లై పోరు ముఖ్యంగా అమెరికాలో. మనుషులతో కలిసి ఉండాలి గాని వయస్సుతో కాదు. వయస్సు చిన్నదైనా మనస్సు ముసలిదై ఎప్పుడూ ఎవరిమీదో ఏడుస్తూ …వాళ్ళు మనకవసరమా!”

కుడ్య చిత్రంలా ఉన్న హరితను చూస్తూ, ఓరి భగవంతుడా! అనుకున్నదానికంటే తెలివైంది నా బంగారు బొమ్మ అనుకున్నాడు. అన్నీ ప్లేస్ లే ఉన్నాయి.మురిసి పోయాడు.

“ నాకేమీ పట్టింపు లేదు. వయస్సు గురించి కాదు కానీ మన యువ స్నేహితులు మనల్ని చూసి వింత మనుషులు అనుకుంటారేమో” అన్నాడు.

“ఒకరు అంటారని మనకు నచ్చినవి మానుకోలేము. పీర్ ప్రెషర్ ఉన్నవాళ్ళు ఇష్టాయిష్టాలు చంపుకుంటారు. నకలన్తివెమీ లేవు. నాకు నానమ్మ ట్రెయినింగ్” – అంటూ కనుబొమ్మ ఎగరేసింది. “నానమ్మ చెప్పేది మన మనసు కంటే బలవత్తర మైంది మరోటి లేదుట. యౌవ్వనంలో ఉన్నామని  హరా బరా తిరుగుతూ, పోటా పోటీలు చేస్తూ, భస్మాసుర హస్తంతో అందరిని అదిమి పైకి రావాలని ఆరాటం ఉన్నవాళ్లని ముసలి వాళ్ళ కింద జమ కట్టొచ్చు. మనం యౌవ్వనంలో ఉన్నపుడే మంచి పనులు చేయడం అలవాటు చేసుకుంటే  మన మనసుకు బలం సుఖం వస్తుంది.”

“నిజం చెప్పావు హరిత.”

నానమ్మ గారాబం చేసి బంగారు బొమ్మను మాత్రమే ఇచ్చింది అనుకున్నాడు కానీ ఇంత మంచి తెలివైన  బుర్ర ఉన్న బంగారు బొమ్మను ఇచ్చారనుకోలేదు.

రోహన్ కు జాక్ పాట్ దొరికింది. నేనూ అదే అనుకున్నాను. మీరేమనుకుంటారు!

 

***** సమాప్తం *****

 

 

 

 

 

 

 

 

 

చీకటి మూసిన ఏకాంతం 6

రచన: మన్నెం శారద

 

నిశాంత పెళ్ళి హితేంద్రతో నిరాడంబరంగా రిజిస్ట్రాఫీసులో జరిగిపోయింది.

సాక్షి సంతకాలు సాగర్, అతని తరపున సినిమా రంగం తాలూకు ఇద్దరు వ్యక్తులు పెట్టేరు.

పెళ్ళిరోజు వరకు నవనీతరావు భార్యకా సంగతి చెప్పలేదు. చెబితే ఎంత రాద్ధాంతమవుతుందో అతనికి తెలుసు. అందుకే మౌనం పాటించేడు.

నిశాంత కూడ చివరి రోజు వరకు తల్లిదండ్రులతో ఆ సంగతి చర్చించలేదు. కారణం – సాగర్ ఆమెకు – ఆమె తండ్రి ఎంతమాత్రం ఈ పెళ్ళికి సుముఖంగా లేడని చెప్పాడు.

“రేపు నా పెళ్ళి. మీరొస్తారా?” అనడిగింది పెళ్ళికి ముందురోజు ఒంటరిగా చూసి.

“వచ్చేవాణ్ణయితే నేనే చేసేవాణ్ణి!” అన్నాడు నవనీతరావు నిర్లిప్తంగా.

“అమ్మకి చెప్పమంటారా!”

“కూతురి పెళ్ళికి బంగారు కుంకుమ భరిణె పట్టుకుని పిలుపులకి వెళ్ళాలన్నది మీ అమ్మ చిరకాలపు కల! నువ్వే నీ పెళ్ళికి దాన్ని పిలిస్తే అది తట్టుకోగలదో లేదో మరి! ఆలోచించి చెప్పు!”

తండ్రి మాటకి నిశాంత స్తబ్ధంగా నిలబడిపోయింది కాస్సేపు. తండ్రి ఈ పెళ్ళి చేసుకోవడానికి వీల్లేదని అల్లరి చేసి గొడవ చేస్తే తనూ మొండిగా మారి ఎదిరించి ఈ పెళ్ళి చేసుకునేది‌

కాన… తండ్రి చాల సౌమ్యంగా తన అంగీకారాన్ని తెలియజేస్తున్నాడు.

“క్షమించండి. మీ మనసు నొప్పించినట్లున్నాను.” అంది బాధగా.

“నువ్వేం తప్పు చేసావని క్షమించాలి. సాగర్ తో అయితే నీ పెళ్ళి మీ అమ్మని కాదని చేద్దామని సిద్ధపడ్డవాణ్ణి. హితేంద్రని మాత్రం అంగీకరించలేకపోతున్నాను. అదంతా మనస్తత్వాల మధ్య జరుగుతున్న సంఘర్షణ మాత్రమే. విష్ యూ ఎ హాపీ మారీడ్ లైఫ్!”

“థాంక్స్ డేడీ! అమ్మకిక మీరే చెప్పండి. నేను చెప్పలేను.” అంటూ వెళ్ళిపోయింది. నిశాంత గడప దాటుతుంటే నవనీతరావు కళ్ళు పూర్తిగా నీళ్ళతో నిండిపోయేయి.

ఈ సృష్టిలో మనిషికే ఎందుకిన్ని మమకారాలు! పక్షి తన కూనల్ని రెక్కలొచ్చేవరకే సంరక్షిస్తుంది. పశువులు కూడ అంతే! తమ మేత తాము సంపాదించుకునే శక్తి పొందగానే – బిడ్డలు  తల్లిని వదిలేస్తాయి. తండ్రికసలు బాధ్యతే లేదు. కాని… ఈ మనిషెందుకు చచ్చేవరకు సంతానం కోసం పరితపిస్తాడు! ఇదొక రకంగా భగవంతుడు మనిషికి వేసిన శిక్షేమో!

అప్పుడే అక్కడకొచ్చిన వసుంధర భర్త కళ్ళలో నీరు చూసి చలించిపోయింది.

“ఏంటండీ, ఏం జరిగింది, ఏడుస్తున్నారు?” అంది ఆందోళనగా.

నవనీతరావు నవ్వడానికి ప్రయత్నించేడు.

“ఇది ఏడుపు కాదే, ఆనంద భాష్పాలు!”

వసుంధర అర్థం కానట్లుగా చూసింది.

“కూతురికి శుభమా అని పెళ్ళి జరుగుతుంటే – ఆ దృశ్యం తలచుకొని ఏ తండ్రయినా నవ్వుతాడు కాని – ఏడుస్తాడా?”

“పెళ్ళా? ఎప్పుడు కుదిరింది. ఆ కృష్ణారావు గారితో మాట్లాడేరా?” అనడిగింది వసుంధర గబగబా.

“ఆ పరిస్థితి మనక్కల్పించడం లేదు మన కూతురు. హితేంద్రని రిజిస్టరు పెళ్ళి చేసుకోబోతున్నది.”

వసుంధర ఆ మాట విని షాకయిపోయింది.

“హితేంద్రంటే…?”

“నీ దృష్టిలో ముష్టివాడు. లోకం దృష్టిలో గొప్ప ప్లేబాక్ సింగర్.”

“అయ్యో అయ్యో! నేను చెబుతూనే వున్నాను – దానికంత స్వేఛ్ఛ ఇవ్వొద్దని. ఆఖరికి నేనన్నంత పనీ చేసింది. అదెళ్ళిపోతుంటే చూస్తూ కూర్చున్నారా! నాలుగీడ్చి గదిలో పెట్టి తాళం వెయ్యక!” అంటూ గోల గోల చేసింది వసుంధర.

నవనీతరావు జవాబు చెప్పలేదు.

వసుంధర ఏడుస్తుంటే ఊరడించలేదు.

ఆమె దుఃఖపు పొంగు తీరడానికి అరగంట పట్టింది.

ఎంత పుల్లవిరుపుగా మాట్లాడినా ఆమె ఆడది. తొందరగా రాజీ పడిపోయింది.

“ఎవరూ లేనట్లు – దానికా సంతకాల పెళ్ళి ఖర్మ దేనికి? మనమే చేద్దాం. దాన్నింటికి పిలుచుకురండి.” అంది కళ్ళు తుడుచుకుంటూ.

పడగ పట్టిన పాము పక్కకి తిరిగినట్లు సర్రున భార్యవైపు తల తిప్పి చూసాడు నవనీతరావు.

“వీల్లేదు. ఆ పని నేను చెయ్యను గాక చెయ్యను. రేపు పెళ్ళనగా అదిప్పుడు చెప్పింది. అభిమానంలో నేను దాని బాబుని గాని దాని బిడ్డని కాను.” అన్నాడు కోపంగా.

“మరయితే ఈ పెళ్ళి ఆపన్నా ఆపండి.” అంది వసుంధర వేదనగా.

“మేజరయిన కూతురు దానికి నచ్చిన వ్యక్తిని పెళ్ళి చేసుకుంటుంటే అంగబలంతో ఆపడానికి నేనేం పశువుని కాను. మనిషిని.”

“మరి?” అర్థం కానట్లుగా చూసింది వసుంధర.

“ఇక్కడ సిద్ధాంతాల మధ్య విభేదమే గాని – దానికి మనం శత్రువులం కాదు. పిచ్చిదానా! జరగనివ్వు. విధిని దేవుడే ఎదిరించలేడు!” అన్నాడు.

వసుంధర మాత్రం కన్నీళ్ళతో లోనికెళ్ళి పడుకుంది.

పెళ్ళయిన మరుక్షణం హితేంద్ర నిశాంతని “మీ ఇంటికెళ్ళి మీ తల్లిదండ్రుల ఆశీర్వాదం తీసుకుందామా?” అనడిగేడు.

“వద్దు.” అంది నిశాంత ముభావంగా.

“ఏం?”

నిశాంత అతని కళ్ళలోకి చూసి “ఇప్పుడు మీరు నా భర్త. మిమ్మల్నెవరయినా అవమానిస్తే నేను సహించలేను.” అంది.

హితేంద్ర అర్ధమయినట్లుగా నవ్వి ఆమెని దగ్గరకి తీసుకున్నాడు. “నువ్వు లభించడం నా అదృష్టం. నా కోసం దిగివచ్చిన దేవతవి నువ్వు!”

నిశాంత కిలకిలా నవ్వింది.

“ఈ మాట పాతికేళ్ళ తర్వాత చెప్పండి. చాల సంతోషిస్తాను.” అంది.

“అంటే… అప్పటికి నాలో ప్రేమ నశించిపోతుందనా? జన్మ జన్మలకీ నువ్వే నా భార్యవి కావాలని కోరుకుంటాను.” అన్నాడు హితేంద్ర పరవశంగా.

సుభద్రమ్మ గుమ్మం అవతల సన్నగా దగ్గింది – తన ఉనికిని తెలియజేస్తూ.

భార్యాభర్తలిద్దరూ దూరంగా జరిగేరు.

“అమ్మా నిశాంతా! సాగర్ గారొచ్చారమ్మా!”

ఆ మాట విని గబగబా హాల్లోకొచ్చింది. ఆమె వెనుకే హితేంద్ర అనుసరించొచ్చేడు.

“సారీ ఫర్ ద డిస్ట్రబెన్స్. మీ డేడీ పంపితే వచ్చేను ” అన్నాడు సాగర్ నవ్వుతూ.

నిశాంత భయాందోళనలతో చూసింది సాగర్ వైపు ‌

“ఏం జరిగింది, ఆయనెలా వున్నారు?”

“ఆయనకేం పర్వాలేదు. కొంచెం దిగులుగా వున్నారంతే. మీ పెళ్ళి దగ్గరుండి జరిపించలేకపోయేను. కనీసం ఈ ఫ్లయిట్ టిక్కెట్సన్నా వాళ్ళకిచ్చిరండి. సౌత్ ఈస్టరన్ కంట్రీస్ కి హనీమూనన్నా వెళ్తారని చెప్తే వచ్చేను. తీసుకోండి.” అన్నాడు సాగర్.

నిశాంత భర్త వైపు చూసింది.

“అవసరం లేదు. భార్యని హనీమూన్ కి తీసుకెళ్ళేంత సంపాదిస్తున్నాడామె భర్తని చెప్పండి” అన్నాడు హితేంద్ర.

“నీ జవాబూ అదేనా?” సాగర్ నిశాంత వైపు చూశాడు.

“భర్త జవాబే భార్యదని మీకు తెలీదా?” అని హితేంద్ర రెట్టించేడు.

సాగర్ ఆ ఇద్దరి వైపూ నిర్లిప్తంగా చూసి “వస్తాను. ఈ బ్రీఫ్ కేసులో వున్నవి మీ అమ్మగారు నీకిమ్మన్న నగలు. వాటిని మాత్రం ఇంతభిమానం గల హితేంద్ర తీసుకుంటాడనుకోను.” అన్నాడు వెనుదిరుగుతూ.

“ఆగండి.” అన్నాడు హితేంద్ర.

సాగర్ ఆగేడు.

“నిశాంతకి సంబంధించినది కాదనడానికి నాకు హక్కు లేదు. తల్లి మనసేంటో నేను గ్రహించగలను. ఆ నగలు తిప్పికొడితే ఆమె కృంగిపోతుంది. వాటిని నిశాంతకిచ్చి వెళ్ళండి.”

భర్త మాటలకి నిశాంత తెల్లబోతూ చూసిందతని వైపు.

హితేంద్ర నవ్వుతూ భార్య భుజం తట్టి “తీసుకో. నాకేం కోపం లేదు.” అన్నాడు.

నిశాంత ఆ బ్రీఫ్ కేసందుకుంది.

సాగర్ మనసు చేదు తిన్నట్లుగా అయిపోయింది.

హితేంద్ర పట్ల అతనిక్కొంత అనుమానం కూడ ఏర్పడింది. అయినా మనసులో దాన్ని యిముడ్చుకొని అతనికి నమస్కరించి బయటకొచ్చేసేడు.

 

*************

 

లత కొద్దిగా లేచి నడుస్తున్నది. ఆమెని రెగ్యులర్ గా ఎక్సర్సైజులకి తీసుకెళ్తున్నాడు సాగర్.

ఆమెకిప్పుడు చాలా త్వరగా ఇదివరకులా నడవాలనే ఆశ కల్గుతోంది. తను తొందరపడి చేసిన తప్పుకి బాధ పడుతోంది కూడ.

సాగర్ ఫిక్స్ చేసిన టార్గెట్ దాటి కూడ ఆమె అతను లేనప్పుడు ప్రాక్టీసు చేస్తోంది. ఆమెలోని ప్రోగ్రెస్ చూసి డాక్టర్ బ్రహ్మానందం కూడ తెల్లబోతున్నాడు.

“రియల్లీ షి ఈజ్ వెరీ లక్కీ. నేనామెకు నడక వస్తుందని ఏమాత్రం అనుకోలేదు.” అన్నాడు.

లత అతని మాటలతో ఇంకా పుంజుకుంది.

ఇప్పుడామె మానసికంగా చాల ఉత్సాహంగా ఉంది. దానిక్కారణం నిశాంత పెళ్ళి తననుకున్నట్లుగా తన బావతో జరగకపోవడం. ఇప్పుడు తనకి లైన్ క్లియర్!

కాలింగ్ బెల్ మోగడంతో లత తన ఆలోచనల నుండి బయటపడి మెల్లిగా కాళ్ళీడుస్తూ నడిచి తలుపు తెరిచింది.

“మీరా అక్కా! ఒక్కరే వచ్చేరా!?” అంది నవ్వుతూ.

“అవును. ఆయనకి తెల్లవారుఝామునుండి – అర్ధరాత్రి వరకూ రికార్డింగులే. బోర్ కొట్టి నిమ్న చూడాలని వచ్చేను.

” థాంక్స్ అక్కా!”

“అన్నట్లూ నువ్వు నడిచేస్తున్నావే! రియల్లీ ఇటీజే వండర్ఫుల్ థింగ్. సాగర్ లేడా?”

“లేడు. ఉద్యోగ వేటలో పడ్డాడు.” అంది లత.

నిశాంత ఫేన్ క్రింద కూర్చుంటూ “కాసిని మంచినీళ్ళు ఇస్తావా.” అని “వద్దులే. నేను తీసుకుంటాను.” అంటూ లేవబోయింది.

“మీరు నన్నింకా అనుమానిస్తున్నారు. మీకు ఒక్క మంచినీళ్ళేం ఖర్మ. కాఫీ కూడ చేసుకొస్తానలా కూర్చోండి” అంటూ చిన్నగా వెళ్ళి ఫ్రిజ్ తెరచి ఒక బాటిల్, గ్లాసు తీసుకొచ్చి నిశాంతకందించింది.

నిశాంత ఆమెని విభ్రమంగా గమనిస్తోంది. లత కాఫీ చేసుకొస్తానంటూ లేవబోయింది.

నిశాంత ఆమె చేతిని పట్టుకొని వారిస్తూ “వద్దు. కాస్సేపు కూర్చుని మాట్లాడు” అంది.

“ఏం మాట్లాడను?” అంది లత దీనంగా చూస్తూ.

“నువ్వు నడిచేస్తున్నావు. ఈ సంగతి నువ్వు ప్రేమించిన వ్యక్తికీ చెప్పి బుధ్ధి చెబుతాను. అతని పేరు చెప్పు!” అంది నిశాంత.

“అసలతనికి నేను ప్రేమించినట్లు తెలిస్తేగా మీరు బుద్ధి చెప్పడానికి. ఇందులో అతని తప్పేం లేదు.” అంది.

“మరి?”

“నేనే ప్రేమించేను. నాన్న ఈ పెళ్ళి జరగదన్నాడు.”

“ఎందుకని?”

“అప్పటికే అతనెవర్నో ప్రేమించేడట!”

“ఐసీ! ఏం చేద్దాం మరి!” అంది నిశాంత బాధగా.

“కాని… ఆ అమ్మాయతన్ని ప్రేమించలేదు. ఆమె పెళ్ళి వేరే వ్యక్తితో జరిగిపోయింది.”

ఆ జవాబు వినగానే నిశాంత కళ్ళు ఉత్సాహంగా మెరిసేయి.

“అయితే అతనెవరో చెప్పు. నేనతనికి నచ్చజెప్పి… మీ పెళ్ళి జరిపిస్తాను.” అంది లత చేతులు పట్టుకుని.

“కాని…”

“కానీలు, అర్ధణాలు లేవిప్పుడు. తొందరగా చెప్పు!”

“మా బావే!”

ఆ జవాబు విని అదిరిపడింది నిశాంత.

“ఏంటి నువ్వంటున్నది?” అందాశ్చర్యపోతూ.

“నిజమేనక్కా! బావ మిమ్మల్ని ప్రేమించేడు. అందుకే ఈ పెళ్ళి జరగదన్నాడు నాన్న!”

“ఛ ఛ! మీరు మా స్నేహాన్ని తప్పుగా అర్ధం చేసుకున్నారు. మా మధ్య అలాంటి ప్రసంగమే జరగలేదు.” అంది నిశాంత.

లత నిస్పృహగా నవ్వింది.

“బహుశా మీరు ప్రేమించలేదేమో! మీ పెళ్ళయిందగ్గర్నుండీ బావ సరిగ్గా భోంచేయడం లేదు. నిద్రపోవడం లేదు. ఎవరితో సరిగ్గా మాట్లాడటం లేదు.” అంది లత.

నిశాంత ఆశ్చర్యపోతూ “లతా! నువ్వు చెబుతోంది నిజమేనంటావా?” అనడిగింది.

“ముమ్మాటికీ నిజమక్కా”

నిశాంత కాస్సేపు మౌనం వహించింది. ఆ తర్వాత లేచి నిలబడుతూ “ఇది నిజమయితే ఇందులో నా బాధ్యతేం లేదు లతా! కాని… నీ జీవితం నిలబెట్టే ప్రయత్నం మాత్రం చేస్తాను. సాగర్ నిన్ను పెళ్ళి చేసుకునేట్లుగా ఒప్పిస్తా.” అంది.

లత నిశాంత చేతులు పట్టుకుంది.

“నీ మేలు మరచిపోలేను. బావ లేని నా జీవితం వ్యర్ధం.” అంది కన్నీళ్ళతో.

నిశాంత ఆమె కళ్ళు తుడిచి నవ్వి “ఇంకెందుకు ఏడుపు మీ బావ నీ సొంతం కాబోతుంటే” అని వెళ్ళిపోయింది.

కాని ఆమె మనసులో సముద్రంలోని కెరటాల్లా అనంతకోటి ప్రశ్నలు ఎగసి పడుతున్నాయి జవాబు దొరక్క.

 

***************

ఆ నెల హితేంద్ర మేగ్జిమమ్ పాటలు పాడేడు. తమళ, కన్నడ భాషల్లో కూడ అతను పాడటం ప్రారంభించేడు.

కనీసం అతని పాటలు రోజుకు మూడయినా రికార్డు అవుతున్నాయి.

అతన్నింటర్వ్యూ చేయడానికెళ్ళిన వివిధ పత్రికల జర్నలిస్టులు కూడ రికార్డింగ్ ధియేటర్ ముందు పడిగాపులు పడుండాల్సొస్తున్నది. అన్ని ఇంటర్వ్యూల్లో అతను భార్య గొప్పదనం గురించి చెబుతున్నాడు. ఆమె తన స్ఫూర్తని – ఆమె లేకపోతే తన గొంతు పలకదని అతను చెబుతున్న జవాబులు చదివింది నిశాంత.

“ఎందుకలా నా గురించి చెప్పడం! నాకు సిగ్గనిపిస్తున్నది.” అంది భర్తతో.

“ఉన్న మాటేగా చెప్పేను డియర్! నువ్వు లేకపోతే నేనింకా పేవ్మెంట్సు మీద పాటలు పాడుతూ…” అతని మాట పూర్తి కాకుండానే నిశాంత అతని నోటిని మూసేసింది.

“ఇంకోసారిలా మాట్లాడేరంటే నేనూరుకోను.” అంది నిశాంత.

“ఏం చేస్తావ్?” హితేంద్ర నవ్వుతూ రెట్టించేడు.

“నోరు మూయిస్తాను.”

“ఎలా?”

‘ఇలా’ అంటూ నిశాంత అతని పెదవులతో తన పెదవుల్ని కలిపింది.

ఆ సంఘటన గుర్తొచ్చి నిశాంత నవ్వుకుంటుంటే – సుభద్రమ్మ లోనికొచ్చింది.

అత్తగారి‌ని చూసి నిశాంత లేచి నిలబడబోయింది.

“ఎందుకమ్మా ఇంకా మన్ననలు. కూర్చో!” అంది.

నిశాంత కూర్చుని “చెప్పండి” అంది.

“ఏం లేదు. నాకు తోచిన మాట నేను చెబితే నువ్వేమనుకోవుగా!”

అనుకోనన్నట్లుగా తలూపింది నిశాంత.

“నువ్వు చదివిన చదువు సామాన్యమైనది కాదు. డాక్టరు కోర్సు. పదిమందికి సేవ చేసే చదువది. వాడేమో తెల్లవారుఝామున వెళ్ళి ఏ అపరాత్రికో వస్తాడాయె. నువ్వెందుకిలా ఖాళీగా కూర్చోవడం. ప్రాక్టీసు పెట్టరాదూ! కాలక్షేపం, మానవ సేవ చేసినట్లుంటుంది.” అంది.

అత్తగారి సలహా బాగానే అనిపించింది నిశాంతకి.

“ఆయన్నడిగి చూస్తాను” అంది.

“అడుగు. వాడికి చెప్పకుండా నేనేది చెయ్యమనను. బహుశ వాడు కూడ కాదనడులే!” అందామె నవ్వుతూ.

అప్పుడే సరిగ్గా హితేంద్ర తనీ మధ్య కొన్న సెకండ్ హేండ్ మారుతిలో దిగేడు. అతన్ని చూసి సుభద్రమ్మ తన గదిలోకెళ్ళిపోయింది.

“అబ్బో! అటు సూర్యుడిటు పొడిచినట్లుందే! తొందరగా వచ్చేసేరేంటి!” అంది నిశాంత.

హితేంద్ర చిరాగ్గా సోఫాలో కూర్చుంటూ “నాతో ఈ కొత్త పిల్లని ఇంట్రడ్యూస్ చేసేడు డైరెక్టరు. ఆ పిల్ల ఎంతకీ సరిగ్గా కలిసి పాడలేకపోతోంది. నాక్కోపం వచ్చి వచ్చేసేను” అన్నాడు.

అతని జవాబు పూర్తయిందో లేదో ఫోను రింగయింది.

రిసీవరెత్తి “మీ కోసం” అంటూ భర్తకందించింది నిశాంత.

హితేంద్ర రిసీవరందుకుని “మీకు నష్టం వస్తే నన్నేం చేయమంటారు! రైల్లో అడుక్కోడానిక్కూడ బాగోదావిడ గొంతు. ఎక్కడ దొరికిందండీ ఆ శాల్తీ!” అన్నాడు కోపంగా.

“………………..”

అంటే నన్ను చూసి భయపడుతుంది గాని బాగానే పాడుతుందంటారా? అసలు సరిగమలు తెలుసా?” వెటకారం ధ్వనించిందతని కంఠలో.

“………………..”

“ఉహు! మీరెన్ని చెప్పినా ఈ రోజుకి నేను రాలేను. నా మూడ్ చెడిపోయింది.” అంటూ రిసీవర్ పెట్టేసేడు హితేంద్ర.

నిశాంత భర్త వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ “మీకీమధ్య కోపం కూడ వస్తున్నదే!” అంది.

“ఏం నేను మనిషిని కానా?”

హితేంద్ర ఎదురు ప్రశ్నకామె జవాబు చెప్పలేదు. అతనికి వేడివేడి కాఫీ తెచ్చిచ్చి “అప్పుడే పాత – కొత్త అని మాట్లాడుతున్నారు, మీరెన్నాళ్ళయిందేమిటి ఫీల్డుకొచ్చి” అంది నవ్వుతూ.

“ఏంటీ ఎవరో తెలీని కొత్త పిల్లని వెనకేసుకొస్తున్నావు. కొంపదీసి ఏదైనా ఫెమినిస్ట్ సంఘంలో జేరేవా?”

భర్త ప్రశ్నకి నవ్వి “అదేం లేదు. పాపం, కొందరు క్రొత్తలో కంగారు పడతారు. మీరుత్సాహపరిచి పాడించాలి గాని విసుక్కుంటే… ఎలా?” అంది.

“నాకు ఊరందర్నీ ఉత్సాహపరిచే టైమ్‌ లేదు డియర్! ఈ వంకన వచ్చేస్తే… నీతో కాస్సేపు గడపొచ్చని!” అంటూ భార్యని దగ్గరకు లాక్కున్నాడు హితేంద్ర.

అతని కౌగిల్లో ఇమిడిపోతూ “నేను ప్రాక్టీసు చేద్దామనుకుంటున్నాను” అంది.

“ఏమిటి’ డాన్సా’?”

“ఛీ పొండి! నర్సింగ్ హోం తెరుద్దామనుకుంటున్నాను. మీరు లేక నాకు బోరు కొడుతోంది” అంది.

“అలాంటి పిచ్చి పిచ్చి ఆలోచనలేం పెట్టుకోకు. నేను సంపాదిస్తున్నది చాలు మనకి.”

“చాలదని కాదు. కాలక్షేపానికి.”

“నా సేవ చాలదా నీకు?” అంటూ కన్ను గీటేడతను.

“మీతో నేను మాట్లాడలేను. మీ సేవ చేయడానికైనా మీరుండాలి కదా!” అంది.

“నేనింట్లో లేకపోయినా నా పనులు చాలానే ఉంటాయి. నా ఆల్బమ్స్ తయారు చెయ్యడం, నాకే ఫుడ్ పడుతుందో తెలుసుకొని వంట చెయ్యడం, నా ఇమేజ్ ని పెంచే డ్రెస్సులు సెలక్టు చేయడం, నా కాంట్రాక్టులు చూసుకోవడం – అన్నింటికన్నా ముఖ్యం నేను రాగానే కడిగిన ముత్యంలా తయారయి నాకెదురొచ్చి నన్ను ప్లీజ్ చేయడం! ఇవి చాలవా నీకు!”

నిశాంత అతని మాటల్ని కొట్టిపారేయలేకపోయింది. తను నర్సింగ్ హోం తెరిస్తే అర్ధరాత్రి – అపరాత్రి అని లేకుండా పేషెంట్స్ ని చూడాల్సొస్తుంది. తనూ అలిసిపోతుంది. భర్త ఇన్స్పిరేషన్ కోసమే తనని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. తనతన్ని పట్టించుకోకపోతే అతని గొంతు మూగబోతుంది. తన శ్రమంతా వృధా అయిపోతుంది.

“ఏంటాలోచిస్తున్నావు?”

“మీ గురించే!”

“ఏవిటో?”

“మీ ఔన్నత్యంలోనే నా గొప్పతనమిమిడుందని. నేను మీ నీడలోనే ఒదిగిపోవడంలో అందముందని.”

“థాంక్ యూ డాలింగ్!” అంటూ హితేంద్ర ఆమెను గట్టిగా కౌగలించుకున్నాడు.

 

**************

 

 

ట్రాఫిక్ కంట్రోల్

రచన:  మణి గోవిందరాజుల….

కారు చాలా స్మూత్ గా వెళ్తున్నది రెండేళ్ళ తర్వాత విదేశాల నుండి వచ్చిన గౌరవ్ కిటికీ లో నుండి కనపడుతున్న సిటీ ని చూసి  చాలా ఆశ్చర్యపోయాడు.   “అరేయ్ ప్రకాశ్ నన్నొకసారి గిల్లరా? ఇది కలా నిజమా? ఇది హైదరాబాదేనా? లేక నేను ఇంకా యూయెస్ లోనే వున్నానా?” అడిగాడు

“నువు హైదరాబాద్ వచ్చావు.   నేను నిన్ను తీసుకుని ఎయిర్పోర్ట్ నుండి ఇంటికెళ్తున్నాను.   ఇది నిజం.   ముమ్మాటికీ నిజం” హాస్యంగా చెప్పాడు ప్రకాశ్.

“పోనీ ఇది చెప్పు నేనెళ్ళి ఒక పాతికేళ్ళు అయిందా? లేదా సినిమాల్లో చూపినట్లు నేను గత పాతికేళ్ళుగా నిద్ర పోతునే వున్నానా?అదీ కాకపోతే యే మాంత్రికుడో నన్నెత్తుకెళ్ళి ఇప్పుడు విసిరేసాడా?” ప్రశ్నాపత్రం సంధించాడు గౌరవ్.

“యేంట్రా? నీ గోల? చావగొడుతున్నావు ఇందాకటినుండి? అవును మరి నువ్వో భట్టి విక్రమార్కుడివి.   నిన్ను బలిఇస్తే అన్ని తాంత్రిక శక్తులు వశమవుతాయని నిన్నెత్తుకెళ్ళాడు మాంత్రికుడు” వెక్కిరించాడు ప్రకాశ్ .   “నువెళ్ళి కేవలం రెండు సంవత్సరాలు మాత్రమే అయ్యాయి.   అయినా బాబ్బాబు నీకు పుణ్యం వుంటుంది.   నా బుర్ర తినకు.   ఇంట్లో నీ కోసం చాలా మంది యెదురు చూస్తున్నారు.  వాళ్ళవి తిను.  ” హాస్యంగా అంటూనే కారు రయ్యిన పోనిచ్చాడు ప్రకాశ్.   యెప్పుడూ ఇల్లు చేరడానికి గంటన్నర పట్టేది.   అరగంటలో ఇల్లు చేరే సరికి దిమ్మ తిరిగి పోయింది గౌరవ్ కి.

ఇల్లంతా పెళ్ళికళతో కళ కళ లాడుతున్నది ఇంటినిండా బంధుజనం సందడి.  ఇంట్లోకి వెళ్తూనే అందరూ గ్రాండ్ గా వెల్కం చెప్పారు.   అందర్నీ చూసి సంతోషంతో మాట్లాడుతున్నా మనసు ఒకవేపు గందరగోళం తో కొట్టుమిట్టాడుతున్నది.

“ఇప్పుడు చెప్పరా? యేమి జరిగింది? మన జనరేషన్ చూడలేమనుకున్న వింతని యెలా చూడగలుగు తున్నాము? ఎలా జరిగింది? యెవరు దీనికి కారణం?” ఎంతో ఆతృతగా అడిగాడు ఆ రాత్రి బెడ్ రూం లోకి చేరాక.

“నీ ప్రశ్నలకి సమాధానం ఇస్తే నాకేంటంటా?”

“సమాధానం ఇస్తే నీకేంటో నాకు తెలీదు కాని ఇవ్వకపోతే మటుకు నీకు ఖచ్చితంగా తన్నులే.  ” ప్రకాశ్ నడ్డి మీద ఒక్కటిచ్చాడు గౌరవ్.

“చచ్చాన్రా బాబూ! నాయనా గౌరవా చెప్తాను కాని నన్ను తన్నమాక.   అయినా ఇంటల్లుడిని కాబోతున్నాను.   మర్యాద మర్యాద” నడ్డి సవరించుకుంటూ వేడుకుంటూనే డిమాండ్ చేసాడు ప్రకాశ్.

“అదంతా పెళ్ళయ్యాక.  ఇప్పుడు కాదు” కాళ్ళు లాగబోయాడు గౌరవ్.

ప్రకాశ్ గౌరవ్ మేనత్త మేనమామ పిల్లలు.   ఒకరంటే ఒకరికి ప్రాణం.  పుట్టినప్పటినుండి కూడా ఒకరిని వదిలి ఒకరు ఉన్నది లేదు.  కలిసి చదివారు,పెరిగారు తిరిగారు.   ఇప్పుడు ప్రకాశ్ గౌరవ్ కి బావగారు కూడా కాబోతున్నాడు.   అదిగో ఆ సందర్భంగానే గౌరవ్ స్వదేశాగమనం.  .  .  గౌరవ్ కి చాలా సంతోశంగా వుంది.   బాల్య స్నేహితుడే బావ కాబోతున్నందుకు.   యెంత మేనల్లుడైనా ఇంటల్లుడు కాబట్టి మర్యాద ఇవ్వాలని తల్లీతండ్రీ చెప్తే ఇష్టం లేకపోయినా ఒకసారి ఫోన్ చేసినప్పుడు మర్యాదగా మాట్లాడబోతే ప్రకాశ్ వారం రోజులు మాట్లాడలేదు.   ఈ మర్యాదల చట్రం లో ఇరుక్కుపోతే బాల్యస్నేహితాన్ని కోల్పోతామేమోనని ప్రకాశ్ భయం.   అందుకే ఇప్పుడు ఇద్దరూ మొదటిలాగే హాయిగా మాట్లాడుకోగలుగుతున్నారు.

“ఓకే! బాబా! ఓకే… సరే ఒకసారి నువు ఇక్కడున్న రోజులని రింగులు తిప్పుకుంటూ చూసుకో.  .  ఈ లోగా నేనో నిద్ర తీస్తాను.  తెల్లవారుఝామున్నే లేపారు నన్ను” ఆవలిస్తూ ముసుగు కప్పాడు ప్రకాశ్.

ప్రకాశ్ అన్నట్లుగానే గౌరవ్ కళ్ళముందు రింగులు తిరగసాగాయి.  .

*************

“ఛీ!” గట్టిగా స్టీరింగ్ మీద కొట్టాడు గౌరవ్ కోపంతో.

“అరేయ్ అలా కోపం తెచుకుంటే నీ స్టీరింగే విరుగుద్ది.   అప్పుడదో బొక్క నీకు.  తన కోపమే తన శత్రువు అని వూర్కే అనలేదు.   చిల్ బాబా చిల్” శాంత పరచబోయాడు ప్రకాశ్.

“అరేయ్ వెళ్ళి ఒక్కొక్కళ్ళని బండనా బూతులు తిట్టాలని ఉందిరా.   ఆటో వాళ్ళెళ్తున్నారంటే పోనిలే అనుకోవచ్చు.   వాళ్ళకు మొదటినుండీ అలవాటు.   కాని ఈ చదువుకున్న మూర్ఖులు, అందరూ సాఫ్ట్ వేర్ యెంప్లాయీస్ లాగానే వున్నారు.   వాళ్ళు కూడా ట్రాఫిక్ రూల్స్ ని ఫాలో కాకపోతే యెలా? ఇప్పుడు చూడు మనకి ఫ్రీ లెఫ్ట్.   అయినా మననెవ్వరూ పోనివ్వరు.   ఆఖరికి స్కూల్ బస్సులు ఆర్ టీ సీ బస్సులు కూడా అడ్డం వస్తాయి.   స్కూలు బస్సులే అలా పోతే ఇక పిల్లలకి వారేమి నేర్పిస్తారు?”

“చెప్పింది చాలుకానీ.  ఇక పోనివ్వు.  ఇక్కడ నీ మాటలు విని మెచ్చుకుని మేకతోలు కప్పేవాళ్ళు యెవరూ లేరు.  ”

సీరియస్ గా కార్ పోనిస్తూ “ఎప్పుడు మారుతుందిరా మనదేశం? అటు చూడు అంత యెత్తుగా వున్న డివైడర్ ని యెక్కి ఇటు దూకుతున్నారు.   పైనుండి చంకలో పిల్లాడు,చేతిలో పిల్ల.  అది యెంత ప్రమాదం? యేమన్నా జరిగితే మళ్ళీ కారు వాళ్ళు కన్నూ మిన్నూ కానక డ్రైవ్ చేసారంటారు.   పెద్ద వాళ్ళు ఏది చేస్తే పిల్లలదే చేస్తారు.   రేపు ఈ పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు లేకుండా కూడా ఇలానే రోడ్ క్రాస్ చేస్తారు.  ” ఆవేదనగా అంటూ ట్రాఫిక్ ని తప్పించుకుంటూ నెమ్మదిగా డ్రైవ్ చేయసాగాడు గౌరవ్.

“అందరూ యెలా వెళ్తున్నారో ,మనమూ అలానే వెళ్ళాలి.   అంతకంటే చేసేదేమీ లేదు.  ” ఓదార్పుగా చెప్పాడు ప్రకాశ్.

“అయినా ప్రభుత్వం కూడా రూల్స్ ని కఠిన తరం చేసింది కదా? మార్పు ఒక్కసారిగా రాదురా. టైం పడుతుంది.  ”

“ఎంతకాలం రా? సిగరెట్ పెట్టెమీద “సిగరెట్ స్మోకింగ్ ఈజ్ ఇంజ్యూరియస్ టు హెల్త్” అని రాసినట్లే వున్నాయి మన ప్రభుత్వపు రూల్స్.   అదిగో అటు చూడు వాడికి ప్రభుత్వం ఏమీ చేయలేదన్న నమ్మకం ఎంత లేకపోతే బైక్ మీద స్పీడ్ గా వెళ్తూ మొబైల్ ని తలకు చెవులకు మధ్య పెట్టుకుని మాట్లాడుతూ వెళ్తాడు?వాడికి తెలీదా వాహనం నడుపుతూ ఫోన్ మాట్లాడితే జరిమానా వుందని? కాని నమ్మకం, తననెవరూ పట్టుకోరులే అని.  ఒకవేళ పట్టుకున్నా డబ్బులిస్తే యెవడికోసం వదిలిపెడతాడులే అనే నమ్మకం.  .   అయినా రూల్ అనికాదు, జరిమాన పడుతుందని కాదు కాని కనీస పౌరుడిగా తన బాధ్యత తనకు గుర్తు లేకపోతే ఎలా?.   మన దేశ పౌరుల్లో మార్పు రావాలంటే కనీసం పాతికేళ్ళు పడుతుంది.  ” నిస్పృహగా అన్నాడు గౌరవ్.

అలానే రోజూ తిట్టుకుంటూ కాలం గడుపుతుండగా గౌరవ్ కి యూయెస్ లో జాబ్ వచ్చింది.   అదిగో అప్పుడెళ్ళి మళ్ళీ ఈ పెళ్ళి సందర్భంగా ఇప్పుడొచ్చాడు.

“యేరా రింగులు ఇంకా ఆగలేదా?” కళ్ళముందు చిటికలేస్తూ అడుగుతున్న ప్రకాశ్ మాటలతో ఈ లోకం లోకి వచ్చాడు గౌరవ్.  సమయం చూస్తే పన్నెండు అయింది.

“ఆపేసావు కదా రింగుల్ని.   ఇప్పుడు చెప్పరా యేమి జరిగిందొ.   మధ్య మధ్య అమ్మావాళ్ళు చెప్తున్నా ఏదో కొద్దిగా బాగైనా మనకదే గొప్ప కదా అనుకున్నాను.   కాని ఇంత ఎక్స్పెక్ట్ చేయలేదు.   నిజంగా చాలా హాయిగా వుంది సిటీ” చాలా సంతోషపడ్డాడు గౌరవ్.

“నువ్వింకోటి గమనించినట్లు లేవు.   ఎక్కడన్నా బిచ్చగాళ్ళు కనపడ్డారా?”

“అవున్రా! కరెక్టే.  ఎక్కడా తగల్లేదు.  ఎలా? ఇంత ప్రపంచ తొమ్మిదో వింత ఎలా జరిగింది?”

“తొమ్మిదోదా?ఎనిమిదోదేంటి?”

“ఎనిమిదోది మన హైదరాబాద్ ప్రజలు ట్రాఫిక్ రూల్స్ ఫాలో అవడం” ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

“నిజం రా మన దేశ ప్రజలు నిజమైన పౌరులుగా ఇలా వుండాలి అనేది నా కల.   ఎంత హాయిగా వుంది అందరూ అలా వుంటె?”

“ఈ ఊరింపులు కాదు కాని చెప్పు ఏమి జరిగిందొ”.  .

“ట్రాఫిక్ ని కంట్రోల్ చేయడానికి ప్రభుత్వం ఎన్నో రకాల ఫైన్ లు విధించింది కదా? నువు ఉన్నావా అప్పుడు? రూల్స్ ఫాలో కాకపోతే పేరెంట్స్ కి శిక్ష అనే రూల్ పెట్టిందీ?”

“అవును అప్పుడు కూడా ఇంకెవరినో తీసుకొచ్చి మేనేజ్ చేయడం మొదలు పెట్టారు.   ఇంకా రక రకాలుగ ఫైనులు విధించినా దానికి ప్రత్యమ్నాయం ఏదో ఒకటి వుండేది.   అందుకే సక్సెస్ కాలేకపోయింది.   ఆ తర్వాత నేను వెళ్ళిపోయాను.  ”

“ అదిగో ఆ సమయం లోనే కొత్త కమీషనర్ వచ్చాడు.   ఆయనొచ్చాక కూడా ఒక నెల రోజుల వరకు పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు.   కాని ఆ తర్వాత మొదలయింది అసలు డ్రామా.  ”

“అరేయ్! నీ బోడి సస్పెన్సూ నువ్వూను.   విషయానికిరా”

“ఎంత డబ్బు ఫైన్ కింద పెట్టినా కూడా ఉన్నవాళ్ళకు లక్ష్యం లేదు.  కట్టలేని వాళ్ళు సాధారణ సగటు ఉద్యోగి అంత డబ్బు ఎలా కట్టగలడు అని ఎదురుదాడికి దిగుతున్నారాయె.   అంతే కాని కొద్ది ముందుగా బయలుదేరి ఆఫీసుకు టైం కి చేరుకుందాము ఎటువంటి ట్రాఫిక్ రూల్ బ్రేక్ చేయకుండా అనుకునే వాళ్ళే లేరు.  .  పోనీ అని పేరెంట్స్ కి శిక్ష అంటే మారతారేమో అనుకుంటే హమ్మయ్య నా కొడుక్కు జైల్ శిక్ష తప్పింది కదా అని సంతోష పడే వెర్రి తలితండ్రులున్న దేశం మనది.   మొబైల్ మాట్లాడుతూ వెళ్తే ప్రమాదం తనకొక్కడికే కాదు తోటి ప్రయాణికులకు కూడా అన్న చిన్న విషయం తెలుసుకోలేని యువత ఉన్న దేశం మనది.   అందుకే కొత్తగా వచ్చిన కమీషనర్ ముఖ్యంగా ఈ రెండు ప్రాబ్లమ్స్ మీదే దృష్టి పెట్టాడు.   ఆ నెలరోజులూ ఆయన ఖాళీగా ఏమీ లేడు.   ట్రాఫిక్ సమస్యని ఎలా తీర్చాలి అన్న దాని మీదే దృష్టి పెట్టాడు.  ”

“సోదాపి సంగజ్జెప్పు.  ”

“అదిగో అలా అరిస్తే నేను చెప్పను” రెండు చేతులతో నోరు మూసుకున్నాడు ప్రకాష్.

“అయితే సరే చక్కిలిగిలి పెడతా నీ ఇష్టం” బెదిరించాడు.  చక్కిలి గిలి పెడితే ప్రకాశ్ అస్సలు తట్టుకోలేడు.

“బాబోయ్! వద్దులే విను.   నెల తర్వాత సిటీ లో ఉన్న బిచ్చగాళ్ళందరినీ , ట్రాఫిక్ దగ్గర అమ్ముకునేవాళ్ళనీ కూడగట్టాడు.   ప్రతి సిగ్నల్ దగ్గరా పదిమంది దాకా ఉంటారు.  ఎవరైనా సరే ట్రాఫిక్ క్రాస్ చేస్తున్నా,మొబైల్ మాట్లాడుతూ కనపడ్డా వీళ్ళెళ్ళి వాళ్ళ చుట్టూ నిలబడి చప్పట్లు కొట్టుకుంటూ పాటపాడతారు.   అది ఫొటో/వీడియో తీసి యూ ట్యూబ్ లో పెట్టేసే వాళ్ళు.   “ట్రాఫిక్ రూల్ ని అతిక్రమిస్తూ బిచ్చగాళ్ళకు/స్ట్రీట్ వెండర్స్ కి దొరికిన వ్యక్తి” అంటూ.  .  ఫైన్ మామూలె.  .  ఆ తర్వాత వాళ్ళు కట్తే ఫైన్ వాళ్లకు పంచేవారు.  వీళ్ళను మానిటర్ చెస్తూ ఒక ట్రాఫిక్ పోలీస్ ఉండేవాడు.   ఫుల్లు ట్రాఫిక్ లో కూడా నేర్పుగా తిరిగే టాలెంట్ బిచ్చగాళ్ళ సొంతం.   అందుకే ఎంత తప్పించుకుందామన్నా రూల్స్ బ్రేక్ చేసేవాళ్ళు దొరికి పోయేవారు.   మొదట్లో బాగా గొడవ చేసినా తర్వాత్తర్వాత ట్రాఫిక్ కి అలవాటు పడ్డారు.

“మొదట్లో అడుక్కునేదానికన్నా బాగా తక్కువ డబ్బులొస్తున్నాయని బిచ్చగాళ్ళు చాలా గొడవ చేసారు.   కానీ మరి ఆయన ఎలా ఒప్పించాడో తెలీదు గప్ చుప్.  .  .  .  ట్రాఫిక్ బాగా కంట్రోల్ అయింది.   అప్పుడు వారందరినీ చెత్తని కంట్రోల్ చేసే వారికింద మార్చాడు రోడ్డు మీద ఎవరన్నా చెత్త వేస్తూ కపడితే సేం ట్రీట్ మెంట్.   ఇప్పుడు వారందరికీ ప్రభుత్వ జీతాలు .  ”

పడీ పడీ నవ్వసాగాడు గౌరవ్.  ”అయ్యో నేనెంత మిస్ అయ్యాను.   మా లాబ్ లో సోషల్ నెట్వర్క్ ఉండదు.   వారానికి ఒకసారి అమ్మవాళ్లతో మాట్లాడ్డమే.   అప్పుడు కూడా కొద్ది సమయమే ఇచ్చేవారు అందుకే తెలీలేదు.   సరే ఒకసారి బయట తిరిగొద్దాము పద”

కారు అద్దాలు తీసుకుని డ్రైవ్ చేయసాగాడు గౌరవ్.   చల్లని గాలి చక్కిలిగిలి పెడుతున్నది.   వాతావరణం చాలా ఆహ్లాదకరంగా ఉంది.   రోడ్ సైడ్ ఇడ్లీ దోస సెంటర్స్ చాలా శుభ్రంగా వెంటనే వెళ్ళి తినాలనేంత నీట్ గా వున్నాయి.   హాయిగా వెనక్కి వాలి నిదానంగా వెళ్తుంటే ఒక దృశ్యం ఆకర్శించింది గౌరవ్ ని.   “అరేయ్ ఎన్ని మారినా జనాలు రోడ్ మీద యూరినేట్ చేయడం మానరు కదా?” విసుక్కున్నాడు.

“అలా అనకురా! ఒక్కసారి మొత్తం మార్పు రాదురా.  బయట తిరుగుతున్న వెండార్స్ యెక్కడ వెళ్తారు? రోజంతా ఇంటికెళ్ళేదాకా ఆపుకుంటే హెల్థ్ ప్రాబ్లమ్స్ వస్తాయి.   దీన్ని ఒక ఉద్యమం లాగా చెయ్యాలి.  ప్రభుత్వం వారు పబ్లిక్ టాయిలెట్స్ ని విరివిగా నిర్మించాలి.   మళ్ళీ దాన్ని మెయింటెయిన్ చెయ్యాలి.   వాటిని కొంత డబ్బు పే చేసి వాడుకుందాము అన్న గ్రహింపు వీళ్ళకు రావాలి.   సులభ్ వాళ్ళు చేసారు కాని అందులో కూడా శుభ్రత తక్కువ.   ఇదంతా ఒక సర్కిల్.  .   మళ్ళీ ఎవరో వస్తారు ఇలాగే” చెప్పాడు ప్రకాశ్.

చల్లగాలిని తనలో నింపుకుంటూ పూలరథం లా వెళ్ళసాగింది కారు.

 

 

 

 

 

 

గిలకమ్మ కతలు – అనాపోతే?

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

 

“ ఏటి.. సట్టిలో  కందిపప్పు కడిగట్తే పెట్టేవు? నానిపోతల్లేదా?ఉప్పుటికే  ఉబ్బింతింతైంది  పప్పు బద్ద. పప్పునీ మట్ని వదిలేసి దేని కోసం సూత్తన్నా ఈధరుగు మీద కూకుని…”

అప్పుడే ఊళ్ళో ఏలిడిసిన మేనమామ పెళ్లాం మంచం మీంచి పడిపోయిందని తెల్సి పలకరిత్తాకి ఎల్లొచ్చిందేవో..లోనకెల్లి కోక మార్సుకుని పాచ్చీర సుట్టబెట్టి పొయ్యికాడికొచ్చిందేవో.. ఎదురుగ్గా పప్పుగిన్ని.

“ గిలకమ్మ టమాటలట్టుకొత్తాకెల్లింది ఈరెంకడి సేలోకి.  వత్తాదేవోనని సూత్తన్నా.. కూకున్నాను. ఏ జావయ్యిందో దాన్నంపి. ఎక్కడ పెత్తనాలు సేత్తందో ఏటో..” ఈధరుగు మీద కూకునే తల తిప్పి దోరబందం మీదగా లోనకి  సూత్తా ఆల్లామ్మకి ఇనపడేతట్టు అరిసింది సరోజ్ని.

“ అయినా..దాన్నెంతుకంపా? ఈడొచ్చిన పిల్ల. రేపో ,మాపో సవత్తాడి సాపెక్కుతాకి సిద్దవవుతుంటే.. అత్తప్ప ఇంకొకళ్ళు దొరకలేదా ఏటి నీకు? మీయాయనకి తెలిత్తే ఊరుకుంటాడా?”

“ అదెల్లొత్తం ఏవో గానీ నీ గోల మాత్తరం ఆ మడిసి సేలో ఏ మూలున్నా ఇనిపిచ్చేతట్టే ఉంది గానీ ఊరుకో..! నాలుగడుగులేత్తే..ఎంకడి టవాటా సేనొత్తది. అదేవన్నా..మైళ్ల కొద్దీ దూరవా ఏటి?”

“ అయినా నోర్మూసుకునుండక  నాకెంతుకంట?  నీ కూతురు..నీ ఇట్టం. నీ ఇట్టం వచ్చినట్టు సేస్కో!  రెండ్రోజులుండి పోయీదాన్నినోరూరుకోక..దూలెక్కి…”

గొణుక్కుంది సుబ్బయ్యమ్మ.

“ అసలే పిల్లొత్తాలేదని నేనుడుకుమోతంటే..దీని గోలొకటి..” అంటా కూకున్నదల్లా లేసి సందు సివరకంటా ఎల్లి ..గిలక్కోసవని..సందులోకి వంగుని సూసిందేవో..

గిలకొత్తాలేదుగాని.. పది,పదేనుమడి పోగై ఏటో సూత్తుంటే ..ఇద్దరు ముగ్గురు పిల్లలు పరిగెత్తుకుంటా వచ్చి..”మరే..మరే మీ గిలకమ్మ..శీనుగాణ్ణి  కొట్తేత్తంది..” అన్జెప్పేరేమో..రొప్పుతా రొప్పుతా..సరోజ్నికి పై పేనాలు పైనే పోయినియ్యి..

“ ఈ మడిసి పొలాన్నించొచ్చే ఏలయ్యింది. మాయమ్మన్నట్టు తిడతాడో ఏటో..తెలిత్తేని..” అని మనసులో అనుకుంటా   “ కాతంత ఆల్లిద్దర్నీ నేన్రమ్మానని సెప్పండమ్మా.మీకు పున్నెవుంటాది. ఆనక ఇయ్యేపు ఒచ్చినప్పుడు   ఏ ఏయించిన సెనగపప్పో, బెల్లమ్ముక్కో ఏడోటి పెడతాన్లే గానీ దాన్నిలా రమ్మని సెప్పండమ్మా..! ఈధిలో ఈరంగం ఎట్టింది..నామర్దా గూడాను..” అందాళ్లని బతిమాలుతున్నట్టు…

అప్పుడుదాకాను ..ఆ..ఊ..అంటా కాలి బొటనేలు నేల మీద మట్టిలో రాత్తా నీలుగుతున్నోళ్ళు  కాత్తా… ఏదన్నా పెడతాననే తలికి  రేసుగుర్రాల్లాగ పరిగెత్తేసేరేవో..దానికసలు ఊపిరాడనిచ్చేరో లేదోగానీ గిలకమ్మనెంటబెట్టుకుని గాని రాలేదాళ్ళిద్దరూను.

జుట్టు సెదిరిపోయి, లంగా సిరిగిపోయి గిలకమ్మా..ఒల్లంతా మట్టిగొట్టుకుపోయి శీనుగాడు..

“అయ్యి ..నియ్యమ్మాకడుపు మాడా..! ఏటల్లా ఆ వాలకాలు..పిచ్చెక్కిన కుక్కలు మట్టిలో పడి పొర్లాడినట్టు..ఏటే  దయిద్రగొట్టు ముండా..ఆ లంగా ఇంకెంతుకన్నా పనికొత్తదా?  “ అంటా గబుక్కున జుట్టట్టుకుని వంగదీసి పెడీ పెడీ మని నాలుగు సరిసింది. దాంతో మరింత రాగం అందుకున్నాడు శీను.

అలా ముందే ఏడిసేత్తే ఇంక కొట్టదని ఆడేత్తులు.

“ మతోయిందా ఏటి..ఈడొచ్చిన పిల్లనలా కొట్టుకుంట్నా?  అయ్యన్నీ తర్వాతడుగుదూగానీ  పాలట్టుకుని అబ్బాయొచ్చే ఏలయ్యింది..కాసిన్ని నీళ్లోసుకుని రమ్మను. ఎల్లే గిలకా ..నీళ్లోసుకో ఎల్లి.ఎప్పుడో పొద్దున్ననగా బళ్ళొకెల్లేతప్పుడు పోసుకున్న నీళ్ళు..”

“నేన్జెయ్యను.నాన్నని రానీ సెప్తేన్నీ సంగతి? ఆడేం జేసేడని అడగవు. ఎప్పుడూ నన్నే తిడతావ్. “ తంబానికి జారబడి కింద కూకుని ఏడుపు లంకిచ్చుకుంది గిలక..

“ ఏరా..ఏంజేసా అక్కని…ఇలారా” అరిసింది సరోజ్ని..

“ ఆడు సెప్తాడా? ఆడేంజేసేడో..అయినా ఆడు సెప్తేనే నమ్ముతావు..” అంటా మళ్ళీ  ఏడుత్తుం మొదలెట్టింది..గిలక.

‘’ సరేలే..నేనడుగుతానుగానీ..లెగమ్మా..! నా బంగారానివి గదా..నీళ్ళోసుకురాతూవులోకెల్లి.మీ నానొత్తే  మియ్యమ్మని తిడతాడు మల్లీని. నాయమ్మగదా..లెగు. దా…ఎనక్కి తిరుగు ఉక్సులు తీత్తాను..”

“నేన్తీసుకుంటాన్లే..! నువ్వేం యియ్యక్కల్లెద్దు..” అంది కళ్ళు నులువుకుంటా..

“ అంటే అన్నానంటావ్ గానీ..డబ్బులట్టికెల్లిందా? టమాటా పళ్ళు పట్టుకొచ్చిందేవో సూసేవా..? ఎయ్యే టమాటా పళ్ళూ..?” తేలేదా..?”

“తెచ్చేను…”

“మరెయ్యి..? ఎక్కడ గోతిలో పోసా?” గుడ్డురువి గిలక్కేసే సూత్తా అంది సరోజ్ని..

“కిందడి నలిగి పొయ్యినియ్యి…”  నదురూబెదురూ లేకుండా అంటన్న కూతుర్ని సూసి కోపం నసాలానికంటింది సరోజ్నికి..

“నలిగిపొయ్యినియ్యా? కిందెంతుకు పడ్డయ్యే..నీ పొగరు పొయ్యిలో బెట్టా..సెప్పి సావ్వేమే..ఊరికే నస.పెడతావు….” అరుత్తా దగ్గరకంటా ఎల్లి నెత్తి మీద ఒక్కటివ్వబోతంటే..

సెయ్యట్టుకుని ఆపి..

“ నలగవా మరి..టమాటాల సంచితో ఆణ్ని కొడితేని..”

“ ఆసి నీ జిమ్మడ..టమాటాల సంచితో కొట్తేవా? నీ పొగరు పొడిసెయ్య..”

“మరి కొట్టరా?”

“అదే..ఎంతుక్కొట్తేవని అడుగుతుంది మియ్యమ్మ. అదేదో సెప్పేత్తే గొడవొదిలిపోద్ది కదా..తానానికెల్లొచ్చు. “ సుబ్బయ్యమ్మనేతలికి..

“ సెప్పనిత్తే గదా? ఎప్పుడూ నన్నే తిడద్ది..ఆడేం జేసేడో మీకెవ్వళ్లకీ తెలవదు..”

అసలే పరువు పొయ్యిందనోపక్క బాధ. దానికి తోడు..ఆల్లమ్మ తిట్టిందేవో..గిలకమ్మకి ఉడుకుమోత్తనం వచ్చేసి బిక్క మొకం ఏసింది.

“సెప్పమ్మా..! నా బంగారం కదా..సెప్పు. “ అంటా పప్పునొదిలేసి…గిలకమ్మని దగ్గరైకి తీసుకుని  నాయమారతా అడిగిందేవో..

“ అమ్మేవో  అరీసుడు కాయలట్రమ్మందా.. ఎంకడేవో..పాపగారా.. మీరొచ్చేరేటండా.. నాన్నగారి క్కోపమొత్తాది  బేగినెల్లిపోండా…అంటా అక్కడెంతమంది బుట్టలట్టుకునున్నా నాకే తూసిచ్చేసేడనుకో…

ఈడికి తినాలనుంటే ఆటిల్లోయి తీసుకుని తినొచ్చు కదా? నేనిత్తానంటే  తీస్కోకుండా..ఎంకడి బుట్టలో పండు తీసుకున్నాడు..

నా దగ్గరేవో ఇత్తాకి ఇంక డబ్బుల్లేవు. అమ్మేవో అరీసుడుకే సరిపోయినన్ని ఇచ్చింది. ఆడలా తీత్తం అందరూ సూసేరు. నాకెంత సిగ్గేసిందో..! అదందులో ఏసెయ్..నేనిత్తాను ..న దగ్గిరున్నయ్ గందా అంటానే ఉన్నాను..గబుక్కున కొరికేసేడు..

“ఈరెంకడు ఏవన్నా అన్నాడా..?” సరోజ్నంది..

అయ్యన్నీ ఇని సరోజ్ని ఎక్కడ కొట్టుద్దోనని ఏడుపాపి సొక్కా నోట్లో కూరుకుని బెదిరిపోతా తల్లెనక్కే సూత్తం మొదలెట్తేడు..శీను..

“ఎంతుకండు? అనే ఉంటాడు..అన్నాడేటే,,?” రెట్టిచ్చింది సుబ్బయ్యమ్మ..

“అనాపోతే ..తప్పుగాదా?

అరిసింది గిలక ఇంత గొంతేసుకుని..

నోళ్లడిపోయినట్టున్నాయ్.

అక్కడంతా నిశ్శభ్దమే..

సేతులెనక్కెట్టి ఉక్సులు తీత్తా తూవుకేసి నడిసింది గిలక.

——

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

మనసు తడిపిన గోదారి కథలు

సమీక్ష:  సి.ఉమాదేవి

విభిన్న కథాంశాలతో మనలో ఆలోచనలను రగిలించి పరిష్కారదిశగా మన మనసును మలుపు తిప్పుతారు  రచయిత్రి చెంగల్వల కామేశ్వరి.అటు సామాజిక సేవను ఇటు సాహితీ సేవను సమాంతరంగా నిర్వహించడమే కాక చక్కటి యాత్రానుభవాలను స్వంతం చేసుకున్నారు.స్నేహానికి,సంగీతానికి చక్కటి లయ పలుకుతుంది వారి మనసు.

చెప్పుకుంటే కథలెన్నో,కాఫీ విత్ కామేశ్వరి మనకందిన వీరి పుస్తకాలు మనల్ని అలరించాయి.ఇప్పుడు వెలువడిన వీరి గుండెల్లో గోదారి కథాసంపుటం భిన్న కథాంశాల సమాహారం.నిర్మలంగా ప్రవహించే గోదారిలో సైతం, కనబడని సుడిగుండాలు కబళించినట్లు కథలలో ప్రవేశించే పాత్రలు  విరుద్ధ అభిప్రాయాలతో కుటుంబజీవనాన్ని పట్టి కుదుపుతాయి.అయితే చదువరిలో తనదైన పరిష్కారదిశగా ఆలోచనలకు బీజం వేస్తారు.

ఋణానుబంధం కథ విశ్వాసానికి చిరునామా అనదగ్గ కుక్క ప్రవర్తన మనిషి ప్రవర్తనను సైతం మార్చగలదు అని చక్కగా వివరించిన కథ.జీవితమే నాటకమైతే కథ నాటకాన్ని నిలబెట్టే దిశగా సాగిన వైనం అభినందనీయం.మూఢనమ్మకాలు మనిషిలోని విజ్ఞతను మరుగుపరచి మాటలతూటాలను వెదజల్లే భర్త ధోరణిని మార్చేదిశగా సాగిన కథ స్నేహం.తీపి గురుతులు కథ కుటుంబజీవితాలను పారదర్శకం చేసిన చక్కని కథ.అమ్మ శాసనం నేటి జీవనవిధానానికి అద్ధంపట్టిన కథ.అనుబంధాలు మనిషి మనసును పెనవేసుకున్న వైనాన్ని తెలిపిన కథ కాలమిచ్చిన తీర్పు.అత్తలోని మరోకోణం కాంచిన కోడలు ఆమె మనసునర్థం చేసుకుని తన అభిప్రాయాన్ని మార్చుకుని మా అత్త బంగారం అని చెప్పడం మనకు ఊరటనిస్తుంది.

‘ కాలంతో కలసివచ్చిన అనుబంధాలు కాలరాస్తే కావాలనుకున్నప్పుడు కాలమివ్వని భగవంతుడి లీల ఇదే.కాలమిచ్చిన తీర్పు అదే.’అని కాలమిచ్చిన తీర్పు కథలో రచయిత్రి పలికిన పలుకులు కన్నీటి కడలికి తెరలేపుతాయి.తీపి గుర్తులు కథ మనిషి మస్తిష్కాన్ని పట్టి ఊపుతుంది.అనుబంధాలు ఎప్పుడూ పటిష్టమయినవే. పోయినవాళ్లని హృదయంలో  దాచుకోవాలి.ఉన్నవాళ్లతో  ప్రేమగా ఉన్నప్పుడే గడపాలి.అని రచయిత్రి చెప్పడం హృదయాన్ని మాటలకందని భావజాలంతో కట్టిపడేస్తుంది.మరో చక్కని కథ జీన్స్.వార్ధక్యం మనసును,శరీరాన్ని కృంగతీసే సమయంలో మనవరాలి చల్లని మాట చల్లని చలివేంద్రమే కదా.తన కలానికి పదునుపెట్టి మరిన్ని మంచి కథలను మనకందివ్వాలని కోరుతూ కామేశ్వరికి శుభాభినందనలు.