గిలకమ్మ కథలు 9 – గిలకమ్మా.. మజాకా…

రచన: కన్నెగంటి అనసూయ

 

“ ఇత్తెలిసిందేటే సరోజ్నే….”

నిలువునా పరిసిన గోనుసంచి మీద దోసిలితో దోసెడు  తొక్కి , కడిగి ఆరబెట్టిన నూగింజలు పోసి మడిగాళ్లేసుకుని మరీ బత్తాకేసి పావుతా పిన్నత్త కూతురు సూరయ్యమ్మన్న మాటలకి ..

అలా బత్తాగుడ్దకేసి  పావిన నూగింజల్నల్లా  సేట్లో పోసుకుని పొట్టు సెరిగేత్తన్న సరోజ్ని సెరిగే సెరిగే సేట్ని ఆమట్నే ఆపేసి దాన్ని మడిసిన  కాళ్ల మీదెట్టి  కళ్ళు సికిలిచ్చి మరీ  సూరయ్యమ్మకేసే అదోలా సూత్తా..”ఏటది..? “ అంది  ఇంత పొడుగున సాగదీత్తా….

” అబ్బాయన్నానీతో ఓమాటన్లేదా? అనుమ్టాడనుకున్నానే! టీకొచ్చెల్లేడుగా ? తెల్దేవో లే. అయినా.. ఊరంతా కోడై కూసేత్తుంటే..నీకింకా తెల్దా?” సరోజ్నంకే ఇడ్డూరంగా సూత్తా పావీ పావీ సేత్తోనే బుగ్గల్నొక్కుకుందేవో..సూరయ్యమ్మ ..ఆవె చెంపలకంతా నల్ల నూ పొట్టే…

“ వచ్చెల్లేరు. ఒక్క మటా అన్లేదు సూరయ్యమ్మొదినే! నువ్వన్నట్టు తెల్దేవో. తెలిత్తే అంతాకేవైంది?  ఏటది ఇంతకీని. ఇందాక తడిసిన నూపొట్టు బాల్చీతో  కుడితి కుండీలో పోద్దావని  సేటట్టుకుని ఈధిలోకెల్లినప్పుడు ఎక్కడ్నించో మాటలినిపిత్తన్నాయని రాజేశ్రమ్మ ఇంటికేసి సూసేతలికి పోగులోరి పారువాతమ్మా, రాజేశ్రమ్మా సెవులు కొరుక్కుంటా కొరుక్కుంటా నన్నుజూసి ఆపేసేరు నేనెక్కడ ఇనేత్తానోనని అనుకుంటాను.   ఇదేనేమో..! ఆల్లు సెప్పపోతే తెల్దా ఏటి?

నాకెవరు సెప్తారు అయినాను? నేనెవర్ని కలుత్తున్నాను.? ఎవర్నన్నా కలిత్తే తెలుత్తా ఉంటాయ్ ఎయ్యన్నాను.  ఇంతకీ ఏటో..అది..” ఎడంకాలు పాదాన్ని  కుడిగజ్జలోకంటా మడిసి కుడికాలు పొడుగ్గా సాపి మరీ సెరుగుతుందేవో..నువ్వుల సేట్ని ఆమట్నే కుడికాలు మీదెట్టి..ఆసత్తిగా అటే సూత్తా అంది ఏంజెప్పుద్దో సూరయ్యమ్మని.

“ నేను మాత్రం కలుత్తున్నానా ఏటి? నేనూ ఇంట్లోనే పడి కొట్టుకుంటున్నాను. ఏదో ఇయ్యాల నూ రమ్మన్నావని పోన్లే సెరిగి పెడితే  పోయేదేవుందని వచ్చేను. రేపెప్పుడన్నా నేను నువ్వులు తొక్కుకుంటే  నువ్వొత్తావనేగానీ లేపోతే నాకు పనేటి?  తల వాసేటన్ని పన్లున్నాయ్ నాకు.  మసిరి మీంచి ఇత్తడి సామానం కిందెట్టిచ్చి సింతపండు నానబెట్టేను. రోజుకో రెండన్నా తోవుకుంటే..పండగనాటికి కానన్నా లొంగుతాయని..” ఎట్నించెటో ఎల్లిపోయింది “ పోనీలే.. అని ఏదో సెవిలో ఓ మాట ఏద్దావనుకున్నాననుకో..దీనికీ ఎత్తిపొడుపు మాటేవన్నా పనుందా ?” అని మనసులో సరోజిన్ని ఈసడిచ్చుకుంటా.

“అయ్యా..దాన్దేవుందిలే వదినీ..! ఒకరికొకళ్లం సాయం. ఎంతుకురానూ. వత్తాను. ఇంతకీ ఏటో సెప్పేవ్ గాదు ..” ఇంకా ఏదేదో సెప్పుకు పోతున్న సూరయ్యమ్మ మాటలకి అడ్డడంది సరోజ్ని సూరయ్యమ్మ పావిన నువ్వులన్నిట్నీ సేటలో పోసి సెరుగుతాకి సేటెత్తి  పట్టుకుని..

“ ఏవుంది..ఆ బడికాడ ముసలోడు లేడా..?”

“ ఏ బడికాడ..?”

“ అదే పెడ్ద బడికాడ..”

“ ఎవరా ముసలోడు?” కల్లు సికిలిచ్చి మరీ సూరయ్యమ్మొంసూత్తా ఆరాగా అడిగింది సరోజ్ని.

“ అదే..! ఆ మూలమీదిల్లు. పొద్దుగూకులా ఈధిలోబడి ఏడుత్తాడు గందా! మంచి నీళ్లకనో ,ఒకటకనో దేనికో దానికీ బళ్ళొ  పిల్లలు లోపలికీ, బయటికీ ఎల్తా వత్తా ఉంటారు..”

“ ఉమ్మిడోళ్ళ నాగయ్యమ్మ మొగుడా? “

“ ఆ..! ఆ ముసలోడే. నీకు బాగానే గుత్తొచ్చేసింది. నాకే ఏటో ఏదీ గుత్తుంటాలేదు. ఇట్టే మరిసిపోతున్నాను. మొన్న మూడ్రోజుల్నాడేంజేసేనో ఇన్నావంటే నవ్వుతావ్ గూడాను..” అని సెప్పటం ఆపి కాసేపు తన్లో తనే నవ్వేసి..

“ ములక్కాయలూ,సిక్కుడు కాయలూ ఉంటే అడ్దవేసి ఆనపకాయ్ పులుసెట్టేను సింతకాయలు ఉడకబెట్టి రసవోసి. అప్పుడే ఉప్పు సరిపోయిందో లేదో సూసి మరీ పులుసెక్కువైపోయిందని ఓ మాటు పొయ్యి మీదెట్టేను కాతంత పులుసు ఇగురుద్దని.  ఈలోపు మియ్యన్నయ్యొచ్చి టీబెట్టనేసర్కి  గిన్నెలో నీలూ, పాలూ కలిపి పొయ్యి మీదెట్టి  పంచదారేసి..టీపొడి ఎయ్యాబోయి పక్కనే ఉన్న పులుసు గిన్నెలో ఏసేసేను ఏదో ఆలోసిత్తాను.  ఏసేసేకా సూసుకున్నానేవో..అసలే సింతపండుగాకుండా సింతకాయ ఉడకబెట్టిన రసవోసేనేవో..పచ్చగా గుమగుమలాడిపోయిన పులుసల్లా..సింతగింజల పులుసల్లే నల్లగా రూపు మరిపోయిందనుకో. పేనం ఒస్సూరుమనిపోయిందనుకో..“

“ ఏంజేసేవ్ మరి దాన్ని. “

“ ఏంజేత్తాను?  అప్పటికే మియ్యన్నయ్య పొలవెల్తాకి ముంతెట్తమని కూకునున్నారు. ఎలాగూ పులుసు తాలింపేత్తాకి  అయిదారు నిమిసాలన్నా పట్టుద్దని టీ పెట్టమన్నారనుకో. పాపం ఆయన తప్పేవుంది..”

“ అదే ఏసి పెట్టేవా?”

“ ఇంకేవన్నా ఉందా? గుడ్ల నీళ్ళు గుడ్లని కుక్కుకుని అవతల పాడబోసి పచ్చడి ముక్కేసి పెట్టేను..అవతల కూలోళ్ళొత్నారని గొడవజేత్తేని.  ‘

“ బాగానే ఉంది..ఒకోసారి నేనూ అలాగేజేత్తాఉంటాను..పెద్దోళ్లమైపోతల్లేదా..మతిమరుపొత్తాది. మానాననీవోడు…ఎప్పుడైనా మాయమ్మ ఇలాటియ్ సేత్తేని..మనుసులక్కాక  మతిమరుపు మానులకొత్తాదాని..”  అంటన్నంతలో..

“ ఏంజేత్నారు? టీలైపోయినియ్యా..? ఎన్ని కుంచాలు తొక్కేవేటి నువ్వులు? “ అన్న మాటలకి ఈధికేసి సూసిన సరోజ్ని..గుమ్మాన్నట్టుకుని నిలబడున్న సెంద్రమ్మని చూసి..ముఖవంతా నవ్వు పులువుకుని..కాలుసాపుతుం వల్న పైకెళ్ళిపోయిన సీరని ముందుకి లాక్కుంటా..

” హ్హా హ్హా. ఏవుంది? వండుకుంతం, తింటం. ఇప్పుడే టీ పెట్టిత్తే  తాగి అటెల్లేరు మీయల్లుడుగారు. లోపలికి రాపోయావా పిన్నే! అక్కడే నిలబడ్డావ్. ఎక్కడికెల్లొత్నావేటి?” అంది సరోజ్నీ మరియాదగా..లేసి నుంచుంటాకి పెయత్నిత్తా..

“లెక్కు. కూకో. నేనుండను. ఎల్లిపోతాను. అదే ఉమ్మిడి సుబ్బన్న ఏదో బల్లెక్కి పడ్డాడంట. సూసొత్తాకెల్లేను. బల్లెక్కే ఈడేనా? మాయదార్రోజులు కాపోతేనీ! సుబ్బన్న పెళ్ళం నాగయ్యమ్మ  మరి మా  ఆడపడుసుకి పిన్నత్తగారే గదా..”

“ అవ్ను. సుట్తరికం ఉందిగదా..! ఎల్లాలి మరి. ఎల్లాపోతే ఎలాగ. ఊళ్ళో రేపొద్దున మొకామొకాలు సూసుకోవద్దా? ఉప్పుడదే అంటంది సూరయ్యమొదిని. పడ్దాడంటని. నేనూ అదే అంటన్నాను..బల్లెంతుకెక్కేడో..అని! సిన్న పిల్లోడా ఏవన్నానా? సిన్నోళ్లే ధైర్నం సెయ్యలేకపోతన్నారు..”

అంది సరోజ్ని..అలా కూకునే సెంద్రమ్మకేసి సూత్తా కింద సేటలో నువ్వుల్ని కుడి సేత్తో సేటకేసి పావుతా..

“ అదే ఎవళ్లకీ తెలుత్తాలేదు. ఎంతుకెక్కావ్? నీకేంపనంటే సెప్తాకేమో..నోరొత్తాలేదంట. పక్కకి పోయిందంట..ఒక కాలూ , సెయ్యీ కూడా లేత్తల్లేదని అంటన్నారు. ఎంత వరకూ నిజవో, ఏమోమరి. ఆస్పట్టల్నించొత్తేనేగానీ తెల్వదు.”

“ఇంటికాడే ఉన్నాడా..?”

“ లేదు. పడ్దోడ్ని సూసేతలికే సేనా ఆలీసం అయిపోయిందంట. ఎప్పుడు పడ్దాడో ఏవో మరి..కొడుకు ఏదో పనుందని రాజమండ్రెల్లేడంట. పెళ్లవేవో..వణ్నందిని ..కూతురింటికెల్లొత్తానని ఎల్లిందంట. మజ్జానం బండి దిగి కొడుకొచ్చేతలికి పడిపోయున్నాడంట. నోట్లోంచి ఊరికే సొంగంట..! అప్పటికప్పుడు బామ్మర్ధికి ఫోన్జేసి కారేసుకు రమ్మని  తీసుకెల్లిపోయేరంట.. రాజారావు ఆస్పటల్ కి. మరెలా ఉంటదో ఏమోగానీ..” అని ఓసారి అటూ ఇటూ సూసి మెల్లగా లోనకో అడుగేసి..

“ ఒకాలూ, సెయ్యీ పన్జేత్తాలేదంట..నాగయ్యమ్మకొచ్చింది సావు. కూతురూళ్ళో ఉందని ముడ్డి మీద గుడ్డుండద్దానికి. అడుగడుక్కీ కూతురింటికే..!అయ్యిందా? మంచం మీదడ్దోల్లని సూతం అంత వీజీనా? సెయ్యొద్దా సెప్పు..” గుసగుసలుగా అంది..

“అవునంట..నేనూ ఇన్నానీ మాట. ముసలోడు ఇక లేత్తం కట్తవే అంటన్నారు. “ అంది అప్పటిదాకా ఇదంతా సెవిలో ఏసుకున్న సూరయ్యమ్మ..

ఇంటన్న కొద్దీ  సరోజ్నీలో ఏదో   అనుమానం తలెత్తేసింది సిన్నగాను.

పొద్దున్నగిలకమ్మ సంచట్టుకుని బళ్ళోకి ఎల్తంటే..

“ మజ్జానం అణ్ణానికొచ్చేటప్పుడు…వత్తా,వత్తా నాగయ్యమ్మ మామ్మనడిగి నూపప్పు డబ్బా ఓసారివ్వమని పట్రా..! రేపు బళ్ళోకొచ్చేటప్పుడు తెచ్చేత్తానని సెప్పు..” అంది సరోజ్ని..

అంతకు ముందురోజు పొద్దుపోయేకా నానబోసిన నువ్వుల్ని పిల్లలు బళ్లోకెల్లాకా, పనోళ్లని రమ్మంటే బోల్డు బోల్డు అడుగుతున్నారని మెల్లగా రోట్లో పోసి తొక్కటం మొదలెట్టి, అక్కడికదయ్యాకా..నూతిలోంచి బాల్చాల్నిండా నీళ్ళు తోడుకుని అట్టే పెట్టుకుంది, గిలకమ్మ వచ్చేటప్పుడు నూపప్పు డబ్బా తెత్తాది.. పిల్లా, పిల్లోడూ అన్నాల్దిని బళ్ళొకెల్లేకా పప్పుని కడుక్కుని ఎండలో పోసుకోవచ్చని.

అయితే గిలక్కంటా ముందే వచ్చేసేడు పిల్లోడు.

“ అక్కేదిరా?” అనడిగితే ..”   బడికాడ తాత ఆళ్ళింట్లో దూరింది. ఏదో తెమ్మన్నావంటగదా “ అన్నాడాడు.

మెల్లగా ఈడ్సుకుంటా  తర్వాత కాసేపటిక్కానీ  రాలేదు గిలక. వత్తవే సిరాగ్గా వచ్చింది..గిలకమ్మ.

వత్తా,వత్తా..” ఇంకోసారాళ్ళింటికి పంపేవంటేనా? ఏంజేత్తానో సూడు..” అంతానే వచ్చింది.

నూపప్పు డబ్బా పెద్దగా ఉంటాది కదా..జతకత్తుల ముందు సిగ్గుపడిందేవో అనుకుని పెద్దగా పట్టిచ్చుకోలేదు సరోజ్నీ.

ఏటే అనడిగితే నోరిప్పితే ఒట్టు. వణ్నం తిని బళ్ళొకెల్లిందేగానీ..రిటన్ లో తిరిగొచ్చేసింది జొరవచ్చేసిందని.

నువ్వులూ, బెల్లవేసి తొక్కిన సిమ్మిలంటే ఉన్న ఇట్టంకొద్దీ  కళాసులు ఎగ్గొట్టేసిందేవోననుకుని  మెడకింద సెయ్యేసి సూసిన సరోజ్నికి ఎచ్చగా తగిలింది గిలకమ్మొల్లు.

ఆమట్ని కాసిన్ని పాలుకాసిచ్చి  తాగమని సలేత్తందంటే దుప్పటి కప్పింది పడుకోమని.

ఆలోసిత్తుంటే ముసలోడు పడిపోతం ఎనక గిలకమ్మేవైనా సేసిందాన్న అనుమానం వచ్చి ఒల్లు జలదరిచ్చింది

సరోజ్నీకి. ఇదసలే తేడా వచ్చిందంటే పీకి పాకం పట్తే రకం.

ఆలోసనొచ్చిందే..తడవు..” సందేలవుతుంది సూరయ్యమ్మొదినే. నువ్వూ పొయ్యి ముట్టిచ్చాలిగదా..! రేపు సేద్దాంలే..ఈలుంటే ఒకడుగు ఇటెయ్యి…” అంటా మరో మాటకి తావివ్వకుండా..సేట్లో నువ్వుల్నికుంచంలోబోసి..

సెరగాల్సిన నువ్వుల మీద బత్తా కప్పి. ..ఆ మటా ఈమాటా సెప్తా సూరయ్యమ్మని సాగనంపి తలుపేసి

మెల్లగా గిలకమ్మకాడికెల్లి “గిలకా..! అమ్మా..గిలకా..” అని మెల్లగా తట్టిందేవో ఉలిక్కిపడి లేసి కూకుంది గిలక.

జొరంతో వల్లు సల సలా కాలిపోతంది..

అడుగుదావా వద్దా అని కాసేపు ఆలోసిచ్చి “ ఎంతుకిలాగయ్యిందో  నిజ్జంగా గిలక్కే గనక తెల్సుంటే.. ఎవుళ్లైనా వచ్చి పిల్లని ఏదైనా అడిగితే  ఏదోటి సెప్పి పంపాలిగదా..! ఓ మాట అడిగితేనే..నయవని..”  మనసులో ఆలోసిచ్చి..

మెల్లగా నాయమారతా..” ఒల్లు కాలిపోతందమ్మా..! డాట్తర్ గారి దగ్గరకెల్దాం నాన్నొచ్చాకాగానీ..నేనెవ్వరికీ సెప్పను ..బడికాడ తాతనడిగి నూపప్పు దబ్బా తెచ్చేవ్ గదా..? అదెవరిచ్చేరు నీకు?” అంటా గుసగుసలుగా అడిగింది.

“తాతే ఇచ్చేడు…” అడగ్గా అడగ్గా..ఇసురుకుని,కసురుకుని  సేలా సేపటిక్కానీ నోరిప్పలేదు గిలక.

“ అప్పటికి బాగానే ఉన్నాడా?”

“నన్నడక్కు అయ్యన్నీనీ..” ఇసుక్కుని ముసుగెట్తేసింది గిలక.

తల్లి పుట్టిల్లు మేనమామకి తెల్వదా అన్నట్టు గిలక ఎప్పుడెలా ఉంటదో సరోజ్నీకి బాగా ఎరికే. అంతుకే ఏదో జరిగిందని..అదేటో తెల్సుకోపోతే సేనా గొడవైపోద్దని మనసులో భయపడతానే గుమ్మంకాడికెల్లి తలుపు గెడ పెట్టి  ఉందో లేదోనని మరోసారి చూసి..గిలకమ్మ దగ్గరకంటా వచ్చి ..

“కాదమ్మా.! ఆ తాత పడిపోయేడంట. నోరొంకరపోయిందంట. బతుకుతాడో బతకడో అంటన్నారు..ఏం జరిగిందో సెప్పు..నాన్నక్కూడా సెప్పను..” అనే తలికి భయపడిందో ఏవో..గబుక్కున లేసి కూచ్చుంది మంచం మీద..

అలా కూచ్చునే..

”  నూపప్పు డబ్బా తెమ్మన్నావ్ గదా..! ఉండమంటే  ఉండకుండా తమ్ముడేవో ఇంటికొచ్చేసేడు. డబ్బా ఎక్కడో పైనుంది..పీటేత్తాను. నువ్వెక్కి తీస్కో అన్నాడమ్మా ఆ తాత.  లోపలెక్కడో ఉన్న పీట పట్రమ్మాడు లోనకెల్లి.  తెత్తాకి లోపలికెల్తే నా ఎనకే వచ్చి ముద్దెట్టి..” ఏవే ..నన్ను పెల్లి సేసుకుంటావా? మీ నాన్ననడుగుతాను “ అని నవ్వేడు.. “ స్సీ “ అని తోసిపడేసేను. “సర్దాగా ఆన్నాన్లేవే. “ అన్నాడు మల్లీని.

“ అప్పుడే వచ్చేద్దామనుకున్నాను.. తేపోతేనేమో నువ్వు తిడతావు.”

“ అంతవరకైతే పర్లేద్లే.. ముసలోళ్లు ఏదో సరదాకంటారు. నిజ్జంగా సేస్కొమ్మనా ఏటి నీబ్బొంద. . తర్వాతేంజేసేడో సెప్పు..”

“ఏవుంది..పీటీడుసుకొచ్చి పైనున్న డబ్బాకోసం  ఎక్కా బోతంటే..నువ్వెక్కలేవుండు , నేనెక్కిత్తానని  ..ఇదిగో ..ఇక్కడ రెండుపక్కల్నించీ సంకల్లోంచి సేతులేసి పైకి ఎక్కిత్తన్నట్టు…గట్టిగా నొక్కేసేడమ్మా..” అంది సిగ్గేసిన మొకంతో గుండెలకేసి సూపిత్తా..

“నాకెంత నొప్పేసిందో..! మా బళ్ళోను..రాణి మంచినీళ్ళు తాగుతాకని లోపలికెల్తే..ఇలాగే సేసేడంట. నాకది గేపకం వచ్చింది..అంతుకే ..ఆడికి  బుద్ధి సెప్పాలని..

“తాతా పీట నువ్వెక్కు..ఈసారి నేను నిన్ను ఎక్కిత్తాను.” అన్నాను.

“ ఏటో అనుకున్నాను. తెలివైందానవేనే మనవరాలా” అంటా పీటెక్కుతా పట్టుకోమన్నాడు

“ ముందు పైకెక్కి  నూపప్పుడబ్బా దించెయ్ . తర్వాత నిన్ను దించుతా..” అని సెప్పి పై నించి తీసి తాత నూపప్పుడబ్బా అందిత్తే దాన్నందుకుని పక్కనెట్టి..దిగుతాకని పీట మీద కూచ్చుంటాకి వంగుతుంటే ..పీటెత్తి పక్కకి పడేసేను. సచ్చూరుకున్నాడు ముసలోడు..లేపోతే గట్టిగా నొక్కేత్తాడా..నన్ను..”

అంటా వణికిపోతున్న గిలకమ్మ గౌనెత్తి పొట్తకి కాతంత పైనా, మెడకిందా కమిలిపోవటాన్ని సూసి పల్లు నూరతానే బాధని బిగబట్టి ..పిల్ల సూడకుండా.. గుడ్డు నీళ్ళు గుడ్డున కుక్కుకుంటా..

“ మాబాగా సేసేవ్. అలాటెదవలకి అలాగే సెయ్యాలి. ముసలి సచ్చినోడు…ముసలి సచ్చినోడని. కాటిక్కాల్లు సాపుకుని కూకున్న ఎదవకి పసిగుడ్దని కూడా అనిపిచ్చలేదా ఎదవన్నెరెదవకి..”

కసిదీరా తిట్టి..” ఈమాట..నాన్తో అనకు. నువ్వు సేసిందే సాలు  ఆ ముసిలోడికి..”  అంటా..వణుకు తగ్గిన కూతురు నుదురు మీదో ముద్దెట్టి  నిండా దుప్పటి కప్పి, ఏణ్ణీల్లు కాపడం పెడదావని

పొయ్యంటిత్తాకి అగ్గిపుల్ల గీసిందేవో.. నిజాన్నా పొయ్యిలో పడేసింది సరోజ్ని.

——

 

 

 

 

మాలిక పత్రిక ఫిబ్రవరి 2019 సంచికకు స్వాగతం.


Jyothivalaboju

Chief Editor and Content Head

పాఠక మిత్రులకు, రచయితలకు, కవులకు మాలిక తరఫున సాదర ఆహ్వానం. వీడిపోయేముందు విజృంభిస్తున్న చలిగాలులు, వేసవి ఎంతగా వేధిస్తుందో అన్న ఆలోచనలు మొదలైన వేళ మీకు నచ్చే, మీరు మెచ్చే కథలు, కవితలు, వ్యాసాలు, సీరియల్స్ తో మాలిక కొత్త సంచిక మీకోసం వచ్చేసింది.  మాలిక పత్రిక మీడియా పార్టనర్ గా ఉన్న ఒక సాహితీ కార్యక్రమంగురించి కొన్ని మాటలు. అమెరికా వాసులైన నాట్యకారిణి, నటి, రచయిత్రి శ్రీమతి ఉమాభారతి తన అర్చన నృత్యకళాశాల, తన తల్లిదండ్రుల పేరిట నెలకొల్పిన ట్రస్టు పేరిట కథల పోటి, పద్యకథల పోటి నిర్వహిస్తున్నారు. మీరు కూడా అందులో పాల్గొని మంచి రచనలు అందజేయగలరు. ఈ పోటీల విజేతలకు ఆగస్టు 31 న హైదరాబాదు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయ ప్రాంగణంలో జరిగే సమావేశంలో బహుమతి ప్రధానం జరుగుతుంది.
మాలిక పత్రికలో ప్రత్యేక పేజీలో ఈ పోటీల గురించిన ప్రకటన ఉంది. గమనించగలరు. ఆఖరు తేదీ: మార్చ్ 31, 2019

మాలిక పత్రిక కోసం మీ  రచనలు పంపవలసిన చిరునామా: maalikapatrika@gmail.com

ఈ మాసపు విశేషాలు మీకోసం:

1. భగవంతుల రహస్య సమావేశం
2. మానవత్వం
3. బ్రహ్మలిఖితం 22
4. కంభంపాటి కథలు
5. దారి తప్పిన స్నేహం
6. చిన్న చిన్నవే కాని
7. విశ్వపుత్రిక వీక్షణం
8. మన( నో) ధర్మం
9. బద్ధకం – అనర్ధం
10. సంస్కరణ
11. కౌండిన్య హాస్యకథలు
12. అన్యోన్య దాంపత్యం
13. ఆడాళ్లూ – మీకు జోహార్లు
14. శాకుంతలం
15. నా స్వామి పిలుపు వినిపిస్తుంది
16. తపస్సు
17. హిమవత్పద్యములు 1
18. తేనెలొలుకు తెలుగు
19. ఆంద్రపితామహుడు
20. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి
21. కార్టూన్స్ – జెఎన్నెమ్
22. దుఃఖమనే అనాది భాషలో

23. గిలకమ్మ కథలు 9.

భగవంతుల రహస్య సమావేశం

రచన: రాజన్ పి.టి.ఎస్.కె

సర్వాంతర్యామి, దేవదేవుడైన శ్రీమహావిష్ణువు దీర్ఘాలోచనలో మునిగిపోయాడు. ఆయన వదనంలో నిత్యం నాట్యం చేసే చిరునవ్వు ఎందుకో ఈ రోజు అలిగినట్టుంది. ఆయన గంభీర వదనాన్ని చూసి భయపడ్డ పాలసముద్రపు కెరటాలు కూడా మెల్లిగా ఆడుకుంటున్నాయి. ఆదిశేషుడు తను కొట్టే చిన్నిపాటి బుసలను కూడా మాని నిర్లిప్తంగా చూస్తున్నాడు. విష్ణు పాదాలు ఒత్తుతున్న జగన్మాతకు మాత్రం ఇదంతా అగమ్య గోచరంగా ఉంది. ఎన్నడూ లేనిది స్వామి ఇలా వ్యాకులం గా కనిపించడంతో అమ్మవారు ఉండబట్టలేక…
“స్వామీ ఎందుకు మీరింత ఆలోచనామగ్నులై ఉన్నారు. ఎవరైనా భక్తునికి ఆపద వాటిల్లిందా?” అని అడిగింది.
శ్రీహరి ఒకసారి లక్ష్మిదేవి వంక చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. “లేదు దేవి. ఈ సారి ఆపద మొత్తం ప్రపంచానికి రాబోతున్నది, అది ఒక్కసారిగా కాక మెల్లిమెల్లిగా మొదలై మహోపద్రవంగా మారబోతున్నది. దానిని ఎలా నివారించాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను” అన్నాడు.
“సృష్టిస్థితిలయ కారకులైన మీరు కూడా నివారించలేని ఆపదా ప్రభూ?” అని ఆందోళనగా అడిగింది అమ్మవారు. ఈసారి స్వామివారి సమాధానం మరో చిరునవ్వు మాత్రమే. ఆయన ఆలోచనలన్నీ రేపు జరగబోయే సమావేశం చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి.
నిర్జన ప్రదేశంలో సమావేశం ఏర్పాటుచేయబడింది. సమావేశానికి ఆతిథ్యమిస్తున్న విష్ణువు అందరికన్నా ముందుగా అక్కడకు చేరుకున్నాడు. ఆ తరువాత సమస్తలోకప్రభువు, పాపవినాశకుడు అయిన యెహోవా వచ్చాడు. ఆ వెంటనే సర్వలోకైకనాథుడు, పరమ పవిత్రుడు అయిన అల్లా కూడా సమావేశస్థలిని చేరుకున్నాడు. అందరి ముఖాల్లోను ఒకటే భావం, అదే వ్యాకులత. సమావేశం మొదలయ్యింది.
“మనుషులలో మూర్ఖత్వం పెరిగిపోయింది” యెహోవా ప్రారంభించాడు.
“ప్రేమ, సేవ అనే భావాలు మెలి మెల్లిగా కనుమరుగైపోతున్నాయి, మతమౌఢ్యం, వేర్పాటువాదం మితిమీరిపోతున్నాయి.” ఆయన మాటలలో బాధ ధ్వనిస్తోంది.
“అవును” అల్లా గద్గదమైన స్వరంతో అన్నాడు.
“అసలు ఎందుకిలా జరుగుతుంది?” ఆయనే మళ్ళీ ప్రశ్నించాడు.
“తప్పు మనలోనే ఉన్నట్టుంది” విష్ణువు తల పంకిస్తూ అన్నాడు.
“మనలోనా?” మిగతా ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా అడిగారు.
“అవును మనలోనే…” కచ్చితంగా చెబుతున్నట్టుగా నొక్కి చెప్పాడు శ్రీహరి.
“జీవులు ఎక్కడ పుట్టాలో, ఎప్పుడు మరణించాలో మనమే నిర్ణయిస్తున్నప్పుడు, ఈ పరిణామానికి తప్పు మనదవుతుంది గాని వారిదెందుకవుతుంది?”
మిగతా ఇద్దరికీ ఇది సరైన తర్కంగానే అనిపించింది, కానీ ఏదో తెలియని సందేహం.
“కావచ్చు…కానీ మనం వారినలా మూర్ఖులుగా ప్రేమరహితులుగా మారమనలేదే?” అల్లా ప్రశ్నించాడు.
“ఆ మాటకొస్తే మన పవిత్ర గ్రంధాలన్నీ ప్రేమనే ప్రవచిస్తాయి, తోటివారికి సాయపడమనే చెబుతాయి, మరి అలాంటప్పుడు తప్పు మనదెందుకవుతుంది?” మళ్ళీ ప్రశ్నించాడు.
“మనం కేవలం వారికి అలా ఉండమని చెప్పామంతే. కానీ వారిని ఆచరించేలా చేయలేదేమో? బహుశా అందుకే ఈ పరిస్థితేమో?” యెహోవా సందేహంగా అన్నాడు.
ఆల్లా నవ్వుతూ మెల్లిగా చెప్పాడు “మనం వారి పుట్టుకను మరణాన్ని మాత్రమే శాసించగలం, ఆ రెంటి మధ్యలో ఉన్న జీవితాన్ని కాదు, ఆ జీవితానికి పూర్తి బాధ్యుడు మానవుడే. ఈ విషయం మీ ఇద్దరికీ కూడా తెలియనిదేమీ కాదు.”
“అవునవును మీరన్నది నిజమే… ఈ దేవ రహస్యం దేవుళ్ళమైన మన ముగ్గురికీ తప్ప మిగతా వారికి తెలిసే అవకాశమే లేదు” యెహోవా అంగీకారంగా తలూపుతూ చెప్పాడు.
విష్ణువు కూడా “మీరు చెప్పింది నిజమే…మరి తప్పు ఎక్కడ జరిగి ఉంటుందని మీ ఉద్దేశ్యం?” అన్నాడు. ముగ్గురూ మళ్ళీ ఆలోచనలో పడ్డారు.
“మానవుడిని పుట్టించక ముందు కొన్ని కోట్ల సంత్సరాలు పాటు మనకీ సమస్య రాలేదు. అంతకు ముందు అన్నిరకాల జీవరాశులు తమ పని తాము చేసుకుంటూ ఆనందంగా జీవించేవి. ఇప్పుడీ మానవుడు మాత్రం తన ఆనందాన్ని తానే నాశనం చేసుకుంటూ మనల్ని కూడా ఇబ్బంది పెడుతున్నాడు.” కొద్దిపాటి ఆవేశపూరిత స్వరంతో అన్నాడు విష్ణువు.
“మానవుడు కొద్దిగా పెడదారి పడుతున్నప్పుడల్లా అవతారాలు ఎత్తుతూ వచ్చాను. ఇప్పటి వరకూ తొమ్మిది అవతారాలు ఎత్తాను, దుర్మార్గులందరినీ సంహరించాను, కాని ఇప్పుడు కల్కి అవతారం ఎత్తి దుర్మార్గులను శిక్షించి సన్మార్గులను రక్షిద్దామంటే…. ఒక్క సన్మార్గుడూ కనపడడు. ప్రతీ ఒక్కరిలోనూ ఏదో ఒక వికారం ఉంటూనే ఉంది. ఇప్పుడు వారిని శిక్షించడమంటే విశ్వం మొత్తాన్ని నాశనం చెయ్యడమే. నాకేం చెయ్యాలో పాలుపోవడం లేదు.” ఆయన ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనపడుతుంది.
“అవును….నేను కూడా మహ్మద్ ప్రవక్త లాంటి వారిని భూమ్మీదకు పంపి జనాలలో దేవుని గురించి, అతని గొప్పతనం గురించి, అతని ప్రేమ పొందాలంటే వాళ్ళెలా జీవించాలో…మొదలైన విషయాలన్నీ చెప్పించాను. కాని ఇప్పుడు వాటి ప్రభావం జనం మీద ఏమీ ఉన్నట్టు లేదు. అలాగే యెహోవా కూడా ఏసుక్రీస్తు ద్వారా కరుణతత్వాన్ని, నమ్మకం గొప్పతనాన్ని చెప్పించాడు. కానీ ఇప్పుడు ఆ ప్రభావం కూడా శూన్యమే.” పెదవి విరుస్తూ అన్నాడు అల్లా.
“నాకొకటి అనిపిస్తుంది” యెహోవా సాలోచనగా అన్నాడు.
“మనం ఇన్ని అవతారాలు ఎత్తినా ఎంతమంది ప్రవక్తలను, దైవకుమారులను భూమ్మీదకు పంపినా పరిస్థితిలో మార్పురాకపోవడానికి కారణం ఒకటై ఉంటుంది” అన్నాడు.
“ఏమిటది?” మిగతా ఇద్దరూ ఆతృతగా అడిగారు.
“మనిషి ప్రవృత్తి” సమాధానంగా చెప్పాడు.
“కృష్ణుడు, జీసస్, ప్రవక్త…వీళ్ళు పుట్టక ముందూ అరాచకం ఉంది, వీళ్ళు ఉన్నప్పుడూ ఉంది, వీళ్ళు అవతారం చాలించాక కూడా ఉంది. మరి వీళ్ళు వెళ్ళి ఏం చేసారు అంటే….ఎలా బ్రతికితే ఆనందంగా ఉండచ్చో చెప్పారు. దానిని ఆచరించిన వారు ఆనందాన్ని పొందారు. ఇలా ఆనందాన్ని పొందినవారు తరువాత ప్రవక్తలు, అవతారమూర్తులు చెప్పిన ధర్మాలను ఒక చోట చేర్చి వాటికి మతాలని పేరు పెట్టారు. వారి బోధనలను పవిత్ర గ్రంథాలుగా సూత్రీకరించారు.”
“అవునవును ఇక్కడే అసలు చిక్కొచ్చిపడింది. మనం పంపిన మనవాళ్ళెవరూ మతాలు ఏర్పరచమని చెప్పలేదు. ధర్మాన్ని భోదించి అలా బ్రతకమన్నారు. కానీ మానవులు తమ తెలివి తేటలతో ఆ బోధలను మతంగా మార్చేసి ఆ ధర్మాలకు రకరకాల భాష్యాలు చెప్పారు. నేను బుద్ధావతారం ఎత్తి విగ్రహారాదన, పూజలు పునస్కారాలు వద్దన్నాను, దేవుడు నీలోనే ఉన్నాడని ప్రబోధించాను. కానీ ఏం లాభం? నేను అలా అవతారం చాలించానో లేదో వాళ్ళు బుద్ధుడికో గుడి కట్టి పూజలు పునస్కారాలు మొదలు పెట్టేసారు” అన్నాడు విష్ణువు.
“మావాళ్ళు మాత్రం తక్కువ తిన్నారా! కొంతమంది మూర్ఖులు పవిత్ర యుద్దానికి రకరకాల ఉపమానాలు తీసి మతాల మీద యుద్దం చేస్తున్నారు. వాళ్లనేం చెయ్యాలంటారు” అన్నాడు అల్లా.
“అందరి పరిస్థితి అలానే ఉందండి, మా వాళ్లలో కూడా కొంతమంది మతాలపై యుద్ధాలు, మతమార్పిడిలంటూ నా సువార్తల రూపు మార్చేస్తున్నారు.” అన్నాడు యెహోవా.
“అసలు ఆకాశంలో ఉన్నామో లేమో తెలియని మనకోసం భూమ్మీద వీళ్ళెందుకండి కొట్టుకు చచ్చిపోతున్నారు” నిర్వేదంగా అన్నాడు విష్ణువు.
“సరే….ఇంతకి మన తక్షణ కర్తవ్యం ఏమిటి? ఈ ఆపదనుండి మానవాళిని ఎలా కాపాడాలి?” యెహోవా ప్రశ్నించాడు.
“వీటన్నిటికీ ఒకటే మార్గం… దేవుళ్ళనే మనకి ప్రత్యేకమైన రూపం గాని, ఉండే ప్రదేశం గాని లేవని, నమ్మకమే మనరూపమని… ప్రేమ ఆనందాలే మనం ఉండే ప్రదేశాలన్న నిజం మనుషులకు చెప్పేద్దాం. మనకోసం కొట్టుకునే కంటే, వాళ్ళ మనుగడకు కొన్ని దశాబ్దాల లోపే మంగళం పాడగల పర్యావరణ ప్రమాదాన్ని నివారించడానికి ప్రయత్నించమందాం. వాళ్ల తెలివి తేటలను దేవుడు ఉన్నాడా? లేడా? అనే వాదనల మీద కాక, ప్రాంతాలను, కులాలను, మతాలను వాడుకుని మనుషుల మద్య చిచ్చుపెడుతున్న రాజకీయనాయకుల కుయుక్తులను ఎదుర్కోవడానికి ఉపయోగించమందాం. ప్రతీసారి ప్రవక్తలుగాను, పురుషోత్తములుగాను భూమ్మీదకు వెళ్ళిన మనం ఈసారి అక్షరాల రూపంలోను, మాటల రూపంలోను వెళదాం. సమాజ శ్రేయస్సు కోసం తమవంతు సాయం అందించే ప్రతీ ఒక్కరి చేతివ్రాతలోను, నోటిమాటలోను నివాసముందాం. ఆయుధాలకు బదులు చిరునవ్వులు విసురుకోమందాం, భయకోపాలని ధైర్యవంతమైన ప్రేమతో ఎదుర్కోమందాం. మన ముగ్గురం వేరు వేరు కామని ముగ్గురం కలిస్తేనే వాళ్ళు పీల్చే ప్రాణవాయువని తెలియజేద్దాం….” ఆవేశభరితము, అనురాగపూరితము అయిన అల్లా సూచనా ప్రసంగం పూర్తయ్యింది.
విష్ణువుకి, యెహోవాకీ కూడా ఈ ఆలోచనే సరైనదనిపించింది. ముగ్గురూ కలిసి మెల్లిగా అడుగులు వెయ్యడం ప్రారంభించారు. అలా నడుస్తూ నడుస్తూ ఒకరిలో ఒకరు ఐక్యం అయిపోయారు. దివ్యకాంతి ఒకటే అక్కడ కనపడుతోంది. ఆ దివ్యమైన వెలుగు భూలోకం వైపు వేగంగా రాసాగింది.

శుభం భూయాత్

మానవత్వం

రచన: గిరిజారాణి కలవల

”శిరీషా! ఏం చేస్తున్నావు?” అన్న అత్తగారి మాటకి సమాధానంగా శిరీష.
“గోపమ్మకి కాఫీ కలుపుతున్నా అత్తయ్యా” అంది.
ఆవిడ గబుక్కున గిన్నెలోకి చూసి
”ఇంత చిక్కగానే… ఇంకా నయమే… ఇలా అలవాటు చేస్తే ఇంకేవన్నా వుందా..”అంటూ శిరీష చేతిలో పాలగిన్నె తీసుకుని ఏదో వంపీ వంపనట్లు పాలు వంపి, ఆ కాఫీలో ఇన్ని నీళ్లు కలిపేసి పంచదార కాస్త ఎక్కువ వేసింది. పైగా “వాళ్ళు మనలాగా స్ట్రాంగ్ గా తాగరు… పల్చగా తియ్యగా తాగుతారు అంటూ ఆ తియ్యని నీళ్ల కాఫీని వేడి చేసి”గోపమ్మా…. కాఫీ తాగుదువుకాని… నీ గ్లాసు తీసుకుని రా.. “అంటూ పిలిచింది ఆ ఇంటి యజమానురాలు, శిరీషకి అత్తగారైన కాంతమ్మ.
ఆ పిలుపుతో తన గాజుగ్లాసు తెచ్చుకుని పెరటిగుమ్మంలో కూర్చుంది గోపమ్మ. ఆ నీళ్ల కాఫీని ఆఖరుచుక్క పడేవరకూ వంపింది కాంతమ్మ ఆ గ్లాసులోకి. వూదుకుంటూ తాగుతున్న గోపమ్మని చూసి పాపం అనుకుంది శిరీష.
ఉప్మాలో జీడిపప్పులన్నీ ఏరేసి మూకుడులో చివరగా గుప్పెడంత ఉప్మా వుంచడం, దోశలు, చపాతీలు చిన్న సైజులో వేసి ఇవ్వడం… అత్త కాంతమ్మ, పనిమనిషిని ఏదో అంటరానిదాన్ని చూసినట్లుండడం, ఇలా అధ్వానంగా తిండి పెట్టడం సహించలేకపోతోంది శిరీష. పైగా ఇంటెడు చాకిరీ.. ఎక్కడా రాజీ పడదు. తుడిచిందే పదిసార్లు తుడిపిస్తుంది… చేసిన ప్రతీపనికీ వంకలు పెడుతూ ఆ గోపమ్మని ఏదో ఒకటి అంటూనే వుంటుంది. అది కూడా సత్తెకాలంలో మనిషి కాబట్టి.. ఏదీ పట్టించుకోకుండానే వుంటుంది. ఎప్పుడైనా శిరీష చెప్పబోయినా కాంతమ్మ నీకు తెలీదు పనివాళ్ళతో ఎలా వుండాలో… మెత్తగా వుంటే నెత్తికి ఎక్కుతారు అని తన మాట కొట్టిపారేసేది.
జీతం మాట్లాడుకున్నది అంట్లు తోమడం, గదులు తుడవడం, బట్టలు ఉతకడం..ఈ పనులకే.. ఒప్పుకున్నా.. అనుకున్న పని కంటే ఎక్కువగానే చేసేది గోపమ్మ. కాంతమ్మ మాత్రం.. ఒక్క రూపాయి కూడా ఎక్కువ విదిలించేదికాదు. ఒక్క రోజు మానేసినా డబ్బులు జీతంలో నుండి కోసేసేది. ఏడాదికో పాత చీర.. అదీ ఇంకోరెండు సార్లు కడితే చిరిగిపోయే స్ధితిలో వుండేది ఇచ్చేది. అదే పరమానందంగా తీసుకునేది గోపమ్మ. పండగలకి శిరీష హైదరాబాద్ నుండి వస్తూ.. గోపమ్మకి వున్న ఇద్దరు మగ పిల్లలకి.. బట్టలు తెచ్చి అత్తగారు చూడకుండా గోపమ్మ చేతిలో పెట్టేది. వెళ్ళేటపుడు అత్తగారికి తెలీకుండా కాస్త డబ్బులు కూడా ఇచ్చేది.
ఇప్పుడు దసరా శెలవులు అని పిల్లలని తీసుకుని అత్తగారి దగ్గరకి వచ్చిన శిరీష.. అత్తగారి ధోరణి తెలిసి.. గోపమ్మ విషయంలో ఏం మాట్లాడకుండా మిన్నకుంది.
రెండు రోజుల్లో దసరా పండగ వచ్చింది. ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆరుగంటలకల్లా వచ్చేసే గోపమ్మ ఆ రోజు ఇంకా రాలేదు. కాంతమ్మ కోపంతో శాపనార్థాలు పెట్టేస్తోంది. శిరీష బయట వాకిలి ఊడ్చి ముగ్గు పెట్టి.. అంట్లు ముందు వేసుకుంది తోమడానికి. కాంతమ్మ సణుక్కుంటూ.. గోపమ్మని తిట్టుకుంటూ.. దేవుని గది తుడుచుకొంటోంది. ఆ టైమ్ లో గోపమ్మ… నెమ్మదిగా గేటు తీసుకుని లోపలకి వచ్చింది.
”అమ్మగారూ!”అని పిలిచింది. చేతిలో చీపురుతో కాంతమ్మ… తోముతున్న గిన్నె సింక్ లో పడేసి గబగబా చేతులు కడుక్కుని శిరీషా.. హాల్లోకి వచ్చారు ఆ పిలుపు విని.
”ఏమొచ్చింది మాయ రోగం… పండగ పూటా.. ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చావు..”అంటున్న కాంతమ్మ మాట మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. కారణం… గోపమ్మ తలకి పెద్ద బేండేజీ కట్టు… అంతే కాదు.. గోపమ్మ వేలు పట్టుకుని అమాయకచూపులు చూస్తున్న ఓ పదేళ్ల పాప…
గోపమ్మతో ఎప్పుడూ చూడలేదు ఈ పిల్లని… మాసిన గౌను వేసుకుని.. బెరుకు బెరుకుగా గోపమ్మ వెనకాల కొంగు పట్టుకు దాక్కుని వుంది.
కాంతమ్మ.. ఒక్కసారిగా విరుచుకు పడింది.
“పండగ పూటా… ఏంటే ఇంత ఆలస్యం గా వచ్చావూ… ఆ తల కట్టేంటీ? ఈ పిల్లేంటీ? “అంది.
శిరీష కూడా.. “ఏమయింది గోపమ్మా…”అంది.
”అదే అమ్మగారూ…. నిన్న మీ ఇంటి కాడ పనయినాక మా ఇంటికి పోతన్నాను.. బస్ స్టాండులోనుంచి పోతే దగ్గర దారికదా… అటే పోతోంటే.. అక్కడ ఈ పిల్ల ఏడుస్తూ అగపడింది.. ఆడ ఓరూ జనాలు కూడా లేరు. ఎవరో ఏంటో.. తప్పిపోయిందా అని.. అడిగాను . హైదరాబాద్ లో ఎవరింట్లోనో వాళ్ళ చంటిపిల్లని ఆడించడానికని .. వీళ్ళమ్మ ఈ పిల్లని కుదిర్చి.. వెళ్లి పోయిందట. ఇదేమో.. ఆడిస్తూ.. ఆడిస్తూ.. వుండగా ఓసారి ఆ చంటిపిల్ల దీని చేతిలోనుంచి కిందకు దూకేసి కింద పడిందట. ఆ ఇంటి యజమానురాలు కోపంతో దీని చేతి మీద వాత పెట్టిందట.. ఇది భయపడి ఆ ఇంట్లోంచి పారిపోయి కనపడ్డ బస్సు ఎక్కేసి.. ఈ వూళ్లో దిగిందట.. ఏ ఊరో చెప్పు.. మీ అమ్మా వాళ్ళ దగ్గరకి తీసుకుపోతానంటే.. నోరు ఇప్పడం లేదు. బాగా భయపడిపోయింది.. సరే రెండు రోజులాగితే అదే చెపుతుంది.. అని మా ఇంటికి తోలుకెళ్ళాను. చచ్చినోడు… మా ఆయన ఎందుకు తీసుకొచ్చావూ.. గెంటెయ్యమని నాతో తగాదా పెట్టుకుని.. జుట్టు పట్టుకొని గోడకేసి కొడితే… బడబడా రగతమే.. వంటి నిండా… ఆసుపత్రికి పోయి కట్టు కట్టించుకొన్నాను. నెత్తి అంతా దిమ్ముగా వుండి పొద్దుగాల్నే లెగవలేకపోయా… అందుకే ఆలీసం అయిందమ్మగారూ “అంటూ చెప్పుకొచ్చింది గోపమ్మ.
”బానే వుంది సంబడం.. తాను దూర సందులేదు గానీ.. మెడకో డోలు.. అంటారు ఇదే కాబోలు.. దారిన పోయే తద్దినం నీకెందుకే. మళ్లీ అక్కడే వదిలెయ్యి. పైగా మీ ఆయన ఒప్పుకోలేదు కూడానూ..“అంది కాంతమ్మ.
”అదేంటమ్మగారూ.. అలా అంటారూ.. సూస్తూ సూస్తూ.. పాపం పసిపిల్లని ఎట్టా ఒగ్గేయమంటారూ… నా మొగుడు తాగుబోతు నాయాలు.. వాడట్టాగనే అంటాడు… మీరూ అలాగే అంటే ఎలా… ఈ పిల్ల తాలూకు వాళ్ళెవరైనా వచ్చేదాకా నా కాడనే వుంటుంది.. “అంది గోపమ్మ.
”అది సరే కానీ.. గోపమ్మా…. ముందు పోలీసులకు చెప్పు… లేకపోతే నువ్వే ఈ పిల్లని ఎత్తుకొచ్చావని ఎవరయినా కంప్లయింట్ ఇస్తే..నీకు ఇబ్బంది అవుతుంది..వాళ్ళు ఏదైనా చిల్డ్రన్స్ హోమ్ లో వుంచుతారు.. వాళ్ళ వాళ్ళు వచ్చేదాకా.“అని శిరీష సలహా ఇచ్చింది.
పోలీసులు మాట అనగానే గోపమ్మ భయపడిపోయింది.”ఔనా.. అమ్మగారూ… అయన్నీ నాకు తెల్వదు… మీరు చదూకొన్నోరు… మీరే సెయ్యాల… నాకు పోలీసులంటేనే భయ్యం.. “అంది గోపమ్మ.
”బానే చెప్పావులే… నీ నెత్తిన ఏదో వుందని చెపితే… నువ్వే తీసెయ్యి అందట వెనకటకి ఎవత్తో… అలాగా… నీకేదో ఈ పిల్ల దొరికితే… మేం వచ్చి పోలీసులకు చెప్పడమేమిటి? నీ ఏడుపు నువ్వేడు.. మమ్మల్ని ఇరికించకు “అంది కాంతమ్మ తన ధోరణిలో.
“అయ్యో… అత్తయ్యా… ఇందులో మనకి పోయేదేంముంది… గోపమ్మ కి తెలీదంటోంది కదా… వెళ్లి ఒకసారి.. చెప్పి వస్తా.. మరేం ఫర్వాలేదు.. పైగా ఆ ఇనస్పెక్టర్ మీ అబ్బాయికి పరిచయమే.. “అంటూ.. అత్తగారి పర్మీషన్ కోసం చూడకుండా…
“పద.. గోపమ్మా.! చెప్పి వద్దాం..”అంటూ బయలుదేరింది శిరీష.
“ఇదేం చోద్యమే… మన ఇంటా వంటా లేదు.. ఆడవాళ్ళు పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్ళడమేమిటీ.. పదిమందికీ తెలిస్తే.. పరువు పోతుంది… పనిదానికోసం నువ్వు వెళ్ళడమేమిటీ…”అంటూ బుగ్గలు నొక్కుకుంది కాంతమ్మ.
ఇదేం వినిపించుకోకుండా వెళ్లి పోయింది శిరీష.
పోలీసు స్టేషన్ లో… ఇనస్పెక్టర్ కి జరిగిన సంగతి చెప్పింది.. శిరీష… అంతావిని… ఆ పిల్ల ఫోటోలు తీసుకుని వివరాలు తీసుకుని… మాకు ఏదైనా ఇన్ఫర్మేషన్ వచ్చేదాకా చిల్డ్రన్స్ హోమ్ లో వుంచుతాము.. మీకేం అభ్యంతరం లేదుగా… “అన్నాడు అతను.
ముందు సరే అంది కానీ గోపమ్మ.. తర్వాత ఒప్పుకోలేదు. శిరీష ని పక్కకి పిలిచి…”వద్దమ్మగారూ… ఆడపిల్లని అలా వదిలేయడం నాకు ఇట్టం లేదు.. మన దగ్గరే వుంచుకుంటామని ఆ అయ్యగారికి సెప్పండి.. “అంది.
దానికి వచ్చిన ఆలోచన తనకి రాలేదని నిందించుకుని… అదే మాట ఇనస్పెక్టర్ తో చెప్పింది. వాళ్ళ వాళ్ళు ఎవరైనా వచ్చి తీసుకెళ్ళేదాకా… ఈ పిల్ళ తనతోనే వుంటుందని.. తనదే హామీ అని చెప్పి.. ఆ పిల్లని తీసుకుని ఇంటికి వచ్చింది.
ఆ పిల్లని ఇంట్లో వుంచుకుందుకి కాంతమ్మ ససేమిరా ఒప్పుకోలేదు. శిరీష ఎంతగానో బతిమిలాడినా… కూడా మెత్తపడలేదు.. చివరికి తన భర్తతో చెప్పించినా కూడా లొంగలేదు. తనతో పాటు హైదరాబాద్ తీసుకుని వెళ్లడానికి కూడా ఒప్పుకోలేదు.
ఇదంతా చూసి గోపమ్మ.. “పోనీలెండమ్మగారూ… మీరేదో మంచి మనసుతో మంచి సేద్దామనుకున్నారు పెద్దమ్మగారికి ఇట్టం లేదు.. నా గురించి మీరు తగువులాడుకోడం నాకిట్టం లేదు… మా ఆయన సంగతి నేనేదో చూసుకుంటా… నాకు దొరికిన పిల్లని నేనే మా ఇంటికి తీసుకుపోతా..”అంది గోపమ్మ.
“ఈ పిల్ల గురించి ఎవరూ రాకపోతే.. ఈ తద్దినం మా నెత్తికి చుట్టుకుంటుంది.. ఆ గోల పడలేను కానీ.. నువ్వే తీసుకుపో.. “అంది కాంతమ్మ.
ఆ తర్వాత.. శిరీష అక్కడ వున్న నాలుగు రోజులూ… అయ్యో.. దిక్కులేని ఆడపిల్లకి తన ఇంట ఆశ్రయమివ్వగల స్వేచ్ఛ కూడా తనకి లేదు.. అనుకుంటూనే బాధ పడింది. ఆ తర్వాత సెలవలు అయిపోవడంతో హైదరాబాద్ తిరిగి వెళ్ళి పోయింది.
తర్వాత ఎప్పుడో.. ఫోను చేసినప్పుడు కాంతమ్మ చెప్పింది…గోపమ్మ పని మానేసిందనీ.. గోపమ్మకి దొరికిన పిల్ల గురించి… . ఆ పిల్ల తాలూకు వాళ్ళు ఎవరూ రాలేదనీ… తనే పెంచుకుందికి నిర్ణయించుకుందనీ ఈ విషయమై గొడవ పడి .. గోపమ్మ మొగుడు.. ఇంట్లోంచి గెంటేసాడనీ… గోపమ్మ ఆ పిల్లని తీసుకుని వేరే ఊరు వెళ్ళిపోయిందనీ చెప్పింది.
అనాధ ఆడపిల్లకి ఆశ్రయమిచ్చినందుకు.. గోపమ్మని మెచ్చుకోవాలో.. భర్త వదిలేసినందుకు బాధ పడాలో తెలీలేదు శిరీషకి.
కాలగమనంలో రోజులు గడిచిపోయాయి.. ఈ క్రమంలో గోపమ్మ విషయం మరుగున పడిపోయింది.. శిరీష ఇంచుమించుగా ఆ విషయం మర్చిపోయింది.
కాంతమ్మ గారు.. ముసలితనం పైగా అనారోగ్యంతో బాధ పడుతూ వుండేసరికి.. కొడుకు తన దగ్గరికి తీసుకువచ్చాడు.. వయసు పైబడినా.. ఆవిడ నైజంలో మాత్రం మార్పు రాలేదు. యధాప్రకారం శిరీష అవేమీ పెద్దగా పట్టించుకోకుండా.. అత్తగారి బాగోగులు చూసుకొంటోంది.
ఒకరోజు… ఉదయం పేపర్ చదువుతూ… ఒకచోట శిరీష చూపు నిలబడిపోయింది.. నిజమా.. కాదా అని ఒకటికి రెండుసార్లు ఆ వార్త చదివి.. నిర్ధారణకి వచ్చి… “అత్తయ్యా ! ఈ పేపర్ లో ఈ వార్త చూడండి.. కొత్తగా కలెక్టర్ గా బాధ్యత తీసుకుంటున్న.. ఈవిడని చూడండి. పేరు లక్ష్మి అట. తన ఈ విజయానికి కారణం తన తల్లి అనీ, ఆవిడ తన స్వంత తల్లి కాదనీ.. తాను అనాధగా బస్ స్టాండ్ లో వుండగా తనని తీసుకువెళ్ళి ఎన్నో కష్టనష్టాలకోర్చి తనని పెంచి, చదివించి.. తనని ఈ స్ధాయికి తీసుకువచ్చిందనీ.. ఆవిడ ఋణం జన్మజన్మలకీ తీర్చుకోలేను.. అంటూ వ్రాసిన ఈ వార్త చూడండి. ఈ ఫోటోలో.. ఆ కలెక్టర్ లక్ష్మి పక్కన ఆవిడ తల్లి.. మన గోపమ్మే… గుర్తు పట్టారా? “అంటూ పేపర్ చూపించింది శిరీష .
ఆ వార్త చదివి అవాక్కయిపోయింది కాంతమ్మ. కళ్ళజోడు సవరించుకుని మరీ చూసింది ఆ ఫోటోని.. ఏంటీ.. పనిమనిషి గోపమ్మ.. దారిన దొరికిన అనాధని.. ఇంత చదువు చదివించి.. కలెక్టర్ ని చేసిందా.. నోట మాట రాలేదు ఆవిడకి.. కోడలి వైపు సూటిగా చూడలేకపోయింది. ఏం మాట్లాడాలో కూడా తెలియలేదు ఆవిడకి.
శిరిషే అందుకుంది..”ఒకవేళ ఆరోజు ఈ లక్ష్మిని మన ఇంట వుంచుకుందుకు కనుక మీరు ఒప్పుకుని వుంటే… మనింట్లో పనిపిల్లగానే వుండి వుండేది.. ఈ అదృష్టం పట్టుండేది కాదు. గోపమ్మ చేతిలో పడి ఆణిముత్యం అయింది.. మీరు ఒప్పుకోకపోవడం మంచిదే అయింది.”అంది.
కోడలి మాటలలో వ్యంగ్యాన్ని గుర్తించి తిరిగి సమాధానం ఇవ్వలేకపోయింది కాంతమ్మ.
పూరిపాకల్లో నివశించినా.. నీళ్ల కాఫీలు తాగినా.. గోపమ్మ లాంటివారి మనసు మాత్రం అమృతమయమని ఈ వార్త తెలిపింది.
గొప్పతనం అనేది మనసుని బట్టి వుంటుంది కానీ.. డబ్బుని పట్టి కాదు.. ఈ విషయం గోపమ్మ నిరూపించింది.. తన మొగుడు తనని వదిలేసినా.. తన చేయందుకున్న ఓ అనాధకి ఓ అందమైన జీవితాన్ని కల్పించగలిగిన.. గోపమ్మకి మనసులోనే వందనాలు చెప్పుకుంది శిరీష.

బ్రహ్మలిఖితం 22

రచన: మన్నెం శారద

ఆమె ఆందోళనగా కంపార్టమెంటంతా గాలించింది.
ఎక్కడా కార్తికేయన్ జాడలేదు.
రైలు దిగి ప్లాట్‌ఫాం మీద నిలబడింది. నిస్తేజమైన ధృకులతో ప్రతి మనిషినీ పరిశీలంగా చూస్తూ.
ప్లాట్‌ఫాం మీద రైలు వెళ్ళిపోయింది.
అమ్ముకునేవాళ్ల రద్దీ తగ్గిపోయింది.
ఎక్కడా కార్తికేయన్ కనిపించలేదు.
ఆమె తల గిర్రున తిరిగిపోతోంది. తన తండ్రి ఏమయ్యేడు. తిరిగి ఆయన మానసిక పరిస్థితి క్షీణించి ఎక్కడో రైలు దూకెయ్యలేదు కదా.
ఒక వేళ తనకంటే ముందే ఇల్లు చేరుకున్నారేమో. అది సరికాదని మనసు చెబుతున్నా ఒక రకమైన ఆశకి గురవుతూ ఆమె ఆటోలో ఇల్లు చేరుకుంది.
తల్లికేం జవాబు చెప్పాలా అని కుములుతూ ఆటో దిగిన లిఖిత ఇంటికేసి ఉన్న తాళం చూసి ఢీలాపడి అలానే నిలబడిపోయింది చాలాసేపు.
తల్లికయినా తను పడ్డ కష్టం చెప్పుకోవాలని వచ్చిన లిఖిత అక్కడ తల్లి కనిపించక ఆమె ఎక్కడికెళ్లుంటుందో ఊహించలేక అలానే నీరసం ఆవహించి అక్కడే కూలబడిపోయింది ఎంతోసేపు.
*****

కేయూర చెప్పిందంతా విని రాజ్యలక్ష్మి దిగ్భ్రాంతికి గురయింది.
“ఇదంతా నిజమా?” అనడిగింది ఆశ్చర్యంగా.
“నేనూ నీలానే మొదట నమ్మలేకపోయెను. తీరా వెళ్లి చూస్తే ఆ ఈశ్వరి నిజంగానే వెంకట్‌ని భర్తని గొడవ చేస్తోంది. అతన్ని చూస్తే జాలేసింది. ఆమెని డాక్టర్ ప్రభంజన దగ్గరకు తీసుకెళ్లమన్నాను. తీసుకెళ్ళాడో లేదో మరి” అంది బాధగా.
వెంటనే రాజ్యలక్ష్మి ప్రభంజనకి ఫోను చేసి ఈశ్వరి సంగతి అడిగింది.
“అవును నా దగ్గరే ఉంది రాజ్యం. ఆమెకో కొత్తరకమైన విధానంలో ట్రీట్‌మెంట్ ఇస్తున్నాను. ఇంప్రూవ్‌మెంట్ కనిపిస్తోంది. అయింతే ఆమె పూర్వజన్మలో భర్తనుకుంటున్న వ్యక్తి దగాకోరని ఆమెకి ఏదైనా సంఘటన ద్వారా రూఢీ అయితే ఇంకా బావుంటుంది” అని చెప్పింది ప్రభంజన.
వెంటనె కేయూర భీమిలీ రోడ్డులోని ఓంకారస్వామి మీద నిఘా వేయాల్సిందిగా హైద్రాబాదుకి ఫోను చేసి డి.జి.పికి చెప్పింది.
“సర్! ఇక్కడ పోలీసుల ద్వారా కాకుండా మీరే స్వయంగా రంగంలోకి దిగండి. ఇతని వలన జనం ఎంతో మోసపోతున్నారు. మీరు క్షమిస్తే ఓ సంగతి చెబుతాను. మీ డిపార్టుమెంటులోని చాలామంది ఇతని భక్తులుగా మారేరు. మీ అండ చూసుకునే ఇతనింత నాటకమాడుతున్నాడు. తమ శక్తిని భగవంతుని శక్తిని నమ్మని కొంతమంది దురాశాపరులు, బలహీనుల వల్లనే ఇలాంటి సాధువులు బతికిపోతున్నారు. మీరు వెంటనే ఏక్షన్ తీసుకోకపోతే చాలామంది జీవితాలు నాశనమైపోతాయి”అంది కేయూర క్లుప్తంగా అతని సంగతులు వివరిస్తూ.
అతను వెంటనే ఏక్షన్ తీసుకుంటానని ప్రామిస్ చేయడంతో కొంత ఊరట కల్గిందామెకు.
“అసలు నిన్నెందుకు బంధించాడా రోగ్?” అనడిగింది రాజ్యలక్ష్మి.
“రోగ్ కాబట్టి. వాడికి నా సంగతి తెలుసు. నాకు వాడి గుట్టు తెలిసిపోయిందని అలా చేస్తుంటాడు.ఇంతకీ లిఖిత జాడ తెలియలేదు. ఈ నీచుడు తననేం చేసేడోనన్న దిగులు నన్ను తినేస్తున్నది.” అంది కేయూర బాధగా.
సరిగ్గా అప్పుడే లిఖిత ఆ గుమ్మంలో కొచ్చి తల్లి మాటలు విన్నదని, తండ్రిని తీసుకురాకుండా తల్లికి మొహం చూపించలేక వెనుతిరిగి వెళ్లిందని ఆమెకెంత మాత్రమూ తెలియదు.
*****
“ఎవర్నువ్వు?” అన్నాడు అప్పల నరసుని చూసి వెంకట్ గాభరాగా.
“ఎవరంతావేంతి తొత్తు కొడకా. నాను నీ పెళ్లాన్నని జెప్పేసి అడ్డదారంతా ఎల్లిపోయే నన్ను ఈ గదిలో కూకోబెత్తేసినావు కాదేంతి. కొట్టు కెల్లి కోక గుడ్డల్ దెస్తానని ఎల్లి ఉప్పుడొచ్చి తీరుబడిగా ఎవరంతావేంతి? ప్లేటూ ఫిరాయించేస్తన్నావేంతి! నా దగ్గరీ ఏసకాలు కుదరవు” అంది అప్పల నరసు కోపంగా వెంకట్ కాలరు పట్టుకుని.
వెంకట్ నిజంగానే ఖంగు తినిపోయేడు.
అసలు కేయూరవల్లేమైపోయింది. మధ్యలో ఇదెవర్తీ.. అనుకుంటూ తలుపుల వైపు చూసేడు. అప్పల నరసు చదువుకోకపోయినా అసాధ్యురాలు. ఊడిన తలుపులకి లోపల వైపు నుండి మేకులు కొట్టి సరిచేసింది. వేసిన తాళం వేసినట్టే వుంది.
ఒకవేళ కేయూర ఇలా మారిపోయిందా?
అలా అనుకోగానే వళ్లు ఝల్లుమందతనికి.
“ఏంతాలోచిస్తున్నావు . బేగి తాళి కట్టీ మరి. లేకపోతే నా మొగుడొచ్చి సితకమతకా తంతాడు నిన్ను!” అంది అప్పలనరసు వెంకట్ భుజం మీద చెయ్యేసి.
*****
వెంకట్ ఆమెను గొంగళి పురుగులా విదిలించి కొట్టి “నువ్వెవరివి? ఆ కేయూరేది? నిజం చెప్పు!” అనడిగేడు కోపంగా.
వెంకట్ విదిలింపుకి అప్పల నరసుకి నిజంగానే కోపమొచ్చేసింది. తన మెల్ల కళ్లని ఇంకా సీరియస్ చేసి చూసింది వెంకట్‌ని.
“ఏటి నానెవరో నీకు తెల్దా. మల్లీ నాను సెప్పాలా? మునపటి జనమలో మనం భార్యాభర్తలమంజెప్పి నువ్వు నన్నట్టు కొచ్చేసింది గాక ఎవులని అడుగుతున్నావా. నానాడదాన్ని ఏటీ సెయ్యలేననుకుంతన్నావేమో. నాను కాలేసి తొక్కేసినానంటే అడుసులోకి దిగబడిపోతావు. మర్యాదగా పెల్లాడు. నేదంటే పద ఆ బీమిలీ సావి కాడ కెల్దాం. ఆయనేగా మనిద్దరమ్మొగుడూ పెళ్లాలని సెప్పింది.”అంది నరసు.
వెంకట్‌కి వెంటనే ఓంకారస్వామి మీద అంతులేని కోపం వచ్చేసింది.
ఏదో ఈశ్వరితో నాటకమాడమంటే బాగానే వుందని ఆడేడు. ఇప్పుడీ మెల్లకన్ను దాన్ని కూడా తన మీద కుసి గొల్పుతాడా? తేల్చుకోవాలి అతని సంగతి. అనుకుని కోపంగా “పద. అతని దగ్గరే తేలుస్తాను నీ సంగతి!” అన్నాడు.
“పద నాకేంతి బయం” అంది అప్పల నరసు మంచం మీంచి దూకి.
ఇద్దరూ ఆటో ఎక్కేరు.
ఆటొ కదలబోతుండగా “ఒసే! నరసు. ఇన్నాల్లూ ఏటయిపోనావే. నీకోసం మన గేదలు, పొట్టేల్లు, మేకలు బెంగట్టేసుకుని రేత్తిరీ పగలనక ఒకటే కూతలు. అరుపులూనూ. అవునూ ఈ జుత్తు పోలిగాడెవరే. ఆడితో ఎలిపోతన్నావేంతి. కొంపదీసి లేసిపోతన్నావేంతి?” అని మేకపిల్లని భుజాల మీద ఎక్కించుకున్న మనిషొకడొచ్చేడు ఆటో దగ్గరికి.
“దా మావా నువ్వూ ఆటొ బండి ఎక్కేసేయి. బీవిలీ కాడ ఆ గడ్డాల సాధువు ఈడు నా ముందు జనమలో మొగుడని సెప్పేడు. ఆ సంగత్తేల్చుకోతానికెల్తాన్నా. దా..” అంది అప్పల నరసు పక్కకి జరుగుతూ.
“అతనెవరు? అతన్రావడానికి వీల్లేదు” అన్నాడు వెంకట్ అసహనంగా.
“శానా బాగుంది. సచ్చి పుట్టినోడికి నీకే అంత పెత్తనముంటే ఆడు ఈ జనమలో తాలి కట్టి ఏలుకుంతున్న మొగుడు. బలేటోడివే. జరుగు పక్కకి.” అంది నరసు వెంకట్‌ని ఒక్క తోపు తోస్తూ.
అప్పల నరసు మొగుడు మేక పిల్లతో సహా ఆటో ఎక్కి కూర్చున్నాడు. వెంకట్ వస్తున్న దుఃఖం ఆపుకుని మూలకి నక్కి కూర్చున్నాడు. ఆటో భీమిలి రోడ్డువైపు సాగింది వేగంగా.

*****
లిఖిత అగమ్యంగా రోడ్డు మీద నడుస్తూ తండ్రి ఎటు వెళ్ళి వుంటాడా అని ఆలోచిస్తుంది.
అప్పుడామెకి సడెన్‌గా రైల్లో సిద్ధాంతి తండ్రితో మాట్లాడిన మాటలు గుర్తొచ్చేయి.
అరకులోయ దాపులో బొర్రా గుహల వెనుక వున్న కపాల బ్రహ్మకి మృత సంజీవిని విద్య తెలిసినట్లుగా చెప్పేదతను. ఓవేళ తండ్రి తనలోని కోరిక చావక తనకి తెలిస్తే వెళ్లనివ్వనని రహస్యంగా వెళ్ళేడేమో.
ఆ ఆలోచన రాగానే లిఖితలో ఒక విధమైన టెన్షన్ చోటు చేసుకుంది. అతనీ ఉత్తరాయన పుణ్యకాలంలో సమాధి అవుతారని దానికి కేవలం మూడు రోజులే టైముందని చెప్పడం ఆమెకి గుర్తొచ్చింది.
అప్పుడే ఒక రోజులో అర్ధభాగం ముగిసింది. ఇక కేవలం రెండున్నర రోజులే. తన ప్రయాణానికి ఒక అర్ధరోజు ముగుస్తుంది.
ఆమె వెంటనే మరేం ఆలోచించకుండా రైల్వే స్టేషనుకి బయల్దేరింది ఆటోలో. ఇంకో అరగంటలో ఐరన్ ఓర్ కోసం బలిమెళ వెళ్ళే గూడ్స్ ట్రెయిన్ వుంది. దానికి కొన్ని పాసెంజర్సు కంపార్టుమెంట్సు వుంటాయి. ఆ రైలు శృంగవరపు కోట మీదుగా బొర్రా గుహలు, అరకు దాటి వెళ్తుంది. ట్రెయినులో అరకు వెళ్ళడం ఒక మధురమైన అనుభవం. కాని ఇప్పుడు తను ఎంత తొందరగా బొర్రా గుహలు చేరుకోగలిగితే అంత అదృష్టవంతురాలు.

ఇంకా వుంది..

కంభంపాటి కథలు – దేవతలాంటి నిన్ను…

రచన: రవీంద్ర కంభంపాటి

డోర్ బెల్ రింగైన వెంటనే పరిగెత్తుకెళ్లి తలుపు తీసింది శిరీష. తలుపు బయట నుంచున్న దేవిని చూసి, ‘అయ్యో.. నీకు వొంట్లో బాగోలేదని మీ అమ్మ ఫోన్ చేసింది.. ఇవాళ పన్లోకి రావనుకున్నానే ?’ అంది

‘ఆఁ.. ఏదో కొంచెం జొరంగా అనిపించి మా అమ్మకి చెబితే, వెంటనే మీకు ఫోన్ చేసేసిందమ్మా.. కానీ మళ్ళీ మీకు ఇబ్బంది అవుతుందని వచ్చేసేను ‘ అంటూ లోపలికెళ్ళిపోయింది. దేవి వెనక్కాలే కిచెన్ లోకి నడుస్తూ శిరీష అంది ‘నీ పేరు దేవి కాకుండా దేవత అని పెట్టుండాల్సింది మీ అమ్మ.. నువ్వు లేనిదే ఈ ఇంట్లో ఏ పనీ ముందుకెళ్లదు ‘ అంటే, ‘ఊరుకోండమ్మా.. ఈ మాత్రం పనికే మీరలా అనేస్తారు ‘ అంటూ సింకులో ఉన్న గిన్నెల్ని విమ్ పౌడర్ తో తోమడం మొదలెట్టింది దేవి.

‘చాల్లే.. నిన్న రాత్రి ఈయన ఆఫీస్ లో ఏదో ఫంక్షన్ కి వెళ్లొచ్చి బాగా టైర్ అయిపోయాను.. నువ్వు రావేమో, ఇప్పుడీ గిన్నెలు కడగడం అదీ ఎలాగా అని అనుకుంటున్నాను, నువ్వు వచ్చేసేవు ‘ అంటూ స్టవ్ వెలిగించింది కాఫీ పెట్టడానికి. ఇంతలో హాల్లో పేపర్ చదువుకుంటున్న కిషోర్ అరిచేడు ‘శిరీషా.. నేను ఇంక ఆఫీస్ కి బయల్దేరాలి, బ్రేక్ఫాస్ట్ రెడీనా ?’

‘చూసేవా.. ఒక్క క్షణం కూడా నన్ను ఒక చోట ఉండనీయరీయన ‘ అని దేవితో అంటూ, ‘జస్ట్ ఫైవ్ మినిట్స్’ అని హాల్లోకి అరిచి గబగబా స్టవ్ మీద ఓట్స్ ఉడకెయ్యడం మొదలెట్టింది శిరీష.

డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఓట్సు, కాఫీ పెట్టేసరికి, అప్పటికే కిషోర్ స్నానం చేసి ఆఫీస్ కి వెళ్ళడానికి రెడీగా ఉన్నాడు.

‘ఏమిటింత తొందరగా వెళ్తున్నారు ?’

‘త్వరగా వెళ్లకపోతే ఆ వెధవ ట్రాఫిక్ లో ఇరుక్కుని చావాలని తెలుసు కదా. పెద్ద ఏదో తెలీనట్టు అడుగుతావేం?’ అని శిరీష మీద విసుక్కున్నాడు కిషోర్

‘సర్లెండి.. ఆ విషయం మామూలుగా చెప్పొచ్చు కదా.. విసుక్కోడం ఎందుకూ ?’ అంది శిరీష

‘మరి.. విషయం తెలిసి కూడా వెర్రి డవుట్లడిగితే నవ్వుతూ ఆన్సర్ చెప్పాలా ? ‘ అని హడావుడిగా బ్రేక్ఫాస్ట్ తినేసి ఆఫీసుకెళ్లిపోయేడు కిషోర్.

అతని వెనకాలే వెళ్లి తలుపేసుకుని, బాత్రూమ్ వేపు వెళ్తూ శిరీష అరిచింది ‘ఇదిగో దేవీ.. నేను స్నానం చేసొస్తా.. ఈ లోపల ఇల్లు తడిగుడ్డ పెట్టెయ్యి ‘ అంటూ.

ఓ పావుగంట తర్వాత బాత్రూం లోంచి బయటికొచ్చి, బట్టలు మార్చుకోడానికి బెడ్ రూమ్ లోకెళ్తూ, ఆ గది బయట తడిగుడ్డ పెడుతున్న దేవిని అడిగింది ‘నేను ఇందాక స్నానం చేస్తున్నప్పుడు, డోర్ బెల్ మోగింది.. ఎవరొచ్చారు ?’

‘కొరియర్ అబ్బాయి వచ్చాడమ్మా.. వేరే ఫ్లాట్ కి వెళ్ళబోయి మీ ఫ్లాట్ కి వచ్చాడు.. నెంబర్ తప్పు అని చెప్పి పంపేసేను ‘ బదులిచ్చింది దేవి

సరేనని బెడ్ రూమ్ తలుపేసుకుని, లోపల్నుంచి అరిచింది ‘దేవీ.. నా మంగళసూత్రం నువ్వేమైనా తీసేవా ?’

ఒక్కసారి అదిరిపడిన దేవి మెల్లగా అంది ‘లేదమ్మా.. అయినా మీ మంగళ సూత్రం నేనేం చేసుకుంటాను ?’

‘ఏమిటో.. వినపడ్డం లేదు.. అలా గొణుగుతావేం ?… వచ్చి వెతుకు.. రాత్రి పార్టీకి వేసుకెళ్తే స్టైల్ గా ఉండదని తీసి, దిండుకింద పెట్టేను.. అలా ఎలా మాయమౌతుంది ?’ అంటూ గదంతా వెతకడం మొదలెట్టింది శిరీష

దేవి చేస్తున్న పని పక్కనెట్టి, తను కూడా వెతకడం మొదలెట్టింది.

‘ఇందాక.. నేను స్నానం చేస్తున్నప్పుడు నిజంగానే కొరియర్ అబ్బాయి వచ్చేడా ? అంటే.. అతను ఏ ఫ్లాట్ కి వెళ్ళాలో తెలిసినప్పుడు, వేరే ఫ్లాట్ తలుపు ఎందుకు కొడతాడు ?’ అనుమానంగా అంది శిరీష

‘ఏమోనమ్మా.. నాకూ తెలీదు.. 411 అన్నాడు.. కాదు..ఇది 417 అన్నాను.. వెళ్ళిపోయేడు ‘ వెతుకుతూ బదులిచ్చింది దేవి

‘నిజం చెప్పవే బాబూ.. నిన్నేమీ అనను.. క్రితం నెలే జీతం పెంచమని అడిగేవు.. నేను పెంచలేదు.. అదేమైనా మనసులో పెట్టుకుని.. ఫర్వాలేదు చెప్పు ?’

‘లేదమ్మా.. మీకు నేనెలా కనిపిస్తున్నాను ?.. ఇంతకు ముందెప్పుడైనా మీ ఇంట్లో వస్తువులు ముట్టుకున్నానా? ఓసారి సార్ ని అడగండి.. ఆయనెక్కడైనా పెట్టేరేమో ‘ అంది దేవి, మంచం కిందకి వొంగి వెతుకుతూ.

‘సార్ కి ఏం అవసరం ? పైగా ఆ మంగళసూత్రం తాలూకా చైన్ లో మా అత్తగారి బంగారం కూడా వేయించేం… అలాంటిదాన్ని ఆయనెందుకు తీసుకుంటారు ?’ కోపంగా అడిగింది శిరీష

‘అయ్యో.. ఆయన తీసుకున్నారనలేదమ్మా.. ఆయన తీసి ఎక్కడైనా పెట్టుండొచ్చు కదా ‘ అంది దేవి

‘ఏమో.. ఆ తీసిందేదో నువ్వే తీసుండొచ్చు కదా.. నిన్నెందుకు అనుమానించకూడదు ?’ అని శిరీష అనేసరికి దేవి కళ్ళల్లో నీళ్ళొచ్చేసేయి

‘నేను నిన్నిప్పుడు ఏమన్నానని ? నువ్వూ.. నీ దొంగ ఏడ్పులూ ?’ కోపంగా అరిచింది శిరీష

ఆ అరుపుకి బెదిరిపోయిన దేవికి ఏడ్పు ఆగడం లేదు, ‘నిజంగానమ్మా.. ఎవరిమీదైనా ఒట్టు పెడతాను.. నేనసలు తియ్యలేదు ‘ అంది

‘నా ఖర్మేంటంటే.. చూసేవుగా.. ఆయనెంత చిరాగ్గా ఆఫీసుకెళ్ళేరో.. అలాంటిది ఇప్పుడు ఆఫీసుకి ఫోన్ చేసి, మీరు మంగళసూత్రం తీసేరా అని అడిగితే, నన్ను బూతులు తిట్టేస్తారు… కాబట్టి ఆయన వచ్చేలోపే.. ఈ ప్రాబ్లమ్ సాల్వ్ చెయ్యాలి.. నిజం చెప్పు..నీకు దణ్ణం పెడతాను ‘ అంది శిరీష

‘నేను కూడా మీకు దణ్ణం పెడతానమ్మా. నేనస్సలు తీయలేదు.. నన్ను నమ్మండి ‘ భోరున ఏడుస్తూ బదులిచ్చింది దేవి !

‘నీ సంగతిలాక్కాదు.. అపార్ట్మెంట్ సెక్యూరిటీ కి ఫోన్ చేస్తాను.. ‘ అని ఇంటర్ కాంలోనుంచి అపార్ట్మెంట్ సెక్యూరిటీకి ఫోన్ చేసింది, వాళ్ళు వెంటనే ఓ సెక్యూరిటీ అతన్ని పంపించేరు.. అతని కోసం ఎదురు చూస్తూంటే, రెండు ఫ్లాట్స్ అవతల ఉండే అపార్ట్మెంట్ సెక్రటరీ పరమేశ్ గారు బయటికెళ్తూ, ఆదుర్దాగా ఉన్న శిరీష మొహం చూసి ‘ఏమ్మా.. అలా ఉన్నావు ? అంతా బాగానే ఉందా ?’ అని అడిగేసరికి, శిరీష ఏడుపాపుకుంటూ విషయం చెప్పింది.
‘ఏదీ.. ఆ పిల్లను పిలిపించు ‘ అని పరమేశ్ గారు అడిగితే లోపల్నుంచి దేవి వెక్కుతూ వచ్చి పరమేశ్ గారికీ, సెక్యూరిటీకీ దణ్ణం పెడుతూ చెప్పింది ‘ నిజం సార్.. నేను తియ్యలేదు.. అమ్మగారు అనవసరంగా నన్ను అనుమానిస్తున్నారు ‘

సెక్యూరిటీ అతను అన్నాడు ‘నిజం చెప్పు.. రెండు తగిలించమంటావా ? అప్పటికీ చెప్పలేదనుకో పోలీసుల్ని పిలవాలి ‘

‘లేదు సార్. ఇందాక ఇంట్లోకి వచ్చినప్పటినుంచీ నేను అసలు బయటికెళ్లలేదు.. అలాంటప్పుడు నేనెక్కడ తీస్తాను ?’ అంది దేవి

‘ఇందాక ఎవరో తలుపు కొట్టేరు.. అప్పుడు నేను స్నానం చేస్తున్నాను.. వీళ్లమ్మేమో అని నా డవుట్.. ఇదేమో కొరియర్ అని చెబుతూంది ‘ అంది శిరీష

‘నిజం సార్.. ఇందాక కొరియర్ అతను వచ్చేడు.. 411 అని అడిగేడు.. లేదు.. ఈ ఫ్లాట్ 417 అని చెప్పి పంపేసేను ‘ ఏడుస్తూ దేవి చెప్పేసరికి, పరమేశ్ గారన్నారు ‘ఈ పిల్ల చెప్పింది నిజమే.. ఇందాక మా ఇంటికి అమెజాన్ కుర్రాడు.. వచ్చేడు.. పొరబాట్న వేరే ఫ్లాట్ కి వెళ్ళేను అని చెప్పేడు కూడా ‘

‘విన్నారామ్మా.. నేను చెప్పేను కదా.. కొరియర్ కుర్రాడు వచ్చేడని.. ఓసారి సార్ కి ఫోన్ చేసి అడగండి.. ఆయన తీసి ఎక్కడైనా పెట్టరేమో ‘ అంది దేవి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ.

‘అదేమిటీ.. మీ ఆయన్నడగలేదా ఎక్కడైనా పెట్టేడేమో.. ఆ పనేదో ముందే చెయ్యొచ్చు కదమ్మా ‘ అన్నారు పరమేశ్ గారు మందలింపుగా !

వెంటనే శిరీష కిషోర్ కి ఫోన్ చేసి, భయం భయంగా విషయం చెబితే, అంతెత్తున అరిచేడతను, ‘ఉదయాన్నే నీ మంగళసూత్రం దాయడం తప్ప నాకు వేరే పన్లేవీ లేవనుకుంటున్నావా ?.. నీ అంత కేర్ లెస్ మనిషిని నా జన్మలో చూడలేదు.. చూడలేను కూడా.. నా ఖర్మ కొద్దీ దొరికేవు నువ్వు ‘

ఏడుపాపుకుంటూ అడిగింది శిరీష, ‘పోనీ పోలీస్ కంప్లెయింట్ ఫైల్ చేద్దామా దేవి మీద ?’
‘ఆఁ.. చెయ్యి.. అప్పటికి కానీ బుద్ది రాదు నీకు… నిన్నూ, నన్నూ కూడా లోపలేస్తారు.. చైల్డ్ లేబర్ కేసు కింద..ఆ పిల్లకి ఇంకా పద్నాలుగేళ్ళు నిండలేదు ‘ అంటూ కిషోర్ అరుస్తూంటే, శిరీష అడిగింది ‘అయితే నన్ను ఇప్పుడు ఏం చెయ్యమంటారు ?’

‘ఏం చేస్తాం ?.. నిన్ను నేను భరించడం లేదూ ? అలాగే ఆ పనిపిల్లని నువ్వు భరించు.. నాకసలే ఇప్పుడో క్లయింట్ మీటింగు ఉంది.. తర్వాత చూద్దాం.. నువ్వెలాగూ స్టైల్ గా ఉండదని మంగళ సూత్రం బయిటికి వేసుకోవు కదా.. అలాగే కొన్నాళ్ళు మేనేజ్ చెయ్యి ‘ అంటూ ఫోన్ పెట్టేస్తూంటే, శిరీష అడిగింది ‘పోనీ దేవిని పనిలోంచి తీసెయ్యనా ?’

‘చెప్పేను కదా.. నా ఖర్మ కొద్దీ దొరికేవు నువ్వు.. ఏదో ఒకటి ఏడువు’ అంటూ ఫోన్ దభీల్మని పెట్టేసేడు కిషోర్.

‘సరేనమ్మా.. ఆ పిల్ల ఇంట్లోనే ఉంది.. నిజం చెబుతూంది.. అనవసరంగా అనుమానించేవు.. ఇంట్లోనే సరిగ్గా వెతుకమ్మా.. ‘ అంటూ పరమేష్ గారు సెక్యూరిటీ అతన్ని తీసుకునెళ్ళి పోయేరు.

ఏం చెయ్యాలో అర్ధం కాక, శిరీష బేలగా దేవి వేపు చూస్తూ ‘సారీయే.. దేవతలాంటి నిన్ను అనవసరంగా అనుమానించేను.. పద.. ఇద్దరం కలిసి ఇల్లంతా వెతుకుదాం.. ఇప్పుడు నాకు అనుమానం వస్తూంది.. ఆ పార్టీకి వెళ్లే ముందు మంగళసూత్రం హ్యాండ్ బ్యాగ్ లో పడేసేనా లేక దిండు కింద పెట్టేనా.. సర్లే.. ముందు ఇంట్లో వెతుకుదాం ‘ అంటే, ‘సరేనమ్మా.. ‘ అంటూ కళ్ళు తుడుచుకుని శిరీషతో పాటు ఇల్లంతా వెతకడం మొదలెట్టింది దేవి !

ఉపసంహారం : ఆదివారం మధ్యాన్నం మల్లిఖార్జున థియేటర్లో మ్యాటినీ షో. ఇదిగో నీ కిష్టమైన ఆపిల్ సెల్ఫోన్ అని సతీషు అంటూంటే, అతను వేసుకున్న అమెజాన్ టీ షర్టు మీంచి నడుం చుట్టూ చెయ్యేసి దగ్గిరకి తీసుకుంది దేవి.

దారి తప్పిన స్నేహం

రచన: గిరిజ పీసపాటి

ఏడవ తరగతి చదువుతున్నప్పటి నుండి శైలజ, సరిత ప్రాణ స్నేహితులు. శైలజ చాలా బిడియంగా, నెమ్మదిగా ఉంటూ ఎవరితోనూ పెద్దగా మాట్లాడేది కాదు. సరిత తప్ప వేరే స్నేహితులు కూడా లేరు. కానీ సరిత గలగలా మాట్లాడుతూ తను ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే చొరవగా కొత్త స్నేహితులను తయారుచేసుకునేది. స్కూల్ లో మొదలైన వారి స్నేహం కాలేజ్ లో కూడా కొనసాగడంతో ఏ చిన్న విషయాన్నైనా ఇద్దరూ షేర్ చేసుకునేవారు. కాకపోతే ఇద్దరి ఇళ్ళు మాత్రం చాలా దూరం. సరిత వాళ్ళు ఊరికి 16 కి.మీ. దూరంగా స్థలం కొనుక్కుని అక్కడే చిన్న ఇల్లు కూడా కట్టుకోవడంతో, ఎప్పుడో ప్రత్యేక సందర్భాలలో తప్ప శైలజ సరిత వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళడానికి వీలయేది కాదు. సరిత మాత్రం స్కూల్, కాలేజ్ లకి దగ్గరలోనే ఉన్న శైలజ వాళ్ళింటికి తరచూ వస్తూ ఉండేది.

ఎనిమిదవ తరగతి నుండి తమతోనే చదువుతున్న శ్రీరామ్ అనే అబ్బాయి డిగ్రీ సెకెండ్ ఇయర్లో తనకు ప్రపోజ్ చేసిన విషయం సరితకి చెప్పింది శైలజ. అప్పుడు సరిత కూడా తమ కాలనీలో ఉన్న చక్రపాణి అనే అబ్బాయిని తను ప్రేమిస్తున్న విషయం శైలజకి చెప్పింది. చదువు పూర్తయాక కూడా ఒకరి ఇంటి వద్ద మరొకరు కలుసుకుంటూ తమ స్నేహాన్ని కొనసాగించసాగారు. డిగ్రీ పూర్తయాక కూడా శ్రీరామ్ శైలజ అంటే అదే ఇష్టం చూపించడం, ఒక ప్రైవేటు కంపెనీలో ఉద్యోగంలో చేరగానే శైలజతో మళ్ళీ తన ప్రేమ విషయం చెప్పగా, తన తల్లిదండ్రులు ఒప్పుకుంటేనే తను ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకుంటానని చెప్పింది. శైలజ తల్లిదండ్రులను కలిసి శ్రీరామ్ ఈ విషయం చెప్పగా, వారు కొన్నాళ్ళు గడువు కోరడంతో సరేనన్నాడు. ఇదే విషయాన్ని శ్రీరామ్ తన తల్లిదండ్రులకు కూడా చెప్పగా వారు కూడా శైలజను ఎరిగినవారే కనుక వెంటనే ఒప్పుకున్నారు.

అయితే సరిత మాత్రం తల్లిదండ్రుల వద్ద తన ప్రేమ విషయాన్ని దాచిపెట్టి శెలవు రోజుల్లో శైలజ వాళ్ళింటికి వెళ్తున్నానని చెప్పి చక్రపాణితో సినిమాలు, షికార్లు సాగించేది. శైలజ మందలించినా నవ్వేసేది తప్ప మానేది కాదు. ఒకసారి మనిద్దరం సినిమాకి వెళ్దాం అని చెప్పి తీరా హాల్ లోపలికి వెళ్ళి కూర్చున్నాక సరిత పక్కన కూర్చున్న చక్రపాణిని ఆశ్చర్యపోయి చూస్తున్న శైలజతో ముందే చెప్తే నువ్వు రావనీ… అని గునుస్తున్న సరితతో ఇలాటివి తనకి ఇష్టం ఉండదనీ, మరోసారి ఇలా చెయ్యొద్దని చెప్పింది శైలజ.

రెండు సంవత్సరాల పాటు శ్రీరామ్ ప్రవర్తనను పరిశీలించిన శైలజ తల్లిదండ్రులు శ్రీరామ్ తో పెళ్ళికి అంగీకరించగా ఒక శుభ ముహూర్తానికి శైలజ, శ్రీరామ్ ల వివాహం జరిగిపోయింది. శైలజ వివాహం జరిగిన కొన్నాళ్ళకి చక్రపాణి డబ్బుకోసం తన మరదలిని చేసుకుంటున్నాడని, తను నిలదీసి అడిగితే నీకు నేనే కావాలంటే పెళ్ళి చేసుకోకుండా నీకో ఇల్లు తీసి, నీతో రహస్యంగా కాపురం చేస్తానన్నాడని ఏడుస్తూ చెప్పిన సరితతో, నిన్ను ప్రేమించి ఇంకొరిని ఎలా చేసుకుంటాడు? వెంటనే మీ ఇంట్లో వాళ్ళకి జరిగిన విషయాలు చెప్పు అని చెప్తే… నీకు దండం పెడతాను వాళ్ళకి ఈ సంగతి తెలిస్తే నన్ను చంపేస్తారు? దయచేసి వాళ్ళకేమీ చెప్పకు అని ప్రాధేయపడింది సరిత.

ఇది జరిగాక సరిత ఏ అఘాయిత్యానికి ఒడిగడుతుందోనని భయపడిన శైలజకి సరిత ప్రవర్తన అసలేమీ జరగనట్లే ఉండడంతో హమ్మయ్య అనుకుంది. కానీ… సరిత తన అక్కకి పుట్టిన ఇద్దరు కవల పిల్లలకు అనిల్ చక్రపాణి, కిరణ్ చక్రపాణి అనే పేర్లు పెట్టడంతో ఇదేం చోద్యం అనుకోకుండా ఉండలేకపోయింది. మరో సంవత్సరానికి సరిత వివాహం కూడా తల్లిదండ్రులు నిశ్చయించిన అబ్బాయితో జరిగిపోవడం, సరిత భర్త కృష్ణ ఉద్యోగం రాజమండ్రిలో కావడంతో, కాపురానికి వెళ్ళిపోయింది సరిత. వెళ్ళిన నెలరోజులకే సరిత దగ్గరనుండి శైలజకు ఉత్తరం రావడం, అందులో కృష్ణ తనను సరిగా చూసుకోవడం లేదనీ, తను వాళ్ళ వదిన కుముద ఎలా చెప్తే అలా వింటాడనీ, వదినకు దూరంగా ఉండలేక ఇక్కడి ఉద్యోగం మానేసి అక్కడే కొత్త ఉద్యోగం వెతుక్కుంటానని అంటున్నాడనీ, తను వద్దన్నానని తనను మానసికంగా హింసిస్తున్నాడనీ, అతనికి తెలియకుండా ఈ ఉత్తరం రాస్తున్నందున నువ్వు నాకు రాసే తిరుగు ఉత్తరంలో ఈ విషయాలేవీ ప్రస్తావించవద్దనీ కోరింది.

ఉత్తరం చదివిన శైలజ భర్తతో విషయం చెప్పి బాధ పడింది. అయినా సరిత కోరినట్లే కుశల ప్రశ్నలు వేస్తూ మామూలుగా జవాబు రాసింది. సరిత కృష్ణ గురించి రాసిన ఉత్తరాలను ఎందుకైనా మంచిదని జాగ్రత్తగా దాచేది శైలజ. ఒకరోజు అనుకోకుండా సరిత, కృష్ణలు ఇంటికి రావడంతో ఆనందంగా ఆహ్వానించిన శైలజ సరితను వంటింట్లోకి తీసుకెళ్ళి ఇప్పుడు అతని ప్రవర్తన ఎలా ఉంది? అని అడిగితే తనని బాగానే చూసుకుంటున్నాడనీ, తన వదిన ఆదేశం మేరకు అక్కడి ఉద్యోగం మానేసి ఇక్కడకు వచ్చేసామని చెప్పి, ఇకమీద ఏం జరగనుందో అని బాధపడుతున్న సరితకు ధైర్యం చెప్పి పంపింది శైలజ.

కొద్ది రోజులకు సరిత తన భర్త పూర్తిగా మారిపోయాడనీ, తను ఎలా చెప్తే అలా వింటున్నాడని చెప్పడంతో చాలా సంతోషించింది శైలజ. శైలజకు ఒక కూతురు, సరితకు ఇద్దరు కొడుకులు పుట్టాక అంతా బాగుంది అనుకునే సమయంలో శ్రీరామ్ తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ హఠాత్తుగా ఏక్సిడెంట్ లో చనిపోవడం, ఆస్తి అంతా దాయాదుల పాలు కావడంతో తను కూడా ఉద్యోగం చేయసాగింది శైలజ. సరిత కూడా ఉద్యోగం చేస్తూ, భర్తలో వచ్చిన మార్పుతో, అత్తమామలు, పుట్టింటివారు ఇచ్చిన డబ్బుతో సొంత ఇల్లు కట్టుకుని, కింద తాము ఉంటూ మేడమీద వాటాలను అద్దెకిచ్చి జీవితంలో స్థిరపడింది.

అప్పటి నుండి సరిత ప్రవర్తనలో మార్పును గమనించసాగింది శైలజ. అన్నీ తనకే తెలుసనీ, ఎవరైనా సరే తను చెప్పినట్లు వినాల్సిందే తప్ప నేను ఎవరినీ లెక్కచేయననీ మాటల సందర్భంగా వ్యక్తపరిచేది. అలాగే సోషల్ మీడియాలో కూడా చాలా నీతులు ఉన్న కొటేషన్స్ పోస్ట్ చెయ్యడం, భార్యాభర్తలు, స్నేహం ఎలా ఉండాలో వాటిలో ఉండేది.

ఒకరోజు శైలజకు ఆరోగ్యం బాగోలేక హాస్పిటల్ లో చూపించుకుంటే గర్భాశయంలో కణితి పెరుగుతోందనీ, అర్జంటుగా ఆపరేషన్ చేసి గర్భసంచి తీసెయ్యాలని చెప్పారు డాక్టర్. రెండు రోజుల్లో హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ కావడం, ఆపరేషన్ చేసి కణితిని తీసి వారంరోజులకి డిస్చార్జ్ చేయడం జరిగింది. శైలజ హాస్పిటల్ నుండి ఇంటికి వచ్చిన నెల్లాళ్ళకు పరామర్శకు తన భర్తతో కలిసి వచ్చింది సరిత.

కాసేపు ఆ మాట, ఈ మాట మాట్లాడి శ్రీరామ్, శైలజ తల్లి వింటుండగా తన భర్తతో చిన్నప్పటి నుండి శైలజ ఎక్కడ ఉంటే అక్కడే కొత్తవాళ్ళను స్నేహితులుగా చేసుకునే చొరవ ఉందనీ, స్కూల్ లో చదువుతున్న రోజుల్లో స్కూల్ లో, కాలేజ్ లో కూడా మధ్యాహ్నం భోజనం చేయగానే అబ్బాయిలతో కబుర్లు మొదలెట్టేదనీ, స్కూల్ లో, కాలేజ్ లో తనకు ఫ్రెండ్ కాని అబ్బాయంటూ లేడనీ, తను మాత్రం ఆ సమయంలో క్లాస్ రూమ్ లో ఒక్కర్తనీ కూర్చుని చదువుకునే దాన్నని, తన గురించి వంకరగా మాట్లాడుతున్న సరితను చూసి నిర్ఘాంతపోయి భర్త వంక చూడగా, అన్నీ తెలిసి కూడా నవ్వుతూ వింటున్న భర్తను చూసి ఒళ్ళు మండింది శైలజకి.

వాళ్ళు వెళ్ళాక తనేమైనా పతివ్రతను అనుకుంటోందా? అయినా అది అలా వాగుతుంటే నువ్వేం మాట్లాడవేంటి? ఇదేనా శైలజ మీద నీకున్న ఇష్టం? ఇలా అడ్డమైన వాళ్ళూ నా కూతురిని అంటే నువ్వు ఊరుకుంటావేమో కానీ… నేను ఊరుకోను అని కోపంతో ఊగిపోతున్న తల్లితో బాధ పడొద్దని, తను ఇలా మారిపోబట్టే తనని దూరం పెట్టానని చెప్పింది శైలజ. దూరం పెడితే సరిపోదే పిచ్చిదానా! శ్రీరామ్ నిన్ను ఇష్టపడగానే మా దగ్గర దాచకుండా చెప్పావు, అంతేకాక నువ్వేంటో మాకు తెలుసు కనుక సరిపోయింది. ఇదే పరిస్థితుల్లో ఇంకొకరుంటే కాపురాలు కూలిపోతాయి. తల్లిదండ్రులు కూడా అపార్ధం చేసుకుని దూరమైపోతారు అని ఆవేదనతో అంటున్న తల్లి మాటలకు ఆలోచనలో పడింది శైలజ.

తనకు పూర్తిగా నయమయాక ఒకరోజు సరిత ఆఫీసుకి లంచ్ టైమ్ లో వెళ్ళిన శైలజ, సరితను పక్కకు తీసుకెళ్ళి సూటిగా సరితనే చూస్తూ నువ్వు ఆ రోజు నీ భర్త దగ్గర మంచి అనిపించుకోవడం కోసం నన్ను చెడుగా చిత్రీకరించావు. కానీ..‌. రాజమండ్రి నుండి నువ్వు రాసిన ఉత్తరాలు ఇప్పటికీ నా దగ్గర భద్రంగా ఉన్నాయి. వాటిలో ఈ మనిషిని చేసుకునే కన్నా నేను ప్రేమించిన చక్రపాణితో రహస్యంగా బతకడమే నయం అంటూ నీ స్వహస్తాలతో నీ మాజీ ప్రేమికుడి గురించి రాసిన వివరాలు కూడా ఉన్నాయి. ఆ రోజే నేను ఆ ఉత్తరాలను బయటపెట్టి ఉన్నా, మీ అమ్మానాన్నలకు నీ విషయాలన్నీ చెప్పినా నీగతి ఏమయ్యేదో ఆలోచించుకో…

ఇంకెప్పుడూ నువ్వు మంచి అనిపించుకోవడం కోసం ఇంకొరిని చెడుగా చిత్రీకరించే ప్రయత్నం మానుకుని నువ్వు మంచిగా మారడానికి ప్రయత్నించు. ఇంకోసారి ఇంకెవరితోనైనా ఇలా ప్రవర్తిస్తే నా దగ్గర ఉన్న ఉత్తరాలు మీ ఆయన దగ్గరకు చేరతాయి జాగ్రత్త! అని హెచ్చరించి, మనసులో… ఆ రోజు తన భర్త తనని ఏమైనా చేస్తాడేమోననే భయంతో సాక్ష్యానికని దాచిన ఉత్తరాలు ఈ రోజు తన ప్రవర్తన సరిచేయడానికి పనికొచ్చాయి. చూద్దాం ఇప్పటికైనా మారుతుందేమో అనుకుంటూ… వెనుదిరిగింది శైలజ.

*****

చిన్న చిన్నవే కానీ….

రచన: మణి గోవిందరాజుల

“యెన్నిసార్లు చెప్పాలి ఆ సెంట్ కొట్టుకోవద్దని? నాకస్సలు నచ్చదని నీకు తెలుసుకదా?” విసుక్కున్నాడు శేఖరం.
వుత్సాహంగా బయల్దేరబోతున్న సంధ్య మొహం చిన్నబోయింది.
నిజమే శేఖర్ చెప్తుంటాడు తనకు సెంట్ వాసన నచ్చదని, కాని మొదటినుండీ . తనకేమొ చక్కగా తయరయ్యి కొద్దిగా పెర్ఫ్యుం స్ప్రే చేసుకోవడం ఇష్టం. ఫ్రెష్ ఫీలింగ్ వస్తుంది అని. అందుకని చాలా లయిట్ గా స్ప్రే చేసుకుంది. అయినా పట్టేసాడు.
మౌనంగా లోపలికి వెళ్ళబోయింది చీర మార్చుకోవడానికి.
“ఇప్పుడు మళ్ళీ సింగారాలు మొదలెట్టావంటే ఇక మనం ఫంక్షన్ కి వెళ్ళినట్లే. పద పద టైం అవుతుంది. ” మళ్ళీ సెటైర్ వేసాడు.
ఇప్పుడు యేకంగా కళ్ళల్లో నీళ్ళే తిరిగాయి సంధ్యకి. తల వంచుకుని కళ్ళల్లో యేదో నలక పడ్డట్లుగా కళ్ళు నలుపుకుంటూ శేఖర్ కంటే ముందే వెళ్ళి బైక్ దగ్గర నిలబడింది.
ముక్కుకి అడ్డంగా కర్చీఫ్ కట్టుకుంటూ వచ్చి బైక్ స్టార్ట్ చేస్తూ “ఇదిగో కాస్త దూరంగా కూర్చో” చెప్పాడు శేఖరం.
చివుక్కుమన్న మనసు వెనక్కి వెళ్ళిపొమ్మని చెప్పినా, సంస్కారం బైక్ యెక్కమంది.
రయ్యిన వెళ్తున్న బైక్ సడన్ గా ఆగింది. అలవాటు ప్రకారం దిగి వెళ్ళి బడ్డీకొట్టుకు కాస్త పక్కగా నించుంది మనసులో విసుక్కుంటూ. బడ్దీకొట్టు మంచి రష్ తో వుంది . అందరూ సిగరెట్లు కొనుక్కుని అక్కడే నించుని తాగుతున్నారు. అందుకని బైక్ ని చాలా దూరంగా పార్క్ చేయాల్సొచ్చింది. తాను కూడా ఆ కంపులో యెందుకని వెళ్ళి బైక్ పక్కగా నించుంది. కొట్టు దగ్గరికి వెళ్ళి ఒక సిగరెట్ కొనుక్కుని అక్కడే వున్న వెలుగుతున్న తాడుతో అంటించుకుని తన్మయత్వంగా గట్టిగా ఒక దమ్ము లాగాడు. అలాగే ఒక అయిదు నిమిషాల పాటు ఆ సిగరెట్ ని ఆస్వాదించి చివరికి మిగిలిన ముక్కని కిందపడేసి కాలితో తొక్కి వచ్చి బైక్ స్టార్ట్ చేసి సంధ్య ని చూసాడు యెక్కమన్నట్లుగా.
కొద్ది దూరం పోగానే మల్లెపూల వాసన ఘుభాళించింది. “యేమండీ ఒక్క నిమిషం బైక్ ఆ పూల దగ్గర ఆపండి . యెంత బాగున్నాయో మల్లెలు. ”
“ఇప్పుడవసరమా? నీకెప్పుడేది అడగాలో తెలీదు. మనమసలే పార్టీకి లేట్ అయ్యాము. ఇప్పుడా జనంలో ఆగామంటే ఇక కదిలే పని వుండదు. ” అప్పుడే తాగిన సిగరెట్ కంపు గుప్పుమంది .
ముక్కు మూసుకుంటూ, పూలకోసం ఆగమని అడిగినందుకు తనను తాను తిట్టుకుంది సంధ్య. ఇప్పుడక్కడ సిగరెట్ కోసం పావుగంట ఆగితే అది తప్పు కాదు కాని తాను పూల కోసం ఆగమంటే తనకేమీ తెలీకపోవడం. మనసులోనే గొణుక్కుంది. తన సెంట్ వాసన ఆయనకి నచ్చకపోతే తాను మానెయ్యాలి. ఆ సిగరెట్ కంపు తాను భరించాలి. మళ్లీ గొణుక్కుంది.
సంధ్య శేఖర్ లకు పెళ్ళై పదేళ్ళయింది. పిల్లలిద్దరూ చిన్నవాళ్ళు. కాన్వెంట్ కి వెళ్తున్నారు. శేఖర్ కి యెప్పుడూ తాను యేదైనా చాలా కరెక్ట్ గా చేస్తానని ఒక గొప్ప నమ్మకం.
అందుకే సంధ్య యేది చేసినా యేదో ఒకటి అని వెక్కిరిస్తుంటాడు. దానికి సమయం సందర్భం , కొత్తవాళ్ళా కాదా అని యెమీ వుండదు. అలాగని చెడ్దవాడేమీ కాదు. వెక్కిరించి, వెక్కిరించిన సంగతి మర్చిపోతాడు. యెందుకంటే తాను మనసులో యేమీ పెట్టుకుని అనడు. అసలు తన మనసులో యెలాంటి చెడు భావనలే వుండవు అని శేఖర్ ప్రగాఢ నమ్మకం. కాని పడ్డవాళ్ళకు అలా కాదు కదా ? గుర్తుండిపోతుంది. ఒకసారి పెళ్ళైన కొత్తలో ఇలాగే సంధ్య కూడా యేదో అన్నది. శేఖర్ అది మనసులో పెట్టుకుని వారం మాట్లాడలెదు. నేనూ సరదాకే అన్నాను నాకూ మనసులో యేమీ లేదు అన్నా కూడా వినిపించుకోలేదు. ఇక ఆ తర్వాత సరదా అన్న పదాన్ని తన వరకు మర్చిపోయింది సంధ్య.
అలా ఇన్నాళ్ళూ యేమన్నా పట్టించుకోవడం మానేసింది. కానీ ఈ మధ్య అలా అంటుంటే తొందరగా మనసు చిన్న బుచ్చుకుంటున్నది. యెంత వద్దనుకున్నా బాధ కలుగుతున్నది. దాంతో యే పని మీదా శ్రద్ద కలగడం లేదు. ఒక విధమైన నిరాసక్తత కలుగుతున్న లక్షణాలని గమనించుకున్న సంధ్య యెక్కడో ఒకచోట దీన్ని ఆపకపోతే తన పిల్లలకు తాను దక్కనేమో అని కంగారు పడుతున్నది.
ఒకసారి తెలిసిన వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళారు. దంపతులు చాలా బాగా రిసీవ్ చేసుకున్నారు. చక్కగా కాలక్షేపం జరిగింది. యెంతో సరదాగా గడిచింది ఆ సాయంకాలం. యెలాగూ రాత్రవుతున్నది కదా భోజనం చేసి వెళ్ళమన్నారు . వాళ్ళ పిల్లలు కూడా సంజూ సాకేత్ లతో బాగా ఆడుకుంటున్నారు. వెళ్తామని లేచేసరికి నలుగురు పిల్లలూ యేడుపు మొహం పెట్టారు. సరే ఇంటికెళ్ళి చేసేది కూడా యేమీ లేదని ఆగిపోయారు.
వెంటనే ఆవిడ హడావుడిగా వంట మొదలెట్టేసి యేదొ పప్పులో వేసేసి వంకాయ కూర చేసి చారు పెట్టింది. అప్పడాలు వడియాలు వేయించింది. వద్దంటున్నా వినకుండా ఇంకా యెనిమిది కూడా కాలేదు అంటూ టమాటో పచ్చడి చేసి యెనిమిదిన్నరకల్లా అన్నీ టేబుల్ మీద సర్దేసింది. తాను కూరలు తరుగుతానన్నా ఒప్పుకోలేదు. చాలా మొహమాటం అనిపించినా ఆవిడ చకచకా చేసిన తీరు నచ్చింది. భలే చేసారండి అని కూడా మెచ్చుకుంది తాను.
అందరూ భోజనాలకి వచ్చారు. మొదలు పిల్లలకి మొగవాళ్ళకి పెట్టి వాళ్లదయ్యాక తాము కూర్చుందామని అనుకున్నారు.
ఇక మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టింది మొదలు పొగడ్తలు మొదలు పెట్టాడు శేఖర్. అయినా కూడా యెంతన్నా పొగుడుకోనీ తనకేమీ సమస్య లేదు. మహా అయితే కొద్దిగా జెలసీ ఫీల్ అవుతుంది. కానీ ఆమెని పొగడ్డంతో పాటు “అబ్బ! వంకాయ కూర యెంత బాగుందో… మా ఆవిడా చేస్తుంది . అది వంకాయ కూరా లేక కాటుక ముద్దా అర్థం కాదు. ఇలాంటి చారు మా అమ్మ తప్ప యెవరూ చేయలేరనుకున్నాను . మా అమ్మతో అన్నాళ్ళున్నా సంధ్యకు అలవాటు కాలేదు చేయడం” (నేర్చుకుని పెడితే మేము కూడా ఆ చారు పోసుకుంటాము కదా?) ఈ తరహాలో సాగింది శేఖర్ పొగడ్తల పర్వం.
దాంతో అప్పటిదాకా ఆనందించిన క్షణాలన్నీ ఆవిరయ్యాయి. తాము తినడానికి కూర్చుని తింటుండగానే అర్థమయింది ఆ వంటలు తినలేనంత విపరీతంగా లేకున్నా ఓ…అని . పొగిడేంత గొప్పగా కూడా లేవు. ఆప్యాయంగా పెట్టేవి యేవైనా రుచిగా వుంటాయి అందులో సందేహం లేదు. తన మాట యెత్తకుండా వున్నట్లయితే తాను కూడా తన వంతు పొగడ్తలని అందించేది.
ఇక ఆ తర్వాత వాళ్ళతో సరిగ్గా మాటలు కూడా మంచిగా కలపలేకపోయింది. ఇంటికొచ్చి పిల్లలు పడుకున్నాక తన వుక్రోషాన్నంతా బయట పెట్టింది.
“ఆమె అంత ఆప్యాయంగా వున్నందుకు మన మెచ్చుకోవాలి. మెచ్చుకుని తీరాలి కదా అందుకని అలా అన్నానే కాని నా మనసులో యేమీ లేదు, నిన్ను చిన్న బుచ్చడం నా వుద్దేశ్యమూ కాదు. ఇక నువ్వు అలా అనుకుంటే నేను చేసేదేమీ లేదు” చెప్పేసి ముసుగు కప్పుకున్నాడు శేఖర్.
తాను కూడా చేసేదేమీ లేక నిద్రాదేవి కరుణించేదాకా యెదురు చూసింది .
ఇది ఒక చిన్న వుదాహరణ మాత్రమే. ఇలాంటివి యెన్నిసార్లు జరిగాయో లెక్క లేదు. ఇప్పుడిప్పుడే మనసు ప్రతిఘటించడం మొదలు పెట్టినప్పటినుండీ ప్రతి సంఘటననీ విశ్లేషించడం ప్రారంభించింది. అప్పటి నుండీ ప్రశాంతత కూడా కరువయ్యింది
ఆడవాళ్ళెపుడు అయోమయావస్థలో వుంటేనే సంసారం హాయిగా వుంటుందేమో? యెందుకు యేమిటీ అన్న ప్రశ్నలు తనలో రానంతవరకు పట్టించుకోకుండా హాయిగా(?? )
వుంది. ఇప్పుడెందుకని ……
“ఇక దిగుతావా? ఫంక్షన్ హాల్ వచ్చేసింది” శేఖర్ భుజాన్ని తట్టడంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చి బైక్ దిగింది సంధ్య.
“యే లోకం లో వుంటున్నావు? యీ మధ్య యెప్పుడు చూసినా యేదో ఆలోచిస్తూ వుంటున్నావు. ఇప్పుడు మనం వెళ్ళే చోట కూడా అలా పరధ్యాన్నంగా వుండకుండా కాస్త నవ్వుతూ వుండు” బైక్ పార్క్ చేస్తూ చిరాకు పడ్డాడు శేఖర్.
మౌనంగా లోపలికి వెళ్తున్న అతన్ని అనుసరించింది సంధ్య.
అది ఫ్రెండ్ కూతురి సంగీత్ పార్టీ. జోర్ దారుగా వుంది వాతావరణం. మ్యూజిక్ తారాస్థాయిలో వుంది . దాన్ని మించి ఆనందంగా అందరూ డ్యాన్సులు చేస్తున్నారు. డ్యాన్స్ వచ్చా రాదా అనేది సమస్య కాదు. ఆ ఆనందాన్ని యెంతవరకు యెంజాయ్ చేస్తున్నారనేదే అక్కడ ప్రధానం. సంతోషాన్ని దోసిళ్ళతో విరజిమ్ముతున్నారక్కడ.. ఖాళిగా వున్న ఒక కుర్చీ చూసుకుని కూర్చుంది. చుట్టూ సముద్రం వున్నా తాగడానికి నీరు లేనట్లుగా చుట్టూరా అంత కోలాహలం వున్నా దాన్ని ఆస్వాదించలేకపోతున్నది సంధ్య . సంగీత్ పార్టీ అనగానే పిల్లలిద్దరూ వుత్సాహపడిపోయారు. కానీ తెల్లవారితే సంజూకి యేదో పరీక్ష వుందని ఇద్దర్నీ వద్దనేసాడు శేఖర్. ఇంతా చేస్తే అది చదివేది అయిదో తరగతి…. వచ్చుంటే ఇద్దరు బాగా యెంజాయ్ చేసే వాళ్ళు . దిగులుగా అనుకుంది పిల్లల్ని తల్చుకుని.
“కాస్త అందర్నీ పలకరించుకుంటూ యెంజాయ్ చేయి.”దగ్గరగా వినపడ్ద మాటలకు వులిక్కి పడింది సంధ్య. అప్పటికే స్టార్ట్ చేసినట్లున్నాడు చేతిలో మందు గ్లాసు వుంది. వాసన కూడా వస్తున్నది దగ్గరగా రావడంతొ…
చెప్పేసి తన పని అయిపోయినట్లుగా వెళ్ళిపోయాడు …
మొత్తమ్మీద పార్టీ అయ్యేసరికి పదకొండయ్యింది . అందరికీ బై బై చెప్పి బయటకొచ్చేసరికి ఇంకో పావుగంట. బయటకి రాగానే బైక్ కీస్ సంధ్య చేతిలో పెట్టాడు శేఖర్. ఇప్పుడు మాత్రం తాను పనికొస్తాను కోపంగా అనుకుంది బైక్ స్టార్ట్ చేస్తూ….
తాళం తీసుకుని లోపలికి రాగానే అత్తగారి గదిలోకెళ్ళి చూసింది. బామ్మని కౌగిలించుకుని పడుకున్నారు పిల్లలిద్దరూ.
గదిలోకి కోడలొచ్చిన అలికిడి కాగానే కళ్ళు తెరిచారు సుభద్రమ్మగారు. “ఈ రాత్రికి నా దగ్గర పడుకుంటారు కాని నువ్వెళ్ళు.” చెప్పి పిల్లలిద్దర్నీ ఇంకా పొదువుకుని కళ్ళు మూసుకున్నారు . దగ్గరకెళ్ళి పిల్లలిద్దర్నీ ముద్దాడి బయటికి వచ్చేసింది …

****

రాత్రి తొమ్మిదయింది . ఇప్పుడే వస్తానంటూ బయటకెళ్ళాడు శేఖర్. నలుగురైదుగురు ఫ్రెండ్స్ కలుస్తారు రోజూ ఈ టైముకి . ఒక అరగంట కాలక్షేపం చేస్తారు అందరూ. వంట ఇల్లు సర్దేసి అత్తగారి గదిలో మంచినీళ్ళు పెట్టి పిల్లల గదిలొ కెళ్ళింది. ఇద్దరూ కూడా నిద్రకి తూగుతున్నారు. వాళ్లదగ్గర కాసేపు కూర్చుని కబుర్లు చెప్తుండగానే నిద్రపోయారిద్దరూ. వాళ్ళని సరిగా పడుకోబెట్టి దుప్పటి సర్ది తమ గదిలోకొచ్చింది. ఇంకా శేఖర్ రాలేదు. ఆ రొజే వచ్చిన వారపత్రికని పట్టుకుని మంచం మీద ఒరిగింది…
సడన్ గా వచ్చిన వాసనకి మెలుకువ వచ్చింది సంధ్యకి… పక్కన సర్దుకుని పడుకుంటున్నాడు శేఖర్…
“సిగరెట్ వాసన నాకు పడదు. చాలాసార్లు చెప్పాను మీకు దూరంగా వెళ్ళండి” అసంకల్పితంగా చెప్పింది.
“యేంటీ? రివెంజా?” వెటకారంగా అంటూ ఇంకాస్త దగ్గరకొచ్చాడు శేఖర్.
“చూడండీ. మీతో కాసేపు మాట్లాడదామనుకుంటున్నాను. ఒక పది నిమిషాలు వినాలి” లేచి కూర్చుంటూ చెప్పింది.
యే కళనున్నాడో వెంటనే తను కూడా సర్దుకుని కూర్చుని చెప్పమన్నట్లుగా చూసాడు.
యెలా మొదలు పెట్టాలో తెలీక కొద్ది క్షణాలు తటపటాయించింది.
“సరే నేను పడుకుంటున్నాను”
“నేను చెప్పేది వినేదాకా మీరు పడుకోవడానికి వీల్లేదు” స్థిరంగా ధ్వనించింది సంధ్య స్వరం.
ఆశ్చర్యంగా చూసాడు శేఖర్. పెళ్ళైన ఇన్నేళ్ళలో ఇలా మాట్లాడ్డం మొదటిసారి మరి.
“మన పెళ్ళై యెన్నేళ్ళయింది?”
“పదేళ్ళు” అయినా అర్థమ రాత్రి మద్దెల దరువులాగా ఈ క్విజ్ ప్రోగ్రాం యేంటే?”
“మీకు మందు సిగరెట్ అలవాటు యెప్పటినుండి?”
“పెళ్ళికి ముందు నుండి. కాని వ్యసనం కాదు.” సిన్సియర్ గా జవాబు చెప్పాడు.
“ నాకు తెలుసు. మరి పెళ్ళయ్యాక నాకిష్టం లేదని చెప్పినా యెందుకు మానెయ్యలేదు?”
“హ !హ్హా!. నా కిష్టము . అయినా నీకంటే ముందునుండీ అవి నాతో వున్నాయి. యెలా మానేస్తాను?…”పొయెటిక్ గా చెప్పాననుకున్నాడు.
“ఓకే. మరి కొద్దిగా పెర్ఫ్యూం స్ప్రే చేసుకోవడం, హాయిగా పాటలు పాడుకోవడం . అంత బాగా పాడలేకపోవచ్చు . కాని ఇంకా కొన్ని చిన్న చిన్న అలవాట్లు నాక్కూడా పెళ్ళికి ముందునుండే వున్నాయి. మరి అవి వద్దని మీరెలా నన్ను అనగలుగుతున్నారు?. మందే కంపనుకుంటే దాంతో పాటు సిగరెట్ కూడా తాగి దగ్గరకొస్తారు కదా? ఆ వాసనలను నేను భరించాలి . ఒక్కసారన్నా ఆలోచించారా? ఈ వాసనలు పడవుకదా వదిలేద్దాము అని? సరే ఆ సంగతి వదిలేద్దాము. మనము యెన్నోసార్లు మీ ఫ్రెండ్స్ ఇళ్ళకెళ్ళాము. వారి దగ్గర మిమ్మల్ని అవమానించేలా నేను యెట్టి పరిస్థితుల్లో మాట్లాడను. నాకు మీరెంతో నేను మీకంతే కదా? మరి నన్నెందుకు అందరితో పోల్చి అవమానిస్తారు?”
“ఓయ్! నా మనసులో అలాంటి వుద్దేశ్యము వుండదన్నాను కదా?”
“నిజమే మీ మనస్సులో అలా నన్ను అవమానించే వుద్దేశ్యము లేదు . కాని జరుగుతున్నది అదే కదా?మీకు వాళ్ళని మెచ్చుకునే వుద్దేశముంటే మెచ్చుకుని మేక తోలు కప్పండి. కాని నన్ను పక్కింటి వాళ్ళతో యెదురింటి వాళ్ళతో, ఆఖరికి పనిమనిషిని మెచ్చుకోవాలన్నా నేనే దొరుకుతాను . ఒక్కసారి వూహించుకుని చూడండి . పక్కింటి వాళ్ళనో, యెదురింటి వాళ్ళనో ప్లీజ్ చేయటానికి మిమ్మల్ని వాళ్ళతొ పోల్చడం? ఒక్క నిమిషం పట్టదు మిమ్మల్ని అలా అనడానికి…. కాని మిమ్మల్ని తక్కువ చేయడమంటే నన్ను నేను తక్కువ చేసుకోవడమే. నాకు ఇష్టం లేదు.
నా వల్ల కావడం లేదు మీరలా అంటుంటే నవ్వుతూ వినడం. బయటికి వెళ్తే మీరెక్కడ నుండి నన్ను గమనిస్తున్నారో? యేమి అంటారో అన్న ఆందోళనలో నేను వుండలేకపోతున్నాను. యెవరైనా సరే నువ్విలా నవ్వావు, అలా నవ్వకూడదు, నువ్విలా మాట్లాడావు అల్లా మాట్లాడకూడదు,, నీకేం చేతకాదు ఆ యెవరో ఆమె బాగా చేస్తుంది, నీకు డ్రెస్ సెన్స్ లేదు వాళ్ళెవరో బాగా డ్రెస్ చేసుకుంటారు అని పదే పదే చెప్తుంటే వాళ్ళకి కాన్ఫిడెన్స్ లెవెల్స్ బాగా తగ్గిపోతాయి. ఆఖరికి మీక్కావల్సిన దానికోసం ఆగడం మీకు అన్నీ తెలుసు కాబట్టి కాని ఒక మూర పూల కోసం ఆగుదామనుకోవడం నా కెప్పుడేమి అడగాలో తెలీకపోవడం ఇదేమి న్యాయం? సంస్కారవంతులనుకుంటున్న మీకు ఇది యెందుకు తెలీటం లేదో నాకర్థం కావడం లేదు. పదేళ్ళు భరించాను. ఇక నా వల్ల కాదు. ఇవన్నీ చిన్న చిన్నవే కాని ఒక మనిషి ఆత్మ విశ్వాసాన్ని కోల్పోవడానికి ఇవి చాలు…
కాస్త గమనించుకుంటే మీకు మనకూ కూడా మంచిది. తెల్లవార్లూ ఆలోచించుకుని చూడండి. బై ద వే నాకా వాసన నచ్చదు” చెప్పి అటు తిరిగి ముసుగు పెట్టింది సంధ్య తెల్లబోయి వింటున్న శేఖరాన్ని వదిలేసి.

***********

విశ్వపుత్రిక వీక్షణం – “డిప్రెషన్‌”

రచన: విజయలక్ష్మీ పండిట్

మోగుతున్న ఫోన్‌ను తీసి ‘హలో’ అంది సుమతి.
అవతలివైపు ‘హలో మేడమ్‌ నమస్కారమండి, బాగున్నారా? నేను సుధను మేడమ్‌, గుర్తుపట్టారా,”
సుమతికి వెంటనే ‘సుధ’ ఎవరో గుర్తుకు రాలేదు.
సుధ ”నేను మేడమ్‌ డిప్రెషన్‌ నుండి నన్ను రక్షించి నాకో భవిష్యత్తు నిచ్చారు ”.
”ఓ… సుధ బాగున్నావా అమ్మా, నీ టోన్‌లో మార్పుంది. ఎవరో అనుకున్నా, ఏం చేస్తున్నావు, ఎక్కడున్నావు” అడిగింది సుమతి సంతోషంతో.
“మేడమ్‌ హైదరాబాద్‌లో నాకు ఇంగ్లీషు లెక్చరర్‌గా పోస్ట్‌ వచ్చింది. నేను మా పేరెంట్సు మీ ఇంటికి ఈ రోజు వద్దామనుకుంటున్నాము మేడమ్‌. ఈ రోజు రావచ్చా, ఎప్పుడు రమ్మంటారు మేడమ్‌”అంది సుధ.
”మధ్యాహ్నం నాలుగు గంటలకు రండి సుధ. కాంగ్రాట్యులేషన్స్‌ సుధ లేక్చరర్‌ పోస్ట్‌ సాధించావు గుడ్‌” అని, ”ఈవినింగు రండమ్మా… ఒకే”అని ఫోన్‌ పెట్టేసింది సుమతి.
ఆదివారం బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేసి కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ న్యూస్‌ పేపర్‌ చదువుతున్న సమతికి సుధ చేసిన ఆ ఫోన్‌కాల్‌ చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది.సుమతి ఆలోచనలు గతంలోకి మళ్ళాయి.

***

దాదాపు ఆరు సంవత్సరాల క్రితం. కాలేజిలో ఇంగ్లీషు లెక్చరర్‌గా పనిచేస్తున్న తను ఆ రోజు మధ్యాహ్నం రెండు గంటల క్లాసు తీసుకుని స్టాఫ్‌ రూముకు వస్తూంది. దారిలో ఉన్న చెట్టు క్రింద ఆరుగుపై కూర్చున్న తల్లితండ్రులు కూతురుని బ్రతిమాలుతున్నారు. నీవు చదువుకోవాలిరా అమ్మలూ.. సుధా చదువుకొని నీవు మంచి ఉద్యోగం చేయాలి. మా లాగా చదువులేక ఆ ఇంట ఈ ఇంట పనిచేస్తూ, మీ నాన్న ఆటో నడుపుతూ మా బతుకులు ఇలా అయిపోయాయి. నీమీదే మా ఆశంతా సుధా చదువుకోమ్మా…” అని ఆ అమ్మాయి వాళ్మ అమ్మ అంటూంది.
“నాకు చదువుకోవాలని లేదు.. నేను వచ్చేస్తాను ఇంటికి” అని మొండికేసి చెపుతూంది ఆ అమ్మాయి. బహుశ మొదటి సంవత్సరంలో చేరినట్టుంది అని అనుకుని కొంతసేపు తటపటాయించి మెల్లగా వాళ్ళదగ్గరకు వెళ్ళింది సుమతి.
లెక్చరర్ సుమతిని చూడగానే లేచి నిలుచుని ”నమస్కారం మేడమ్‌” అంది సుధ. సుధతోపాటు వాళ్ళ అమ్మా నాన్న లేచి నిలుచుని సుమతికి నమస్కరించారు.
సుధ పేరంట్సును చూస్తూ ”ఏందుకు మీరు బాధపడుతున్నట్టున్నారు? ఏమయింది” అని.
“నీ పేరేంటమ్మా” అని సుధ నడిగింది సుమతి.
‘సుధ’ అని బదులిచ్చింది.
”నాకు చదువుకోవాలని లేదు అంటున్నావు ఎందుకమ్మా సుధా” అని అడిగింది సుమతి.
“ఏంటో అమ్మ డిప్రెసనంట సదువుకోవాలని లేదంట, ఇంటికి వచ్చేస్తానంటాంది, మీరయిన చెప్పండమ్మా, ఎన్నో ఆశలు పెట్టుకుని దాని భవిసత్తు బాగుండాలని కాయకష్టం చేసి సదివిస్తున్నాము. ఈ పిల్లేమో సదవనంటాంది “ అని సుధ తల్లి మొరపెట్టుకుంది. వెంటనే సుధ వాళ్ళ నాన్న,
”నీవయిన చెప్పు తల్లి నా బిడ్డకు సదువుకోమని, ఎట్లాగోట్ల మా బిడ్డను సదివించి దాని కాళ్ళమీద అది నిలబడాలని మా ఆశ. వాళ్ళ అక్క సదువుకుంటానంటే మేము పెళ్ళిచేసి ఆ మూర్ఖుని చేతిలో పెట్టి దాని బతుకు నాశనం చేసినాము. తాగి తగవులాడటం తప్ప దాని మొగుడు చిల్లిగవ్వ సంపాదించకుండా, నా పెద్ద కూతురు గుడ్డల షాపులో పనిచేసి తెచ్చుకొనే జీతంతో ఇద్దరు బిడ్డలను, మొగున్ని సాకుతూ కష్టాలు పడుతూంది. ఈ పిల్ల బాగా సదువుకుని మంచి ఉద్యోగం తెచ్చుకుని బాగుపడుతుందనుకుంటే నేను సదవనంటాంది.నీవయినా బుద్ధి చెప్పమ్మా” అంటూ నమస్కారం పెట్టాడు వెంకటస్వామి.
“సుధ నాన్న బక్కపలచగా బాగా చితికి పోయినట్టున్నాడు, పాపం” అని అనుకుంది సుమతి. దీనంగా కృంగిపోయిన వారి చూపులు సుమతి మనసును కలిచివేసాయి.
సుమతి సుధ భుజంపై చేయివేసి ”ఎందుకు చదువొద్దంటున్నావు సుధా. మీ అమ్మ నాన్న నీకోసం, నిన్ను విద్యావంతురాలిని చేసి ఒక ఉద్యోగస్తురాలిగా ఆర్థికంగా మంచి భవిష్యత్‌ నీకివ్వడానికి వాళ్ళు అంత శ్రమపడుతుంటే, చదివించే అమ్మ నాన్న లేక ఎంతో మంది అభాగ్యులు అనాథలు చదువుకోవాలని తహతహలాడుతూంటే నీవెందుకట్లా నిరాశకు లోనవుతున్నావు?” అంటూ సుధకు నచ్చ చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తుంది సుమతి.
“ఎందుకో మేడమ్‌ నాకు జీవితం మీద, చదువుమీద విరక్తిగా వుంది. చదవాలని లేదు” అంది తలవాల్చుకుంటూ సుధ .నీరసంగా మానసికంగా కృంగిపోయినదానిలా అనిపించింది సుధ సుమతికి.
అందంగా, హుందాగా మంచి వ్యక్తిత్వం ప్రతిబింబించే ఆకారం సుమతిది. సుమతి కండ్లలోకి సూటిగా చూడలేక పోతూంది సుధ.
సుమతి కొంచెం ఆగి… సుధ వాళ్ళ అమ్మా నాన్నతో ”సరే నేను చెప్పి చూస్తాను మీరు వెళ్ళండి”అని వాళ్ళను పంపి సుధతో ”ఎక్కడుంటావు సుధా”అని అడిగింది.
”ఉమెన్స్‌ హాస్టల్లో వుంటున్నా మేడమ్‌. మా ఇంట్లో చదువుకోడానికి స్థలం… రూము లేదని మా అమ్మా నాన్న హాస్టల్లో చేర్పించారు”అంది.
“సరే నేను హాస్టల్‌ వార్డెన్తో మాట్లాడుతాను మా ఇంటిలో వుంటావా నాతో కూడా” అంది సుమతి.
సుధ కాసేపు తటపటాయించి ‘మా అమ్మ నాన్నలతో మాట్లాడి చెప్తా మేడమ్‌” అంది.
“సరే రేపు చెప్పు” అని సుమతి స్టాఫ్‌ రూమ్‌ వైపు నడిచింది.

***

సుధ సుమతి వాళ్ళ ఇంట్లో వుండానికి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ఒప్పుకోవడంతో వార్డెన్‌తో మాట్లాడి సుధను వాళ్ళ ఇంటికి తీసుకుని వచ్చింది సుమతి.
సుధ అమ్మ నాన్నలకు తమ బిడ్డను ఆదుకోడానికి దిగివచ్చిన దేవతలా అన్పించింది సుమతి. కూతురు బాగుపడుతుందనే నమ్మకం కలిగింది వాళ్ళకు.
సుధ సన్నగా ఐదున్నర అడుగుల పొడవుండి అమాయకంగా అనిపిస్తుంది.
సుమతి తన ఇంట్లో అదనంగా వున్న చిన్న గదిలో సుధ వుండడానికి ఏర్పాటు చేసింది. తనతో కూడా కూర్చోమని బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌, లంచ్‌, డిన్నర్‌ చేసేలా బిడియాన్ని పోగొట్టింది . ఇద్దరు సూపర్‌ బజార్‌కు వెళ్ళారు. సుధకు కావాల్సిన టాయిలెట్ ‌ సామాన్లు, కొన్ని డ్రస్సులు కొని, ఇతర ఇంటికి కావాల్సిన ప్రొవిషన్స్‌ తెచ్చుకుంది సుమతి.
ఆ రోజు ఈవినింగు ముందున్న స్టడీ రూములో వుండే చిన్న పుస్తకాల లైబ్రరీ దగ్గరకు సుధను తీసుకెళ్ళి కొన్ని మంచి జీవితగాథలు ఇంగ్లీషు, తెలుగు భాషల్లో పుస్తకాలను ఎంపిక చేసి, ”క్లాసు పుస్తకాలే కాకుండా ఈ కథలు, జీవిత గాథలు అప్పుడప్పుడు చదువు సుధా. పుస్తకాలు మంచి స్నేహితులు. అవి మన జీవితాలలో నిత్యం భాగమయితే మనమెంతో ఆనందాన్ని, విజ్ఞానాన్ని పొందుతాము. మన కష్ట నష్టాలను మరిచిపోతాము” అని సుధ చేతికిచ్చింది .
మానసికంగా, శారీరకంగా సుధ చాలా నీరసించినట్టు గమనించి డాక్టరు దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి బలానికి టానిక్ , విటమిన్‌ మాత్రలు తీసి, రెగ్యులర్‌గా వేసుకోమని ఇచ్చింది. వారం పది రోజులు గడిచాక తనతో కూడా సుధను తీసుకొని వెళ్ళి రామకృష్ణ మఠంలో యోగా, మెడిటేషన్‌ క్లాసెస్‌లో చేర్పించింది సుమతి.
సుధ వీలయినపుడల్లా సుమతికి పనులలో సాయం చేస్తూ ఇంటిని నీటుగా సర్దుతూ సుమతికి చేదోడుగా మెలగడం సుమతికి సంతోషానిచ్చింది. చదువుకుంటూ పిల్లలు దూరంగా ఉండడం వల్ల సుమతికి ఒక్కసారిగా ఏర్పడిన ఒంటరి తనాన్ని సుధ పోగొట్టింది.

***

ఆ రోజు ఆదివారం. ఇద్దరు సాయంకాలం స్నాక్స్‌ తిని టీ త్రాగి బాల్కనీలో కూర్చున్నారు. సుధను యోగా, మెడిటేషన్ క్లాసుల గురించి అడిగింది సుమతి . సుధ “ నాకు ఎంతో సహాయపడుతున్నాయి మేడమ్. ముందులాగ నీరసంగా నిరాశగా లేను.” అంది.
సుధ కొంచెం కోలుకున్న తరువాత ఆ అమ్మాయి డిప్రెషనుకు కారణం తెలుసుకోవాలని వెయిట్ చేసింది సుమతి. కొద్ది సేపాగి మెల్లగా అనునయంగా సుధ నడిగింది.
“ఎందుకు సుధా అంత డిప్రెషన్‌ చోటుచేసుకున్నది నీలో..”అని, మరలా
”నీవు తెలివైన దానివి, నీ చేతిలో నీ భవ్యిత్తుంది. ఈ విషయాన్ని గుర్తుపెట్టుకుని అన్ని పక్కన పెట్టి ఒక జీవిత లక్ష్యంతో నీవు ముందుకు సాగాలి. నీ గురించి ఎంత బాధపడ్డారో చూశావా మీ అమ్మా నాన్న” . సుమతి ప్రేమ ఆప్యాయతతో అడుగుతుంటే సుధకు దుఃఖం పెల్లుబికింది. కొంతసేపు చిన్నగా ఏడుస్తూ వుండిపోయింది.
ఏడుపు ఆపినాక సుధ తలమీద చేయివేసి నిమురుతూ, ”ఇప్పుడు చెప్పు నీ నిరాశ నిస్పృహకు కారణం?” అంది సుమతి.
“రవి వాళ్ళ అమ్మ అన్న మాటలు నాలో ఎప్పుడూ మెదులుతూ నన్ను కృంగదీస్తాయి మేడమ్‌” అంది.
“రవి ఎవరు? నీ బాయ్‌ఫ్రెండా”అడిగింది సుమతి.
“మా స్కూల్‌మ్‌ట్ మేడమ్‌” మా డాబా ఇల్లు దాటుకొని స్కూలుకు వెళ్ళే దారిలో వాళ్ళ ఇల్లు. వాళ్ళకు వ్యాపారాలు న్నాయి. నేను స్కూలుకు వెళ్ళేప్పుడు అప్పుడప్పుడు నాతో కూడా రవి కలుసుకుని ఇద్దరం మాట్లాడుకుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళం. రవి మంచి అబ్బాయి. నేను బాగా రాస్తానని నా టెంత్‌క్లాస్‌ నోట్సు, అసైన్‌మెంట్ వర్క్‌ బుక్స్‌ తీసుకుని రాసుకుని ఇచ్చేస్తుంటాడు. ఒకసారి నా నోట్ బుక్ లో “ఐ లవ్‌ యు సుధ” అని హార్ట్‌ బొమ్మ వేసి అందులో వ్రాశాడు” అని ఆగి సుధ మరలా..
”నేను ఎవరు? మా అమ్మా నాన్న ఎవరో, ఏం చేస్తారో అన్ని విషయాలు రవితో చెప్పాను. అయితే ఏమి, నీవంటే నాకిష్టం అని స్నేహంగా ఉండేవాడు. కాని ఒక రోజు నేను వాళ్ళ ఇంటి ముందు వెళుతూంటే రవి వాళ్ళ అమ్మ నన్ను లోపలికి పిలిచింది. రవి ‘హాయ్‌ సుధ’ అని వచ్చాడు, అంతలో వాళ్ళ అమ్మ, ” ఆగు రవి.. ఈ పిల్లతో ఏంటి నీ స్నేహం? వాళ్ళ నాన్న ఒక ఆటోవాలా. వాళ్ళ అమ్మ ఇండ్లల్లో పనులు చేసుకొనే పనిమనిషి. ఈ దరిద్రపు స్నేహితురాలును ఎట్లా పట్టావురా!”అంటూ నావైపు తిరిగి ”ఇక ఎప్పుడైనా మా వాడితో కనిపించావో… జాగ్రత్త, ఇక వెళ్ళు.. దరిద్రపుదాన”అని గొణుగుతూ ఇంట్లోనుండి బయటకు గెంటేసినట్లు పంపి తలుపులేసుకుంది. తరువాత రవి నాకు కనిపించలేదు. ఎక్కడో దూరంగా హాస్టల్‌లో పెట్టి చదివిస్తున్నారని తెలిసింది. అప్పటి నుండి నాకు, నా పేరెంట్సు మీద , చాలి చాలని సంపాదనతో గడిచే మా దరిద్రపు బతుకులపైన అసహ్యం, విసుగు, నిస్పృహ. దానికి తోడు మా అక్క కన్నీటి కాపురం. నాకు ఎందుకీ బ్రతుకు అనిపించి జీవితమంటే విరక్తి ఏర్పడింది మేడమ్‌”అని ముగించింది.

సుధ మాటలు విన్న సుమతి ఆ టీనేజ్ లో పిల్లల మనస్తత్వాలు ఎంత సున్నితంగా ఉంటాయో , కుల మత ఆర్థిక పరిస్తితులు అంటని , రాబోయే జీవితం ఆలోచనకు రానియ్యని మగపిల్లల ప్రేమమాటలు ఆడపిల్లలను ఎలాంటి మాయలో పడేస్తాయో, ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.
కొంతసేపు ఆగి సుధతో..,“అంతే సుధ ఒక్కోసారి మనం ఇష్టపడేవాళ్ళను ఆత్మీయులను కోల్పోయినపుడు, తిరస్కరింపబడి అవమానానికి లోనయినపుడు, బాధ పడుతూ ఇంకా ఇంకా కృంగిపోతూ ఆ మనసనే చీకటి బావిలోకి జారిపోతుంటాము. జీవితమంటే ఆసక్తి కోల్పోతాము. అంతా శూన్యంగా తోస్తుంది. అప్పుడే మనకు ఎంతో ధైర్యం, స్థైర్యం, విచక్షణా జ్ఞానం అవసరమనేది మనం గ్రహించలేనంతగా ఆ చీకటి వలయంలో చిక్కుకొని కృంగిపోయి డిప్రెషన్‌కు లోనవుతాము. అలాంటి మనిషిని ఎంతో సున్నితంగా అర్థం చేసుకుని ఆదుకునే ఆపన్నహస్తం దొరికితే మరలా ఈ ప్రపంచంలోకి వస్తాము. నా జీవితంలో నేనూ డిప్రెషన్‌కు లోనయిన క్షణాలను, కాలాన్ని నేనూ చవి చూశాను కాబట్టి నీ పరిస్థితిని చూసి దాని ప్రభావం ఏమిటో తెలిసి నిన్ను అర్థంచేసుకున్నాను” అని అంటూంటే , సుధ ఆశ్చర్యంగా సుమతి ముఖంలోకి చూసింది. ఇంత నిబ్బరంగా, హుందాగా ఉండే సుమతి మేడమ్ ‌కు డిప్రెషనా అని ఆశ్చర్యపోయింది సుధ.
సుమతికి స్టూడెంట్సతో ఫ్రెండ్లీగా వుండే మంచి లెక్చరర్‌గా పేరు. సుధ మొహంలో ప్రతిఫలించిన ఆశ్చర్యాన్ని గమనించి సుమతి తన కథ చెప్పసాగింది

***

సుమతి, ”నేను ఇంటర్‌ మీడియ్‌ అవగానే కాలేజీలో చేరాలని చాలా ఉబలాటపడ్డాను. కాని సంప్రదాయం అంటూ, ఆడపిల్లలకు పైచదువెందుకంటూ మా నాన్న పెండ్లి చేయడంతో పైచదువులు ఒక తీరని కోరికగా మిగిలిపోయింది నాకు. ఆ కాలపు సాంప్రదాయాల వలయంలో చిక్కుకుని అదే జీవితమనుకునే కొందరు తల్లిదండ్రులు పిల్లల మానసిక పరిస్థితిని, ముఖ్యంగా ఆడపిల్లల అభిప్రాయాలకు, చదువుకోవాలన్న కోరికను పట్టించుకునేవారు కాదు. ఐదు సంవత్సరాలలో ఇద్దరు పిల్లలు కలగడం, కూతురు నెలల పిల్లగా ఉన్నప్పుడు ఆక్సిడెంట్ లో నా భర్త శ్రీథర్‌ చనిపోవడం నన్ను కోలుకోలేని అగాథంలోకి నెట్టేశాయి. మా పిల్లలను అమ్మ, నాన్న, అన్నయ్య వాళ్ళే నాకంటే ఎక్కువ పట్టించుకున్నారు. ఎప్పుడు దిగులుగా, తిండి సరిగా తినక నీరసించిపోయి మానసికంగా కృంగిపోయాను. అలా ఒక సంవత్సరం గడిచిపోయింది. మానాన్న నా పరిస్థితికి తల్లడిల్లిపోతూ నాకు త్వరగా పెండ్లిచేసి తప్పు చేశానన్న బెంగతో చనిపోయారు. నన్ను ఆ పరిస్థితి నుండి ఓపికతో వెలుగులోకి నడిపించింది మా అమ్మ, అన్నయ్య, వదినలే.
”మా అన్నయ్య నా ఆరోగ్యాన్ని గురించి ఎంతో శ్రద్ధ వహించాడు. రామకృష్ణ మఠ్‌లో యోగా, మెడిటేషన్‌ క్లాసుల్లో చేర్పించారు. అక్కడి లైబ్రరీలో మెంబర్‌షిప్‌ కట్టి వివేకానందుని జీవిత చరిత్ర, అతని సూక్తులు, ఆ పుస్తకాలు చదవమని ఎంకరేజ్‌ చేశారు. మనిషి శారీరకంగా, మానసికంగా కోలుకొనేట్టు ఎంతో శ్రద్ధ తీసుకున్నారు. నాతో ఎక్కువ సేపు గడుపుతూ నేను నా గత జీవితాన్ని మరచిపోవాలని నాకు ఎన్నో బుక్స్‌ తెచ్చిచ్చి చదివి వినిపించే వాడు. మంచి సినిమాలు, ప్రదేశాలు చూపించి ఆ డిప్రెషన్‌ నుండి బయట పడేట్టుచేసేవాడు.
నన్నుచదువుకోమని ఎంకరేజ్‌ చేసి డిస్టెన్స్‌ ఎడ్యుకేషన్‌ కోర్సులో చేర్పించాడు. బి.ఎ. అయినాక నాకు ఇష్టమైన ఇంగ్లీషు లిటరేచర్‌లో ఎమ్‌.ఏ. లో చేరాను. గోల్డ్‌ మెడలిస్ట్‌గా ఉత్తీర్ణురాలవడానికి మా అమ్మ, అన్నయ్య వదినలే కారణం. నా పిల్లలను వాళ్ళ పిల్లలుగానే పెంచారు. మా అన్నయ్య కొడుకుతో సహా ముగ్గురు పిల్లలన్నట్టు. నాకు మరలా జీవితాన్నిచ్చిన దేవతలు “ అని అంటూన్న సుమతి గొంతులో ఆ జ్ఞాపకాల తాలూకు దుఃఖపు జీర మెదిలింది.
కొద్దిసేపాగి సుమతి మరలా సుధతో, ”మీ అమ్మానాన్నలతో నీవు ఆ రోజు చెట్టుకింద నీ వాలకం చూడగానే అనుకున్నాను నీవు ఎంతో డిప్రెషన్‌కు లోనయివున్నావని. నిన్ను ఆ ఊబిలో కూరుకు పోకుండా బయట పడేయాలనే నిర్ణయంతో నా దగ్గర పెట్టుకుని నీకు మంచి భవిష్యత్తును ఇవ్వాలని నా ఇంట్లోకి తెచ్చుకున్నాను ”అని ఆగి మరలా అంది సుమతి,
”మరి నా కథ విన్నావు కదా… దేవుడిచ్చిన జీవితాన్ని కాలం కాటేసినా, మరలా మనలను కాలమే ముందుకు నడిపిస్తుంది. మధ్యలో వచ్చే ఆటుపోట్లకు తట్టుకుని ఆశావాదదృక్పథంతో మన జీవితాలను మనం మరలా నిలబెట్టుకోవాలని నేను తెలుసుకున్నాను సుధా. నా జీవితమే ఉదాహరణ. మరి నీ జీవితాన్ని ఏవిధంగా దిద్దుకుంటావన్నది ఇప్పుడు నీ చేతుల్లో వుంది. నేను నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి, నీవు శారీరకంగా, మానసికంగా కోలుకోవాలని నా ప్రయత్నం చేశాను. నీ భవిష్యత్‌కు బాటలు వేసుకోవడం ఇక నీ చేతుల్లో వుంది. ఔనా” అని తన కథను పూర్తి చేసింది సుమతి.
”మీరు నాకోసం దేవుడు పంపిన దేవత మేడమ్‌” అంది సుధ ఒణికే గొంతుతో సుమతికి చేతులు జోడించి సమస్కారం పెడుతూ.
సుమతి, ”సుధ నీవు ఎవరో ఏమో అన్నారని అంత డిప్రెషన్‌కు లోనయినావు. టూ ఎమోషనల్‌, పరిణితి చెందని అప్పటి నీ వయసు అలాంటిది.నీ పేద తల్లి తండ్రులు నీకోసం పడే కష్టాలు, తపన నీవు అర్థం చేసుకోలేదు. రవి వాళ్ళ అమ్మ మాటలు నిన్ను ముందే మేలుకొనేటట్టు చేసాయి అని పాజివ్‌ ఆంగిల్‌లో ఆలోచించు. టీనేజ్ ‌లో వున్న మీ కథ, అదే రవి నీవు ఇంకా ముందుకు వెళ్ళి ప్రేమ అంటూ మగవాడి ఆకర్షణ వలలో పడి నీ జీవితం పాడు కాకముందే వాళ్ళ అమ్మ హెచ్చరిక నీకు తోడ్పడిందని పాజివ్‌ కోణంలో తీసుకుంటూ, నీ ఆత్మన్యూనతా భావాన్ని తొలగించుకో. బాగా చదువుకుని మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి, నీ మంచి భవిష్యత్తుకు బాటలు వేసుకుంటూ మీ తల్లిదండ్రుల ఆశలను నెరవేర్చు. వృద్ధాప్యంలో వారిని ఆదుకో. ఆ లక్ష్యంతో నీవు నీ భవిష్యత్‌ను దిద్దుకోవాలి. చదువుకుని మంచి ఉద్యోగంలో వున్న అమ్మాయికి పెండ్లి ఒక సమస్య కాదు. చదువుకుని ఉద్యోగం చేసే మంచి వ్యక్తిత్వం ఉన్న వాడు నీకు భర్తగా వస్తాడనే నమ్మకం నాకుంది. సరేనా..” అంది సుధతో ఆప్యాయంగా.
సుమతి జీవితంలో ఎదురు కొన్న సమస్యలు ఆ డిప్రెషన్ నుండి కోలుకున్న రీతి సుధ లో చాల మార్పును తెచ్చాయి. సుమతి మేడమ్ కష్టం ముందు నా సమస్య చాల చిన్నదనే అవగాహనకొచ్చింది సుధ.
సుమతి వద్దనే వుంటూ తన జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకుంది సుధ. చదువుమీద బాగా శ్రద్ధ ఏర్పరుచుకుంది. తనకోసం తన తల్లి తండ్రులు పడే కష్టాలు , ప్రేమ విలువ అర్థంచేసుకుంది సుధ. తన జీవిత లక్ష్యాన్ని నిర్ణయించుకుంది.
అమ్మ నాన్న వచ్చి కూతురు కోలుకొని చదువుకోవడం చలాకీగా వుండడం చూసి అనందపడేవారు. సుమతి ఎంతో సంతోషించేది. బి.ఎ. ఫస్ట్‌క్లాసులో పాసయి, యూనివర్సిటీలోఎం.ఏ.ఇంగ్లీషులో చేరింది. హాస్టల్‌లో చేరింది. అప్పుడప్పుడు ఫోన్‌ చేసేది . నెట్, సెట్ ’ఎగ్జామ్‌ బాగా రాశానని ఫోన్‌ చేసింది. ఇప్పుడు లెక్చరర్‌ పోస్ట్‌ వచ్చిందని ఫోన్‌ చేయడంతో సుమతికి ఎంతో సంతోషమయింది. ఊబిలోకి దిగజారిపోతున్న ఒక అమ్మాయి జీవితానికి చేయూతనిచ్చాననే తృప్తితో నిండింది సుమతి మనసు.

***

ఆ సాయంకాలం సుధ వాళ్ళ అమ్మనాన్న వచ్చారు. శుభ్రంగా మంచి బట్టలు వేసుకుని, ఆనందంతో వెలిగే సుధ పేరెంట్సును చూసి సుమతి చాలా సంతోషించింది. సుధ స్వీ‌ట్సు, పండ్లు తెచ్చింది. ఒక పట్టుచీర సుమతి చేతుల్లో పెట్టి పాదాలకు నమస్కరించింది, ”నా మొదటి సాలరీతో మీకు కొన్న చీర మేడమ్‌” అంటూ.
సుధ ఎమోషనల్‌గా ”మేడమ్‌ మీరు ఆ రోజు నా అదృష్టంగా నాకు లభించిన దేవత మీరు. మీరే లేకుంటే నేను ఏమయిపోయేదాన్నో” అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంది సుధ. తన చెమ్మగిల్లిన కండ్లను దాచుకోవడం సుమతి తరం కాలేదు. సుధను అక్కున చేర్చుకుంది సుమతి , సుధ వీపు పై చేయివేసి సముదాయిస్తూన్నట్టు.
తమ కూతురును తీర్చిదిద్ది మంచి జీవితానిచ్చిన ఆ దేవతకు సుధ తల్లి తండ్రులు రెండు చేతులు జోడించారు సుమతివైపు ఆర్తితో, ఆనందంతో చూస్తూ.

******

మన( నో) ధర్మం

రచన: డా. తంగిరాల. మీరా సుబ్రహ్మణ్యం

తెల్లని రాయంచ లాటి బెంజ్ ఎస్ యూ వి గంటకు యాభై మైళ్ళ వేగంతో ఆరు వందల ఎనభై ఫ్రీ వే మీద కాలిఫోర్నియా లోని శాన్ రామన్ నుండి మిల్పిటాస్ వైపుకు దూసుకు పోతోంది. లోపల కూర్చున్న వారికి మాత్రం పూలరథం మీద ప్రయాణిస్తున్నట్టు ఉంది. కారులో స్టీరియో నుండి ‘ దిద్ద రానీ మహిమల దేవకి సుతుడు” అంటూ బాలకృష్ణ ప్రసాద్ పాడిన అన్నమయ్య పాట వస్తోంది. అన్నమాచార్యుని ఆరు వందల తొమ్మిదవ జయంతి సంధర్భంగా జరుగుతున్న పాటల పోటీలో పాల్గొనడానికి పాపను తీసుకు వెళ్తున్నాము. అక్కడికి వెళ్లేదాకా నాకు ఈ పోటీలు సిలికానాంధ్రా విశ్వవిద్యాలయంలో జరుగుతున్నట్టు తెలియదు.
యూనివర్సిటీ ముందు కారు దిగి నామఫలకం చూసే సరికి మనసంతా ఒక విధమైన ఉద్విగ్నతతో నిండిపోయింది. ఇంతకు ముందుసారి అమెరికా వచ్చినప్పుడు పాలో అల్టో లోని స్టాన్ఫర్డ్ యూనివర్సిటీ చూడడానికి వెళ్ళినప్పుడు ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి గాంచిన ఆ సరస్వతీ నిలయాన్ని కనీసం చూడగలిగినందుకు పులకించిపోయాను. అక్కడ చదివే వాళ్ళు ఎంత అదృష్టవంతులో అనిపించింది.
గ్రాడ్యూయేషన్ పూర్తి అయిన కొందరు విద్యార్థుల జట్టు మెడలో రంగు రంగుల పూల దండలు వేసుకుని ఆనందం గా నాట్యం చేస్తున్నారు చెట్టు కింద. లోపల హాల్లో ఏదో పార్టీ జరుగుతున్నది. ఇంకో తరగతి గదిలో ప్రొఫెసర్ పాఠాలు చెబుతున్నాడు. నా యూనివర్సిటీ రోజులు గుర్తుకు వచ్చాయి.
అల్లాగే యూరప్ ట్రిప్ లో లండన్ లో కేంబ్రిజ్ యూనివర్సిటీని చూడగలగడం ఒక భాగ్యంగా తోచింది. రాజా ప్రాసాదం ముందు చేన్జ్ ఆఫ్ గార్డ్స్ సెరిమొని, మేడమ్ టసాడ్స్ మ్యూజియమ్ , లండన్ బ్రిడ్జ్, బిగ్ బెన్ టవర్ ఇవన్ని చూడడం ఒక ఎత్తు కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీ చూడగలగడం ఒక ఎత్తు అనిపించింది. అలిసిపోయి ఎక్కడికీ రానని పడుకున్న నన్ను పట్టుబట్టి తీసుకు గొప్ప విశ్వవిద్యాలయం చూపించిన మా చెల్లెలి కూతురును కౌగలించుకుని కృతజ్ఞతలు తెలిపాను. కాలిఫోర్నియాలో బెర్కిలీ లో ఇస్కాన్ గుడి, రామకృష్ణ మఠం దర్శించుకుని, బెర్కిలీ యూనివర్సిటీ కూడా చూసాను.
ఇదివరకు సిలికానాంధ్ర వారు జరిపిన ఉగాది ఉత్సవానికి వెళ్ళి ఉన్నాను. వచ్చిన వారందరికీ చిన్న గ్లాసులలో ఉగాది పచ్చడి అందించారు పట్టు చీరెలలో ఉన్న పడతులు. తరువాత జరిగిన సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు అందరినీ అలరించాయి. ఇండియా ఇక్కడికే వచ్చిందా అనిపించేలా ఆవరణలో కొలువైన అంగళ్లలో చీరెలు, చుడిదార్లు, గాజులు , ఆభరణాలు, గోరింటాకు కోన్ లు వచ్చినవారిని ఆకట్టు కున్నాయి. ఇవి కాక సమోసాలు, కారం,తీపి వస్తువులు కూడా నోరూరించాయి. ఆఖరుగా అచ్చమైన తెలుగు పండుగ భోజనం వడ్డించారు అందరికి. మన పండుగలను సామూహికంగా ఇంత సంబరం గా అమెరికాలో జరుపుకుంటారా అని ఆనందం కలిగింది.
ఆ మధ్యన మెన్లొ. ఎతెర్టన్ లో ” ఇన్ ఫైనిట్ ఫేసెట్స్ – యాన్ ఎక్స్‌ప్లొరేషన్ ఆఫ్ ద సెల్ఫ్”అన్న థీమ్ తో విశ్వ శాంతి వారు ఏర్పాటు చేసిన భరత నాట్యం ప్రదర్శన చూశాను. భిన్నత్వంలో ఏకత్వం భావనను, ఒకే పరమ సత్యం భిన్నరూపాలలో వ్యక్తం కావడం అద్భుతం గా చూపించారు. ఇరవై మంది కన్నా ఎక్కువ నాట్య కళాకారులు రెండు గంటల సమయంలో ఈ విశ్వాన్ని శాశిస్తున్న ఒక శక్తి, , భిన్న రూపాలలో స్త్రీ పురుష శక్తి ప్రతీకగా అర్థ నారీశ్వర తత్వంగా, త్రిమూర్తి స్వరూపంగా, చతుర్ వేదాలుగా, పంచ భూతాలుగా, షట్ చక్రాలుగా, సప్త స్వరాలుగా, అష్ట రసములుగా, నవ గ్రహాలుగా, చివరగా సత్ చిత్ ఆనంద స్వరూపమైన పూర్ణత్వంగా “ఓం పూర్ణమద: పూర్ణ మిదం పూర్ణాత్ పూర్ణ ముదచ్యతే పూర్ణస్య పూర్ణ మాదాయ పూర్ణమేవావశిష్యతే ” అన్న భావాన్ని వ్యక్తం చేస్తూ అద్భుతంగా అభినయించి వీక్షకులకు ఒక అలౌకిక అనుభవాన్ని కలిగించారు . రసానుభూతిలో ఓలలాడించే విధంగా ఆవిష్కరించారు.
తాము పుట్టిన తెలుగు నేలకు పదివేల మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న దేశానికి ఉద్యోగ ,వ్యాపార నిమిత్తంగా వచ్చి, ఈ దేశంతో మమేకమై, అన్ని రంగాలలో ఈ దేశాభివృద్ధికి పాటుపడుతున్న తెలుగువారు తమకు జన్మనిచ్చిన భూమిని, ఆ భూమి నుండి సంక్రమించిన సంస్కృతిని, సంస్కారాన్ని, కళలను ఇక్కడి నేలలో పండించుకుంటున్న తీరు చూస్తే గుండె పులకించక మానదు.
కానీ ఈ రోజు సిలికానాంధ్ర యూనివర్సిటీ లోపలికి అడుగు పెడుతుంటే ఇదీ అని చెప్పలేని ఉద్విగ్నత నన్ను కుదిపివేసింది అమెరికా గడ్డ మీద మన తెలుగువారి తేజాన్ని వెదజల్లుతున్న ఆ సరస్వతీ నిలయం యూనివర్సిటీ ఆఫ్ సిలికానాంధ్రను దర్శించిన క్షణం నా మాతృసంస్థ తిరుపతి శ్రీ వెంకటేశ్వర విద్యాలయంను చూస్తే కలిగే గర్వంతో కూడిన ఆర్థ్రత మళ్లీ అనుభూతి చెందాను.
లోపలికి వెళ్లగానే ఎదురుగా ఒక బల్ల మీద వినాయకుడి విగ్రహం , చుట్టూ పూల దండలు, వెనుక గోడమీద యూనివర్సిటీ ఆఫ్ సిలికానాంధ్ర అన్న పదాలు, పైన వారి లోగో దర్శన మిచ్చాయి.
క్రింది అంతస్థులో పాప రిజిస్ట్రేషన్ చూపితే ఒక నంబర్ ఇచ్చారు. పదిహేను సంవత్సరాల లోపు వారికి అన్నమయ్య పాటల పోటీలు రెండవ అంతస్తు లో జరుగుతాయని చెప్పారు. సరే క్రింద జరుగుతున్న పోటీ ఏమిటో చూసి వెళ్ళవచ్చు అనుకుని లోపలికి వెళ్ళి కూర్చున్నాము. ఎటు చూసినా భారతీయత ఉట్టి పడేలా పట్టు, జరీ చీరెలలొ ఆడవాళ్ళు. పోటీలో పాల్గొంటున్న పదహారు నుండి ఇరవైలోపు కుర్రాళ్ళు చక్కగా పంచ కట్టులో కనబడ్డారు.ఆడపిల్లలు పావడా పైటలో వచ్చారు. అక్కడి వాతావరణం చూస్తే అమెరికాలో ఉన్నామన్న విషయం జ్ఞాపకం రాదు. అక్కడ కార్య నిర్వాహకులు కూడా ధోవతి , జుబ్బా ధరించి పైన కండువాతో నిండుగా ఉన్నారు.
పేరు పిలవగానే శ్రుతి బాక్స్ పట్టుకుని వేదిక మీదికి వచ్చింది ఒక అమ్మాయి. సభికులకు, తమని పరీక్షించ నున్న పండితులకు నమస్కరించి, ఆ రోజు తాను పాడబోతున్న పాట , రాసినవారి పేరు, రాగము, తాళము ధర్మావతి రాగంలో ఆది తాళం “మంగాంబుధి హనుమంతా నీ శరణ మంగవించితిమి హనుమా “అంటూ వివరాలు చెప్పింది .
ఖంగున మోగుతున్న కమ్మని కంఠ స్వరంతో , ఆత్మ విశ్వాసం తొంగి చూస్తున్న ముఖ కవళికలతో ఆలాపన మొదలు పెట్టింది. ” బాలార్క బింబము ఫలమని పట్టిన ఆలరిచేతల హనుమంతా” అని నెరవలి పాడుతుంటే పిట్ట కొంచెం కూత ఘనం అనే సామెత గుర్తుకు వచ్చింది ఆ అమ్మాయిని చూస్తుంటే.
తరువాత వచ్చిన అబ్బాయి కల్యాణి రాగంలో ఆలాపన అందుకున్నాడు.
“కల్యాణి రాగానికి, శంకరాభరణం రాగానికి ఆరోహణ అవరోహణ లో తేడా చెప్ప గలవా?” ప్రశ్నించారు గురువుగారు.
“కళ్యాణికి శంకరాభరణంకు మధ్యమంలో తేడా వున్నదండీ! కల్యాణిలో ప్రతి మధ్యమం ఉంది. శంకరాభరణంలో శుద్ధ మధ్యమం పలుకుతాము.” వినయంగా జవాబు చెప్పాడు ఆ చిన్నారి.
“శంకరాభరణంలో గాంధారం జీవస్వరం . కల్యాణి సర్వ గమక రాగం. “అంటూ పాడి వినిపించారు ఆయన. అలాగే పల్లవి పాడిన తరువాత నెరవలి మొదలు పెడుతూనే స్వర కల్పన గురించి అడిగారు.
పరీక్షకురాలిగా వచ్చిన సంగీత విద్వాంసురాలు ఏ ప్రశ్న అడిగినా తడ బడ కుండా తమకు తెలిసి నంతలో జవాబులు చెప్పాడు
తరువాత వేదిక మీదికి వచ్చిన అబ్బాయి శుద్ధ ధన్యాసి రాగంలో అన్నమాచార్య కీర్తన” భావములోన భాగ్యము నందున” ఆది తాళంలో పాడుతున్నట్టు చెప్పి మొదలు పెట్టాడు. అతను కల్పన స్వరముల దగ్గరికి వచ్చేసరికి భిన్నమైన ఆవృతులలో స్వర కల్పన చేయమని అడిగి, పరీక్షించారు. చెదరని చిరునవ్వుతో ఆయన సూచనలను అనుసరించి స్వర కల్పన చేసి మెప్పించాడు.
అతను పాట పూర్తిచేస్తూ “హరి నామములే అన్ని మంత్రములు” అంటూ ఆలపిస్తుంటే” అంటే అర్థం తెలుసా? ” అని అడిగారు చెన్నై నుండి వచ్చిన సంగీత విద్వాంసుడు. ఆ పిల్లవాడు చిరునవ్వుతో ఆయన వైపు చూసి తల వంచుకున్నాడు.
అమెరికాలో పుట్టి పెరిగిన పిల్లలు అమ్మా నాన్న పట్టుబడితే కొద్దిగా తెలుగు నేర్చుకుంటారు. బాగా నేర్చుకోవాలని సిలికానాంధ్ర వాళ్ళ ” మన బడి”లో చేర్పించితే ఇంకొంచెం బాగా భాష తెలుస్తుంది. గానీ సాహిత్యంలో అర్థాన్ని గ్రహించే అంత గా కాదు .
“సంగీతం లో మనో ధర్మం మీద మిమ్మల్ని పరీక్షిస్తున్నాము. ఒక రాగాన్ని ఎంత లోతుగా ఆకళింపు చేసుకున్నారు, దాని మీద ఎంత పట్టు సాధించారు, ఆ రాగంలో కల్పనా స్వరాలలో , నెరవలిలొ అప్పటి కప్పుడు ఆ రాగంలో కల్పనా స్వరాలు పాడగల సృజనాత్మకతలో మీ శక్తి ఎంత అనేది చూడడానికే ఈ పరీక్ష. ఇదే మనో ధర్మం. విద్యార్థి దశలో వంద సార్లు విని , సాధన చేస్తే అందులో పది శాతం వేదిక మీద ప్రదర్శించగలరు. ఇది ఒక అగ్నిపరీక్ష వంటిది. సాధనతో సాధించగలరు . ”
“ఒక రాగాన్ని ఆకళింపు చేసుకోవడంతో బాటు రసాత్మకతను అనుభూతి చెందడం, అందులో లయించి తన్మయత పొందడం వలన మీ పాటలో జీవరసం చిందులు వేస్తుంది. సాహిత్యంలోని భావాన్ని అనుభవించితేనే అటువంటి రసాత్మకత సాధ్య మవుతుంది. హరి నామమే అన్ని మంత్రములు అంటే ఆ ఒక్క హరి అనే పేరు అన్ని మంత్రములకు సమానము అన్న భావాన్ని గ్రహించి పాడితే ఇంకా గొప్పగా వుంటుంది. అప్పుడే అన్నమయ్య హృదయాన్ని ఆవిష్కరించగలవు. ” ప్రసన్న వదనంతో మనసుకు హత్తుకునే రీతిలో చెప్పారు ఆయన .
ఆ అబ్బాయి చిరునవ్వుతో వారికి నమస్కరించి వేదిక దిగాడు . చదువులు, ప్రాజెక్ట్స్, ఆటలుతో తీరిక సమయమే దొరకని ఈ వయసు పిల్లలు ఇంత సంగీత జ్ఞానాన్ని ఎప్పుడు నేర్చుకున్నారు? ఆ నేర్పిన గురువులు ఎంతటి విద్వత్తు గల వారు? ఉద్యోగ నిర్వహణలో, పిల్లల పెంపకంలో ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యే ఆ తలిదండ్రులు ఎంతటి అంకిత భావంతో వీళ్ళ కు నేర్పించారు అని తలచుకుంటే ఆశ్చర్యం గా అనిపించింది.
ఇంతలో రెండవ అంతస్తులో చిన్న పిల్లలకు పోటీ జరుగుతుందని మైక్ లో వినిపించడంతో మేము ఎలివేటర్ లో అక్కడికి వెళ్ళాము. ఇక్కడ కూడా ఆడపిల్లలు పావడా జాకెట్ లలో ముచ్చటగా కనిపించారు. ముఖాన బొట్టు, చేతులకు గాజులు, మెడలో గొలుసులతో సంప్రదాయబద్ధంగా ఉన్నారు. అబ్బాయీలు పైజామా కుర్తాలలో ఉన్నారు.
పిల్లలు అందరు రాగ తాళ లయానుగుణంగా శ్రుతి పేయంగా అన్నమయ్య పాటలు ఆలపించారు.
పోటీలో గెలవడం అన్నది ఎన్నో విషయాల మీద ఆధారపడుతుంది. పోటీలో పాల్గొనడం ముఖ్యం అని చెప్పి పిలిచుకు వచ్చాము మా మనవరాలి ని .
ఆ వారంలో జరిగిన సిలికానాంధ్ర వారి ” మన బడి” స్నాతకోత్సవం లో వేదిక మీద కూచిపూడి ఆనంద్ గారి చేతికి నా కథా సంకలనాలు అందించే సమయంలో హాలు నిండా స్నాతకోత్సవ దుస్తులలో కూర్చున్న చిన్నారులను చూసి మనసు నిండి పోయి మాటలు రాలేదు. అమెరికాలో తెలుగు భాషకు పట్టం కడుతున్న సిలికానాంధ్ర వారు రాబోయే రోజులలో పదకొండో తరగతి పిల్లలు రాసే కాలేజ్ ప్రవేశ పరీక్ష “శాట్” కూడా తెలుగును ఒక అంశంగా చేర్చ డానికి కృషి చేస్తామని చెప్పడంతో అక్కడ ఉన్న వందల మంది తలిదండ్రులు, పిల్లల హర్షధ్వానాలతో హాలు ప్రతిధ్వనించింది.
తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు నా మనసు నిండా ఎన్నో ఆలోచనలు. ఎక్కడో ఒక చోట మొదలైన మానవ జాతి దేశ దేశాలకు విస్తరించి , ఆయా దేశ ప్రజలు తమదైన సంస్కృతిని, సంప్రదాయాలను, కళలను, సాహిత్యాన్ని పెంపొందించుకుని తమకు మాత్రమే సొంతమైన అస్తిత్వాన్ని కలిగి వర్ధిల్లుతున్నాయి.
ఇక్కడ అమెరికాలో ” వీక్షణం ” వారు నెల నెలా రచయితల సాహితీ సమావేశాలు జరుపుకుంటున్నారు. ఎంతో శ్రమకోర్చి తెలుగు భాషాభిమానులు ఆంతర్జాలంలో ” కౌముది”, “సృజన రంజని” మాసపత్రికలు వెలువరిస్తున్నారు.
మనదైన ఆ ఆస్తిత్వాన్ని కాపాడుకుంటూ ఇతర సంస్కృతుల నుండి మంచిని ఆహ్వానిస్తూ మన పరిధిని విస్తరింప చేసుకుంటూ తన జాతి గౌరవాన్ని తల ఎత్తి చాటుతున్న తెలుగు వాళ్ళని చూసి తల్లిగా అమ్మమ్మగా గర్వపడడం నా హక్కు అనిపించింది.
సంగీతంలో నిష్ణాతులై సృజనాత్మకత సాధించడం “మనోధర్మం” అయితే, తెలుగు జాతి గౌరవప్రతిష్టలను కాపాడుకుని తెలుగు వెలుగుని ముందు తరాలకు అందించడం “మన ధర్మం ” అన్న గ్రహింపే మనకు శ్రీరామ రక్ష అనిపించింది.

——- ——– ———