మే 2016 సంచికలో …

Featured

1. ప్రసిద్ధ వాడపల్లి లక్ష్మీనృసింహ స్వామి
2. అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 6
3. “వరాళి” రాగ లక్షణములు
4. రజియా …..
5. ఇలాక్కూడా మనుషులు…!
6. ఆలి కోసం అలికిడి

7. మాయానగరం 27  

8. శ్రీకృష్ణదేవరాయ వైభవం           ఎపిసోడ్-2
9. శుద్ధ కవిత్వ భాషలో జరిపిన సుదీర్ఘ సంభాషణ – ఇందిరకవిత్వం
10.ఒక్క సారి రారాదా!  
11దుర్ముఖీ నీవు సుముఖివే
12.  సాగనంపేస్తా  
13.గత సంవత్సర మాతృమూర్తి 
14. ఆమనిలో 
15.ఆమని ఆగమనం
16. అరుదె౦చెను యుగాది
17. ముష్టి భక్తులు!
18. ఉగాది ప్రత్యేకం
19. పుస్తక సమీక్ష: అమృతవాహిని
20.విశ్వనాధ నవలలు – ఒక విహంగవీక్షణం: భగవంతుని మీది పగ
21. పుస్తక సమీక్ష: స్వాతి ముత్యపు అక్షరం
22. శివరంజని రాగం
23. కార్టూన్ల పోటీలో సాధారణ ప్రచురణకు ఎంపికైనవి 

Print Friendly
May 05

ప్రసిద్ధ వాడపల్లి లక్ష్మీనృసింహ స్వామి

పుష్యమిసాగర్                                                      

మా చెల్లెలు ఎప్పటినుంచో అడుగ్తున్న “వాడపల్లి” టూర్ ని మొన్న మార్చ్ లో వెళ్ళడం జరిగింది. ఎండలు మండిపోతున్నాసరే వెళ్లి తీరాల్సిందే అన్నప్పుడు ఇంకో ఆప్షన్ లేదు కదా…ఓ వర్కింగ్ డే ని త్యాగం చేసి ఉదయాన్నే బయలుదేరాము … మావెంట అమ్మా నాన్న, పండు సర్, రూప (వీరు చెల్లెలి ఆఫీసు కొలీగు). ముందుగా మాట్లాడుకున్న మినీ బస్సు మా ఆపార్ట్మెంట్ కు వచ్చింది. ఉదయాన్నే 6 గంటలకు మొదలు అయ్యింది మా ప్రయాణం.

వాడపల్లి పూర్వ నామం “వజీరాబాద్”. నిజాం నవాబులు ఏలిన కాలం నాటిది. ఇక మద్యలోనే బ్రేక్ ఫాస్ట్ కానిచ్చి సరిగ్గా 10.30 గంటలకు వజీరాబాద్ కి చేరుకున్నాము. ఇక్కడ ప్రత్యేకం ఏంటి అంటే నరసిహ్మ స్వామి దేవాలయం, శివుడి గుడి రెండు కొద్ది దూరం లోనే వుండటం, అది కూడా శివుడి ఆలయం కృష్ణ,  మూసి నది సంగమం పాయింటులో ఉన్నది.

ఈ గుడి సుమారుగా 500 వందల సంవత్సరాల క్రితం నిర్మించబడింది అని తెలుస్తుంది …చక్కగా దర్శనం చేసుకున్నాక అక్కడి ఆలయ ప్రాశస్త్యాన్నిచెప్పారు. స్వామి వారి ఎదుట నిత్యం వెలుగుతున్న రెండు జ్యోతులు రెండు విబిన్నతకి ప్రతీకలు అని చ్పెపారు … అవి రెండు కూడా ఉఛ్ఛ్వాస, నిశ్శ్వాసాలకు తార్కాణం అని సెలవిచ్చారు. నిత్యం వెలిగే ఆ జ్యోతి పైభాగం అచ్చం మనిషి గాలి పీలుస్తున్నట్లుగా కదులుతుంది. దీన్ని మేము స్వయం గా పరిశీలించాము కూడా. ఇక జ్యోతి క్రింది భాగము కదలకుండా నిశ్చలముగా ఉంటుంది. ఇది స్వామివారి మహాత్యంగా చెప్తారు. దేవాలయం ప్రాంగణంలో ఈ ఆలయ చరిత్ర తెలిపే పలు శాసన స్థంబాలను చూసాము. కంచి శంకరాచార్య గారు వేసిన శాసనం కూడా చూసాక అబ్బురమనినిపించింది.

ఆలయ ప్రాగణం లోని శాసనాలు:

ఆలయ ప్రాగణం లోని శాసనాలు క్రీ.శ 1377(శక సం.1299) నాటి శాసనం లో “అనవేమయ సామంతుడైన కడియం పోతినాయుడు స్వామి అన మాచయరెడ్డి గారికి పుణ్యం కొరకు శ్రీ కృష్ణ మూసీ సంగమమైన బదరికాశ్రమమందు అగస్ధేశ్వర దేవరకు పిల్లల మర్రి బేతిరెడ్డి కట్టించిన గర్భగృహము మీద శిఖర ప్రతిష్ట చేసి, భేరిశాలను కట్టించిరి.” అని తెలియ జేయ బడింది. శాతవాహనులు, ఇక్ష్వాకులు, విష్ణుకుండినులు, చాళుక్యులు, కుందూరు చోళులు,రేచర్ల పద్మ నాయకులు, రెడ్డి రాజులు, ఈ ప్రాంతాన్ని పాలించినట్లు శాసనాధారాలు లభించాయి. శిథిలమైన ఆలయాన్ని 13 వ శతాబ్దంలో అనవేమారెడ్డి పునర్నిర్మాణం చేసి, వసతులు ఏర్పాటు చేసినట్టు తెలుస్తోంది. ఎరయ తొండయ చోళుడు క్రీ.శ 1050-1065 మధ్య అద్భుతమైన వాస్తు శాస్త్ర పరిజ్ఞానం తో వాడపల్లి దుర్గాన్ని దృఢ పరచి, అభివృద్ధి చేసినట్లు శాసనాలు లభించాయి. కాకతీయుల నిర్మాణం గా చెపుతారు. 12 వశతాబ్దం లో రెడ్డి రాజులు ఈ ప్రదేశం లో పట్టణ నిర్మాణానికై, తవ్వకాలు జరపు తుండగా శ్రీ స్వామి వారి విగ్రహం బయట పడిందని, అచ్చటనే ఆ విగ్రహాన్ని ప్రతిష్ఠించి, క్రీ.శ.1377 లో ఆలయ నిర్మాణం గావించినట్లు శాసనాలు తెలుపుతున్నాయని ఆలయం లో వ్రాయబడి ఉంది. శక వత్సరం 1528 (క్రీ.శ. 1606) ప్లవంగ ఫాల్గుణ బహుళ పంచమి గురువారం నాడు వాడపల్లి కోమటి పెండ్లిండ్లకు వచ్చిన దేవర కొండ, కొండవీడు,నల్లగొండ— ఉండ్రుకొండ, కొండపల్లి, ఓరుగల్లు, అనంతగిరి, కారంపూడి, కేతవరం ,పేరూరు, దేవులపల్లి,గోగులపాడు మున్నగు ప్రాంతాలబట్లు కోమటి ఇళ్ల ల్లో వివాహానికి వచ్చిన కట్టడి ద్రవ్యాన్ని, శ్రీలక్ష్మీనరసింహుని సమర్పించి నట్లు గా ఈ ఆలయ ప్రాంగణంలోని శాసనం వలన తెలుస్తోంది.

 

Picture-1_Vadapalli swami

 

వాడపల్లి-లక్ష్మీ సమేత నృసిమ్హస్వామి పురాణ చరిత్ర:

పూర్వం ఆరువేల సంవత్సరాల క్రితం అగస్త్యేశ్వర మహాముని శివకేశవుల విగ్రహములను అన్నపూర్ణ కావడిలో ఉంచుకొని వారి ప్రష్టకొరకు ముల్లోకాలు తిరుగుతూ భూలొక చేరాడు. ఉత్తరకాసీకి వెళ్ళు క్రమములో కృష్ణా, మూసీ నదుల సంగమ స్థలాన్ని చేరుకుంటాడు. శ్రీలక్ష్మీనృసిమ్హస్వామివారు ఈ పవిత్ర ప్రదేశంలోనే ఉండదలచినట్లు ఆకాశవాణి పలుకుతుంది. అందుకు శ్రీలక్ష్మీనృసిమ్హ స్వామివారి విగ్రహాన్ని ఈ పవిత్ర స్థలములో ప్రతిష్టించియున్నారు.

ఆలయ చరిత్ర: పంచనృసిమ్హ క్షేత్రములలో ఒకటైన వాడపల్లిలో ఆలయ నిర్మాణముకై త్రవ్వకములు జరుపుచుండగా స్వామి వారి విగ్రహం బయటపడినది. అచ్చటనే క్రీ.శ. 1377లో ఆలయనిర్మాణముగావించినట్లు శాసనములు తెలుపుచున్నవి.

పంచనృశిమ్హక్షేత్రములు: 1. వాడపల్లి 2. మట్టపల్లి 3. కేతవరం 4. వేదాద్రి 5. మంగళగిరి.

మీనాక్షీ అగస్త్యేశ్వరాలయం

ఇక వాడపల్లి లో వేంచేసివున్న లక్ష్మీనరసింహ స్వామిని చూసాక, శివుడి గుడి కి వెళ్ళాము. ఈఆలయం తూర్పుదిక్కుగావుంటుంది. నిలువెత్తు శివలింగాన్ని చూసాక గొప్ప అనుభూతికి లోను కావడం జరిగింది. శివ లింగానికి చిన్న బొడిపె వుండటం అక్కడి ప్రత్యేకతగా చెప్తారు.

దీని క్షేత్రపురాణం:

శిభి చక్రవర్తి ఓ రోజు తప్పస్సు చేసుకుంటుండగా ఒక పావురం వచ్చిశిబి వెనుక దాకున్నదిట. వేటగాడు వచ్చి అది నా పావురం అని అడిగాడుట. శరణు కోరిన పావురాన్ని విడిపించడం కోసం వేటగాడితో నీకు ఎంత కావాలో నా శరీరంలో అంత మాంసం తీసుకో అన్నప్పుడు తల బాగాన్ని కొట్టి కొంత తీసుకువెళ్ళాడు అట. ఆ ప్రభావాన్ని శివుడు గ్రహించినట్లుగా ఇప్పటికీ శివలింగం పైభాగాన ఎవరో కోసినట్టుగా గుంత పడి ఉండటం చూడొచ్చు. ఇంకో మహిత్యం ఏమిటి అంటే ఆ గుంత లో నీరు ఊరుతుంది ఇది అన్ని కాలాలలో ఎంత తీసిన మిగులుతుంది అని తెలియజేసారు. ఈ నీరు ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందో తెలియదు.

మరికొన్ని విశిష్టమైన స్థలపురాణాలు:

రెడ్డిరాజుల కాలంలో సుమారు 600 సంవత్సరాల క్రితం చెట్ట్లు, పుట్టలతో  కప్పబడిన శివలింగం. అనవేమారెడ్డి భీమారెడ్డి గార్లకి కనిపిస్తుంది. అప్పుడు వారియొక్క పరిపాలనలో స్వామివారి ఆలయం నిర్మించారు. ఒకనాడు శంకరాచార్యులవారు, వారి శిష్యబృందంతో ఈ ప్రాంతమును పర్యటించుచూ శివలింగముపై నీటిని చూసి వారికి నమ్మకం కలగక ఒక ఉద్దరిణికి దారం కట్టి శివలింగం పై గల బిలంలోలోకి వదులుతారు. దారము ఎంత వదిలిననూ ఆచూకి దొరకక ఉద్ధరిణిని వెలుపలికి తీస్తారు. అప్పుడు ఉద్ధరిణికి ఒక రకమైన రక్తపు మరకలు ఉండుట శంకరాచార్యులు వారు గ్రహించి, దేవుని పరీక్షించుటకు నేను ఎంతటివాడను అని గ్రహించి స్వామివారికి శాంతి పూజలు నిర్వహించి వెళ్ళినట్లు శాసనంలో వ్రాయబడి ఉన్నది. ఈ స్వామి చాలా మహిమగల స్వామిగా ప్రసిద్ధి చెందారు.

 

ఇక శివుడి దర్శనం అయ్యాక…కృష్ణా మరియు మూసి నదుల సంగమ స్థానానికి బయలుదేరాము. గుడికి దగ్గరలోనే నడక దారిలోనే వెళ్ళవచ్చు. ఎండాకాలం కదా కాళ్ళు కాలిపోతాయి. ఒక 100 మెట్లు దిగాక కనిపించిది ఒక అద్భుతం. ఇక అప్పుడే సాగర్ కెనాల్ నుంచి నీళ్ళు వదిలారు అని చెప్పారు. ఇంకా మాకు ఆశక్తి కలిగించిన అంశం బోటింగ్. అక్కడ కేవలం 20 రూపాయలకు అవతిలి వొడ్డు దాక తీసుకు వెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కు తీసుకు వస్తారు. మేము అవతలి వొడ్డుకు వెళ్ళడమే కాకుండా నది మొత్తం తిరిగాము.

Picture-2_Krishna-Moosi

ఇటు నుంచి హైదరబాద్ కి ఇంకొక రూట్ కూడా వున్నది అది ఏమిటి అంటే …పెదవూర నుంచి నాగార్జున సాగర్ మీదుగా హైదరాబాద్ కు చేరుకోవడం. ముందుగా వేసిన ప్రణాళిక ప్రకారం సాగర్ కి వెళ్దామని పయనం అయ్యాము. సరిగ్గా మధ్యాహ్నం 2 గంటల సమయానికి ఎర్రటి ఎండ లో సాగర్ కి బయలుదేరాము ఒక గంట తరువాత సాగర్ కి రీచ్ అయ్యాము. అయితే అక్కడ సాగర్ డాం ని చూడమన్న మా ఆశ ఆవిరి అయిపోయింది. ఎందుకంటే డాం కి ప్రమాదం పొంచి వున్నది అని 2 ఏళ్ళ క్రితమే నిషేధించారు అట..అది మాకు తెలియదు (నేను ముందు చూసినప్పుడు డాం మీదకు అనుమతించే వారు). మేము అతి కష్టం మీద బస్సును డాం మీదుగా పోనిచ్చాము అలా ఏరియల్ వ్యూ మాదిరిగా చూసాము అయితే చిక్కు ఏమిటి అంటే హిల్ కాలనీ వైపు సెక్యూరిటీ (తెలంగాణా) వాళ్ళది, విజయనగరం వ్యూ పాయింట్ ఆంధ్రా వాళ్ళది. వచ్చేప్పుడు మరల వెడదాం అంటే ఆబ్జెక్ట్ చేసారు (మళ్ళీ15 కిలోమీటర్ లు మాచర్ల బ్రిడ్జి నుంచి వచ్చాము).  కనీసం నాగార్జున కొండకి అయిన వెళ్దామనుకున్నాను … కాని అది కూడా 1. 30 కి ఆఖరి బస్సు అని చెప్పారు. ఇక చేసేది ఏమి లేక తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాము. 3 గంటలకు తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాము ….తిరిగి 5 30 వరకు హైదరాబాద్ లో వచ్చి పడ్డాము …మొత్తానికి అలా చారిత్రిక ప్రదేశాన్ని, విహార ప్రదేశాన్ని, ఆధ్యాత్మిక సౌరభాలని ఆస్వాదించి వచ్చాము.

సూచన: ఇక్కడికి వెళ్ళాలి అనుకున్నవారు వర్షాకాలంలో వెళ్ళితే బాగుంటుంది. ఎందుకంటే కృష్ణానది పరవళ్ళు తొక్కుతూంటుంది.

Print Friendly
May 05

అన్నమయ్య ఆధ్యాత్మికానందలహరి – 6

టేకుమళ్ళ వెంకటప్పయ్య  

శ్రీవేంకటేశ్వరుని అన్నమయ్య కీర్తించిన సంకీర్తనాలయంలో, వారి కుమారులు, మనవళ్ళూ ఆ ఆ”లయ” ప్రాకారాలైతే … శ్రీయుతులు రాళ్ళపల్లి అనంతకృష్ణశర్మ, వేటూరి ప్రభాకరశాస్త్రి, గౌరిపెద్ది రామసుబ్బశర్మ, ఉదయగిరి శ్రీనివాసాచార్యులు గార్లు నాలుగు మూల స్థంభాలుగా భావించవచ్చు. అన్నముని వేవేల స్వరసంకీర్తనాజ్యోతులు అజ్ఞానాంధకారంలో మునిగిఉన్న భక్తులకు సదా ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానమార్గాలుగా.. ఉషోదయ కిరణాలుగా.. ఎన్ని తరాలు మారినా … ఎన్ని శతాబ్దాలు గతించినా నిత్య నూతనంగా, మార్గదర్శకంగా, ప్రకాశిస్తూనే  ఉంటాయి.

మానవుడు ఏ దు:ఖమూలేని నిత్యమైన ఆనందం మాత్రమే కోరుకుంటాడు. కానీ, లభిస్తున్నది మాత్రం దుఃఖాలతో, క్లేశాలతో గూడిన అనిత్యమైన ఆనందం. దాని కారణంగానే అసంతృప్తి, అశాంతి, ఆవేదన, అలజడి. అయితే ఎందుకిలా జరుగుతోంది? కారణం నిత్యమైన ఆనoదం కావాలంటే నిత్య వస్తువునే వెదకి పట్టుకోవాలి. అనిత్యమైన ఈ ప్రాపంచిక విషయాలను పట్టుకుంటే అనిత్యమైన ఆనందమే గానీ నిత్యమైన ఆనందం లభించడం కల్ల. ఏమిటా నిత్యమైనటువంటి వస్తువు? “నిత్య వస్త్వేకం బ్రహ్మ తద్వ్యతిరిక్తం సర్వం అనిత్యం” – నిత్యమైన వస్తువు ఏకమైన బ్రహ్మమే. అదే పరమాత్మ. పరమాత్మ కన్నా వేరైనవన్నీ అనిత్యాలే అన్నారు     శ్రీశంకరభగవత్పాదులవారు ‘తత్త్వబోధ’ లో.  కనుక మనం ఎట్టి దుఃఖమూ లేశ మాత్రం కూడా లేని శాశ్వతమైన, అఖండమైన, అనంతమైన శాశ్వతమైన పరమానందాన్ని పొందాలంటే ఆ పరబ్రహ్మన్నే వెదకి పట్టుకోవాలి. ఆ పరమాత్మతో ఐక్యమైపోవాలి. దీనికి ఏ శాస్త్రాలూ ప్రమాణాలు అవసరం లేదు అని ప్రబోధిస్తునాడు అన్నమయ్య.

పల్లవి: ఇన్నియు జదువనేల యింతా వెదకనేల

కన్ను తెరచుటొకటి కనుమూయుటొకటే!

చ-1: వలెననే దొకమాట వలదనేదొక మాట

సిలుగులీ రెంటికిని చిత్తమే గురి

వలెనంటే బంధము వలదంటే మోక్షము

తెలిసే విజ్ఞానులకు తెరువిది యొకటే ||

చ.2. పుట్టెడిదొకటే పోయెడిదొకటే

తిట్టమై యీ రెంటికిని దేహమే గురి

పుట్టుట సంశయము పోవుట నిశ్చయము

వొట్టిన విజ్ఞానులకు నుపమిది యొకటే ||

చ.3. పరమనేదొక్కటే ప్రపంచమొక్కటే

సిరుల నీరెంటికిని జీవుడే గురి

యిరవై శ్రీవేంకటేశు డిహపరములకర్త

శరణాగతులకెల్ల సతమీత డొకడే ||

(రాగి రేకు 311 – కీర్తన 64)
వివరణ:

పల్లవి: ఇన్నియు జదువనేల యింతా వెదకనేల

కన్ను తెరచుటొకటి కనుమూయుటొకటే!

ఇన్ని శాస్త్రాలు చదవనవసరం లేదు. ఎక్కడా ఏమీ వెదకనవసరం లేదు. సకల శాస్త్రాలు చదివి భూమండలానికి సార్వభౌముడిగా ఉన్న పురూరవుడు సాధించిందేమిటి?  అంత మూర్ఖంగా ప్రవర్తించటానికి కారణం ఏమిటి? స్త్రీ వ్యామోహంలో పడి హీనస్థితికి దిగజారిపోయి, కేవలం రక్తమాంసమయమైన రెండు శరీరాల కలయికే స్వర్గసుఖం అని అనుకోవడమే!  కొంతకాలానికి చాలా విచిత్రంగా అనిపించి, అసలీ శరీరం ఎవరిది? ఎవరు ఇచ్చినది? ఎందుకొసం? అనే ప్రశ్నలు ఆయన్ను పీడించాయి. మలమూత్రాలతో జుగుప్సాకరమైన దేహాలపై మనుషులు వ్యామోహం పెంచుకొని ఎందుకిలా జారిపోతున్నారు? అని ఎంతో ఆలోచించాక దానికి కారణం సజ్జన సాంగత్య లోపమేనని ఆయనకు అనిపించింది. వెంటనే శ్రీహరి పాదపద్మాలను ఆశ్రయించి, కొన్నాళ్ళకు ముక్తుడయ్యాడు. కనుక పురూరవుని వలె ఈ లోకంలో పుట్టిన ప్రతి మానవుడు నా జన్మకు కారణం ఏమిటి? నేను ఎందుకు పుట్టాను?  నా జీవితచరమ లక్ష్యం ఏమిటి? అని తమ్ము తాము ప్రశ్నించుకోవలసిన అవసరం ఉంది. అలాంటి మానవుడినే జ్ఞానిగా, వేదాంత వేత్తగా పరిగణిస్తుంది లోకం. అతడే  తదుపరి దశలో మహాత్ముడుగా పరిణతి చెంది జన్మను సార్ధకం చేసుకుంటాడు. కన్ను తెరిస్తే జననం కన్ను మూస్తే మరణం, మధ్య ఉన్న రెప్ప పాటు కాలమే మన జీవితం. అయితే ఏ కాలంలోనైనా సమాజంలో అధిక శాతం మానవులు మంచితనాన్ని, మానవత్వాన్ని, దాతృత్వాన్నీ, ఆధ్యాత్మిక దృష్టినీ.. విస్మరించి కేవలం స్వార్ధమే పరమావధిగా..అరిషడ్వర్గాలలో చిక్కి, విషయలోలురై పాపపంకిలమైన జీవితం గడపడం సహజం. దాన్ని అధిగమించ లేకపోతున్నారనేదే అన్నముని ఆవేదన! జీవితం అంతా వట్టి భ్రమ, మాయానాటకం అన్న పరమ సత్యాన్ని తెలుసుకుంటే చాలు తరించినట్లే… ఆ పరబ్రహ్మ ను చేరుకునే ఆలోచన వచ్చినట్లే.. అని బోధిస్తున్నాడు ఆధ్యాత్మికాచార్యుడు.

చ-1: వలెననే దొకమాట వలదనేదొక మాట

సిలుగులీ రెంటికిని చిత్తమే గురి

వలెనంటే బంధము వలదంటే మోక్షము

తెలిసే విజ్ఞానులకు తెరువిది యొకటే ||

“వలెను” (కావలెను) మరియూ “వలదు” (కావలదు) అనే రెండు పరస్పర విరుద్ధ భావాలు నిరంతరం శరీరం లో ఘర్షణ పడుతూనే ఉంటాయి. ఈ రెండిటి మూలంగా మనిషి కష్టాలతో నలిగిపోతున్నాడు.  దానికి కారణం ఏమిటి? ఆరు గుణాలు మనిషిని నిత్యమూ వేధిస్తూ ఉంటాయి. చూసిన ప్రతి వస్తువునూ అందుకోవాలనే  కోరికలతో నిత్యం రగిలిపోయే కాముకుడు (కామం), స్వంత ఆలోచనలను ఖూనీ చేసి కోపంతో ఉగిపోయే క్రోధితుడు (క్రోధం), సంపాయించిన ఆస్తులతో తృప్తిగా అనుభవించకుండా భయంతో దాచేసే లోభి (లోభం), తన ఆనందాన్ని కూడా ఇతరుల చేతులలో పెట్టి వారిని సదా అనంద పరుస్తూ లోలోన దుఃఖించే మోహితుడు (మోహం), బలధనమదావికారాలతో నిత్యం విర్రవీగే మదాంధుడు (మదం), తోడివారి ఉన్నతినీ వైభవాన్నీ..చూసి ఓర్వలేని మాత్సర్యపరుడు (మాత్సర్యం) మనిషినీ..అతని మనసునూ చిత్రవధ చేసి అతను తీవ్ర మనో వేదన అనుభవిస్తూ ఉంటే చోద్యం చూస్తూ వుంటాయి.

“వలెను” (కావలెను) అంటే అన్ని బంధాలూ మనవే! తల్లీ..దండ్రీ..సుతులూ..అందరూ కావాలి మనకు. మరి “వలదు” (కావలదు) అంటే ఏ బంధాలూ మనిషిని బాధించవు. అది తెలిసికొన్నవాడే జ్ఞాని.

ఔరా! ఈ మానవుడు ఎంత అమాయకుడు. ఈ బంధాలన్నీ అశాశ్వతమైనవని, తన జీవితం ముగిసిపోగానే అవి కూడా అంతమైపోతాయన్న కఠోర సత్యము ఎప్పటికీ తెలుసుకోలేక బంధ మోక్షాలకు కారణమైన మనస్సును బంధాలలో బిగించుకోవడానికే ఇష్టపడతాడు. పంజరంలో ఉన్న పక్షి లాగా తనకు తానే ఊపిరాడని రీతిలో బంధాలలో చిక్కుకుని పరమాత్మ ధ్యాస లేకుండానే మరణిస్తాడు.  ఈ కష్టాలకు కారణం మనిషి మనస్సే! ఈ విషయం తెలిసిన విజ్ఞానులకు మాత్రమే సరియైన మార్గం కనిపిస్తుంది.

చ.2. పుట్టెడిదొకటే పోయెడిదొకటే

తిట్టమై యీ రెంటికిని దేహమే గురి

పుట్టుట సంశయము పోవుట నిశ్చయము

వొట్టిన విజ్ఞానులకు నుపమిది యొకటే ||

ఒక సారి జన్మించిన తర్వాత మరణం తప్పదు. పుట్టుక, గిట్టుట  రెండూ మానవ దేహానికి సంబంధించినవే! మనకు మరుజన్మ అంటే మళ్ళీ పుట్టుక సంశయమే అంటే మనం మళ్ళీ పుడతామో లేదో ఖచ్చితంగా తెలియదు కానీ పుట్టిన తరువాత చావటము  మాత్రం తప్పైనిసరిగా జరిగే పని, ఈ విషయం కేవలం విజ్ఞులకు మాత్రమే అర్ధమౌతుంది. విజ్ఞతతో కూడిన ఈ విషయాలు భక్తి, జ్ఞానవిశేషాలు తెలిసినవారికి మాత్రమే తెలుస్తాయి.  బాహ్యంలో జరుగుతున్న వాటిని చూడగలిగినట్లే లోపల జరుగుతున్న వాటినీ మనం చూడగలగాలి. ఆ విధంగా చూడడమే ‘సాక్షి’గా ఉండడమంటారు. సాక్షిగా ఉన్నప్పుడే సత్యమన్నది ఆవిష్కారమవుతుందని తెలిసిన విషయమే. బయటి ప్రపంచమొక్కటే నిజమైనదని బహిర్ముఖులను కుంటారు. లోపలి ప్రపంచమొకటే నిజమైనదని, అంతర్ముఖులనుకుంటారు. రెండు ప్రపంచాలని ఆమోదించిన వారే నిజమైన మనుషులు. ఏ ప్రపంచానికీ లొంగనివారే సత్యాన్వేషకులు. ఇక్కడ గ్రీకు తత్త్వవేత్త సోక్రటీస్ గురించి చెప్పాలి. ఆయనకు మరణదండన విధించారని తెలిసి ఆయన హితులు, సన్నిహితులు ఆయన ఉన్న కారాగారం దగ్గరికి వచ్చారు. ఏడుస్తున్నవాళ్ళని చూసి సోక్రటీస్ ‘‘ఎందుకు మీరంతా ఏడుస్తున్నారు?’’ అనడిగాడు. వాళ్ళు ‘‘మీకు మరణశిక్ష విధించారు. అందుకనే మేము రోదిస్తున్నాము” అన్నారు. సోక్రటీస్ నవ్వి ‘‘మీరు ఏడవాల్సింది ఇప్పుడు కాదు. నేను ఏరోజు పుట్టానో ఆరోజు ఏడవాల్సింది. ఎందుకంటే మనిషి పుట్టుక ఎప్పుడు మొదలైందో మరణం కూడా అప్పుడే మొదలయింది. పుట్టుకలోనే చావు దాగుంది అన్నాడు. వాళ్ళు సోక్రటీస్ మాటలకు విస్తుపోయారు. జీవితాన్ని ఎవడయితే సంపూర్ణంగా చూస్తాడో, అతనే మరణాన్ని కూడా చూస్తాడు. ఆ రెండిటినీ ఎప్పుడు ఎవరు చూస్తారో అతనికి అంతమంటూ ఉండదు” అన్నాడు సోక్రటీసు మరణశయ్యపై. నిజమైన జ్ఞానులకు చావు పుట్టుకల భేదం ఉండదు.

చ.3. పరమనేదొక్కటే ప్రపంచమొక్కటే

సిరుల నీరెంటికిని జీవుడే గురి

యిరవై శ్రీవేంకటేశు డిహపరములకర్త

శరణాగతులకెల్ల సతమీత డొకడే ||

పరము అనేది ఒకటే ప్రపంచం ఒకటే అంటాడు అన్నమయ్య. అసలు పరము అంటే ఏమిటి?  ఏ జీవుడైనా పుట్టడానికి తన పూర్వజన్మలో తాను చేసిన సుకృత, దుష్కృతకర్మలే ప్రధాన కారణం. అటువంటి జన్మలను ఎన్నింటినో అతను పొంద వలసి ఉంటాడు. అందుకే అన్ని జన్మలలో మానవ జన్మ విలువైనది గొప్పది. పరలోక సంబందమైన మోక్షప్రాప్తి కోసము కృషి చేసేందుకు మనిషికి మాత్రమే అవకాశం ఉంది. పరలోకాలు ప్రధానంగా నాలుగున్నాయి. వాటిలో మొదటిది స్వర్గం. దీనికి దేవేంద్రుడు అధిపతి. రెండోది బ్రహ్మలోకం, దీన్నే సత్యలోకమని అంటారు, బ్రహ్మ అధిపతి. మూడో లోకం కైలాసం, దీనికి ఈశ్వరుడు అధిపతి. నాలుగో లోకం పేరు వైకుంఠం. దీనికి అధిపతి శ్రీమహావిష్ణువు. ఈ అనుభవించాల్సిన సుఖాలన్నీ అనుభవించాక ఆ జీవుడు తిరిగి భూలోకంలో జన్మిస్తాడు. శాశ్వతంగా పరలోకాలలో భగవంతుడిలో లీనమై ఉండాలనుకుంటున్నవారు తమ జన్మంతా మంచిని ఆచరిస్తూ ముందుకు సాగాలని మార్కండేయ పురాణం లొ చెప్పబడింది.   భువిపై ఇహ పరాలకు కర్త శ్రీవేంకటేశ్వరుడున్నాడు. శరణాగతులైన వారికి శాశ్వత పరమపధమునిచ్చే దేవుడు శ్రీవేంకటేశ్వరుడొక్కడే!  మ్రొక్కండి అంటాడు అన్నమయ్య.

ముఖ్యమైన అర్ధాలు:

సిలుగు = కష్టము; తెరువు = మార్గం; సతము = శాశ్వతము; తిట్టము = ఆశ్రయం; ఇరవు = నెలవు;  తెలిసే విజ్ఞానులు = గమనించగలిగే వివేకులు;  వలెను = కావలెను (కావాలి); వలదు = వద్దు;   సిరుల = విశిష్టమైన.

Print Friendly
May 05

“వరాళి” రాగ లక్షణములు

భారతీప్రకాష్

 

ఈ రాగం 39.వ. మేళకర్త రాగం. కటపయాది సంఖ్య కోసం ఈ పేరుకు ముందుగా “ఝాల” అని పెట్టారు.

ఈ రాగం ఏడవ చక్రమైన “రిషి” లోని మూడవ మేళకర్త రాగం.

వివాది మేళ రాగాలలో ఇది ఒకటి.

అమూర్చనకారకమేళరాగం.

ఆరోహణ:సరిగమపదనిస.

సగరిగమపదనిస.

అవరోహణ:స. ని ద ప మ గ రి స

ఈరాగం లో “స రి గ మ” అనే ప్రయోగం వివాదిత్వం కాబట్టి ” స  గ  రి  గ  మ ” అనే ప్రయోగం ఎక్కువగా వాడుతారు.

మేళకర్త రాగం కాబట్టి క్రమ సంపూర్ణ ఆరోహణ అయినా వాడుకలో వక్ర సంపూర్ణమే; “స  గ  రి  గ  మ  ప  ద  ని  స”

షడ్జమ పంచమాలతో ఈ రాగం లో వచ్చే స్వరాలు :- శుద్ధ రిషభం, శుద్ధ గాంధారం, ప్రతి మధ్యమం, శుద్ధ దైవతం, మరియు కాకలి నిషాదం.

ముఖ్యమైన ప్రతి మధ్యమ రాగం;   సంపూర్ణ రాగం; సర్వ స్వర గమక వరీక రాగం; ఘన రాగం;  ఘన పంచక రాగాలలో ఆఖరుది.

రాగ విస్తారానికి బాగా అనుకూలమైన రాగం.

రాగ చాయా స్వరాలు : గ మరియు మ;

ఆధార స్వరం : ప ;

కంపిత స్వరాలు : గ మరియు మ ;

న్యాస స్వరాలు : గ మరియు మ ;

గాంధారం అపురూపం గా పలికే పద్ధతి వలన ఈ రాగం యొక్క వివాదిత్వం తగ్గుతుందని చెప్పవచ్చు. ఈ రాగం లో గాంధారాన్ని చతురిశ్ర రిషభానికి దగ్గరగా పలుకుతారు.

ఈ రాగం లోని రచనలు “గ, మ, ప” స్వరాలతో మొదలవుతాయి.

కరుణరస ప్రధాన రాగం.

ఈ రాగం లోని మధ్యమం మామూలు ప్రతిమధ్యమం కన్న కొంచెం ఎక్కువగా పలుకుతారు. అందుకే ఈ స్వరాన్ని “వరాళి మధ్యమం” అని పిలుస్తారు.

పూర్వకాలంలో ఈ రాగాన్ని “వరాటి” అని పిలిచేవారు. ఈ రాగం గురించి ఒక మూఢనమ్మకం ప్రచారం లో ఉంది. అదేమిటంటే … “ఏ గురువైనా తన శిష్యులకి ఈ రాగం లో ఏ రచన నేర్పించినా ఆ గురు శిష్య సంబంధం చెడిపోతుంది” అని. అందుకునే ఈ రాగాన్ని గురువుగారు పాడుతుంటే విని శిష్యులు నేర్చుకుంటారు.

ఈ మూఢనమ్మకం వలన ఈ రాగం లో ఎక్కువగా రచనలు రాలేదు. ఈ రాగం లోని కొన్ని ముఖ్య రచనలు:

1. తాన వర్ణం – తామరసాక్షి   – ఆది తాళం –   శ్రీ తిరువొత్తియూర్ త్యాగయ్యర్

2. తాన వర్ణం – వనజాక్షి     –   అట తాళం –  శ్రీ రామ్నాద్ శ్రీనివాస్ అయ్యంగార్

3. పంచరత్న కీర్తన – కనకన –   ఆది తాళం –   శ్రీ త్యాగరాజు

4. కృతి – మరకతమణి   –   ఆది తాళం –   శ్రీ త్యాగరాజు.

5. దరు – ఇందుకేమిసేతు – చాపు తాళం – శ్రీ త్యాగరాజు.

(నౌకాచరితం)

6. దరు –   ఏటి జన్మమిది – చాపు తాళం – శ్రీ త్యాగరాజు.

(ప్రహ్లాదభక్తివిజయం)

7. కృతి – మామవ మీనాక్షి – మిశ్ర ఏక – శ్రీ ముత్తుస్వామి దీక్షితార్.

8. కృతి – కరుణ జూడవమ్మ – ఆది తాళం – శ్రీ శ్యామ శాస్త్రి.

ఈ రాగం లో శ్రీ త్యాగరాజు రాసిన పంచరత్న కీర్తన :

వరాళిరాగం- ఆది తాళం- పంచరత్న కృతి- శ్రీ త్యాగరాజు.

పల్లవి:

కనకన రుచిరా కనక వసనా నిన్ను//

అనుపల్లవి:

దినదినమును మనసున చనవున నిన్ను//

చరణం:1.

పాలుగారు మోమున శ్రీ యపార మహిమ దనరు నిన్ను//

చరణం:2.

కలకలమను ముఖకళగలిగిన సీత

కులుకుచు ఓర కన్నుల జూచే నిన్ను //

చరణం:3.

బాలార్కాభసుచేలామణిమయ

మాలాలంకృత కంధర సరసిజాక్ష వరక

పోల సురుచిర కిరీటధర సతతంబు మనసారగ//

చరణం:4.

సాపత్ని మాతయౌ సురుచిచే కర్ణ శూలమైన మాట వీనుల

చురుక్కన తాళక శ్రీహరిని ధ్యానించి సుఖియింపగ లేదా యటు//

చరణం:5.

మృగమద లలామ శుభనిటల వర జటాయు మోక్ష ఫలద

పవమాన సుతుడు నీదు మహిమ దెల్ప

సీత తెలసి వలచి సొక్క లేదారీతి నిన్ను//

చరణం:6.

సుఖాస్పద విముఖాంబుధర పవన విదేహమానస

విహారాప్త సురభూజ మానిత గుణాంక చిదానంద

ఖగ తురంగ ధృతరధాంగ పరమ దయాకర

కరుణరస వరుణాలయ భయాపహరా శ్రీ రఘుపతే//

చరణం:7.

కామించి ప్రేమమీర కరముల నీదు పాదకమలముల

బట్టుకొనువాడు సాక్షి రామనామ రసికుడు కైలాస

సదనుడు సాక్షి మరియు నారద పరాశర శుక శౌనక

పురందర నగజా ధరజ ముఖ్యులు సాక్షిగాద

సుందరేశ సుఖ కలశాంబుధి వాసా శ్రితులకే//

చరణం:8.

సతతము ప్రేమపూరితుడగు త్యాగరాజ

నుత ముఖజిత కుముదహిత వరద నిన్ను //

అర్ధాలు:

కనకవసన = బంగారు వర్ణముగల వస్త్రము కలవాడు.

బాలార్కాభ సుచేలా = బాలసూర్య కాంతిగల వస్త్రము కలవాడు.

మణిమయమాలాలంకృత కంధర = మణులుగల హారములచే అలంకృతమైన కంఠము గలవాడు.

సాపత్ని మాత = సవతి తల్లి.

విముఖాంబుధర పవన = దైవవిముఖలనెడిమేఘములకు గాలివంటివాడు.

విదేహమానసవిహార=విదేహులైనయోగులమనసులందువిహరించువాడు.

ఆప్తసురభూజ = ఆప్తులగువారికి కల్పవృక్షము.

ఖగతురంగ = గరుడవాహనుడు.

కరుణారస వరుణాలయ = కరుణకు సముద్రమువంటివాడు.

ధృతరధాంగ = చక్రమును ధరించువాడు.

ముఖజిత కుముదహిత = ముఖకాంతిచే చంద్రుని జయించినవాడు.

భగవంతుని అనుగ్రహమును సంపాదించుటకు ఎన్నో సాధనములు. విశ్వసుందరమైన భగవత్సౌందర్యవిభూతియందే రక్తులై, సౌందర్యార్చన చేసి,

భగవంతునితో తాదాత్మ్య మందిన భక్తులెందరోవున్నారు.

సమస్త జగత్తునకు జీవమే సౌందర్యము. ఏది సత్యమో, ఏది మంగళప్రదమో అదియే సుందరం. ఈ ప్రపంచమునందలి సర్వవస్తు సౌందర్యమునకు కేంద్రము భగవంతుడే.

శ్రీ త్యాగరాజస్వామి వారు శ్రీరాముని తన నేత్రములచే దర్శించిన మహానుభావు డగుటచే ఈకీర్తనయందు ఆ దివ్యమూర్తి దర్శనమందు తన అనుభవమును, ఆనందమును కీర్తించుకొనుచూ, పల్లవిలోనే “రామా! నిన్ను కనకన రుచిరా…. “అంటూ ఆ భగవంతుని రూపలావణ్య శోభను వర్ణించారు.

ఆయన బాల సౌందర్యమునకు ఉదాహరణగా “పాలుగారు మోమున…“ అని,

కలకలమను ముఖకళగల సీత, ఇంతటి సౌందర్యవంతుడు, మహావీరుడు తనకు భర్తగా లభించెనని ఆనందముతో, సిగ్గుతో, ఓరకన్నులచే చూసినట్లుగా వర్ణించారు.

సవతి తల్లి మాటలు బాధపెట్టగా, ధృవకుమారుడు శ్రీహరిని ధ్యానించి దర్శించినాడు.

పక్షి రాజైన జటాయువునకు అవసానకాలమందు దర్శనమిచ్చి, మోక్షమిచ్చిన నీలోని కరుణ వలన నిన్ను కనకన రుచి ..

నారద, పరాశర, శుక, శౌనక, పురందర మొదలగు గురుతుల్యులైన ఎందరో రాముని  సౌందర్యానందానుభవమును అనుభవించిన వారిని కీర్తించి, ఆ విధముగా నాకు మోక్షమొసంగుమని పార్ధించినారు.

ఈ రాగములోని కొన్ని సినిమా పాటలు:

పాట-సినిమా

1. అదిగో భద్రాద్రీ – అందాల రాముడు

ఇదిగో భద్రాద్రి – రామదాసు ( కంచెర్ల గోపన్న) కృతికి మార్పు.

2. కావవే మమ్ము దేవి – విమల

———————————————–0—————————————

Print Friendly
May 05

రజియా …..      

కె.యన్.మూర్తి

అసుర సంధ్య వేళ.

అది బీదర్ కోట.

విశాల ప్రదేశంలో కోటను  రెండు భాగాలుగా నిర్మించారు.
ముందు వైపు కొత్త కోట.
దాని వెనుక దూరంగా పాతకోట.
చరిత్రకు సాక్ష్యాలుగా కోట లోపల రకరకాల కట్టడాలు.
కోట గోడను ఆనుకొని చుట్టుతా శిధిల భవనాలు.
మొండిగోడలు, కూలిన భవనపు శకలాలు…. చెల్లా చెదురుగా పడిఉన్నాయి.

కోటను చూసేందుకు అక్కడికి వెళ్ళిన మేము ఆ ప్రాంతమంతా కలియ తిరిగాము.
తిరిగి తిరిగి కాళ్ళు నొప్పులు మొదలవడంతో చెరసాల పై గట్టు దగ్గర కూర్చున్నాం.

అరుణ్ కోట తాలూకు విశేషాలు వివరిస్తూ “ఇక్కడ దెయ్యాలు కూడా ఉన్నాయట” అన్నాడు.
“నిజంగా?” అన్నాడు ఆనంద్  ఆశ్చర్యబోతూ.

నేనేమి మాట్లాడలేదు. నాకు దెయ్యాలంటే మహా భయం.

“మనం కూర్చున్న చెరసాల గట్టు పై ఒట్టు ” అన్నాడు అరుణ్.
“చెప్పు … చెప్పు” అన్నాడు ఆనంద్  ఆసక్తిగా.
“రాజులు చెరబట్టిన ఎందరో స్త్రీలు ఇక్కడే ఉరేసుకుని చనిపోయారట.

పాపం వారికి అంతిమ సంస్కారాలు కూడా సవ్యంగా జరగలేదట.

రాత్రిళ్ళు వాళ్ళు ఇక్కడే తిరుగుతుంటారట “నిట్టూరుస్తూ అరుణ్  చెబుతున్నాడు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో నా భుజంపై ఎవరో చేయి వేసి తాకిన అనుభూతి కలిగింది.
వెనుదిరిగి చూస్తే ఎవరూ లేరు.

ఎందుకో భయమేసింది.

చల్లగా గాలి వీస్తోంది…ఆ తెమ్మెర నా మొహానికి సోకింది.
హాయిగా అనిపించింది.
చుట్టూ చీకటి …టైం చూస్తే తొమ్మిది అవుతోంది.
“ఆనంద్, బయలు దేరుదామా ?”అన్నాను.

“అదిగో ఆ మూల కనిపించే కోట గోడ దాకా వెళదాం..అక్కడో విశేషం ఉంది” అంటూ ఆ వైపు అడుగు వేసాడు అరుణ్.
ముగ్గురం పక్క పక్కనే నడుస్తున్నాం.
మమ్మల్ని ఎవరో అనుసరిస్తున్న భావన,కొన్ని అదృశ్య శక్తులు వెనుకే నడుస్తున్న శబ్దం.
వెనక్కి తిరిగిచూస్తే ఎవరూ లేరు.

దశమి నాటి వెన్నెలను మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి.
చీకటి అలుముకుంది.
ఒక్కసారిగా నీరవ నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.
అంతలోనే ఆ నిశబ్దాన్ని చేదిస్తూ నా సెల్ ఫోన్ మోగింది.
నేను ఆగి ఫోన్ మాట్లాడ సాగేను.
ఈ లోగా వాళ్ళిద్దరూ ముందుకు వెళ్లి పోయారు.
ఫోన్లో మాట్లాడం అయ్యాక…సిగరెట్ తాగుదామనిపించింది.
ప్యాంటు జేబులో చెయ్యి పెట్ట బోయాను.
ఎవరో మణికట్టు ను గట్టిగా పట్టుకున్నట్టు చేయి ఆగిపోయింది.
ఒక్క క్షణం ఏమీ అర్ధం కాలేదు.
అసలే ఇక్కడ దెయ్యాలున్నాయని అరుణ్ భయపెడుతున్నాడు.
కొంపదీసి … ఆ పట్టుకుంది దెయ్యం కాదుకదా.
అనుకునే లోగానే … చెయ్యి మొత్తం చల్లబడి పోయింది.
డీప్ ఫ్రిజ్ లోని ఐస్ గడ్డలు తెచ్చి చేతికి కట్టిన ఫీలింగ్.
జిల్ జిల్లు మంటోంది చేయి….
అంతలోనే …మూర్తీ ….మూర్తీ…….అంటూ పక్కనే ఎవరో నిలబడి పిలిచినట్టు అనిపించింది.
ఆ గొంతు చాలా తీయగా ఉంది. అది అమ్మాయి గొంతు.
అవును … ఇక్కడ ఎవరూ లేరు కదా…ఆ పిలుపు ఎవరిది??ఎక్కడిది???
అమ్మో అరుణ్ చెప్పినట్టు …….
గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది.
“ఎందుకు అంత భయ పడుతున్నావు?” మళ్ళీ అదే గొంతు.
సందేహం లేదు ….ఇది ఖచ్చితంగా …దెయ్యమే.
భయంతో చెమటలు పట్టాయి.వెనక్కి చూద్దామంటే ధైర్యం చాలలేదు.
అంతలో నా కళ్ళముందు ఒక మెరుపు మెరిసినట్టు లీలగా ఒక రూపం ప్రత్యక్షమైంది.
ఇంకేముంది ….గుండె జారి పోయింది.
అది దెయ్యమే.
ఒంటిపై వెంట్రుకలు నిక్క బోడుచుకున్నాయి.
భయంతో కళ్ళు మూతలు పడ్డాయి.
ఇందాకటివరకు చేయి ఒకటే చల్ల బడింది..
ఇపుడు ఒళ్లంతా చల్లబడి వణుకు మొదలైంది.
“మూర్తీ … ఎందు కంత భయపడుతున్నావ్?” దెయ్యం అడిగింది.
దెయ్యాలు కనబడితే భయపడక నవ్వుతారా…తల్లీ అనుకుని
“ను ….ను …వ్వెవరు?”
కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుని,తిన్నగా కళ్ళు తెరిచి అడిగాను.
“నేను రజియా ను.” అంది ఎదురుగా ఉన్న ఆ అస్పష్ట రూపం.
“నువ్వెవరో నాకు తెలీదు” అనేసాను భయపడుతూనే .
“నిజమే …నేను నీకు తెలీదు కదా…కానీ నువ్ నాకు బాగా తెలుసు.”అంది జవాబుగా.
“నేనెలా తెలుసు?”
“నువ్ …జర్నలిస్ట్ గా పనిచేస్తున్నావ్..
మీది ఒంగోలు …అవునా! కాదా??”
ఓ యమ్మో ఇది మాములూ దెయ్యం కాదురా బాబోయ్.అన్ని చెప్పేస్తుంది.
“నాకు అన్నీ తెలుసు…గత జన్మ లో మనం ఒకర్ని ఒకరం ఇష్ట పడ్డాం”
ఓర్నాయనో …ఇదేంటి ఏదేదో చెబుతోంది.
కాదంటే ఏమంటుందో ఏమో అనుకుని “అలాగా “అన్నాను
“అపుడు నిన్ను మిస్ అయ్యాను…ఇపుడు దొరికావ్?”
బాబోయ్ దొరికావుగా అంటోంది దోరగా వేయించుకు తింటుందేమో??
“ఒక్క సారి కళ్ళు పూర్తిగా తెరచి నన్ను చూడు….నేనెవరో నీకు తెలుస్తుంది” అందా రజియా.
మాటలు కలిసాక కొంచెం దైర్యం వచ్చింది.
కళ్ళు పూర్తిగా విప్పార్చి సూటిగా రజియా కేసి చూసాను.
ఒక మెరుపు మెరిసింది. ఆ వెలుగులో ఆమె కనబడింది.
ఆమె కళ్ళలో నుంచి యేవో కిరణాలు నాకళ్ళలోకి ప్రసరించాయి.
కళ్ళు చెదిరిపోయే అందం.
బీ సరోజ,సావిత్రి,జమున,శ్రీదేవి,సౌందర్య,ఇలియానాల అందాలన్నీ కలబొసిన మెరుపు తీగలా ఉంది
ఆ అద్భుత సౌందర్య రాశి ని చూడగానే నన్ను మర్చిపోయాను.
నన్నేదో మోహపరవశం కమ్మేసింది.
“మూర్తీ “… పిలిచింది రజియా….ఆమె గొంతులో ఏదో మత్తు.
“ఊ” అన్నాను ఆ పరవశంలోనే.
“ఐ లవ్ యు” అంది..

ఆ మాట తో ఏదో మత్తులో ..గమ్మత్తులో పడిపోయాను.
“ఎప్పటి నుంచొ నీకోసం వేచి చూస్తున్నా.ఇన్నాళ్ళకు కనబడ్డావ్. “అంది రజియా.
“నిజంగానా?”
“అవును.”
“అన్నట్టు ఇక్కడేమి చేస్తున్నావ్?” అడిగాను
“పక్కనే ఉన్న లోయలో గుప్త నిధి ఉంది …దాన్ని నీకు అప్పగించాలని ఎదురు చూస్తున్నా.”
“గుప్త నిధులా?ఎక్కడ? “ఆశగా అడిగాను
“అవి మనకే సొంతం …అయితే ఒక షరతు..”
“ఏంటది ”
“నువ్ నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటేనే అది మనకు దక్కుతుంది.”
“పెళ్ళా ?”అన్నా ఆశ్చర్యంగా
“ఏం చేసుకోవా ? ” రజియా గొంతులో కోపం ధ్వనించింది.
దాంతో బెదిరి పోయి” అదేమీ లేదు ….కానీ..” అంటూ నసిగాను.
“నీ సందేహం అర్ధమైంది..పెళ్లి ఎలా,ఎపుడు చేసుకోవాలో తర్వాత చెబుతాను.”అంది రజియా.
“సరే.” అన్నాను.
“అయితే పద ”
“ఎక్కడికి?”
“లోయలోకి ”
“ఇప్పుడెందుకు?”
“నిధులు తెచ్చుకుందాం” అంది నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుని గుంజి నట్టు అనిపించింది.
“ఈ చీకట్లోనా?”
“అవును …ఇదే సరైన సమయం.చాలామంది ఆ నిధుల కోసం గాలిస్తున్నారు.ఎలాగైనా మనమే దక్కించుకోవాలి” అంది రజియా.
“సుమారుగా ఎన్ని కోట్లు ఉంటాయి అక్కడ”
“కొన్ని లక్షల కోట్ల విలువైన బంగారు ఆభరణాలు ఉంటాయి…అందుకే మనం తొందర పడాలి.”
“అయితే ఒకే. “అన్నాను హుషారుగా
“నేను ముందు నడుస్తా ..నా వెనుకనే వచ్చేయి.”
“అలాగే.”
రజియా ముందు నడుస్తోంది.
“రా రా ..” అంటోంది అదో రకమైన తన్మయత్వంలో.
ఆ నిశబ్ద నీరవ నిశీధిలో పిచ్చోడిలా ఆమె వెనుకనే అడుగులు వేస్తున్నా.
లోయ చివరి దాకా వచ్చేసాం.
“రా రా “అంటోంది రజియా.
…………….
ఇక
మిగిలింది
ఒకే
అడుగు.

ఇంతలో
నా రెండు చేతులు పట్టుకొని వెనక్కి బలంగా లాగారెవరో.
విసురుగా వెనక్కి వచ్చి పడ్డాను.
కళ్ళు తెరిస్తే ఎదురుగా అరుణ్ , ఆనంద్

ముందుకు  చూస్తే…పెద్ద లోయ.
ఒక్క అడుగులో ప్రమాదం తప్పింది.

అమ్మో.  నిధి మీద ఆశ ప్రాణం తీసేదే.

ఆ షాక్ నుంచి కోలు కోవడానికి వారం పట్టింది.

Print Friendly
May 05

ఇలాక్కూడా మనుషులు…!                                     

డా. కోగంటి విజయబాబు

అరుణాచలం ఈ వూరు వచ్చి సంవత్సరం దాటింది. ఆర్నెల్ల క్రితం బాంక్ లో రిటైరై ఇక్కడ ఇల్లు కొనుక్కున్నాడు. రోజూ మేడపైన సాయంత్రంపూట తిరగటం బాగా అలవాటు. ఎదురింటి మేడ పైన రెండు పోర్షన్లు. ఈమధ్యనే వాటిలోకి ఎవరో చేరారు. తప్పకుండా వాటిలో ఒకదానిలో బాంక్ ఉద్యోగులు వస్తూఉంటారు. పరామర్శగా చేయి ఊపుతూ పచార్లు చేస్తూ ఉంటాడు. వారి ఇంటి ఓనరు పేరు విశాల. అరుణాచలం పనిచేసిన బాంక్ లోనే పనిచేస్తోంది. వాళ్ళాయన దుబాయ్ లో ఇంజనీరు. కలుపుగోలు మనిషి. కొడుకు వైజాగ్ లో ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నాడు.అరుణాచలాన్నీ’బాబాయ్ గారూ’ అంటు మర్యాదగా పిలుస్తుంది. అరుణాచలానికి పనిలేకపోవడంతో దగ్గర్లోనే ఉన్న వృధ్ధాశ్రమంలో సహాయంచేస్తూ ఉంటాడు. వాళ్ళావిడ కోడలితో పాటు యూ ఎస్ వెళ్ళింది. ఇంకో నెలలో రావచ్చు.

ఆ రోజు ఆదివారమనుకుంటా. అర్జంటు పనిమీద బయటికెళ్ళొస్తుంటే విశాల, ఆ పై పోర్షన్లో ఉండే స్కూల్ టీచరూ బైకు మీద వస్తూ కనిపించారు. ‘వీళ్ళిద్దరు ఇప్పుడెక్కడికెళ్ళి వస్తున్నారూ? ఏమైనా సమస్యా?’ అనుకున్నాడు. అడుగుదామనుకుని వాళ్ళూ హడావిడిగా వెళ్ళుతుండడంతో అడగలేకపోయాడు. మర్నాడు రామమందిరం దగ్గిర కొమర్రాజు కనిపించి తన సహజమైన వ్యంగ్య హాస్యంతో ఈ ప్రస్తావన తేవడంతో కొంచెం బాధ వేసింది. విశాల చాలా మంచమ్మాయి. ‘ఇదిగో కొమర్రాజూ, నువ్వు ఆ అమ్మాయి గురించి ఎంత తక్కువ మాట్లాడితే అంత మంచిది.’ అనిచెప్పి వచ్చేశాడు. తనకవసరమా? లేదు. కానీ ఏమన్నా సహాయం కావాలేమో! అడుగుదామని అనుకుంటూండగానే రాజమండ్రీ వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. వచ్చిం తర్వాత ఓ రోజు వీలు చూసుకుని విశాల వాళ్ళ ఇంటికెళ్ళాడు.  బెల్ కొట్టి నుంచున్నాడు. వాళ్ళ పనిమనిషి తలుపు తీసింది. ‘అమ్మగారు బైటికెళ్ళారండి. వచ్చేత్తారు.ఏమైన చెప్పాలాండి? అనడిగింది. ‘పరవాలేదు. నేను మళ్ళీ వస్తాలే’ అని చెప్పి వెను తిరిగేంతలో మెయిన్ గేట్ దగ్గరే ఎదురైంది విశాల. వెనకనే బ్యాంక్ ఆఫీసర్ లోపలకొచ్చాడు.  ‘ఓకే సర్ థాంక్ యూ’ నవ్వుతూ చెప్పి లోపలకొచ్చింది విశాల. ‘బాగున్నారా,బాబాయి గారు,రండిలోపలకు’ అంటూ లోపలకు నడిచింది. కాఫీ చేయమని పనిమనిషికి చెప్పి ‘రెండు నిమిషాల్లో వచ్చేస్తాం’టూ లోపలకు వెళ్ళింది. ఒకటి రెండు సార్లు ఈ ఇంటికొచ్చాడు కానీ ఇల్లు సరిగా చూడలేదు. చాలా అందంగా సర్ది ఉంది. విశాల రాగానే ‘ఈ రోజు కొంచెం లేటయిందనుకుంటా?’ అన్నాడు సంభాషణ ఎలా ప్రారంభించాలో తెలియక.

‘అవునండీ, నేను ఫీల్డ్ ఆఫీసరూ కలిసి ఓ లోన్ అప్లికంట్ ప్రాపర్టీ చూసి రావడానికివెళ్ళాము. వచ్చేసరికి లేటయింది. ఇంకా పిన్నిగారు రాలేదా?’ అనడిగింది.

‘పైన పోర్షన్లోని వ్యక్తి ఫీల్డాఫీసరా? ఎప్పుడొచ్చారు?’ అడిగాడు అసందర్భమైనా సరే.  ‘క్రితం నెలలో, ఇంకా ఫ్యామిలీ ని తెచ్చుకోలేదు. పిన్ని గారెప్పుడొస్తారో?’ … అడిగింది

‘పైనెలలో రావాలి, ఆమెగారి దయ, కొడుకు పంపాలిగదా!’ నవ్వుతూ అన్నాడు. తానూ నవ్వింది. చాలా నిక్కచ్చిగా నవ్వే మనిషి.

‘మొన్నా, అదే క్రితం వారం మీరెక్కడినుంచో బైక్ మీద వస్తూ కనపడ్డారు?’  అడిగాడు, అవసరం లేక పోయినా. ఒక రకంగా కడుపుబ్బరం తీర్చుకునేందుకే.

‘నేనా, ఎప్పుడూ?’ అంది ఆలోచించి గుర్తుచేసుకొంటున్నట్లుగా.

‘అదే,మీరు, పై పోర్షన్లోని స్కూల్ టీచరనుకుంటా’ అన్నాడు ముక్తాయింపుగా.

‘ఓ అదా, ఆరోజు డ్రైవర్ రాలేదు, నాకా డ్రైవింగ్ రాదు. అతన్ని తీసుకు వెళ్ళాను.’ అంది.

‘అలాగా, ఏమన్నా ఇబ్బంది వచ్చిందేమో అడుగుదామని వచ్చాను’ అన్నాడు. ఇంతలో తనకు దుబాయి నుంచీ ఫోన్ రావడంతో, బయటకొచ్చాడు.

**************

‘అనవసరంగా ఆ కొమర్రాజు గాడు మనసంతా కెలికాడు. అయినా నా బుధ్ధికేమయింది? అంత మంచమ్మాయిని అనుమానించవచ్చా?’ అనుకుంటూ లైబ్రరీ వైపు బయల్దేరాడు అరుణాచలం.

కొమర్రాజు చాలా విచిత్రమైన మనిషి. నెమ్మదస్తుడిలా నవ్వుతూ మాట్లాడతాడు. కానీ మనిషికి కనిపించనంత అహం,అసూయ. బ్యాంక్ లో అతన్ని తిట్టుకోనివారు లేరు.

అయితే విశాలపట్ల ఉన్న అభిమానంతో విషయంతెలుసుకుని కొమర్రాజు నోరుమూయిద్దామని వెళ్ళాడు.

లైబ్రరీ బయట చెట్టుక్రింద ఎవరికో ఉపన్యాసం దంచుతున్నాడు కొమర్రాజు.

పెద్ద కళ్ళద్దాలు, వంకీల జుట్టు, స్ఫురద్రూపంతో ఇన్షర్ట్ చేసి గారడీ వాడిలా చెతులు తిప్పుతూ ఎవరితోనో ఏదొ వివరిస్తున్నాడు.

ఏ విషయమైనా తన శైలిలో వివరించడంలో వప్పించడంలో దిట్ట. మనిషి చాలామేధావిలాగనిపించడంతో మొదట్లో అతనంటే అందరికీ విపరీతమైన గౌరవభావం. రాను రాను ఇతను చేసే ముఠా రాజకీయాలతో అందరూ విసుగెత్తిపోయారు.  కొత్తగా మేనేజరు వస్తే చాలా వినయంగా చేరి అందరిమీదా చాడీలు చెప్పి బాసున్నంత కాలం చాలా మంచి పేరు తెచ్చుకోవాలని అనుకుంటాడు. వచ్చి మూడేళ్ళు దాటింది. ఎపుడు కదుల్తాడా అని అందరూ చూస్తున్నారు. అరుణాచలం కు ఇతని మీద ఏమీ సాఫ్ట్ కార్నర్ లేదు కానీ అతను చెప్పేజోకులకు లొంగిపోతాడు. స్కూల్ టీచరుగా చేసి రావడంతో కొమర్రాజు మంచి మాటకారి.

అరుణాచలం దగ్గరకెళ్ళగానే అవతలి వ్యక్తి కొమర్రాజుకు వినయంగా నమస్కరించి వెళ్ళిపోయాడు.

‘ఏంసార్, ఎలా ఉన్నారు? మీ అమ్మాయెలా ఉంది? అంటూ వ్యంగ్యంగా నవ్వాడు.

అరుణాచలం కు కోపం ఆగలేదు. ‘తప్పు అలా మాట్లాడకూడదు కొమర్రాజూ’, అంటూనే, తనకు తెలిసిన సందర్భాన్ని వివరించాడు.

‘అది నన్ను నమ్మమంటారు?’ వ్యంగ్యంగా అన్నాడు మళ్ళీ నవ్వుతూ.

‘అసలు ఆమె వ్యక్తిగత విషయాల్లో మనమెందుకు తలదూర్చాలి? మనకేమన్నా అవసరం ఉందా?’ అడిగాడు అరుణాచలం.

‘ నాకేమవసరం? నెను చూసిందిమీకు చెప్పానంతే! ‘వంకరగా   నవ్వాడు.

‘అవును, తాను అలాన్నంత మాత్రాన ఎందుకు స్పందించాలి?’ అనుకుని పైకి, ‘ ఇక ఇలాటి విషయాలు నాదగ్గర మాట్లాడకు, ముఖ్యంగా విశాల గురించి’ అని అక్కడ నుంచీ నడిచి వచ్చేశాడు అరుణాచలం.

*****************

రోజులు గడుస్తున్నా కొమర్రాజు వంకర మాటలు బాధపెడుతూనే వున్నై.  ఓ రోజు సాయంత్రం వర్షపు జల్లు పడుతూండగా కాలింగ్ బెల్ మోగింది. తలుపు తీసే సరికి కొమర్రాజు. కొంచెం కంగారుగా ఉన్నాడు. ‘ఏమైందీ’ అంటూ చిరాగ్గానే లోపల కాహ్వానించాడు. ‘కొంచెం అర్జంటుగా ఓ రెండు లక్షలు కావాలి. మావాడు యూ యస్ వెళ్ళే హడావిడిలో ఉన్నాడు. ఉన్న డబ్బు మొన్న చెల్లి పెళ్ళికి అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువే ఖర్చయింది. ఈ రోజు సెలవు. రేపాదివారం. ఫిక్సెడ్ డిపాజిట్ తీసి ఓ వారంలో తిరిగి ఇచ్చేస్తాను’ అన్నాడు. “నాక్కొంచెం ఇబ్బందికరమైన పరిస్థితి.  నా దగ్గర అంత డబ్బులేదు.’ అన్నాడు అరుణాచలం. వెంటనే అతను, ‘ఎక్కడైనా ప్రయత్నిస్తే..’ అన్నాడు. ‘నాకు తెలిసి అంత డబ్బు ఇవ్వగల పరిచయస్తులు లేరు.’ అన్నాడు. ‘ ఎదురింట్లో ఉండే ఆమెను…’ నసిగాడు కొమర్రాజు.

అరుణాచలం కు నోటిమాట రాలేదు. ‘నిన్నటిదాకా వంకర మాటలు మాటాడి ఈ రోజు…’ ‘సర్లే,ప్రయత్నిస్తాను. రేపు కలువు’ అన్నాడు. ‘కాదు. నే కూడా వస్తా. ఇద్దరం వెళదాం. కొంచెం అర్జంటు’ అన్నాడు కొమర్రాజు.

అయిష్టంగానే విశాల ఇంటికి వెళ్ళి తలుపు తట్టాడు అరుణాచలం. ఎవరూ రావట్లేదు. ఎవరూ లేరేమో!

కాలింగ్ బెల్ రెండు సార్లు అనాగరికంగానే నొక్కాడు. విశాల వచ్చి తలుపు తీసింది. ‘ఏమనుకోకమ్మా, కొంచెం అర్జంటు పని మీద రావలసి వచ్చింది’ అన్నాడు అరుణాచలం.

లోపలకొచ్చిన కొమర్రాజు ను చూసి కొంచం ఇబ్బందిగా చూసింది విశాల. అయినా ‘కూర్చోండి. మంచినీళ్ళు కావాలా? అడిగింది. లోపల ఎవరిదో ఒక మగ గొంతు పెద్దగా వినిపిస్తోంది. కొమర్రాజు మళ్ళీ నా వైపు వ్యంగ్యంగా, అనుమానంగా చూశాడు.

‘చెప్పండీ’ మంచినీళ్ళు తెచ్చి ఎదురుగా కూర్చుంది విశాల. ‘పర్లేదు. మీరేమనుకోకుంటే…’ నీళ్ళు నములుతున్నాడు కొమర్రాజు. ‘నాక్కొంచం అత్యవసరంగా డబ్బు కావాలి. మా అబ్బాయిని స్టేట్స్ పంపుతున్నాను. ఓ వారంలోఇచ్చేస్తాను.’ అన్నాడు. ఆమె ఓ నిమిషం ఆగి ‘ఎంత కావాలీ ‘అంది.

‘రెండు లక్షలు‘ … చెప్పాడు కొమర్రాజు.

‘అంత డబ్బా, ఇలా సడెన్ గా’, అంటూ ‘ఒక్క నిమిషం’ అంటూ లోపలకెళ్ళింది. లోపల కెళ్ళిన విశాల, ‘సురేష్, నువ్వేమైనా డబ్బు సర్ద గలవా?’ అంటోంది.

కొమర్రాజు అరుణాచలం వైపు చూసి,’ ఇప్పుడేమంటావ్? అన్నట్లు చూశాడు. అరుణాచలంకు ఆశ్చర్యం, అసహనంకలిగాయి. ‘ఏమిటీ మనిషి? డబ్బు సహాయంఅడగడానికొచ్చాడా? లేక నిరూపించడానికొచ్చాడా? అసలీమె మీద ఇతని నిఘా ఏమిటి? ‘ అరుణాచలానికి చాలాకోపంగా ఉంది.

అంతలో విశాల బయటకొచ్చి ‘నా దగ్గర కొంత డబ్బుంది. సురేష్ దగ్గర కూడా కొంత ఉంది. అయితే వచ్చే వారంఅతని నిశ్చితార్ధం.  పెళ్ళి కోసం కొంత ప్లాన్ చేసుకున్నాడు. ఫర్లేదు. మా ఆయన వచ్చే వారం వచ్చేస్తారు. ఎన్ని రోజుల్లో తిరిగి ఇవ్వగలరు?’ అనడిగింది.

కొమర్రాజు నా వైపు చూసి మరో వంకర నవ్వు నవ్వి ‘త్వరలోనే ఇవ్వటానికి చూస్తాను.థాంక్స్ అండీ’ అన్నాడు. అరుణాచలం కు చాలా ఆశ్చర్యం, అసహనం కలిగాయి.  కొమర్రాజు వైపు చూడలేదు. ‘ఈమె ఇతనికి ఎందుకు సహాయం చెయ్యాలి?’ అనుకున్నాడు. ‘ వస్తామండీ’ అని లేచేంతలో, ‘ఉండండి. కాఫీ తాగి వెళ్దురు గాని. అయ్యో మా తమ్ముడ్ని పరిచయం చేయలేదు కదూ’, అంటూ, సురేష్ ని పిలిచి, ‘వీడు మాపిన్ని కొడుకు. ప్రక్క ఊళ్ళో స్కూల్ టీచర్ గా చేరాడు’ అంటూ లోపలకెళ్ళింది.

అరుణాచలం రుసరుసగా కొమర్రాజు వైపు చూసాడు.

సురేష్ కూర్చుని తనను తాను పరిచయం చేసుకుని ‘ మా అక్క విశాలంటే మా అందరికీ చాలా ఇష్తం. ఎంతో కలుపుగోలు మనిషి. ఎవర్నీ కసురుకోదు. నన్ను చిన్నప్పటి నుంచీ చదివించి ప్రోత్సహించింది తానే. అలాటి వారు చాలా అరుదుగా ఉంటారు.’ అంటూ చెప్పుకెళ్తున్నాడు.

ఇంతలో విశాల కాఫీ తీసుకొచ్చింది. అందరికీ అందించి, ‘కొమర్రాజు గారూ, మీరేమనుకోకుంటే ఒక మాట. మీరు నా గురించి అంటున్న మాటలు తెలిసీ మీకు సాయం చేస్తున్నాను. మామూలు పరిస్థితుల్లో ఐతే ఇచ్చేదాన్ని కాదు. మీ వయసుకు ఇలాటి మాటలు సభ్యతకాదు కదా, ఆలోచించండి.’ అంది. వేరొకరైతే పశ్చాత్తాపంతో తల వంచుకు కూర్చునే వారు. కానీ నిర్వికారంగా, ఏ భావమూ లేకుండా కాఫీ తాగుతూ వింటున్న కొమర్రాజు ముఖం లోకి చూసి చాలా ఆశ్చర్యపోయాడు అరుణాచలం. బయటికి వచ్చిన తరువాత కూడా అతని ముఖం లో పశ్చాత్తాపం లేదు.

స్కూటర్ ఎక్కుతూ, ‘రేపు పదింటికి వస్తా, కొంచెం వీలుచూసుకోండి. మీరూ బేంక్ కు రావడానికి. గుడ్ నైట్’ అని వెళ్తున్న కొమర్రాజును చూస్తూ అలాగే ఉండి పోయాడు అరుణాచలం.

Print Friendly
May 05

ఆలి కోసం అలికిడి

శ్రీధర

మా  వాడు మేధావి  అవునో కాదో  నేను చెప్పలేను కానీ, మేధావికి ఉండాల్సిన అవలక్షణాలు – అదే లెండి లక్షణాలు  పుష్కలంగా ఉన్నాయి. కొంచెం మతిమరుపు, కొంచెం బద్ధకం  కొంచెం నిర్లక్ష్యంలాంటి సద్గుణాలన్నీ ఉన్నసకల కళ్యాణ గుణాభిరాముడు మావాడు. ఇవన్నీ కలిసొచ్చి కళ్యాణానికి ఎప్పటి కప్పుడు స్పీడ్ బ్రేకర్స్ వేస్తున్నాయి. జీవితం దాదాపు ఇంటర్వెల్  దాకా వచ్చినా పెళ్లి కాకపోవడానికి పైన చెప్పిన లక్షణాలే కారణం. ’నెట్’  లో ఎప్పటికప్పుడు అమ్మాయిలతో చాట్ చేస్తునే ఉన్నాడు. దురదృష్ట మేమిటంటే ఆ లిస్టులో ముగ్గురు విజయలు న్నారు. ఒక విజయకు ఒకే చెప్పాడు. అదే విజయ అనుకోని  రెండో విజయకు పెళ్లి మూహుర్తాలు  పెట్టించుకు న్నాడు. మూడో విజయతో వెడ్డింగ్ కార్డు వేయించాడు. అలా పీటలదాక వచ్చిన పెళ్లి ఫటేల్ మని సీమ టపాకాయలా పేలిపోయింది. వాడి తప్పేమీ లేదండీ. ఎందువలనా అంటే -దైవ ఘటన. గడ్డాలు మీసాలు పెంచాడు. అదేమిట్రా అంటే “గడ్డం పెరిగిందిరా” అన్నా ను. ‘నేను చూడలేదు” అన్నాడు.

అలా అని మా వాడు  తీసి పారేయల్సిన మనిషి కాదండీ!! మొన్నీమధ్య వాడి కంపెనీలో సగం మందిని తీసేసినా మా వాడిని తీసిపారేయ్య లేదు. అంటే వీడు తీసి పారేయల్సిన మనిషి కాదనేగా అర్థం. ఎటొచ్చీ వీడిలాంటి మేధావు లను లోకం  గుర్తించడంలో కొంచెం లేట్ అవుతుంది అంతే. అంతకన్నామరేం లేదు. అమెరికా లో ఒక పెద్ద కంపనీలో పనిచేస్తున్నాడు. లక్ష డాలర్ల జీతం అన్నాడు. నేను నేలకేమో అనుకున్నాను కానీ సంవత్సరానికట. క్రిందటిసారి ఇండియా వచ్చినపుడు నేనే కొన్ని మంచి సంబంధాలు చూసి పెట్టాను. ఒకాయనేమో రెడీమేడ్ షాప్ ఉందంట. తీరా సంబంధం మాట్లాడితే “మంచి ఆఫర్ ఉంది సార్ “ అన్నాడు. ఏమిటా ఆఫర్ అనడిగాను. బై వన్ గెట్ టూ ఫ్రీ అన్నాడు. అంటే ఏంటని అడిగాను. ఆయనకు ముగ్గురు జమా జట్టీలాంటి ఆడపిల్లలున్నారు. పెళ్ళిళ్ళు చేయలేక పోతున్నాడు. ఒకమ్మాయిని చేసుకుంటే ఇద్దరు ఫ్రీ అన్నాడు. మా వాడు ముగ్గురిని  మానేజ్ చేయడం కష్టమని వద్దన్నాను. ఇంకో సంబంధం చూశాను. ఆయన పురావస్తుశాఖలో శాస్త్రజ్ఞుడు. పెళ్లి చూపులకి వెళ్లాం. ఇంటినిండా ముక్కులు, మొహాలు విరిగిన శిలావిగ్రహాలున్నాయి. అమ్మాయిని చూపించారు. ఎదో తేడాగా అనిపించింది. ఆ అమ్మాయికి పాకి కనిపించని పార్ట్ విరిగిందేమోనని భయం. టిఫిన్ పెట్టారు. శాతవాహనుల కాలంనాటి ఇడ్లీలు, కాకతీయుల కాలం నాటి బూందీ  పెట్టారు. తినగానే మా వాడు బాత్రూంలోకి వెళ్లికక్కు కున్నాడు. కళ్యాణమొచ్చినా కక్కొచ్చినా ఆగదన్నారు  కదా ! పెళ్లైపోతుందేమోనని  భయమేసింది. ఇంతలో అమ్మాయికి కూడా వాంతి అయింది. అయితే ఇది ఆ టైపు వాంతా? మామూలు వాంతా? అనుమానం వచ్చింది. నిఘా వర్గాలను ఆశ్రయించాం. సీసీ కెమెరా ఫుటేజ్ లో ఆ అమ్మాయి ఎవరితోనో స్కూటర్ మీద తిరుగుతున్నట్టు రిపోర్ట్ వచ్చింది.

మరో సంబంధం చూశాం. ఆ అమ్మాయి తెలుగు మాష్టారి కూతురు. భార్యా భర్తలిద్దరూ శబ్దార్థల్లా కలిసి ఉండాలని అన్నది. అంటే  కొంచం వివరంగా చెప్పమన్నాను. భార్య అనుమతి లేకుండా భర్త ఎవరితో ఏం మాట్లాడినా ఎలాంటి వాగ్దానాలు చేసినా అవన్నీ అర్థం  లేని శబ్దాలట. భర్త భార్యకిచ్చే మాటలు, మూటలు, డబ్బులు, నగలు  వగైరాలన్నీ శబ్దం లేని  అర్థం గా పరిగణించాలట. వామ్మో ఇదేదో కొంపలు ముంచే యవ్వారం లా ఉంది. వద్దు బాబోయ్ అన్నాడు మా వాడు.

ఇంకో సంబంధం చూశాం. పిల్ల పర్వాలేదు. బాగానే ఉంది. సంసారపక్షంగా ఉంది. ఎవరితో సంసారం అన్న విషయంలో ఆ అమ్మాయికి పెద్దగా పట్టింపు లేదట. ఇల్లూ వాకిలి  ఓకే. మా వాడు ఒక పాట పాడమన్నాడు . మనుషులు పెంచిన ఎలకల్లారా …ఎలకలు కరవాణి మనుష్యుల్లారా ..తిన్నది ఎవరో చెప్పండి  … నా టెన్త్  సర్టిఫికేట్  తిన్నది ఎవరో చెప్పండి …” అని పాడింది. ఆ అమ్మాయి టీవీలో పారడీ సాంగ్స్ పాడుతుందట. పైగా మా వాడిని మీరు ‘పాడువారా ?’ అని  అడిగింది. నేను పాడువాడిని కాదన్నాడు. మరో మాట మాట్లాడక ముందే “ పావురానికి పంజరానికి పెళ్లి చేసే పాడులోకం …” అని ఎత్తుకుంది. ఇక అక్కడి నుండి లేచి వచ్చాం. అవన్నీ గత  అనుభవాలు“. ఈసారి అలా కాదు బాబాయ్ !! … విస్తృతంగా  విచారించి హైదరాబాద్ అంతా  సెన్సెస్ లెక్కలు తీసినట్లు తీసి పెళ్ళికాని ఆడపిల్లల లిస్టు తాయారు చెయ్. దాన్లోంచి షార్ట్ లిస్టు తయారు చేద్దాం“ అన్నాడు. అలాగే  అన్నాను.

వాడు ఇండియా వచ్చాక రెండు రోజులు నిద్రపోయి లేచి ఆదివారం మా ఇంటికి వచ్చాడు. మొత్తం లిస్టులోనుండి నలుగురిని  సెలెక్ట్ చేశాం. అందులో రంభ , ఊర్వశి  ,మేనక , తిలోత్తమలను తలదన్నే నలుగురు రమణీ మణులతో ఒక లిస్టు తయారైంది.

“ముందు నేను వాళ్ళతో ఫోన్ లో మాట్లాడి మెమొరాండం  అఫ్ అండర్స్టాం డింగ్ – ఎం.వో.యు – కుదిరాక ప్రొసీడ్ అవుదాం“ అన్నాడు. ఇది ఇండియారా అన్నాను. అయినా వాడు వినలేదు. ఏం చేస్తాం సరేనన్నాను.

మొదటి అమ్మాయికి ఫోన్  చేశాడు. ముందు ఆ అమ్మాయి టీవీ యాంకర్ అని చెప్పారు. తరువాత కానీ తెలియలేదు ‘మీ గ్రహం అనుగ్రహం’ కార్యక్రమంలో యాంకర్ అని. ఫోన్ చేయగానే ఆ ఆమ్మాయి అడిగింది “మీరు  ఎవరి గురించి తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నారు?“ అని. ‘మీ గురించే’ అన్నాడు. ’మీ డేటాఫ్ బర్త్ చెప్పండి’ అంది. ఎప్పుడు పుట్టారు ఎక్కడ పుట్టారు ఎందుకు పుట్టారు ….అన్నీ చెప్పమంది. చావడానికి తప్పా … అన్నింటికీ సమాధానాలు ఇచ్చాడు. అన్నీ చెప్పాక “మీ సమస్య ఏమిటో గురువుగారికి చెప్పండి” అన్నది, గురువుగారు వెంటనే అందుకున్నాడు. మీ ఇంట్లో నాలుగు గ్రహాలు అనుకూలంగా ఉన్నాయి. మిగతావన్నీ ప్రతికూలంగా ఉన్నాయి. శివాలయంలో  రోజుకు మూడువేల చొప్పున ముప్పై ఏళ్ళు ప్రదక్షిణాలు చేయండి. మినుములు, కందులు. పెసలు, సజ్జలు. రాగులు, కొర్రలు ఇంకా గోదానం, భూదానం, సువర్నదానం చేయండి అని సెలవిచ్చారు. వివాహం అయ్యే అవకాశం ఉందన్నాడు.

రెండో అమ్మాయి  పత్రికా విలేకరి. “కొన్ని షరతులు ఒప్పుకుంటే ప్రొసీడ్ అవ్వచ్చు” అని  చెప్పింది. షరతులేమిటో చెప్పమన్నాడు. మొదటి షరతు ’ప్రత్యేక హోదా’ ఇవ్వాలంది. అంటే ఏమిటన్నాడు. భార్య చేసే ఖర్చుల మీద అజమాయిషీ  ఉండకూడదు. నూటికి నూరు శాతం గ్రాంటుగా పరిగణించాలి. రెండవ షరతు: స్థానికత గురించి ఆమెతో పాటు ఆమె తల్లిదండ్రులు వారి అక్క చెల్లెళ్ళు , అన్నదమ్ములు, వారి పిల్లలు వారి వారి పిల్లలు వారి వారిని స్థానికులుగా గుర్తించాలన్నది. అంటే ఏమిటంటే  వారు ఎప్పుడైనా రావచ్చు. ఎన్నాళ్ళైనా ఉండొచ్చు, పల్లెత్తు మాట కూడా అనకూడదు. ఇంకా ఏమైనా షరతులున్నయా? అని అడిగాడు. భర్త  చేసే ప్రతీ పనీ పారదర్శకంగా  ఉండాలన్నది. ప్రైవసీ ఉండదా, బాత్రూమ్లో కూడా పారదర్శకత అవసరమా? అని అడిగాడు. పనిమనిషి అక్కడే పనిచేస్తుంది అక్కడే మరీ పారదర్శకత అవసరం అంది.

మూడో అమ్మాయికి ఫోన్ చేశాడు. కొత్తగా డాక్టరుగా ప్రాక్టీసు పెట్టిందట. ”మీ హైట్ ఎంత? సైట్ ఉందా?“ అని అడిగింది. శంషాబాద్ దగ్గర వెయ్యి గజాలున్నది అన్నాడు. ఆ సైట్ కాదు కళ్ళజోడుందా? అని అడిగింది. కంప్లీట్ బ్లడ్ పిక్చర్, యూరిన్ రిపోర్ట్, బీపి, ఈసీజీ, ఎకో టెస్టులు రిపోర్టులు అన్నీ తీసుకుని సాయంత్రం ఆరుగంటల నుండి ఎనిమిది గంటల మధ్యలో క్లినిక్లో కలవమంది. ఇవన్నీచేయిస్తే నాకే తెలవని జబ్బులు ఏవైనా బయట పడతా యేమో ఒద్దులే బాబాయ్ అన్నాడు.

ఇంకో అమ్మాయి టాక్స్ కన్సల్టెంట్. ఇన్కం టాక్స్ కట్టారా? ప్రాపర్టీ టాక్స్ కట్టారా? ప్రొఫెషనల్ టాక్స్ కట్టారా? సర్వీస్ టాక్స్, కమర్షియల్ టాక్స్, సేల్స్ టాక్స్, కస్టమ్స్ డ్యూటీ అన్నీ కట్టారా? ఇండియాలో కట్టారా?అమెరికాలో కట్టారా? డబుల్ టాక్సేషన్ ఏదైనా ఉందా? గత మూడేళ్ళ నుండి కట్టిన ఇన్కం టాక్స్ రిటర్న్స్ కాపీలతో సహా ఉదయం పది గంటలనుండి సాయంత్రం 5 గం. ల లోపల ఆఫీసుకు వచ్చికలుసుకోమంది.

అన్నీఇలాంటి కేసులే వస్తున్నాయి. ఈ లెక్కన నాకు పెళ్ళయ్యే యోగం లేదేమో అన్నాడు ”దిగాలుగా దిగులు పడకురా … నిన్ను నిన్నుగా ప్రేమించుటకు … నీకోసం జీవించుటకు ఎక్కడో ఎవత్తో పుట్టే ఉంటుందిలే“ అన్నాను. అయితే వెతకాలి కొంచం టైం పడుతుంది. ఓ జీవితకాలం లేట్ అయినా అవ్వచ్చు … అంతే కానీ కళ్యాణం కాకుండా పోతుందా” అని ధైర్యం చెప్పాను.
————————————————————
…( ఏ వృత్తిలో వారిని నొప్పించే ఉద్దేశ్యం లేదు. సమయం సందర్భం లేని చెప్పే మాటల్లో తొణికిసలాడే హాస్యాన్ని వెతికే ప్రయత్నమే ఇది —రచయిత )

Print Friendly
May 05

ఎగిసే కెరటం-3       

డా. శ్రీసత్య గౌతమి  

[జరిగిన కధ: అతి తెలివైన సింథియా ఏమాత్రం ఆలశ్యం చేయకుండా గిరి గీసి రాకేష్ ను అందులో ఉంచేస్తేనే మంచిది, లేకుంటే మొగుడు అనే డెసిగ్నేషన్ ని పెట్టుకొని చంకనెక్కుతాడని వెంటనే ఊహించి, వంట చెయ్యను పొమ్మంది. కానీ తన లంచ్ లో మిగిలిపోయిన పిజ్జా ముక్కని రాకేష్ కి డిన్నర్ లో ఆఫర్ చేసింది. ఇండియాలో ఈజీ గా చటర్జీ దగ్గిర తనకి నచ్చినట్లుగా ఉద్యోగం చేసుకోగలిగింది, ఆ నైపుణ్యం అమెరికాలో కుదరటం లేదేమిటి? … అని తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ బిశ్వాని తలుచుకుంది. అటువంటి సిన్సియర్, హానెస్టీ అంతకన్నా ముఖ్యం గా కపటం తెలియని వ్యక్తిని తానెన్నడూ చూడలేదు. అటువంటి ఇచ్చేసే వ్యక్తులేగా పుచ్చేసుకునే వాళ్ళకి కావాలి?]

తన ఎజెండాలో తన మొదటి స్టెప్ క్రొత్తవాళ్ళని ఆకట్టుకోవడం, వాళ్ళకి బిశ్వా కన్నా తానే ముఖ్యమవ్వడం. అందుకే వాళ్ళచుట్టూ తిరుగుతోంది సింధియా. దీనివల్ల ఆమెకేమొస్తుందయ్యా అంటే క్రొత్తవాళ్ళను సింథియా ఎంతో నేర్పరితనంతో తన ల్యాబ్లో ఒక త్రాటి మీద నడిపిస్తుందని చటర్జీ అనుకోవాలి. మరి ల్యాబ్ లో నువ్వు చేసేదేముంది, అయినా వాళ్ళు స్టూడెంట్లు … బిశ్వా వాళ్ళని సూపర్వైజ్ చేస్తాడు, ల్యాబ్నీ మ్యానేజ్ చేస్తాడు, నువ్వు నీ పన్లు చూసుకుంటే చాలు అని అనగానే తనలో ఎన్ని నరాలు తెగాయో చటర్జీకి ఏమి తెలుసు? అలాగే మరో ప్రక్క బిశ్వా దగ్గిర తేనెపూసిన కత్తిలా మెలగాలి. అతనికి తన దురాలోచన ఏమీ అర్ధం కాకుండా తననే నమ్మాలి, అప్పుడే కదా బిశ్వాని ఆ క్రొత్తవాళ్ళనుండి పూర్తిగా దూరం చెయ్యగలదు? తనలోని నరాలను తెంపినందుకు చటర్జీకి కూడా బుద్ధి చెప్పగలదు?

హు… ఏవిటో … సింథియాలాంటి … “వాళ్ళకోసం” మాత్రమే బ్రతికేవాళ్ళవల్ల ఎవరికి లాభం? చటర్జీకా? బిశ్వాకా? క్రొత్తవాళ్ళకా? లేక ఆ రీసెర్చ్ సెంటర్కా? నిజానికి వీళ్ళందరికీ ఆవిడొక భారం ఎంత చటర్జీ వీస్మెత్తు లాభం ఆమెనుండి పొంద్తున్నా. చటర్జీ కళ్ళు తెరిస్తేగాని ఈ కుళ్ళుని కడగలేడు. అలా ఎవరొచ్చి కళ్ళు తెరిపిస్తారు? అలా తెరిపించకుండానే కదా సింథియా అహర్నిశలూ బెహరా వేసుకొని చటర్జీని, అతని చుట్టూ వుండే మనుష్యులని గమనిస్తూ ఉంటుంది. అదే ఆవిడ ఉద్యోగం. ఆమె ఏమి చెబితే అదే వేదం చటర్జీకి. ఇలా ఈజీ ఈజీ గా నాలుగు మాటలు చెప్పి హాయిగా గడిపేసిందే తప్పా … ఏదైనా ఒక మంచి పనితనాన్ని నేర్చుకోవాలని ఆలోచించలేదు. పోనీ చటర్జీతో తృప్తి పడిందా అంటే అదీ లేదు. కౌశిక్ వచ్చివెళ్ళిన నాటినుండి తనలో ఒక లేమి అనేది స్టార్ట్ అయ్యింది. అతనితో తిరిగిన రోజులన్నీ కూడా అమెరికా స్వప్నాలే. అతని సెల్ ఫోన్లో అతను చూపించే అమెరికా ఫోటోల్లోని అందాలన్నీ తన సొంతం కావాలనే క్రొత్త దురాశే రాకేష్ ని ఇంటర్ నెట్ ద్వారా వెతుక్కోవాడానికి పునాది వేసింది. కౌశిక్ ఆరోజు తర్వాత మళ్ళీ కాంటాక్ట్ లో లేడు తనతో. ఎందుకో తాను కూడా కౌశిక్ గురించి ఆరాటపడలేదు, ఏదో అమెరికా పిట్ట కదా… తన ఒడుపు, నేర్పు సరిపోద్దో లేదో అని అనుకున్నట్లుంది. పాపం రాకేష్ దొరికిపోయాడు పైగా రాకేష్ పెళ్ళి చేసుకుంటాడు. చటర్జీలు, కౌశిక్ లు చేసుకోరుగా … వాళ్ళు సెటిల్డ్ మనుషులు. ఎన్నాళ్ళని తను మాత్రం పెళ్ళి లేకుండా ఉంటుంది?

సమాజం పెళ్ళి అనే సౌకర్యాన్ని కూడా అందిస్తున్నపడు, తాను ఎందుక్కాదనాలి? ఆ పెళ్ళికి పెద్ద అర్హతలేమున్నాయని తాను కాదనుకోవడానికి … కావలసింది కేవలం ఒక ఆడా, ఒక మగ … తాళి, కట్టించడానికి ఒక బ్రాహ్మడు, ఆ తంతు చూడ్డానికి ఓ నలుగురు మనుషులు. ఆ తర్వాత ఎవరూ ఎవరికీ బాధ్యులు కారు. ఈమాత్రం దానికి తాను అది మాత్రం ఎందుకు వదిలెయ్యాలి? ఎలాగూ పెళ్ళి కావాలనుకునేటప్పుడు … ఆ చేసుకొనేదేదో విదేశాల్లో ఉన్నవాడిని చేసుకుంటే పోలా? అదేమన్నా విశేషమా ఈ రోజుల్లో? ఎంత అమేరికాల్లో, లండన్లలో ఉన్నా… ఇండియన్స్ మళ్ళీ ఇండియాలో అమ్మాయిలనే చేసుకుంటారు. అమెరికా వెళ్ళినంతమాత్రాన ఇండియా బుద్ధి పోదుగా. ముందు చేసేసుకుంటే పోయె…ఆ తర్వాత చూద్దాం…వాడ్ని ఎలా వంచాలో అని లెక్కలు వేసేసుకొని రాకేష్ ని చేసుకొంది.

ఈ చేసుకోవడానికి ముందరే రాకేష్ ఇంటర్నెట్ లో ప్రేమ కబుర్లతో, సైబర్ ముద్దులతో పాటు సింధియా అమెరికాలో నిలదొక్కుకోవడానికి అనువైన మార్గాలను కూడా సూచించాడు. మరి సింథియా అతి తక్కువగా కష్టపడి, అతి ఎక్కువగా సుఖించే మార్గాలను వెతుక్కున్నదే తప్పా…ఇన్నేళ్ళల్లో తాను కెరియర్ ని ఎలా సంపాదించుకోవాలని ఆలోచించలేదు. ఇప్పుడు రాకేష్ చూస్తే ఊదరగొట్టేస్తున్నాడు, పెళ్ళు దగ్గిరపడుతుంది, అమెరికా తన స్వంతం అయిపోతుంది. ఇంత తక్కువకాలంలో తాను అప్పటికప్పుడు ఏమి సాధించగలదు? నెవర్. సాధించిన్వాళ్ళని చూసుకొని ఓక ఏటేసేయాలి. అలాగయితేనే తన గీసుకున్న స్కెచ్ కి పెర్ఫెక్ట్ గా ఫిట్ అవుతుంది. ఏమాత్రం లేట్ చెయ్యడానికి తనకు టైంలేదు. ఈ తాపత్రయాన్ని కూడా బిశ్వాకే రుద్దేసింది. ఎలాగూ తాను బిశ్వాన్ని ఒకందుకు ఫ్రేం చేసింది, ఈ రెండవదానికి కూడా బిశ్వానొక్క ఏటేసెస్తే తానొక పి.హెచ్ డి. పరురాలవుతుంది, ఒక ఇంటిదీ అవుతుంది. ఒక ఆడపిల్లకు పెళ్ళికావడంకన్నా ఆనందం ఏముంది చెప్పండి?

*****************

క్రొత్తవాళ్ళు (బిశ్వాకి) వచ్చేసారు ల్యాబ్ కి. రాగానే వాళ్ళు ఎవరినీ వెతుక్కోకుండా సింథియా దగ్గిరకి వెళ్ళిపోయి … ఆమెతో మాట్లాడుతూ ఉన్నారు, చాలాసేపటివరకు. బిశ్వాకి తెలియనే తెలియదు వాళ్ళు వచ్చినట్లు … తానింకా ఎదురుచూస్తున్నాడు తన చాంబర్లోనే కూర్చొని ఎక్కడికీ వెళ్ళకుండా. చటర్జీ తనకు పొద్దున్నే ఈ-మెయిల్ కూడా ఇచ్చాడు… పూనం, రంజిత్, పాత్రో వస్తున్నారని … వాళ్ళతో మాట్లాడాక, తనని కలవమని. ఆ ఈ-మెయిల్ ను సింథియాకి కూడా కాపీ పెట్టాడు. ఎందుకంటే సింథియా అతనికి సెక్రటరీ కూడా డేటా బేస్ మేనేజ్మెంట్, చటర్జీ మేనేజ్మెంట్ తో పాటు. పాపం చటర్జీ, బిశ్వా లకి తెలియదు వీళ్ళని సింథియా బై పాస్ చేసిందని. అలా ఎదురు చూస్తూనే లంచ్ టైం అయ్యింది. బిశ్వా లంచ్ కి వెళ్ళిపోయాడు మరో సహ కొలీగ్ కి క్రొత్తవాళ్ళు వస్తే తనకి ఫోన్ చెయ్యమని చెప్పి.

సింథియా ఇన్ని మేనేజ్మెంట్లు చేసేస్తుంటే తాను చాలా బిజీగా వుండాలి, రాజకీయాలకి టైమే వుండదు మరి…అలా లేదే!!! అంటే అంతా బాస్ లో వుంటుంది. తమకు కావలసిన వాళ్ళని ఏదో ఒక కుర్చీ వేసేసి కూర్చోబెట్టుకుంటారు. ఎవరయినా అడిగితే చెప్పడానికి ఉండాలి కదా? నిజానికి ఈ పన్లన్ని ప్రొఫెషనల్ గా చేసే వాళ్ళు చటర్జీకి ఉన్నారు, వాళ్ళు హాస్పిటల్ స్టాఫ్. ఈమెది హాస్పిటల్ స్టాఫ్ కాదు, యూనివర్సిటీ స్టాఫ్ కాదు. తన సొంత స్టాఫ్ అందుకే ల్యాబ్ కి దగ్గరలో ఉంటుంది ఏదో మేనేజ్మెంట్ అని పేరు చెప్పి. మరి ఆమెకీ జీతం పే చెయ్యాలి కాబట్టి, తన రీసెర్చ్ ప్రాజెక్ట్స్ లోంచి డబ్బు ఇస్తాడు. నిజానికి అది ఊరకనే పోతున్న డబ్బు. ఏదో చిన్న ఉద్యోగమే కదా అని ఇలాంటి ఆడవాళ్ళకి సహాయాలు చేస్తుంటారు మగవాళ్ళు. కానీ పేను పెత్తనమిస్తే బుర్రంతా గొరిగిందిట, అలా సింథియా ఎవరో ఒకళ్ళకి గొరుగుతూనే ఉంటుంది. ఇప్పుడు బిశ్వా టర్న్!!!

చటర్జీ బిశ్వా ఆఫీస్ క్ ఫోన్ చేశాడు, బిశ్వాలేడు. ఆపై సింథియాకి ఫోన్ చేశాడు. ఆమె ఎత్తలేదు, తనకి తెలుసు అది చటర్జీదే అని. వెంటనే వాళ్ళ ముగ్గురిని చాకచక్యంగా … “ఓకే… మీరు బిశ్వాని చాంబర్లో కలవండి. అతను మీకోసం ఎదురు చూస్తుంటాడు, మీకు అతనే గైడ్ చేసేది, లేట్ అయితే తాను వెళ్ళిపోతాడు, రోజూ ఒక పూటే వస్తాడు … మళ్ళీ ఏరాత్రో రావొచ్చు” అని.

వెంటనే వాళ్ళు ఒక్క ఉదుటున లేచి బిశ్వాని ఎక్కడ కలవకపోతారో అని పరుగున అతని చాంబర్ కి వెళ్ళారు. వాళ్ళు వెళ్ళిపోయాక సింథియా చటర్జీ కి ఫోన్ చేసింది “సారీ … మీ ఫోన్ ఇప్పుడే మిస్ అయ్యాను”.

చటర్జీ: “ఓకే… క్రొత్తవాళ్ళొచ్చారా?”

సింథియా: “యస్ … బిశ్వా దగ్గిరకి పంపాను”.

చటర్జీ: బిశ్వాకి ఫోన్ చేస్తుంటే ఎత్తటంలేదు, వాళ్ళతో మాట్లాడి నన్ను కలవమని చెప్పాను. కానీ రాలేదు. ఏమి జరుగుతుందో చూసి రా.

సింథియా: ఓహో… సరే” అని చెప్పి రిసీవర్ ని పక్కకు పెట్టి పైకి వెళ్ళింది.

అక్కడ ఈ స్టూడెంట్లు బిశ్వాకోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. బిశ్వాకి తెలియదు, అతని కొలీగ్ కూడా కాసేపయ్యాక లంచ్ కి వెళ్ళిపోయాడు కాబట్టి, వీళ్ళు వచ్చారన్న సంగతి ఎవరికీ తెలియదు ఒక్క సింథియా కి తప్ప.

పైకి వెళ్ళాక సింథియా భయం నటిస్తూ… బాస్ ఫోన్ చేశారు, మీగురించి వెయిట్ చేస్తున్నారుట. బిశ్వాని మిమ్మల్ని కలిసి తన వద్దకు తీసుకురమ్మని చెప్పారుట, మీరింకా ఇక్కడే ఏమి చేస్తున్నారు? బిశ్వా ఏడి?”.

బాస్ పేరు వినగానే వాళ్ళు నిజంగా బెంబేలు పడిపోయి … బాస్ చాంబర్ కి పరుగులు పెట్టారు.

స్టూడెంట్స్: “మే ఐ కమిన్ సార్?”

చటర్జీ: యస్. కమాన్ ఇన్, ప్లీస్ బి సీటెడ్.

ఆ తర్వాత వాళ్ళతో చాలాసేపు మాట్లాడాడు. ఆఖర్న, బిశ్వా గురించి అడిగాడు.

చటర్జీ: డిడ్ యు మీట్ బిశ్వా?

వాళ్ళు వెంటనే “నో సార్. హి లెఫ్ట్ ఫర్ థ డే లుక్స్ లైక్… వియ్ మిస్స్డు హిం. సారీ అబౌట్ ఇట్. వియ్ డు నాట్ నో థట్ వియ్ నీడ్ టు కం ఎర్లీ ఇన్ థ మార్నింగ్”.

చటర్జీ: ఈస్ ఈట్? ఈస్ హి లెఫ్ట్? లెట్స్ గో టూ హిస్ ఆఫీస్!

బాస్ తో పాటు వెనుక ఫాలో అయ్యారు ముగ్గురూ. బిశ్వా ఆఫీసు ని తెరిచారు, అఫీసు రూం లో లైట్ ఆపేసి ఉంది, వెంటనే టైం చూశాడు, మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట. బిశ్వాకి ఆశ్చర్యం వేసింది వాళ్ళు చెప్పింది విని. బిశ్వా వెళ్ళిపోయాడా? పైగా తాను ఈ-మెయిల్ ఇచ్చాక కూడా! పోనీ వంట్లో ఏదైనా సడన్ గా బాగోలేదా? అలా అయితే తనకు చెప్పవచ్చుగా.

“ఒకవేళ ల్యాబ్ లో పనిచేస్తున్నాడేమో” … అందరూ వెళ్ళారు అటు ప్రక్క. ఎవరూ లేరు. చటర్జీకి ఆశ్చర్యం వేసింది. మొదటిసారి వేరేవాళ్ళ ద్వారా వినడం… తాను నిర్లక్ష్యంగా వెళ్ళిపోయాడా?

ఆ తర్వాత … “సరే…రేపు వచ్చొకసారి మీరు బిశ్వాని కలవండి. తాను అన్ని విషయాలు మీ ప్రాజెక్ట్లకు సంబంధించి మాట్లాడతాడు, తర్వాత అందరం కలుద్దాం” అని చెప్పి వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోయాడు.

పూనం, పాత్రో, రంజిత్ తిరిగి అలవాటయిన సింథియా దగ్గిరకి వెళ్ళి జరిగినవన్నీ చెప్పారు, వాళ్ళకి ఎంతో నమ్మకం – సింథియా బాస్ కి కావలసిన మనిషి, ఆ ల్యాబ్ కి ముఖ్యమైన మనిషి. తనకు దగ్గరయితే వాళ్ళకు బాస్ దగ్గిర మంచి ఇంప్రెషన్ ఉంటుంది అనీ. అలాగే వాళ్ళదగ్గిర అన్నిరోజులూ పునాది వేసుకుంది.

అయితే బిశ్వామీద మాత్రం ఏనాడూ వాళ్ళకి తప్పుడు గా చెప్పలేదు తన నోటితో. కానీ యాక్షన్స్ ద్వారా వాళ్ళంతట వాళ్ళే బిశ్వాని తప్పుగా అర్ధం చేసుకొని, బాస్ కి చెప్పించి బిశ్వాపై చటర్జీకి ఉన్న నమ్మకాన్ని, గౌరవాన్ని తుంచేయాలని ప్లాన్ చేసింది.

మొదటిరోజు సక్సెస్ అయ్యింది.

వాళ్ళల్లో ఏ ఒక్కరికీ తెలియదు, తప్పుడు ఇన్ ఫర్మేషన్ తో ఆ స్టూడెంట్లను పంపించి … వాళ్ళు బాస్ దగ్గిరకి వెళ్ళాక బిశ్వా ఆఫీసు రూంలోని లైట్ తానే ఆపేసి వచ్చి…ఆ తప్పుడు ఇన్ ఫర్మేషన్ ని వాళ్ళందరూ నిజమని నమ్మేలా చేసినది అని.

(ఇంకా ఉంది)

Print Friendly
May 05

మాయానగరం 27  

భువనచంద్ర

నన్ను నేను పోషించుకోలేని కుచేలుడ్ని. దరిద్రం అనే మొసలి బారిన పడ్డ గజేంద్రుడ్ని. అభిమానాన్ని కాపాడే దుర్యోధనుడి లాంటి స్నేహితుడు దొరకని కర్ణుడ్ని. ఎంత హింసను అనుభవించినా దైవదర్శనం  లభించని భక్తుడ్ని. నన్ను ప్రేమించద్దు. నన్ను గౌరవించనూ వద్దు. కేవలం నన్నో ‘జీవి ‘ లా చూడంది. మనిషిలా చూడకపోయినా ఫర్వాలేదు.

“అంటే ఏం చేయమంటారు?” అన్నాడు విసురుగా శామ్యూల్ రెడ్డి.

“అయ్యా! మీరో గొప్ప మానవతావాది … ఓ గొప్ప స్కూలు నడుపుతున్నారు. నేను కొద్దో గొప్పో చదువుకున్నవాడ్ని. ఒక్కప్పుడు బాగా బతికినవాడ్ని. కానీ కాలం కలసి రానప్పుడు కోటీశ్వరుడైనా కుచేలుడు కాక తప్పదు. ప్రస్తుతం నా పరీస్థితి అంతే. నాకు నేను చెప్పుకోకూడదు కానీ నా బుర్ర చాలా పదునుంది. ఒకే ఒక్క చిక్కు ఏమిటంటే, అది మంచి పనులు చేయడానికి పనికి రాదు. అది నా స్వానుభవం. మరొకటి ఎమిటంటే, నేను నిచ్చెనలాంటి వాడ్ని. ఇతరుల్ని మా చక్కగా అందలం ఎక్కించగలను గానీ, నాకు నేను ఉపయోగపడను. ఉన్నదున్నట్టు చెబుతాను, మీ పూర్వికులు రెడ్లు. ‘మతం మార్చుకున్నారు ‘ అన్ని విధాలుగా సంపాదించారు. మీకు కాస్త ప్రధమ కోపం ఎక్కువ. కానీ మీ భార్యగారి ముందు మీరు నోరెత్తరు. ఇప్పటి వరకు మీరు సతీవ్రతులే. ఈ మద్యనే మీ మనసుకి రెక్కలొచ్చాయి. మీ జీవితంలో ‘ప్రేమ ‘ అనే ద్వారం మొట్టమొదటి సారిగా తెరచుకుంది. నలభై ఏడేళ్ల వయసు కాస్త ఇరవై కి దిగిపోయింది. మీ పిల్లలు కూడా మీకు గుర్తుకురానంతగా ప్రేమలో మునిగిపోయారు. కళ్ళు తెరిస్తే ‘శోభ ‘ … కళ్ళు ముస్తే ‘శోభ ‘ … నడిస్తే శోభ… నిలబడితే ‘శోభ ‘ మీ జీవితం మొత్తం ‘శోభయమానం ‘ అయ్యిపోయింది. ఆకలి పుట్టదు…. నిద్రపట్టదు… చెవులు తెరుచుకునే ఉంటాయి కానీ ఏదీ వినపడదు. .. ఆ పిల్ల స్వరం తప్ప. కళ్ళు తెరచుకునే ఉంటాయి కానీ ఏదీ కనపడదు… ఆ పిల్ల రూపం తప్ప. ఇదీ మీ ప్రస్తుత పరిస్థితి. శకుంతలని చూసి విరహ వేదనతో అలమటించిన దుష్యంతుడి పరీస్థితి మీది. దీనికి ఒక్కటే మార్గం …” ఆగాడతను.

“అసలు నువ్వెవరు? ఇవన్నీ నీకెలా తెలుసు? నా దగ్గరకెందుకొచ్చావు? బ్లాక్ మేలింగా?” అసహనాన్ని కోపాన్ని అదుపులో వుంచుకుంటూ అన్నాడు శామ్యూల్ రెడ్డి.

అతనిలో అతి పెద్ద ప్లస్ పాయింట్ అదే! కోపాన్ని ఎంత త్వరితంగా వెళ్ళగక్కుతాడో, అవసరం అనుకున్నప్పుడు అంతగానూ అణుచుకోగలడు అంటూనే ఎదుట వ్యక్తిని పరీక్షగా చూశాడు. ఆ మనిషి సన్నగా ఉన్నాడు. కొంచం పొడుగ్గానూ ఉన్నాడు. పైజామా లాల్చీ, భుజాన సంచీ, దవడలు లోపలకి పోయాయి. గుంట కళ్ళు. కానీ ఆ కళ్ళల్లో ‘ కన్నింగ్ నెస్ ‘ కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది. ఎంతగా అంటే ఆ మనిషిని తక్షణం వదిలించుకోమని మనసు చెప్పేంతగా!

“నా పేరు సర్వనామం… అంటే మీరే పేరుతో పిలిచినా పలుకుతాను. అయినా జనాబ్… ‘పేరులో ఏముంది ‘ అని పెద్దు ఏనాడో సెలవిచ్చారనుకోండి. అదీ రైటు కాదు. లేకపోతే ఇందరు సినీ నటులు నటీమణులు పేరెందుకు మార్చుకుంటారు? ఇన్ని రకాల న్యూమరాలజీలు ఆస్త్రాలజీలు, హస్త, పాద, ముఖ సాముద్రికలు లోకంలో ఎలా పుట్టుకొస్తాయి? నాకు తెలుసు… నా వాగుడు మీకు కోపాన్ని తెప్పిస్తోందని … దాన్ని మీరు అణచుకుంటున్నారని. అయ్యా.. కొన్ని కొన్ని సార్లు శాంతమే మహాభాగ్యం. సరే.. మీరు అడిగినా అడగకపోయినా నా గురించి నేను పరిచయం చేసుకోవాలిగా. నా పేరు సర్వనామమే. ఇహ ఊరు సంగతి మాత్రం అడగకండి. ఏ వూళ్ళో వుంటే ఆ ఊరే నాది. ప్రస్తుతానికి నా వూరు ఇదే. మీ గురించి నాకు ఎలా తెలుసు అని గదూ అడిగింది? మనిషనేవాడు తెలుసుకు తీరాలి…. ఎవరి వల్ల తనకి లాభం వుంటుందో, ఎవరి వల్ల తనకి హాని వుంటుందో ఆ రెండు విషయాలు తెలుసుకోని వాడు మనిషే కాదు. ఈ లోకంలో నడిచేది కులాల మతాల మీద మతాల మీదా, దేవుళ్ళ మీదా ప్రవక్తల మీదా , దేశభక్తుల మీదా దేశద్రోహుల మీదా కాదు… కెవలం యీ లోకం నడిచేది లాభనష్టాల మీద. అది ఎటువంటి బంధమైనా కానివ్వండి. లాభమున్న చోటె ఆసక్తి వుంటుంది. లాభమున్న చోటే ప్రేమవుంటుంది. లాభమున్న చోటే ఆప్యాయతలు, అనురాగాలు సర్వం నడయాడుతూ వుంటాయి. ఇహ నష్టం ఎక్కడుంటుందో అకక్డ భయం ఉంటుంది… అభద్రత వుంటుంది. అసహనమూ, క్రోధమూ వంటి వన్నీ అకక్డే వుంటాయి. ఇది నిఖార్సైన మాట”.

మళ్ళీ ఆగాడు సర్వనామం. శామ్యూల్ రెడ్డి కోపం నషాళానికెక్కుతోంది. “శోభ గారి విషయం” మనవి చెయ్యాలని గేట్ మాన్ తో చెప్పి తన అనుమతి మీద లొపలికొచ్చిన యీ వ్యక్తిని చూస్తుంటే శామ్యూల్ రెడ్డికి ఒళ్ళంతా కారం రాసుకున్నట్టుంది. కానీ ఏదో తెలియని ఓ సిక్స్త్ సెన్స్ అతన్ని తొందర పడవద్దని హెచ్చరిస్తోంది. అందుకే మౌనంగా వింటున్నాడు.

మీరు నా గురించి ఆలోచిస్తున్నారని నాకు అర్ధమౌతోంది. సరే… నా పేరు సర్వనామం. కొన్నాళ్ళ నుంచి యీ నగరంలోనే వుంటున్నాను. గత మూడు నెలలలో అత్యంత వేగంగా పేపర్లోకి దూసుకొస్తున్న వారిలో మీరు ప్రధములు. బోసు బాబు మీ కంటే సీనియర్ … పేపర్లో! అదీ కాక అతనికి చాణక్యుడి లాంటి గురువు అండ వుంది. చిత్రమేమిటంటే మీ ఇద్దరి మనసులూ తిరుగుతున్నది ‘శోభ ‘ అనే పిల్ల చుట్టూనే. ఇవన్నీ నాకు ఎవరూ చెప్పలేదు. నేనే గమనించాను. బతకాలనుకునే ప్రతీవాడు తన చుట్టూ వున్న ప్రపంచాన్ని గమనించాలి. నేను చేసింది అదే. చాలీచాలని సుఖాలతో విసిగిపోయాను. ఇందాక ‘బ్లాక్ మేలింగా ‘ అన్నారు కదూ? కాదు… అది వైటే. పూర్తిగా తెలుపే. స్వఛ్ఛమైన హంసలాంటి తెలుపు. నాకు మీ వల్ల లాభం కలుగుతుందనే విషయం నేను గ్రహింగలిగాను. అయితే ఆ లాభమ్న్ని మీ ‘మిత్రుడిగా’ పొందాలనుకుంటున్నాను…. శతృవుగా కాదు. యీ లోకంలో పైకి ఎదగాలనుకునే ప్రతీవాడు ఎన్నో కొన్ని ‘నెగటివ్’ పనులు చేయక తప్పదు. తెలివైనవాడు తను చేయ్యడు. ఆ పనులు ఇతరులతో చేయిస్తాడు. అలా చేయించాలంటే, ఆ ‘చేసేవాడు’ సమర్ధుడై వుండాలి. అసమర్ధున్ని ఎన్నుకుంటే, అదః పాతాళానికి పడిపోయినట్టే. నేను సమర్ధున్ని, నన్ను ఎంచుకోండి.

మీ పదవీ వ్యవహారాలనుంచి పడక గది వ్యవహారాల దాకా మీరు నిశ్చింతగా వుండొచ్చు. ఏదీ బయటకు రాకుండా చూసుకునే బాధ్యత నాది. నెలకింత ఇమ్మని నేను అడుగను. నా అవసరాలని మీరు గమనించండి… మీ అవసరాన్ని నేను గమనిస్తా! తొందరేం లేదు, అన్నట్టు నా సమర్ధత నేను నిరూపించుకోవాలిగా? ఇదిగో యీ ఫైల్ ని విశ్రాంతిగా చూడండి. త్వరలోనే మళ్ళీ వస్తాను. “భుజానికి వేలాడుతున్న సంచీ నుంచి ఓ పైల్ తీసి శామ్యూల్ రెడ్డి కిచ్చి నవ్వుతూ బయటకు నడిచాడు సర్వనామం.

ఒకొక్క పేజిని తిప్పుతూ నిర్ఘాంతపోయాడు శామ్యూల్ రెడ్డి … తన చిన్నతనం నుంచీ యీనాటి ఉదయం వరకు వున్న ఫొటోలు, వివరాలూ, తప్పొప్పుల పట్టికలు వగైరాలని చూసి ‘భయంకరమైన’ తెలివితేటలూ, ‘భయంకరమైన ‘ ఓర్పు వున్నవాడికి కానీ అంత ‘లోతు’ కి వెళ్ళడం సాధ్యం కాదు. తన చుట్టూ వీడు నీడలా తిరుగుతున్నాగమనించలేదంటే వీడెంత ఘటికుడై వుండాలి? అనుకున్నాడు శామ్యూల్ రెడ్డి.

‘వీడు ఎటువంటివాడైనా అభినందించక తప్పదు’ అని కూడా అనుకున్నాడు. “ఏం చెయ్యాలి?” అనుకుంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు శామ్యూల్ రెడ్డి.

“తల నొప్పిగా ఉందా సార్?” అమాయకంగా అడిగింది శోభ. ఆమె ముఖం ఎంత అమాయకంగా, స్వఛగా వుందంటే , అప్పుడే విరిసిన రోజాలా వుంది. అప్పుడే సూర్యున్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయిన చివురుటాకులా వుంది.

“ఐ కాన్ డూ ఎనీ థింగ్ ఫర్ దిస్ డివైన్ బ్యూటీ” అనుకుంటూ లేచి నిల్చున్నాడు శామ్యూల్.  అతని కళ్ళల్లో ఓ నిశ్చయం కదలాడింది.

**********************

“అవకాశం రానంత కాలం అందరూ మంచివాళ్ళే, అందరూ గొప్పవాళ్ళే. అవకాశం దొరికినప్పుడు కదా అసలు విషయం తేలేది! ఆనంద్… నువ్వూ అంతే… నేనూ అంతే. ఒక్కసారి నన్ను చూడు…. నాలో లేనివి ఆ మాధవిలో ఏమునై? ఆవిడంటే నువ్వు పడి ఛస్తున్నావని నాకు తెలుసు. అదో వెర్రిమాలోకం. ఎవడ్నో ప్రేమించిందిట, వాడు చచ్చిపోయినా వాడ్నే ప్రేమిస్తోందిట. పెళ్ళి కాకపోయినా మిసెస్ రావ్ అని.  ఏం? నువ్వు మగాడివికావా? కోరి వచ్చిన ఆడదాన్ని కాదనే మగాడు నిజంగా లోకంలో ఉంటాడా? ఆనంద్ … నిన్ను విరగదన్నించాలనుకున్నాను. తన్నించగలను. కాళ్ళు చేతులు కట్టి నిన్ను మా ఇంట్లో బంధించగలను… ఏదన్నా చేయగలను. కానీ చెయ్యలేను. ఎందుకో తెలుసా … నాకో నమ్మకం. ఒక్కసారి నాతో పడుకుంటే ఏనాడూ నన్ను వదిలిపోలేవు. అంత సుఖాన్ని ఇస్తా. బంధీలదొడ్డిలాంటి ఈ ఛండాలపు గదినుంచి నిన్ను విముక్తుడ్ని చేస్తా. నీ ఇష్టం వచ్చిన బంగాళా చూపించు … వారం రోజుల్లో దాన్ని నీ పేరిట రిజిస్ట్రాషన్ చేయిస్తా. కానీ, నన్ను మాత్రం తిరస్కరించకు. నీమీద నాకు వచ్చింది నిజమైన ప్రేమ. అందుకే కుక్కలా నీ వెంటపడి అడుగుతున్నా. అసలిలా అడుక్కునే స్వభావం కాదు నాది. కోరినదాన్ని సాధించుకోవడమే నాకు తెలుసు” ప్రాధేయపడుతూ అన్నది సుందరి.

ఆనందరావుకి ఇబ్బందిగా అనిపించింది. పడవలాంటి కారు ఇంటి ముందు ఆగడాన్ని వీధిలో అందరూ చూశారు. సుందరి అర్ధనగ్న దుస్తుల్లో లోపలికి రావడం జనానికి మరింత ఊపునిచ్చింది. సుందరీబాయ్ ఏమాత్రం ‘కేర్ ‘ చెయ్యకుండా గట్టిగా మాట్లాడటం వారి చెవుల్లో అమృతం పోసినట్టుంది. చెవులు ఆర పెట్టుకొని మరీ వింటున్నారు. ఆడవాళ్ళైతే సిగ్గుతో చెవులు మూసుకున్నట్లు నటిస్తూ మరీ వింటున్నారు.

‘నల్లా’ గొడవల్లో తప్పా ఇలాంటి రొమాంచిత సంభాషణలు ఆ వీధి ‘పుట్టాక’ ఏనాడు జరగలేదు.

కాఫీ టిఫినీలు అప్పుడప్పుడు ప్రసాదించే ‘వదిన గారికి ‘ యీ సంభాషణ వింటుంటే భలే ఉత్సాహంగా ఉంది.

“అవునంటాడా? కాదంటాడా? అవునటే వూహ్.. కాదంటే చెల్లికి ఇచ్చి పెళ్ళి చేయచ్చు. మళ్ళీ యీ మాధవెవత్తి?” ఇవీ ఆవిడ మనసులోని ప్రశ్నలు.

“అలనాటి జ్యోతి లక్ష్మి, మొన్నటి నమితలా ఉందీ అమ్మాయి” విమెన్ గెట్ నాటీ అట్ ద ఏజ్ ఆఫ్ థిర్టి” అంటారు.. చూడటానికే ఇంత ‘విషయం’ ఉన్న ఆడది పడక మీద ఎలా ఉంటుందో? ఓ..గాడ్.. “ఊహల్లో తేలిపోతున్నాడు ఇంటి ఓనరు. ఆయన వయసు యాభై రెండు.ప్రశస్తమైన బట్టతలా, తోడేలు పొట్టా. భార్య పక్కలోకి రావడం మానేసి చాలా ఏళ్ళైంది. అయితేనేం.. ఊహేగా.

“అబ్బ.. వీడికంటే ఓ అడుగు పొట్టిగా వున్నాను కానీ లేకపోతేనా?” అని సుందరీ బాయ్ ని నగ్నంగా ఊహించుకుంటూ అనుకున్నాడు శబరి. అతను ఇంటి ఓనరు కొడుకు. వయసు ఇరవై రెండు. ఎత్తు ఐదడుగుల రెండంగుళాలు.

“ప్లీజ్ సుందరి గారు …ప్రస్తుతానికి ఆ విషయం వదిలెయ్యండి. చుట్తుపక్కలవాళ్ళంతా కళ్ళూ చెవులు ఇటే పెట్టుకొని వున్నారు. ప్లీజ్…” బ్రతిమాలుతూ అన్నాడు ఆనందరావు. ఫక్కున నవ్వింది సుందరి.

“యీ సిగ్గరితనమే నీలో నాకు నచ్చింది ఆనంద్ ” వాళ్ళెందుకు యీ చుట్టుపక్కలే తచ్చాడుతున్నారో తెలుసా? వాళ్ళెవరికీ పట్టని అదృష్టం నీకు పట్టిందని కుళ్ళుకు చస్తున్నారు. ఇహ్.. ఆడాళ్లమాట ఎత్తకు. బోయ్…  అవకాశానికి నిర్వచనం ఏమిటో తెలుసా? అదృష్టం… అదృష్టమే అవకాశం, అవకాశమే అదృష్టం. ఆ అవకాశం వచ్చినప్పుడు అందిపుచ్చుకునేవాడే అసలు సిసలైన తెలివైనవాడు. కాదని కాలదన్నుకునేవాడు నిజమైన మూర్ఖుడు. సరే.. నీ మాట ఎందుకు కాదనాలి? వెడతా.. కానీ గుర్తుంచుకో.. నేను నిన్ను వదల్ను. వలపుతో గెలుచుకుంటా లేకపోతే…” మాటని మధ్యలోనే తృంచేసి ‘టాటా” అన్నట్టు  చేయ్యాడించి బయటకొచ్చింది సుందరి.

‘మాటలు ‘ వినిపించేటంత దూరాన్ని మెయింటేన్ చేస్తున్న ఓ పదిమంది ఆడామగా కంగారుగా ఎలకల్లా ఎవరి కలుగుల్లోకి వాళ్ళు పరిగెత్తారు. కారు వెళ్ళిపోయాక దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు ఆనంద రావు.

జీవితంలో ఇటువంటి పరీస్థితి ఎదురౌతుందని అతను ఏనాడు వూహించలేదు. ఇది ఇక్కడితో ఆగదని .. ముందుకు వెళ్ళినకొద్ది మరింత ప్రమాదమనీ అతనికి తెలుస్తూనే వుంది. ఆపడం ఎలా? శతృత్వం వుంటే ఏదైనా చేయొచ్చు. ప్రేమించి వెంటపడేవాళ్ళని ఏం చేయగలం? ఇది ప్రేమేనా? కాదు… పచ్చివాంఛ.. పశువాంఛ. రెండు హ్ర్దయాలు స్పందిస్తే దాన్ని ప్రేమ అనొచ్చు. ఇది ప్రేమ కాదు. కేవలం కోరిక. అదీ వన్ సైడ్. సడన్ గా అతనికో ఆలోచన వచ్చింది. “నేను మాధవిని ప్రేమిస్తున్నాను. నాదీ వన్ సైడే. అయితె సుందరి లాగా నాకు ఆమె శరీరం మీద వాంఛ లేదు. శరీరం మీద కాంక్ష లేని ప్రేమ అనేది వుంటుందా? ఒకవేళ మాధవి ఓ.కె. అంటే అప్పుడామె శరీరాన్ని తాకకుండా ఉండగలనా? ” తనని తానె ప్రశ్నించుకున్నాడు ఆనందరావు. “అసలు ప్రేమకి శరీరానికి సంబంధం ఏమిటి? ప్రేమ అనేది మనసుకు సంబంధించిదా లేక శరీరానికి కూడానా? ” అని ప్రశ్నించుకున్నాడు.

“ఇదిగో ఆనంద్ రావు.. ఎన్నాళ్ళ నుంచి సాగుతోంది యీ వ్యవహారం?”వెకిలిగా అడిగింది రెండో ఇంట్లో అద్దెకుండే

అనసూయమ్మ.

“ఏ వ్యవహారం పిన్నిగారూ? అయినా వినాల్సిందంతా విన్నాక మీకీ అనుమానాలు ఎందుకు? “కావాలనే కొంచం వెటకారంగా అన్నాడు ఆనంద్ రావ్.

“అది కాదయ్య.. మాంఛి అందగత్తె  అందునా డబ్బు గిబ్బు బాగా వున్నది వెంటపడి మరీ అడుగుతుంటే వద్దంటావే?” అదో రకమైన గొంతుతో అన్నది అనసూయ.

“ఒప్పించమని ఆవిడ మీదేదైనా లంచమిచ్చిందా?” ఫక్కున నవ్వాడు ఆనంద రావు.

“పిన్నిగారు.. ఇంత ఉత్సాహం మీకెందుకండి? అయినా… ఎందుకులెండి” అనాల్సిన మాటని మధ్యలోనే వదిలేశాడు ఆనంద రావు.

“అదికాదయ్య.. నువ్వు మంచివాడివని మాకు తెలుసు. అదే మరోసారి ఋజువైంది” మాట మార్చి బయటికెళ్ళింది అనసూయమ్మ.

“అదేమిటోయ్ ఆనంద రావూ.. కొబ్బరిముక్కలాంటి పిల్ల కోరి వస్తే కొరుక్కుతినాలి కానీ పస్తయిస్తావేమిటోయ్?” మనసులోనే లొట్టలు వేస్తు అన్నాడు ఇవతలింటి సామాన్యరావు.

“అంతేనంటారా?” సూటిగా సామాన్యరావు కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు ఆనంద రావు. అతనికి తెలుసు సామాన్య రావు రెండో పెళ్ళి చేసుకున్నాడనీ, ఆవిడ పాపం నిట్టుర్పులతోనే అఘోరిస్తూ వుంటుందనీ.

“అదీ… అంతేలే… నువ్వు కాబట్టి నిగ్రహంగా వుండగలిగావు కానీ మరొహడు మరొహడు అయితేనా” ఓ పిచ్చినవ్వు జారుకున్నాడు సామాన్య రావు.

ఆ తరవాత ఓ అరగంట సేపు ఆనంద రావు రూము కి ఆడామగా పరామర్శకుల “భాషణ ‘ తో నిండిపోయింది.

అందరిలోనూ ‘ ఆకలే’ చూపుల్లో, మాటల్లో  మనసులో అంతా.. ‘ఆకలే’ … ఆ ‘ఆకలే’. కానీ విందుని విస్తర్లోకి వడ్డిస్తే హరాయించుకోలేని మనుషులు వీళ్ళు.

శృంగారం అంటే ఏమిటో నిజంగా తెలియని అమాయకులు. వీళ్ళ దృష్టిలో శృంగారం అంటే నాలుగు నిమిషాల పని. కళ్ళుముసుకొని కానిచ్చే సంభోగం. అంతే స్పందనల గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోని మనస్తత్వాలు. పెళ్ళికి పరమార్ధం పిల్లు పుట్టడమే… లేక పుట్టించడమే. ‘సెక్స్’ అనే మాటని ఎత్తకూడదు. ఆ మాటే ఓ పచ్చిబూతు. ఆ మాట ఎత్తితే మహాపాపం. ఎంత పాపం అంటే లక్ష నరకాలలో పడినంత.

*******************

“అక్కా.. దేవుడున్నాడంటావా?” మెల్లగా అడిగింది శోభ మాధవిని. ఇద్దరూ కోదండ రామలయంలో వున్నారు… శ్రీరామనవమి సందర్భంగా.

“ఎందుకు లేడు? ఎవరూ లేకుండ ఇంత సృష్టి ఎలా జరుగుతుంది? శోభ… ఇంకోటి కూడా వుంది. ‘ఎవరూ లేరు అనుకునే బదులు .. ఎవరో ఒకరు ఉన్నారు … ఆపదలో నన్ను ఆదుకుంటారు” అనుకుంటే ఎంత ధైర్యంగా వుంటుందో ! ఆ ధైర్యమే కాసేపు దేవుడని అనుకో “చల్లగా నవ్వుతూ అంది మాధవి.

కోదండస్వామి గుడి కోలాహలంగా వుంది. గుంపులు గుంపులుగా భక్తులు వస్తున్నారు.

“దేవుడా ఏడాదికోసారి నీ పెళ్ళి ఊరువూరూనా అత్యంత వైభవంగా జరుగుతూనే వుంది. ఊరందరూ నీకు కట్నకానుకలు సమర్పించుకుంటూనే వున్నారు. యుగాలు మారినా నీ వివాహ మంత్ర తంత్రాలతో మహావైభవంగా జరుపుకుంటునే వున్నావు. నేనేం తప్పు చేశాను? ఆడదానిగా పుట్టడమే నా తప్పా? అందునా బీదదానిగా పుట్టడం నా తప్పా? నా వల్ల మరో ఆడది కాపురానికి నోచుకోవడం లేదు. బలవంతపు బ్రహ్మచర్యం ఆవిడకి తప్పడం లేదు.  సీతమ్మా… నువ్వూ ఆడదానివేగా? ఓ సాటి ఆడదాని బాధ నీకు తెలీదా? ఇన్ని లక్షల సార్లు మళ్ళి మళ్ళీ మళ్ళీ నీ మొగుడ్నే నువ్వు పెళ్ళాడుతున్నావే, ఒక్కసారైనా పెళ్ళి కాని నేను ఏం చెయ్యాలి? చస్తే మహాపాపం అంటారు. బ్రతికి ఏం చేయను? ఆడదాన్ని ‘కట్నం ‘ తో కొలిచే యీ దేశంలో నన్నెందుకు పుట్టించావు? అసలిది ఏం సమాజం? కుక్కలు నక్కులు కూడా కట్నం అడగలే. మరెందుకు మనుషులు మగువలని ఇలా పీక్కుతుంటున్నారు? కట్నాలా? లాంఛనాలా? అలకపాన్పు లా ? వాచీలా? స్కూటర్లు, కారులూనా? అమ్మ.. సిగ్గు విడిచి చెబుతున్నా.. ఇల అకోరుకునే దగుల్బాజీ వెధవల్ని పెళ్ళి చేసుకోవడం కంటే వ్యభిచారం చెయడం వెయి రెట్లు నయం. క్షమించు .. అటు పక్క నీ వివాహం జరుగుతుండగా ఇటుపక్క ఇంత కృరంగా నేను ఆలోచించకూడదు. కానీ ఏం చేయను? నా గుండె ఉడికిపోతోంది. నా ఒళ్ళు మండిపోతోంది. యీ సమాజాన్ని యీ మగజాతిని పెట్రోల్ పోసి తగలెయ్యాలని వుంది. కానీ ఓ సీతమ్మ… ఓ జానకి.. ఓ మైథిలి.. నేనేమీ చేయలేను. కారణం నేనో మధ్యతరగతి ఆడదాన్ని” గొణుకుంటోంది నీరజ… ఆమె మదాలస మరదలు.

Print Friendly
May 05

శ్రీకృష్ణదేవరాయ వైభవం           ఎపిసోడ్-2

 

రాచవేల్పుల విజయభాస్కరరాజు

శ్రీ కృష్ణదేవరాయల వారి జన్మ దిన తేదీలపై, ఆ మహనీయుని వయస్సు పై రక రకాల వాదోప వాదాలున్నాయి. కవులు, రచయితలు ఎవరికి తోచిన విదంగా వారు సదరు తేదీని, వయస్సును నిర్ణయిస్తూ వచ్చారు. వారి వారి వాదనలకు మద్దతుగా ఎన్నెన్నో ఆధారాలను క్రొడీకరించారు. అయితే అవన్నీ నిరాధారాలే.

కృష్ణదేవ రాయల వద్ద నున్న అష్టదిగ్గజాల్లో ప్రధాన కవివర్యులైన అల్లసాని పెద్దన గారు ఒకానొక పద్యము ద్వారా శ్రీ కృష్ణ దేవ రాయలు పరమపదించినట్లు వ్రాశారు. అందులో తెలుగు సంవత్సరం, నెల, తిథి, వారాన్ని పేర్కొన్నారు. అయితే ఆయన వ్రాసిన ప్రకారం ఆ ఏడాది మృత్యు ఒడి చేరినది రాయల వారి తనయుడు. అంతకు ఎనిమిది నెలల క్రితమే రాయల వారు తన తనయుడిని చక్రవర్తిని చేసి, తాను ప్రధాన మంత్రి, దండ నాయకుడిగా కొనసాగుతుండి నాడు. అందువల్ల పెద్దన వారికి చక్రవర్తి చనిపోయారన్న సమాచారం మేరకు శ్రీ కృష్ణ దేవ రాయల వారే మృతి చెంది ఉంటారని భావించి అప్పటికప్పుడు తన పద్యకవిత ద్వారా బాధను వ్యక్త పరచి ఉండవచ్చు. ఆ పద్యము ఇలా ఉండినది.

“బోరన యాచక ప్రతతి భూరి విపద్దశ నొందుచుండగా నారయ శాలివాహన శకాబ్దములద్రి యుగాబ్ది సోములందారణ వత్సరంబున నిదాఘ దినంబున జ్యేష్ట శుద్ద షష్టీ రవి వాసరంబున నృసింహుని కృష్ణుడు చేరె స్వర్గమున్ ద్వారకనున్న కృష్ణుడవతార సమాప్తమునొందు కైవడిన్”.

ఈ పద్యము నాధారము చేసుకొని క్రీ.శ. 1524వ సంవత్సరమున శ్రీ కృష్ణ దేవ రాయలు మృతి చెందినట్లు కావలి వెంకట రామ స్వామి గారు తన దక్షిణ హిందూ దేశ కవుల చరిత్రలో పొందుపరిచారు. అదే విధంగా రాయలు మరణించే నాటికి నలభై సంవత్సరాల వయసంటూ అందులో పేర్కొన్నారు. కాగా చరిత్ర పై నిశిత పరిశీలన గావించకుండానే వీరేశ లింగం పంతులు గారు కేవలం పెద్దన రచనను ఆధారం గావించుకొని రాయల వారు హోణ శకం 1484 సంవత్సరంలో పుట్టారంటూ పేర్కొన్నారు. అయితే సరి అయిన ఆధారం దొరికేంతవరకు ఈ సంవత్సరాన్నే పరిగణనలోకి తీసుకోవడంలో తప్పు లేదని మినహాయింపు నిచ్చారు.  ఇలా ఎవరికి తోచినట్లు వారు రాయల వారి జన్మదినం, వయస్సులపై మనలను సందిగ్దంలో పడేశారు. కాగా క్రీ. శ. 1906 వ సంవత్సరంలో జనవరి నెల 18 వ తేదీన “సత్యవాదిని” వార్తా పత్రికలో శ్రీ కృష్ణ దేవ రాయల పుట్టిన తేదీని తేట తెల్లం చేస్తూ ఒక వ్యాసం ప్రచురితమైంది. ఆ వ్యాసంలో పద్య రూపకంగా తెలుగు సంవత్సరాల ప్రకారం వివరించబడింది. అందలి పద్యం ఇలా ఉంది.

“అందలి శాలివాహన శకాబ్దములద్రి వసుత్రి సోములన్ వందితమైన యవ్వికృతి వత్సరమందలి పుష్య మాస మందుందగు కృష్ణ పక్షమున నుండెడి ద్వాదశి శుక్ర  వాసరం బందుదయించే కృష్ణుడు  శుభాన్వితున్ డే నరసింహ మూర్తికిన్”

పై పద్యము ననుసరించి సంవత్సరము, నెల, వారము, తిథులను లెక్క వేయాలంటే వాస్తవంగా కొంత కష్టమైన పనే. అయినప్పటికీ తెలుగు సంవత్సరాల ప్రకారం పరిశీలించగా వికృతి నామ సంవత్సరం శాలి వాహన శకం 1392 లో వచ్చింది. ఆ మేరకు క్రీ. శ. 1470-71 వ సంవత్సరం వికృతి నామ సంవత్సరం అవుతుంది. తెలుగు సంవత్సరం ప్రతిసారి ఉగాది పర్వదినం తో మొదలై మళ్ళీ ఉగాదికి క్రితం రోజుతో ముగుస్తుంది. ఉగాది ఎప్పుడైనా మార్చి, ఏప్రిల్ నెలల్లో కొంచెం అటు ఇటుగా వస్తూంటుంది. ఆ ప్రకారం

క్రీ. శ. 1470 సంవత్సరంలో మార్చి నెల మూడవ తేదీ నాటి  ఉగాదితో వికృతి నామ సంవత్సరం ప్రారంభమవుతుంది. తిరిగి క్రీ.శ. 1471 మార్చి నెల 20 వ తేదీతో  ముగుస్తుంది. ఈ మేరకు రాయల వారి పుట్టిన తేదీని ఖచ్చితమైన దినంగా నిర్దారించేందుకు ఆనాటి పౌర్ణమి, అమావాస్య, సూర్య, చంద్ర గ్రహణాలను. ఆ ఏడాది అధిక మాసం వచ్చిందా ? లేదా ? తదితర అంశాలను లెక్కించాల్సి ఉంటుంది. అదే కాకుండా ఆ ఏడాదిలో గానీ, అంతకు ముందు గానీ వెలువడిన రాజ శాసనాలను కూడా పరిగణన లోకి తీసుకోవాల్సి ఉంటుంది. అలా పరిశీలించే క్రమంలో ప్రభుత్వ రికార్డుల ద్వారా లభ్యమవుతున్న శాసనాలను లెక్కలోకి తీసుకున్నాము. నెంబరు. 461 {ఏ. ఆర్.నెంబరు. 390 ఆఫ్ 1927} కుంభకాశీ గుడి, కొండాపూర్ తాలూక, దక్షిణ కెనరా జిల్లా శాసనాన్ని లెక్కించాము. ఆనాటి చక్రవర్తి విరూపాక్ష మహారాయల ఘనమును గూర్చి మహా ప్రధాని కాచప్ప దండ నాయకుడు తన అధికార ప్రతినిధి విఠరస ఒడయుల ద్వారా వేయించాడు. శా.శ. 1389 సర్వజిత్తు నామ సంవత్సరము ప్రథమ బాద్ర పథ మాసం శుక్ల పక్షం 15 వ దినం, శనివారం చంద్ర గ్రహణ సందర్భాన్ని పురస్కరించుకొని ఈ శాసనం వేయించాడు. కుంభ కాశీ మహాదేవునికి పలు రకాల సేవలతో పాటు , అలంకార నిమిత్తం బంగారు సొమ్మును దానం చేస్తూ వేయించిన శాసనం ఇది. ఈ శాసనం ప్రకారం ఆ రోజును క్రీ.శకం లోకి అన్వయించి చూడగా క్రీ. శ. 1467 ఆగష్టు నెల 15 వ తేదీ శనివారం చంద్ర గ్రహణంగా తేలింది.

ఆ ప్రకారం శాలివాహన శకాన్ని క్రీస్తు శక సంవత్సరాలలోకి  అన్వయించి  చూడగా వికృతి నామ సంవత్సరం క్రీ.శ. 1470-71 సంవత్సరంగా తేలింది. ఆ ఏడాది అధిక మాసం బాద్రపద మాసం కాగా , పుష్య మాసం క్రీ.శ. 1470 సంవత్సరం డిసెంబరు  నెల 22  వ తేదీ నుండి 1471 జనవరి  నెల 20  వ తేదీ వరకు ఉండినది. అందులో శుక్ల పక్షం డిసెంబరు 22 వ తేదీ నుండి జనవరి 7 వ తేదీ వరకుండగా, బహుళ పక్షమి జనవరి నెల 8 నుండి జనవరి 20 వ తేదీ వరకు ఉండినది.  అదేవిధంగా శ్రీకృష్ణ దేవరాయల జననానికి ముందు వికృతి నామ సంవత్సరంలో అప్పటి విజయనగర సామ్రాజ్య మహా ప్రధాన మంత్రి సాళువ నరసింహ రాయలు ఓ శాసనం వేయించాడు.  ప్రభుత్వ రికార్డుల ప్రకారం ఆ శాసనం ఇలావుంది.  No.463 (A.R.No.  372 of 1921)

తిరువిట్టనేశ్వర గుడి, తిరువాడి, కడలూరు, దక్షిణ ఆర్కాట్ జిల్లా శా.శ.1392 వికృతి నామ సంవత్సరం, ఆశ్వీయుజ మాసం శుక్ల పక్షం 13 వ రోజు,  సోమవారం ….శాసన సారాంశం :: విరాట దేవుని పూజా పునస్కారాలు, పుష్య మాస రథోత్సవం నిమిత్తం సత్యభరణ నల్లూరు, సున్ననూరు గ్రామాలను సాళువ నరసింహ రాయల తరపున ఆయన కార్యకర్త అన్నమరుసయ్య మంజూరు చేసారు. ఈ రెండు గ్రామాలు అన్నమరుసయ్యకు అమర నాయంకర గ్రామాలు. విరాట దేవుని పూజా పునస్కారాలు సక్రమంగా నడుస్తున్నాయా? గ్రామాల ఆదాయం దేవుని సేవకే సద్వినియోగం అవుతోందా? లేదా? అని తనిఖీ చేసేందుకోసం ఓ అధికారిని నియమించారు. అతని జీతభత్యాల కోసం మాన్యం భూములను ఏర్పాటు చేసారు. ఈ శాసనం కృష్ణ దేవరాయల వారి జననానికి అతి సమీపం లోనిది. ఈ మేరకు ఈ శాసనాన్ని కూడా లెక్కించగా అందుకు సంబంధించిన తేదీ  క్రీ.శ.1470 వ సంవత్సరం , అక్టోబరు నెల ఎనిమిదవ తేదీ సోమవారం గా నిర్ధారణ అయ్యింది.  దీని ప్రకారం చూసినా వికృతి నామ సంవత్సరం, పుష్యమాసం క్రీ.శ.1471 జనవరి నేలతో సరిగ్గా సరిపోతుంది.  వీటన్నింటినీ పరిగణన లోకి తీసుకుని పరిశీలిస్తే క్రీ. శ. 1471 వ సంవత్సరము జనవరి  నెల 18 వ తేదీ శుక్రవారం నాడు శ్రీ కృష్ణ దేవ రాయల వారు జన్మించారు. ఆ రోజు బహుళ పక్షమి , ద్వాదశి, శుక్రవారమవుతుంది.  ఈ ప్రకారమే “సత్యవాదిని” పత్రిక శ్రీ కృష్ణ దేవ రాయల వారి జయంత్యుత్సవం పురస్కరించుకొని తన వ్యాసం సరిగ్గా జనవరి నెల 18 వ తేదీన  ప్రచురించింది. వికృతి నామ సంవత్సరంలో పుట్టి తిరిగి వికృతి నామ సంవత్సరంలోనే ఆ మహనీయుడు మృతి చెందడం విశేషం. దీన్ని బట్టి రాయల వారు 60 సంవత్సరాలు జీవించారు. ఇందులో ఏలాంటి సందేహం లేదు. అంతకంటే ముఖ్యంగా ఏలాంటి వాదోపవాదాలకు తావు లేదు

(ఇంకావుంది)

Print Friendly
May 05

శుద్ధ కవిత్వ భాషలో జరిపిన సుదీర్ఘ సంభాషణ – ఇందిరకవిత్వం

 రామాచంద్రమౌళి

పుస్తకం లభ్యతా వివరాలు:

From the Biography of an Unknown Woman

                                       – Indira Babbellapati

PATRIDGE

(A Penguin Random House company)

Orders.india@patridgepublishing.com

Amezon

Cost; INR   249                      Dollars: 15

 

కవిత్వం రకరకాలుగా నిర్వచించబడి మనిషి ఆవిర్భావం నుండి ఇప్పటిదాకా ఒక అతీత భావస్పర్శకోసం నిరంతరం అన్వేషిస్తూనే కవిత్వాన్ని కేవలం ఒక అనుభవైకవేద్యమైన రసాత్మక మహానుభూతిగా మాత్రమే స్వీకరిస్తూ రకరకాల రూపాలతో,శైలితో, వ్యక్తీకరణలతో,ప్రతీకలతో,అనేకానేక నైరూప్య మార్మిక అభివ్యక్తులతో కేవలం శరీరంతో మాత్రమే కాక హృదయంతోకూడా జీవించే వ్యక్తులకోసం రసభాషగా కొనసాగుతూ వస్తూనేఉంది యుగయుగాలుగా.దేశాలు,ప్రాంతాలు,నాగరికతలు,భౌగోళిక నేపథ్యాలు..ఇవేవీ కవిత్వ సంగ్రహణా…అనుభవ దాహానికి ఎప్పుడూ అవరోధాలు కాలేదు.ఎక్కడ ఒక వాక్యం రసాత్మకంగా వెలువడ్డా సకల సరిహద్దులనూ చెరిపేస్తూ అక్షరాన్ని కవిత్వం ప్రజ్వరిల్లజేస్తూ కవిత్వ ప్రక్రియను విశ్వజనీనం చేస్తూనే ఉంది.ఆ పరిణామ వికాసాలను మెట్లు మెట్లుగా అధిరోహిస్తూ కవిత్వ సృజన ఆధునికంగా..అత్యాధునికంగా…ఆధునికోత్తర సాహిత్య ఉద్గారతగా తన రూపురేఖలను వికిరణ పరుస్తూ భాసిస్తూ వస్తూనే ఉంది.ఆ క్రమంలో కొన్ని సంక్లిష్టతలు…కొన్ని అనిర్ధుష్టతలు…కొన్ని అస్పష్ట సంలీనతలు…వీటన్నింటినీ ప్రవాహీకరించుకుంటూ చొచ్చుకొస్తూనే ఉంది కవిత్వ సృష్టి.

 

ఈ ఇరవైయ్యవ శతాబ్దిని దాటుతున్న కాల క్రమంలోప్రసిద్ధుడూ, మనకంటే వరిష్ఠుడూ ఐ న టి ఎస్ ఇలియట్ … తదనంతర ఈనాటి యువ కవిత్వ సృజనకారులు “కవిత్వాన్ని” నిర్వచిస్తున్న తీరును గమనించండి.

 

T.S. Eliot:

“Poetry is not a turning loose of emotion, but an escape from emotion; it is not the expression of personality, but an escape from personality. But, of course, only those who have personality and emotions know what it means to want to escape from these things”.

 

William H. Gass (Middle-2013), a post-modern poet:

“Postmodern poetry often includes themes of restlessness and is usually written in a very free format. Line breaks and structures can be chaotic or seemingly meaningless, though there is usually a purpose for the unusual breaks. While ideas were often expressed in older forms of poetry through the separation of lines and punctuation, postmodern poetry utilizes erratic line breaks to indicate the chaotic shapelessness of the world. The very form of the poem serves to reinforce the idea that forms are meaningless and that purpose cannot be imposed upon the work”.

 

ఈ వర్తమాన కవిత్వ నేపథ్యంలో తనను తాను బహుళ ప్రచార వేదికలపై ప్రదర్శించుకోకుండా గత కొన్నేళ్లుగా నిశ్శబ్దంగానే మంచి కవిత్వాన్ని రాసి కవితాప్రియులకు వినిపిస్తున్న తెలుగు ఆంగ్ల కవయిత్రి ఇందిరా బబ్బెల్లపాటి ఈమధ్య ప్రముఖ అంతర్జాతీయ ప్రచురణ సంస్థ ” పెంగ్విన్” తన రాండం హౌజ్ విభాగమైన “పాట్రిడ్జ్” ద్వారా వెలువరించిన 257 పెజీల బృహత్ ఆధునికానంతర దీర్ధ కవిత్వ ఇంటర్నేషనల్ ఎడిషన్( ఇంగ్లిష్ లో) పుస్తకం “ఒక అపరిచిత స్త్రీ ఆత్మకథ నుండి(from the Biography of an Unknown Woman) గురించి  సంక్షిప్త పరిచయం ఈ నాలుగు వాక్యాలు.

 

ఇందిరా బబ్బెల్లపాటి ప్రస్తుతం ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలో ప్రొఫెసర్ గా పనిచేస్తున్నారు. ఇదివరకు ఈమెవి” affaire de coeur” ను publishamerica.com, Baltimore, USA,”vignetts of thesea” ను monfakira ,  kolkotta,”echo“ ను Global fraternity of poets gurgoan లు ప్రచురించాయి భారతదేశ కేంద్ర సాహిత్య అకాడెమీ కోసం తెలుగులోఅత్యంత పాఠకాదరణ పొందిన బాలగంగాధర తిలక్  ప్రసిద్ధ కావ్యం”అమృతం కురిసిన రాత్రి” ని “నైట్

ఆఫ్ నెక్టార్” పేర, మరో సాహిత్య అకాడెమీ అవార్ద్ పొందిన “అబ్బూరి ఛాయాదేవి కథలు” ను ఇంగ్లిష్ లోకి అనువదించారు. రావిశాస్త్రికథలను, కొడవటిగంటికుటుంబరావు, ఆర్.ఎస్.సుదర్శనం కథలను ద్రవిడ యూనివర్సిటీ, కుప్పం ప్రచురించింది.ఇవిగాక ఈమె కవితలు హిందీ, బాంగ్లా, స్పానిష్, ఫ్రెంచ్ బాషల్లోకి విరివిగా అనువదించబడ్డాయి. అంతర్జాతీయ కవిత్వ పాఠకులలో వందలాదిగా వివిధ ఇంగ్లిష్ కవిత్వ వెబ్ పత్రికల్లో వస్తున్న కవితల్లో ఇందిర కవితలు విలక్షణమైనవి గా గుర్తింపును పొందాయి.

 

ప్రసిద్ధ అమెరికన్ కవయిత్రి మురియల్ రుకేసర్ అంటుందిఒక తన కవితలో…”ఒక స్త్రీ కనుక తన జీవిత నిజమైన కథను వినిపిస్తే…అప్పుడేమౌతుందో తెలుసా/ఈ ప్రపంచం విచ్ఛిన్నమై విచ్చుకుంటుంది” అని.

 

ఈ పుస్తకానికి ప్రవేశికను రాస్తూ ఇంగ్లిష్ మరియు విదేశీ భాషల విశ్వవిద్యాలయం, హైదరాబాద్…ప్రొఫెసర్ మరియు ఇంగ్లిష్ శాఖాధిపతి ఎం. ఇ. వేదశరణ్ అంటాడు…ఒక స్త్రీ తన “నిజమైన జీవిత కథ”ను వినిపించడం గురించి మనందరం జాగ్రత్తగా…సూక్ష్మంగా ఆలోచించవలసిన సమయం ఇప్పుడు ఆసన్నమై ఉందని..అసలు ఒక స్త్రీ అపరిచితురాలిగా విశ్వవ్యాప్తయై ఉండడమేమిటి…పైకి అగ్నిపర్వతంవలె కనిపించే…అగ్నిపర్వతాన్ని కూడా భరిస్తున్న పుడమిలా కనిపించే స్త్రీ అంతరంగాన్ని ఒక పూర్ణాపూర్ణాలుగా ధ్వంసమౌతున్న దీర్ఘ ఆత్మకథగా ప్రస్తుతిస్తూ క్షితిజ రేఖమీద నిలబడి ఇందిర ఒక ఉటంకనగా ప్రతీకాత్మకంగా మొత్తం స్త్రీ ప్రపంచం పక్షాన నిలబడి ఎలుగెత్తి ఈ కవిత్వాన్ని మనకిప్పుడు వినిపించడమేమిటి..అని ఒక హెచ్చరికను జారీచేస్తూనే…ఈ అతికొత్త గొంతును వినమని విజ్ఞప్తి చేస్తున్నారు.

 

రెండువందల యాభైఏడు పేజీల నిడివిలో సాగిన ఈ ‘ఇంటర్నల్ మోనోలాగ్’ లో లోపల ఎక్కడా సాధారణ కవిత్వ పుస్తకాల్లో కనిపించే భిన్న కవితలుగా విభజించే శీర్షిక లేవీ లేవు. ఏకబిగిగా సాగే మహోధృత కవిత్వ ప్రవాహ మొక్కటే వినిపిస్తుంది. ఐతే ఇదేదీ స్త్రీవాద కవిత్వం కాదు. స్త్రీ తరపున వాదించే. ప్రపంచ స్త్రీ అంతరంగాన్ని విప్పి పరిచిన ఒక శబ్దవిస్ఫోటనం ఇది. వీటిని చదువుతున్నప్పుడు ఎవరిపైనా క్రోధమో…ఆగ్రహమో కలుగదు ‘అయ్యో ఇదిలా ఎందుకు జరుగుతోంది…ఇదిలా జరుగకుండా ఇంతకంటే మానవీయంగా జరుగుతే బాగుండును కదా’ అన్న ఒక క్షోభ కలిగి అది..చదువరిని ఆలోచింపజేస్తూనే ఒక సంస్కారవంతమైన పరివర్తనను పాఠకునిలోకి ప్రవహింప జేస్తుంది. అందుకే ప్రసిద్ధ ‘దిటెన్స్ టైం’ అన్న అంతర్జాతీయ తెలుగు కవితల ఆంగ్లానువాద గ్రంథాన్ని ఎప్పుడో 30 యేళ్ళక్రితం వెలువరిస్తున్నప్పటినుండి వేగుంట మోహన ప్రసాద్ తో సహకరిస్తూ వచ్చిన ఇందిర గురించి మో..”ఇందిర కవిత్వాన్ని రాయదు…కవిత్వమే ఆమెతో రాయిస్తుంది” అన్నాడు.

 

ఒక కవితలో ఇందిర అంటుంది… (పే.104)

నాకేమీ తెలియదు

తెలిసిందల్లా

నేనతని ప్రక్కనుండాలి

ప్రతి రాత్రీ నేను పడుకునే ముందు,

 

అతను నాకోసం బట్టలు తెస్తాడు

అతనికిష్టమొచ్చినవి

 

అతను నాకోసం నగలు తెస్తాడు

అతనికిష్టమొచ్చినవి

అతను నిర్ణయిస్తాడునేను ఏమి వండాలో

ప్రతి మధ్యాహ్న మరియు రాత్రి భోజనాల్లో

 

అతనే పిల్లల జీవితాలను నిర్దేశిస్తాడు

 

ఇప్పుడు

నే నిప్పుడతడు లేనితనాన్ని ఎలా సర్దుకుపోవాలి

చెప్పండి నాకు! చెప్పండి నాకు

 

అనిఆమె కుమిలి కుమిలి దుఃఖిస్తోంది-

 

మరో చోట అంటుంది ( పే.147)

 

ప్రతి ఉదయమూ ఆమె

ఉత్సుకతతో మేల్కుంటుంది

 

ప్రతి సాయంత్రమూ ఆమె

చాలా ఓపిగ్గా నిరీక్షిస్తుంది

 

ప్రతి రాత్రినీ ఆమె

గొప్ప నిరాశతో విరమిస్తుంది

 

ఒక నిరంతరమై సాగే యాత్ర

ఆమె నిరీక్షణ ఒకనిత్య క్రతువు-

 

‘మనం దేన్నైతే సృష్టిస్తామో..దాన్నే ధ్వంసిస్తాము …పిల్లలం మనం..మనం పిల్లలు గానే మిగిలిపోతాము ‘ అంటుంది

(పే 95) ఒక గాఢ అంతర్ముఖ ఆత్మ వివేచనతో.

 

అతననుకున్నాడు

అతను ఆమె జీవితంలోకి ప్రవేశించాక

ఆమెకు స్నేహితులే అవసరం లేదని

ప్రతిరాత్రీ వెళ్ళిపోతాడు

ఆమెను ఖాళీ గోడలకు వదిలేసి

అతని స్నేహితులతో వినోదించడానికి

వినోదించబడడానికి

అతనంటాడు నిన్నుపెళ్ళిచేసుకున్నాను

నీపై జాలితో,

ఆమెను ఇతర పురుషులనుండి రక్షించడానికి … అని

కాని, అతడిప్పుడు ఇతర పురుషుల్లో కలిసిపోయాడు

మనసు

ఒక అరుదైన జీవజాతి …అది రెక్కల కోతి-

 

ఆమె మేఘాలు గుమికూడుతున్నట్టు ఆలోచిస్తుంది.చాలా చాలా కథలు చెప్పబడకుండానే ముగుస్తాయి…కొన్నింటిని చెప్పడం కష్టం…సాధ్యం కాదుకూడా.గాయాలూ,అనుభవాలూ ఎప్పుడైనా వ్యక్తీకరణకు అందనివే.ఆమె చిన్న ప్రపంచానికి తలుపులు లేవు..పరదాలు లేవు…యజమాన్యాలూ,ఆజ్ఞలూ లేవు.ఆమె చిన్ని ప్రపంచంలో అవిశ్వాసాలు,ప్రశ్నించడాలు,అవగాహనా రాహిత్యాలు లేవు.ఆమె ఒక దట్టమైన,అరణ్యమయమైన కొండ కొమ్ముపై ఒక ఒంటరి  చెట్టు..వికసిస్తుందామె…వికసించడం ప్రకృతి లక్షణం…అని ఒక స్వగత వలపోతను వినిపిస్తూంటుంది… (పే9…11).

 

ఆమె ఒక చీకటి కెరటం

ఆమె చీకటి సముద్రం

ఆమె రక్తం గర్జిస్తూ ప్రవహిస్తున్నప్పుడు…నిజంగా ఆమె సముద్రమే-

ఆమె అగ్ని

ఆమె మోహాలన్నీ తగులబెట్టబడ్తున్నప్పుడు-

ఆమె ఆకాశం

తననుతాను నీపై పరుచుకుంటున్నప్పుడు-

ఆమె గాలి

నీలోకి ఒక జీవితాన్ని శ్వాసిస్తున్నపుడు-

ఆమె పృథ్వి

నిన్ను పూర్తిగా గ్రహించి

నీకు ఒక రూపాన్ని దానం చేస్తున్నపుడు- (పే 12 … 13)

 

లోతైన…గాఢమైన…చాలా సరళంగా అనిపిస్తూనే అతి సంక్లిష్టమైన స్త్రీ ఆత్మిక భావనను చాలా చోట్ల తనదైన సున్నిత శైలిలో ఇందిర అలా అలవోకగా   పద్యపాదాలుగా అల్లుకుపోతూండడాన్ని గమనిస్తే ఒక్కోసారి ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.అది ఆమె వ్యక్తీకరణ ప్రతిభగా ఒప్పుకోకతప్పని స్థితి ఒకటి మనకు ఎదురౌతూంటుంది.చూడండి దీన్ని … (పే.65)

 

“నువ్వు వేరే స్త్రీలలో దేన్నైతే చూస్తూంటావో

దాన్నే నాలోకూడా వేరే పురుషులు చూస్తారు

ఐతే నువ్వు గానీ,వాళ్ళుగానీ

నిజమైన నేనేమిటో

ఎప్పుడూ చూడరు”

 

అది దృష్టి. స్త్రీ తన అస్థిత్వ స్పృహతో తనను తాను తన చుట్టూ ఉన్న పురుష,పురుషేతర ప్రపంచాన్ని ఏ కోణంలో ఎంతదీనమైన, నిస్సహాయమైన  అనుభవాలను భరిస్తూ సహిస్తూ తీక్షణంగా వ్యక్తపరుస్తున్నదో పై వాక్యాలు పట్టిస్తాయి.

 

అత్యున్నతమైన సహజ స్త్రీత్వాన్నీ,త్యాగమయియైన ప్రకృతికి ప్రతీకయైన స్త్రీ ఔన్నత్యాన్ని ఒక నైరూప్య రూపంగా అభివర్ణిస్తూ సరళసుందర రీతిలో కవితావాక్యాలుగా విన్యసిస్తూండడం ఇందిర కవితలో ఎలా మనకు చేరుతూందో గమనించండి.

ఆమె ఇసుకను ప్రోగుచేసి

కాగితపు గోడలతోనే ఒక భవనాన్నీ,

ఒక స్వప్న గృహాన్నీ నిర్మిస్తుంది

సాధారణంగా ఆమె నిటారుగా,మహోన్నతంగా

హృదయశోభ ఉట్టిపడ్తూండగా తన వాలుకుర్చీలో కనిపిస్తూంటుంది

దూరంగా ఆకాశంలోకి చూస్తూ –

ఆమె అక్కడ టీ ని సేవిస్తూ

ప్రతి చాయ్ గుటకా నిన్నటి కన్నీళ్ళ పరిగ్రహణ ఔతూండగా

దుఃఖిత మరో రేపుకోసం నిరీక్షిస్తూంటుంది

ఆమె గమనిస్తూంటుంది

వచ్చి వెళ్తున్న ఋతువులను

ఊడ్చుకుపోయే శీతల వాయువులను

వియుక్తమైపోతున్న వేడి పెనుగాలులను

వేడి గాలులే మళ్ళీ వర్ష బిందువులుగా..అవే

తుఫానులుగా పరివర్తించడాన్ని

చివరికి ఋతువులు…ఒక రాశై…అవిభక్తమై

అస్పృశ్యంగా మిగిలిపోవడాన్ని – (పే.18- 19)

 

ఒక ప్రతీకాత్మకమైన అసంపూర్ణత తెరలు తెరలుగా విస్తరిస్తూ కవిత్వ ద్రవ్యమై స్త్రీ అంతః చేతనను స్ఫోరకపర్చడం ఇక్కడమనకు తెలుస్తూంటుంది.అది కవి యొక్క కవిత్వ నిర్మాణ ప్రతిభ.ఈ రకంగా అనేక చోట్ల ఇందిర స్త్రీ అంతరంగాన్ని అతి శక్తివంతంగా ఏకునుండి దారంలా విస్తరిస్తూ, అల్లుకుంటూ పోవడం ఈపుస్తకం నిండా దర్శన మౌతుంది. పాఠకులకు ఐతే ఈ కావ్యంలో ఇందిర ఎక్కడా స్త్రీవాద తీవ్ర ఆరోపణలేవీ చేయలేదు.కేవలం స్త్రీ శరీరాన్ని ఆత్మగా రూపిస్తూ పురుష ఆధిపత్యంలోని విస్మరణను ‘ స్త్రీకి జీవితం ఉండుట..జీవితం లేకపొవుట ‘ గా విడమరుస్తూ ఒక స్పర్శగా అందించింది.సున్నితత్వం ఒక్కోసారి అతి కఠినంగా అనుభవంలోకి రావడం ఈ పుస్తకంద్వారా మనకు తెలుస్తుంది.

 

పుస్తకం వెనుక అంతర్జాతీయ పత్రికల్లో,వెబ్ సైట్లలో ఇదివరకే వెలువడిన ఈ పుస్తకంలోని కవితల్లోని కొన్ని భాగాలను చదిని స్పందించిన అనేకమంది దేశ విదేశీ ప్రముఖుల అభిప్రాయాలను పొందుపర్చారు.అవి ఈ కవికి ఉన్న పాఠకాదరణను తెలియజేస్తున్నాయి.

 

ఇందిరలో భారతీయ ఆధ్యాత్మిక చింతన తాలూకు ప్రతిఫలనలుకూడా విస్తారంగా కనిపిస్తాయి అనేక కవితల్లో… పంచభూతాత్మక శరీరం… అగ్ని… ఆకాశం… సముద్రాలు…భూమి… వాయువు… వివిధ సందర్భాల్లో కవిత్వ వాహికగా ప్రతీకలై ఈమె అభివ్యక్తికి అదనపు బలాన్ని చేకూర్చాయి.

ఇందిర అంటుంది.

 

“ఆమె ఒక స్త్రీ

వయస్సు ఎప్పుడూ ఒక ఉత్సవమే” అని.

అదీ ఆమెను వేరే కవులనుండి వేరుపర్చే విలక్షణత.

పూర్ణ మదః పూర్ణ మిదం

పూర్ణాత్ పూర్ణముదచ్యతే

పూర్ణస్య పూర్ణమాదాయ

పూర్ణమేవ వషిష్యతే …అన్న ఉపనిషత్ శాంతి మంత్రంలోని పూర్ణానికి పూర్ణాన్ని కలిపినా, పూర్ణంనుంది పూర్ణాన్ని తీసివేసినా అంతిమంగా పూర్ణమే మిగిలి ఉండే సృష్టి రహస్యాన్ని ప్రస్తావిస్తూ.. ఇందిర స్త్రీని సృష్టిలో ఒక పూర్ణ జీవిగా సంభావిస్తూ ప్రస్తావించడం కూడా ఈ పుస్తకానికి పరిపూర్ణతను చేకూర్చింది.

 

Print Friendly
May 05

ఒక్క సారి రారాదా!                                        

వాయుగుండ్ల శశి కళ

 

ఒక్క సారి రారాదా

నీకోసం హృదయం పచ్చని ఆకులుగా మార్చి

తోరణాలు కడుతాను

ఒక్క క్షణం లో ఎర్రటి జ్వాల ను పూసుకున్న కళ్ళు

ఒక ప్రశ్నగా మారి వేలాడుతూ

నీరు లేక జనాలు చేసే రణాలు సంగతి ఏమిటి?

యుద్దాల మధ్యలో ఎక్కడైనా పచ్చని చిగురు

విరబూస్తుందా ?

 

నా ఉద్వేగాలను రంగరించి

షడ్రుచుల పచ్చడిగా చేసి నైవేద్యం చేస్తాను

ఒక్క సారి రారాదా …..

వేదనతో మ్లానమైన మొహం తో

ఒక్క సారి తిరస్కరింపు తల అటు తిప్పుతూ

రోదనలు ఆవేదనలు తప్ప నీ చుట్టూ

సమాజం లో ఏ ఉద్వేగము లేదు

ఆరు రుచులు ఎక్కడినుండి తెస్తావు

దోసెడు నుండి కన్నీళ్లు తప్ప!

 

ఈ ఏడాది పంచాంగానికి

నిన్నే రాజును చేస్తాను

కాసిన్ని నీ మెత్తని అడుగులు

ఇటు వైపు వేయరాదా ! కోయిల కూజితాల తో

స్వాగతం పలుకుతాను

 

సన్నటి నవ్వు లేత పెదాలపై

చిగురాకు ఎరుపులా ….

నింగి లోని నెలరాజునే

నాలో పొదువుకున్నాను

ఈ ఎడారి రాజరికాలతో నాకు పని ఏమిటి ?

ఆక్రమించుకున్న పంట భూముల

సాక్షిగా

కట్టబోయే ఆకాశ హర్మ్యాల సాక్షిగా

లేత చివుళ్ళు లేని తెలుగు గడ్డపై

కోయిలలు ఎలా తెస్తావు !

ఆకలికి మండిన గుండెల అరుపుల తప్ప

పర్లేదు …. నీకు అలవాటేగా

ఈ ఉగాదిని కూడా హాలోగ్రామ్స్ గా మార్చి చూసుకో ….

తెలుగు ఉగాది

ఒక్క సారి రారాదా !

Print Friendly
May 05

దుర్ముఖీ నీవు సుముఖివే                                         

స్వధ వెలమకన్ని

 

ఏ ముఖం పెట్టుకోని వస్తున్నావు నీవు?

ఓహో మన్మధయేమందంగా వుందని అడుగుతున్నావా?

మనసందం లేని మనుషులకి మన్మదైనా, దుర్ముఖైనా ఒకటేనంటావా?

దుర్మతులు, నరరూప రాక్షసులు మన్మధలో లేరా,

నేనొస్తానంటే వద్దంటావేం వచ్చితీరుతానంటావా?

దుర్ముఖీ! నీవెలాగో మా సముఖానికి రానేవచ్చావ్

ఎన్ని ఉగాదులు వచ్చినా మారని దగాకోరులు,

కల్తీశాలులు, అవినీతిపరులు, స్త్రీని వేధించే నీచ కీచకులు

ఇకనీవంటే హడలి మారాలి లేకుంటే చావాలి,

అమ్మా! దుర్ముఖీ మాలో సుహుద్బావాన్ని నింపి

మాకు సుఖశాంతులనిచ్చి,

అందరికి ఆనందాన్ని పంచి

తెరమరుగు కాకుండా

“భాషలరాణి తెలుగు సుభాషిణి” అందలమెక్కించి

నీవు సుముఖివే అనిపించు మమ్ము అలరించు!

Print Friendly
May 05

 సాగనంపేస్తా 

యు.ఎల్. ఎన్. సింహా

అదిగో నవ ఉగాది వచ్చేస్తుంది
ఇక పండగే పండుగ మనకు
దినపత్రిక పేజీలలో దినఫలాలుగా
దూరదర్శన్లలో దేదీప్యమానంగా

ముఖపుస్తకంలో మె(ము)రిసిపోతూ
వెబ్ సైటులో వెలిగిపోతోంది….
కవితా పోటీలు…పండుగ సంబరాలు…
పంచాంగ శ్రవణాలు, అష్టవధాన కాలక్షేపాలు

మనకిక పండుగే పండుగ…
ఆనాటి పల్లెలు లేకపోతేనేం..
మావిడితోరణాలు గుమ్మానికి కట్టకపోతేనేం…
పసుపుగడపలు కనుమరుగైతేనేం …

గుండెల నిండా ఆత్మీయతల్ని…
మనసునిండా మమతానురాగాల్ని నింపుకుని…
ఓ నలుగురు బంధువులు మన మధ్యకు రాకపోతేనేం…
చిచ్చుబుడ్డికి కొత్త చొక్కా తొడిగినట్టు

సంతోషాల్ని విరజిమ్ముతూ తిరిగే చిన్నారులు
మన మధ్య ఆడకపోతేనేం…
పట్టు పరికిణీల్లో చిట్టి తల్లుల్ని చూడకపోతేనేం..
ఆ సంతోషాల వెలుగుల్లో పెద్దల ముచ్చట్లు మెరవకపోతేనేం..
కోయిలమ్మల రాగాలాపనలు వినకుంటేనేం…

చిగురించడం మానేసిన చెట్లు…
కూలిపోయి పలకరించే గులకరాళ్ళ మొండి గోడలు..
ఇంకా పల్లె వెలుగు బస్సు కోసం ఎదురు చూసే
ఆ పెద్దాయన చేతిలోని చుట్ట వాసన…
ఇవి తప్ప ఏముంది అక్కడ పండగ…

పండుగంటే మనది…
పసందంటే మనది….
మనిషితో పనిలేదు…మాటతో పనిలేదు…
ఇంటర్నెట్ ముందు ఇకిలించి కూర్చుంటా…
ముఖ పుస్తకంలో ఉగాదికి ఊరేగింపు చేస్తుంటా…

లైకుల నైవేద్యాలతో..
కామెంట్ల కర్పూరహారతి పట్టిస్తా..
ఉసూరుమంటూ ఉగాదిని
మరోమారు ఉత్తచేతులతో  సాగనంపేస్తా…
ఓ పిడికెడు కూడ ఆనాటి పల్లె పరిమళాన్ని పెట్టకుండా..!!!

Print Friendly
May 05

గత సంవత్సర మాతృమూర్తి

 ప్రవీణ్ కుమార్ వేముల

నా మనసు సుమబాలను సంపెంగరసితో స్నానం చేయించి

ఉరిమిని అరువుతెచ్చి వస్త్రాన్ని కుట్టించి

కరుణను నా కంటికి కాటుకజేసి

వినయ, విధేయత వజ్రాలతో నా ఆభరణాలను చేయించి

తామస సంహారశైలి తిలకంగా దిద్ది

మమతలను కరిగించి ముక్కెరగా చేయించి

జ్ఞానసంపదను నా జడకుచ్చులుగా వేయించి

ఆత్మీయతా స్నేహంలో నా అలంకరణ గావించి

ప్రపంచ పూదోటలో నను విహారానికి తీస్కెళ్ళింది…

శోకగ్రస్తమైనవేళ చెలిమిని పంచి

సంతసంతో చిందులువేస్తే కౌగిలి పంచి

ఓటమికి వెరచినవేళ వెన్నుతట్టి

ప్రతి పనికి ప్రోత్సాహక ఉగ్గుపట్టి

ఆశయాల అంబరాన్ని నా కళ్ళముందు చేర్చి

అంతరంగ శక్తులను అస్త్రాలుగా మార్చే నైపుణ్యం నేర్పి

ప్రకృతిలో ప, ద, ని, స, లు వినే భావుకత నేర్పి

ప్రతి క్రియలో సంతోషశోధన చూపి….

శిశిరం … గ్రీష్మం … వసంతం … అని తేడా లేకుండా

తోడై నిలిచి డస్సిపోయిందేమో! ….

నాకై —-

బ్రతుకు బాటలో భవితలో తోడుగా

“తెలుగు నూతన వత్సర ఓరిమి” ని నా ముందు నిల్పింది !!!

Print Friendly
May 05

ఆమనిలో 

వాణి కొరటమద్ది

                                                                                     

తరువులన్ని కొత్తచిగురు తొడుగుతాయి ఆమనిలో

ప్రతిమదిలొ పులకింతలు రేపుతాయి ఆమనిలో ||

సుఖ దు:ఖాల సత్యాలు విడమరచి ప్రబోదించి

సంసృతికి ప్రణామాలు పలుకుతాయి ఆమనిలో ||

వేపపువ్వు పచ్చడితో షడ్రుచులూ మేళవించి

ఆరుఋతువుల అర్ధాలనె చాటుతాయి ఆమనిలో ||

విరబూసిన విరికన్నెలు మకరందం నింపుకుంటు

వసంతుడినె ఆగమనము కోరుతాయి ఆమనిలో ||

మధురమైన అనుభూతితొ మనసుకెంత ఉల్లాసమో

మధువునిండి పుష్పములే నవ్వుతాయి ఆమనిలో ||

మధుమాసపు సొబగులన్ని ఆహ్వానము ప్రకటిస్తూ

చిగురాశలు చిలుకరిస్తు వచ్చినాయి ఆమనిలో ||

ఆకురాలి ప్రతిచెట్టూ చివురాకులు అలవరించి

కోయిలలకు స్వాగతాలు పలుకుతాయి ఆమనిలో||

విరిసివున్న పువ్వులపై నవ్వుకుంటు భ్రమరాలు

మధువునంత జుర్రుకోగ వాలుతాయి ఆమనిలో ||

సిరిమల్లెలు పరిమళాలు వెదజల్లును వనమంతా

మగువసిగన మురవాలని కులుకుతాయి ఆమనిలో||

భావాలే పూయిస్తూ వసంతాల సొగసులన్ని

మౌన ‘వాణి’ కవనంలో నిండినాయి ఆమనిలో ||

Print Friendly
May 05

ఆమని ఆగమనం

  మంథా భానురామారావు   

 

ఆమని ఆగమనం తో ఆరంభం కదా

కోయిలమ్మల కుహుకుహురావాలు!

పోటీపడి వేసే స్వరకల్పనలు

పంచమ స్వరంలో ప్రతిధ్వనిస్తూ.

ఎర్రని మావి చివుర్ల మధ్య వేలాడే పిందెలు

చల్ల గాలికి తలలూపుతూ

వసంత లక్ష్మికి స్వాగతం పలుకుతున్నాయి.

విరగపూసిన వేపచెట్లు మంచు బిందువుల్లా రాల్చే పూలు

నేలంతా పరచుకుని భూమాతకి

వెచ్చని కంబళి కప్పుతుంటే ఆగలేని

వాయుదేవుడు పని కట్టుకుని అక్కడక్కడ లేపి

రంగవల్లులు దిద్దుతున్నాడు.

నింబవృక్షాలకి కట్టిన ఊయలలు

పడుచు కన్నెల కిలకిలలతో సొగసుగా ఊగుతుంటే

కోడెకారు చిన్నవాళ్లు వలపు వలలు విసురుతూ

వసంత వనముల్లో విహరిస్తున్నారు.

కొత్త అల్లుళ్లు బిడియంగా వరండాలో

ఒదిగి ఉంటే చిలిపి మరదళ్లు అక్కని దాచి

ఆట పట్టిస్తున్నారు, అమ్మ అదిలింపులను

నాన్న కోర చూపులను లెక్క చేయక.

నవకాయ పిండివంటలు నాలుక చవులూరిస్తుంటే

ఉగాది పచ్చడి అంటూ చేతిలో వేసింది బామ్మ.

షడ్రుచులేమో గాని, చేదే తగిలి కేక పెట్టి

నొసలు చిట్లించారు పిల్లందరు కూడి ఏక బిగిని.

జీవిత మందునా చేదుకూడ భాగమంటూ

వేదాతం వల్లించారు తాతగారు వాడిగా.

కొత్త వలువలు కట్టి పెరపెర మంటూ

ఏటి గట్టుకు వెళ్లి దోబూచులాడుతుంటే

కొత్త అల్లునికి దొరికింది కోమలాంగి.

నును సిగ్గు మోముతో కలికి కౌగిలి నిమడగా

కొత్త వత్సరపు ఆనంద లహరిలో

కేరింతలే మిన్నంటె పల్లె లోన.

Print Friendly
May 05

అరుదె౦చెను యుగాది

సుజల గ౦టి

అరుదె౦చెను మన్మధ నామ స౦వత్సర౦

మరుగైన వనాలతో మాయమైన మయూఖాలతో

మావి చివురు తిని గళమెత్తి పాడలన్న కోకిలమ్మకు కరువైనవి చెట్టు కొమ్మలు

ఎటుచూసినా మారణ హోమాలు.ఆపలేని అత్యాచారాలు అఘాయిత్యాలు.

అడుగ౦టుతున్న మానవతా విలువలు అబలల ఆర్తనాదాలు

పులకరి౦చమన్నా పలకలేని పుడమితల్లి పరితపిల్లుతో౦ది

మానవుడు సృష్టి౦చిన ప్రభ౦జనానికి

తన విజ్ఞతతో ము౦దుకు సాగుతున్నానని మురిసిపోతున్న మానవుడు

తాను తీసుకున్న గోతిలో తానే పడబోతున్నానని తెలియని

అ౦ధకార౦లో అయోమయ౦ లో తేలియాడుతూ

మానవజాతి మనుగడకు ప్రాణ౦ పోసిన మగువపట్ల

మనుజుడిని౦చి మనుజాశనుడుగా మారుతున్న వేళ

ఏమని ఆహ్వాని౦చను ఉగాదిని ఏమి తెస్తు౦దని ఆన౦ది౦చను ఈ నవ్య ఉగాది

ఇది ఆదా! లేక అ౦తమా! అనే స౦దిగ్ధ౦లో మునిగిపోయిన మనసుతో

Print Friendly
May 05

ముష్టి భక్తులు!  

టీవీయస్.శాస్త్రి

మీరెప్పుడైనా అడుక్కునే వాళ్ళ సభలను చూశారా! చూసేవుంటారు! చూడటమే కాకుండా పాల్గొని కూడా ఉంటారు. కానీ అవి బిచ్చగాళ్ళ సభలు అని  అనుకొని  ఉండరు అంతే ! ఇటువంటి ఒక సభను చూసే ‘అదృష్టం’ ఈ మధ్యనే నాకు కలిగింది. కొంత మంది కోరికపై ఆ సభానిర్వహణ భారం కూడా నా మీద పడింది.అన్నీ భగవంతుని నిర్ణయం మేరకే జరుగుతాయి అనటానికి ఇంతకన్నా పెద్ద ఉదాహరణ మరేదీ అక్కరలేదు.బిచ్చగాళ్ళ కోరికలూ,  ఆలోచనలూ ఎలా ఉంటాయో చెబుతాను.నేను మొదట్లో ధ్యానంలో కూర్చున్నప్పుడు  మాస్టర్ ను రెండు మూడుసార్లు కోరికలు కోరాను.  మాస్టర్  రెండు మూడు సార్లూ నా కోరికలు తీర్చారు. ఆ తరువాత ఈ మార్గం సులభంగా ఉండటం చేత, మాస్టర్ ను కోరికలు తీర్చమని మళ్ళీ కోరాను ఇంకొకసారి! ఈ సారి మాస్టర్  నన్ను మందలింపుగా ఇలా అన్నారు, “ఎప్పుడూ బిచ్చగాడిలా ఉండటానికి ఎందుకు ఇష్ట పడుతావు? నీకు కావలసింది ఏదో  కష్టపడి సంపాదించుకుని,  అందరికీ ఇచ్చే స్థాయికి చేరుకోవాలని ఎందుకు అనుకోవు ?” అని. మాస్టర్ మందలింపులోని  అంతరార్ధం నాకు అర్ధమయింది.అప్పటి నుండి నేను “అడుక్కోవటం” పూర్తిగా మానేశాను. “ఇచ్చేస్థాయికి” చేరుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. చాలా రోజుల క్రితం భగవద్గీత చదువుతున్న సమయంలో నాకు ఒక మంచి పదం లభించింది.అదే ‘సంకల్ప సన్యాసం’! దానిని గురించి ఒక పుస్తకం వ్రాయటానికి ఉపక్రమించాను. కానీ అది కార్యరూపం దాల్చలేదు. కారణం బహుశః అది వ్రాసేందుకు మాస్టర్ ను అనుమతి ‘అడుక్కోవటమే’ కారణం అయి ఉంటుంది. వీడికి ఎప్పుడూ ‘అడుక్కోవటమే’ అలవాటైంది. ఈ అలవాటును మాన్పించాలని మాస్టర్ భావన  కావచ్చు! అర్ధమైన తరువాత ‘అడుక్కోవటం’ పూర్తిగా మానేసి ఆనందంగా ఉన్నాను. అదీగాక రోజూ ‘అడుక్కునే’ వారిని చూస్తే ఎవరికైనా అసహ్యం కలుగుతుంది.అందులో ఏమాత్రం సందేహం ఉండనవసరం లేదు.ఆ మధ్య నా భార్యకు తీవ్రమైన జబ్బు చేసింది. పిల్లలందరూ దూరప్రాంతాలలో ఉన్నారు.ఒంటరిగా ఉన్నానుకున్నాను, కానీ మాస్టర్  నా చెంతనే వెన్నంటి ఉన్నారు.ఆ సమయంలోమాస్టర్ ని ఒక కోరిక కోరాను.అది ఏమిటంటే,”ఈ పరిస్థితిని ఎదుర్కొనే ధైర్యం ప్రసాదించమని. “మాస్టర్ నా కోరిక మన్నించటమే కాకుండా,నా భార్యను కూడా కాపాడారు.ఎందుకంటే అది ‘అడుక్కోవటం’ కాదని మాస్టర్  భావన అయి ఉంటుంది, నేనూ కూడా ‘అడుక్కునే’ భావనతో కోరిక కోరలేదు. మనం ‘అడుక్కోవటానికి’ పూర్తిగా అలవాటు పడ్డాం. అందులో ఏమాత్రం సందేహం అక్కరలేదు! గుడిలోపల ‘అడుక్కునే’ మనకూ,గుడి బయట ‘అడుక్కునే’ బిచ్చగాళ్ళకు తేడా ఏముంది? ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, మనం ఖరీదైన బిచ్చగాళ్ళం.కార్లల్లో వచ్చి ‘అడుక్కుంటాం’! పూజారికీ, హుండీలలో విపరీతంగా లంచాలు పడేసి ‘అడుక్కుంటాం’. మన ప్రార్ధనలన్నీ’అడుక్కోవటమే’! మనమే ‘నిత్య బిచ్చగాళ్ళం’ అయినప్పుడు, ఇంకొకరికి ఇచ్చే ప్రసక్తి ఎక్కడుంటుంది? ‘అడుక్కోవటం’ కూడా ఒక స్టేటస్ సింబల్ అయిపోయింది. “ఈ మధ్య మేము తిరుపతి వెళ్లి స్వామి వారికి కళ్యాణం చేయించాం.మా అబ్బాయికి మంచి సంబంధం కుదరాలని ‘అడుక్కున్నాం’! అని కొంతమంది గొప్పగా  చెప్పటం మనం వింటూనే ఉన్నాం. ఇలా రకరకాల బిచ్చగాళ్ళు ఉన్నారు. బిచ్చగాళ్లలో  కూడా స్థాయీ బేధాలు ఉన్నాయి. ఎవరి స్థాయిని బట్టి వారు ‘అడుక్కుంటారు’. ఇలా ‘అడుక్కొని’ తినేవాడి(రి)కి, కష్టపడి సంపాదించుకోవాలనే భావన ఉండదు. సరే! బిచ్చగాళ్ళ సభలోని విషయాలు చెబుతాను.బిచ్చగాళ్ళ సంఘం అధ్యక్షుడు ,తన సందేశంలో ఇలా చెప్పారు, “మనం అందరమూ సంఘటితమై, మరింతమంది సభ్యులను చేర్చుకొని,కష్టపడి ‘ముష్టి’ సంపాదించుకోవాలి” అని. బహుశః వారి సంఘం యొక్క ఆశయం చెప్పివుంటారు. నేను ఆశ్చర్యపోయి, వెంటనే తేరుకొని,”అవును నాదే తప్పు! ఇటువంటి  సభకు రావటం ఏమిటి? పైగా నిర్వహణ బాధ్యత కూడా తీసుకోవటమేమిటీ ?” అని మధనపడి తేరుకొని, చేసిన తప్పుకు చింతిస్తూ, నేను లేచి నా సందేశంలో ఇలా చెప్పాను, “ముష్టి ఎత్తుకొని వంద రూపాయలు సంపాదించుకోవటం కన్నా, కష్టపడి ఒక రూపాయి సంపాదించుకోవటంలో ఎంతో తృప్తీ, ఆనందమూ ఉంటాయి.అందుకని మనం కష్టపడి సంపాదించుకుందాం. అదే అలవాటు చేసుకుందాం” అని నేను చెప్పిన మాటలు సహజంగా ముష్టి సంఘం నాయకులకు కోపం తెప్పించాయి.” మనం  కష్టపడి ముష్టి విద్య నేర్చుకుంటే వీడెవడూ ఇది తప్పని చెప్పటానికి? మన ముష్టికి వీడు పెద్ద అడ్డంకి ” అని చెప్పటమే కాకుండా ఒక మంచి నినాదాన్ని కూడా ఇచ్చారు. అదేమిటంటే, “ముష్టి వాళ్ళు సమిష్టిగా ఉండాలి! ముష్టి వారి సంఘం వర్ధిల్లాలి!”అని.

వ్యష్టిగా,సమిష్టిగా మనకు ముష్టి ఇష్టమని నేననుకోను! మరి మీరేమంటారు?

(ఇది కేవలం హాస్య,వ్యంగ్య,యదార్ధ రచనే కానీ, ఎవరినీ ఉద్దేశించి రాసింది మాత్రం కాదు!)

Print Friendly
May 05

ఉగాది ప్రత్యేకం   

సిరి వడ్డే

“శిశుర్వేత్తి పశుర్వేత్తి

వేత్తి గానరసం ఫణిః

కో వేత్తి కవితా తత్త్వం

శివో జానాతి వా నవా”…

అన్నారు పెద్దలు. భారతీయ సంగీతానికి మూలం సామవేదం. ఎందరో గొప్ప వాగ్గేయకారులు ఈ సంగీతాన్ని సుసంపన్నం చేశారు.  వీరు నవరసాలను ఒలికించిన కీర్తనలను, మన ఉగాది ‘షడ్రసాలు’ (షడ్రసాలు: అనగా ఆరు రుచులు) అయిన… మధురం = తీపి, ఆమ్లం = పులుపు, లవణం = ఉప్పు, కటువు = కారం, తిక్తం = చేదు, కషాయం = వగరులతో సంధాన పరిస్తే, ఈనాటి ఉగాది మరింత రుచులతో నవరసాలను కలిపిన షడ్రుషుల విందులతో, పసందులతో వీనులవిందులేకదా !

మధురం

జయదేవుడు అనగానే మనకు స్పురించేది ఆయన రచించిన “గీత గోవిందం”. ఈ గీత గోవిందమును శృంగార రసముతో, మధుర భక్తితో, నాయకా, నాయకీ భావముతో స్తుతించారు.  దీన్నే”అష్టపదులు” అని కూడా అంటారు. వీటిని వినని వారు ఉండరు అంటే అతిశయోక్తి కాదు కదా!

ప్రళయ పయోధిజలే ధ్రుతవానసివేదం.

కేశవా, ధ్రుత దశవధరూపం, జయ జగదీశహరే.

శ్రీతకమలాకుచమ మండల ధ్రుత కుండల

శ్రీజయదేవకవే రదం కురుతేముదం ఏ

మజ్గల ముజ్వల గీతి జయజయదేవహరే

లలితవజ్ఞలతా పరిశీలన కోమల మలయసమీరే

సరసవసంత సమయవనవర్నణ మనుగత మదన వికారం

చందనచర్చిత నీల కలేబర పీతవసన వనమాలీ

కేళి చలన్మణి కుండల మండిత గండయుగ స్మితశాలీ

హరిరిహముగ్ధవధూనికరే వలాసిని వలసతి కేళివరే

చంచరదధరసుధామధురధ్వని ముఖరిత మోహనవంశం

రాసే హరిమిహ విహితవిలాసం ….

ఈ గీతి కావ్యంలో మూడే పాత్రలు – రాధ, కృష్ణుడు మరియు సఖి.  విరహవేదన ఈ కావ్యంలోని విషయం. ఇందులో లౌకికంగా శృంగారం కనిపించినా, ఆధ్యాత్మికతే ప్రధానం. భక్తి, శృంగారం ఇందులో ఎంతో మధురంగా కలసిపోయాయి.

పులుపు

“విన్నపాలు వినవలె వింత వింతలు

పన్నగపు దోమతెర పైకెత్త వేలయ్యా…అంటూ వినయంగా మదిని నివేదిస్తూనే … సిరిమొగము దెరచి చిత్తగించవేలయ్యా …”

అంటూ కాస్త పుల్ల విరిచి నిలదీయడం కూడా ఒక గమ్మత్తైన రుచిని తెలియచేస్తుంది.

అన్నమయ్య కీర్తనలు అటు భక్తి పరంగానూ, ఇటు శృంగార పరంగానూ కూడా ఎంతో ప్రసిద్ది చెందాయి. “జో అచ్యుతానంద జోజో ముకుంద” – “నారాయణతే నమో నమో” – “పిడికిట తలంబ్రాల పెళ్లి కూతురు” – “రామ దశరధరామ” – “సిగరి పెండ్లి కూతురా సీతమ్మ” – “త్వమేవ శరణం”వంటి కొన్ని వేల కీర్తనలు మన తెలుగు శ్రోతలను ఇప్పటికీ వీనుల విందుగావిస్తూనే ఉన్నాయి. చందమామ రావే అంటూ, పసిపాపలకు గోరుముద్దలు తినిపించినా,“జో అచ్యుతానంద జోజో ముకుంద” అంటూ జోలపాటలతో ఊయలలూపి నిద్రపుచ్చినా అన్నమయకే చెల్లు.

కారం

కంచర్ల గోపన్నగా జన్మించిన భక్త రామదాసు సుమారు 400 కీర్తనలు భద్రాచల శ్రీరామచంద్రమూర్తిని ప్రార్ధిస్తూ రచించారు. ఎంత భక్తిగా శ్రీరామచంద్రుని కొలిచారో, కానరాని ఆ దైవాన్ని తన కీర్తనలలో అంత ఘాటుగానూ, ఏ తీరుగ నను దయచూసెదవో…ఏల దయరాదో రామయ్యా అంటూ ఆయన్ని మమ’కారంతో కటువు(కారం)గా అలిగేసి మరీ అడిగేసిన ఈ కీర్తనలోని షడ్రుచులలోని ఒకటైన కారంతో ముడిపడిన మమకారాన్ని విందామా ?

ఇక్ష్వాకు కుల తిలక (కాంభోజి రాగం-త్రిపుట తాళం)

ఇక్ష్వాకు కుల తిలక యికనైన పలుకవె రామచంద్రా నన్ను

రక్షింప కున్నను రక్షకు లెవరింక రామచంద్రా ||పల్లవి||

సీతమ్మకు చేయిస్తి చింతాకు పతకము రామచంద్రా

ఆ పతకమునకు పట్టె పదివేల వరహాలు రామచంద్రా || చ6 ||

వాహనములు మీకు వరుసతో చేసితి రామచంద్రా జగ

న్మోహన సంకెళ్ళు వేసిరి కాళ్ళకు రామచంద్రా || చ7 ||

కలికి తురాయి నీకు పొలుపుగ చేసితి రామచంద్రా

నీవు కులుకుచు తిరిగెద వెవరబ్బ సొమ్మని రామచంద్రా || చ8||

మీ తండ్రి దశరథ మహారాజు మెట్టెనా రామచంద్రా

లేక మీ మామ జనక మహారాజు పంపెనా రామచంద్రా || చ9||

అబ్బా తిట్టితినని ఆయాసపడవద్దు రామచంద్రా

ఈ దెబ్బల కోర్వక అబ్బ తిట్టితినయ్య రామచంద్రా || చ10 ||

వగరు

క్షేత్రయ్య అసలు పేరు మొవ్వా వరదయ్యగా భావిస్తున్నారు. అనేక పుణ్యక్షేత్రాలు, దేవాలయాలను సందర్శిస్తూ వాటి గురించిన వివరాలు తెలుసుకుంటూ ఉండటం చేత ఈయనకు క్షేత్రజ్ఞుడనే పేరు వచ్చింది. క్రమేణా అది క్షేత్రయ్యగా మారింది. వీరు దర్శించిన అన్ని క్షేత్రాలలో ఉన్న దైవాలపై ఈయన ఎన్నో కృతులు, కీర్తనలు, తత్వములు, పదములు, జావళీలు, పాటలు వ్రాసారు. వీటి అన్నిటిలో నవరసాలు నిండుగా ఉండి మనకు ఆరు రుచుల సమ్మేళనాలను అందిస్తాయి.  మచ్చుక్కి క్షేతయ్య మువ్వగోపాలా అంటూ గోపికల వగరు నిష్ఠూరాలను ఎంత చక్కగా పాడారు?

ఆనంద భైరవి రాగం – ఆదితాళం

పల్లవి:

శ్రీపతి సుతు బారికి నే-నోపలేక నిను వేడితే

కోపాలా? మువ్వ గోపాలా?

అనుపల్లవి:

ఏ ప్రొద్దు దానింటిలోనే-కాపైయుండి నీ సరస స

ల్లాపాలా? మువ్వ గోపాలా?

చరణాలు:

పైపూత మాటలు నేర్ప-జూపుదాని రతిపై నింత

తీపేలా? మువ్వ గోపాలా?

చూపుల నన్యుల దేరి-చూడని నాతో క

లాపాలా? మువ్వ గోపాలా?

నా పొందెల్ల దానికబ్బి-యే పొందును లేక యుసురనుటే

నా పాలా? మువ్వ గోపాలా?

ఇంతసేపు మోహమేమిరా? ఇందరికంటే – నింతి చక్కనిదేమిరా?

సుంతసేపు దాని – జూడకుండలేవు

అంతరంగము దెలుప – వదియేల మువ్వగోపాలా!

కొంత యున్నదో మువ్వగోపాల? గోరడ మేలా?

ఉప్పు

త్యాగరాజు కర్ణాటక సంగీత త్రిమూర్తులలో ఒకరు. త్యాగయ్య, త్యాగబ్రహ్మ అనే పేర్లతో కూడా ప్రసిద్ధుడు. నాదోపాసన ద్వారా భగవంతుని తెలుసుకోవచ్చని నిరూపించిన గొప్ప వాగ్గేయకారుడు. ఆయన కీర్తనలు శ్రీరామునిపై ఆయనకుగల విశేష భక్తిని, వేదాలపై, ఉపనిషత్తులపై ఆయనకున్న జ్ఞానాన్ని తెలియపరుస్తాయి. త్యాగయ్యలేని సంగీత ప్రపంచం ఉప్పు లేని విందు, రుచి లేని పసందు.

త్యాగరాజస్వామి వారి – జగదానంద కారకా (రాగం:నాట, తాళం:ఆది, కృతి:త్యాగరాజ)

పల్లవి: జగదానంద కారక జయ జానకి ప్రాణ నాయక

అనుపల్లవి: గగనాధిప సత్కులజ రాజ రాజేశ్వర సుగుణాకర సురసేవ్య భవ్య దాయక సదా సకల (సుగుణాకర సురసేవ్య భవ్య దాయక) (జగదానంద)

చరణం 1

అమర తారక నిచయ కుముద హిత పరిపూర్ణానఘ సుర సురభూజ

దధి పయోధి వాస హరణ సుందరతర వదన సుధామయ వచో

బృంద గోవింద సానంద మా వరాజరాప్త శుభకరా నేక

అనంతమైన(అగణితము=లేక్క పెట్టలేని) సుగుణాలను కలిగిన వాడవు.బంగారమయమైన పట్టు వస్త్రాలను ధరించినవాడవు. ఒక్క బాణముతో ఏడు సాల వృక్షములను కూల్చినావు. ఎర్రని పాదపద్మములు కలవాడవు. అపారము, అద్భుతమైనా మహిమలు కలవాడవు. సజ్జనులైన కవి హృదయాలలో నివసించెడి వాడవు. సకల దేవతాది మునులకు,సజ్జనులకు,శుభము కూర్చేడి వాడవు. లక్ష్మీ వల్లభుడవు. పాపమనే గజమునకు నరసింహ స్వామివి. త్యాగరాజాది భక్తులచే పూజలను అందుకునే జగన్నాధుడవు అంటూ ఈ కృతిలో శ్రీరామ చంద్రుని స్తుతించినా, ఎందరో మహానుభావులు అంటూ మహానీయులందరికి వందనాలను అర్పించిన ఆయన ప్రతి కీర్తన ఎంతో రుచిగా ఉంటుంది కదూ!

చేదు

కర్ణాటక సంగీత సామ్రాజ్యాన్ని ఏలిన త్రిమూర్తులుగా చెప్పబడే శ్రీ త్యాగరాజు, శ్రీ ముత్తుస్వామి దీక్షితులు, శ్రీ శ్యామశాస్త్రి లలో మూడవ వారైన, ఈయన అసలు పేరు “వేంకట సుబ్రహ్మణ్యము”. వీరిని తల్లిదండ్రులు “శ్యామకృష్ణా” యని ముద్దుగా పిలిచేవారు. అదే ఈయన కృతులలో ఈయన ముద్ర అయినది. ఈయన బంగారు కామాక్షి ఉపాసకుడు. అమ్మపై తప్ప వేరొకరి పై రచనలు చేయలేదు. ఆంధ్ర గీర్వాణ భాషా కోవిదుడై ఈయన కృతులలో ముఖ్యమైనవి: ఓ జగదంబా, హిమాచలతనయ, మరి వేరే గతి యెవ్వరమ్మా, హిమాద్రిసుతే పాహిమాం, శంకరి శంకురు, సరోజదళనేత్రి, పాలించు కామాక్షి, కామాక్షీ (స్వరజతి), కనకశైలవిహారిణి, దేవీ బ్రోవ సమయమిదే, దురుసుగా, నన్ను బ్రోవు లలిత, మొదలగునవి. ఎంతగా ఉపాసించినా అమ్మ కరుణకు నోచుకోలేక పోతున్నాననే చేదు మింగుడుపడక ….తల్లీ నిన్ను నెరనమ్మినాను వినవే అంటూ గొంతులో చేదు అనుభవాన్ని పలికించిన మన శాస్త్రిగారి కీర్తన అమోఘం!

కళ్యాణి – మిశ్ర చాపు

పల్లవి: తల్లి నిన్ను నెఱ నమ్మినాను వినవే॥

అను పల్లవి: ఎల్లలోకముల కాధారమైయున్న నా॥

చరణము(లు):

ఆదిశక్తి నీవు పరాకుసేయకు ఆదరించుటకిది మంచిసమయము గదా సరోజభవాచ్యుత శంభునుతపదా నీదు దాసానుదాసుడౌ నా॥

దేవి నీదు సరిసమానమెవరని దేవరాజమునులు నిన్ను పొగడగ నా వెద దీర్చి బిరాన వరాలొసగి నన్నుబ్రోవ నీ జాలమేలనే॥

Print Friendly
May 05

పుస్తక సమీక్ష: అమృతవాహిని                                                      –

మణి వడ్లమాని

అమృతవాహిని అవును ఆ పేరే ఒక తీయటిధారని  పానం చేస్తున్నంత  అనుభూతినిస్తుంది. రచయిత్రి సుజల గంటి రాసిన ఈ నవలకి ఆంధ్రభూమి వారు నిర్వహించిన నవలల పోటీలో ద్వితీయ బహుమతి వచ్చింది. ఇప్పటి దాక వీరు వ్రాసిన నవలలు ఆరు. ఏడవది ప్రచురణకి సిద్ధంగా ఉంది. ఈమె మొట్టమొదటి నవలకే  ప్రతిష్టాత్మకమైన అనిల్ అవార్డు వచ్చింది. రాసిన ఆరు నవలలో మూడు నవలలకి బహుమతులు పొందారు  దాదాపుగా నలభయి కధలు వ్రాసారు. వాటిలో కొన్ని కధలకి బహుమతులు పొందారు. ఈ నవల  ఆంధ్రభూమిలో ధారావాహికగా వచ్చినప్పుడు   మా అమ్మగారు  (ఆవిడకి 77 ఏళ్ళు) చదివి “అరవయి, డెబ్భయి దశకంలో వచ్చిన సీరియల్స్ ని ఎంత ఉత్సుకతతో ఈ సీరియల్  అంతే ఉత్సాహంగా  చదివేదాన్ని, తఱువాయి భాగం కోసం వచ్చేవారం వరకు ఎదురు చూడాలా? నవలగా  వస్తే  బాగుండును” అని అన్నారు. ఆ విధంగా మా అమ్మగారు మాత్రమే  కాదు ఎందరో పాఠకులు వారపత్రికలో  ఈ సీరియల్ కోసం  చాలా ఆసక్తిగా  ఎదురు చూసేవారు.

ఈ నవలకి కేంద్రబిందువైన మంజరి జీవితమంతా సమస్యల వలయంలోనే చిక్కుకుంటుంది. కాని ఆవిడలో ఉండే  పోరాడే గుణమే అన్నిటినీ ఎదుర్కోవడానికి సంసిద్ధమవుతుంది. చిన్నతనంలో పడ్డ కష్టాలకి ఆమె అంతగా బాధపడదు. కాని ప్రేగు తెంచుకొని పుట్టిన కన్నకొడుకు, గోరు ముద్దలు తిన్న కొడుకు, తన వేలుపట్టుకొని తప్పటడుగులు వేసిన కొడుకు, పెద్ద వయసులో తల్లిని చూసుకోవలసిన కొడుకు అవసరం తీరిపోయాక తెప్పని తగలేసే కుత్సితడని  తేలిపోవటంతో, ఒక్క క్షణం కుమిలిపోయినా … “చీ, నేనేం తప్పు చేశాను? ఆ మాత్రం  బ్రతకలేనా ఈ పరాయి దేశంలో” అని, తనకు తనే ధైర్యంగా నిలబడి  జీవనం సాగించాలని నిర్ణయం తీసుకుంటుంది.

ఇక్కడనుంచి  జీవితంలో మరో మలుపు తిరుగుతుంది. మొదటగా తన మేనకోడలుకి పరిచయస్తులయిన  డాక్టర్ దంపతుల ఇంట్లో వాళ్ళ పాపని చూసుకునే  నానీగా వెళుతుంది. అక్కడ జీవితం ఏంతో సాఫీగా సాగుతున్న సమయంలో  ఊహించని విధంగా ఆ  దంపతుల మరో ప్రదేశానికి వెళ్ళిపోవలసి వస్తుంది. అప్పటికి వాళ్ళు తమతో తీసుకొని వెళతామని అంటారు. అయితే మంజరి ఆలోచించుకుంటుంది. పాప పెద్దదయింది. తనతోటి అంత అవసరముండదు. పని లేకుండా ఎంతకాలం వాళ్ళ దగ్గర ఉండగలదు? లేదు, ఈ సమస్యకి  వేరే  పరిష్కారం చూసుకోవాలి  అనుకుంటుంది. ఆలోచిస్తుండగా డాక్టర్ ఇంట్లో మంజరి చేతివంటను రుచి చూసిన ఆ స్నేహితుడు ఆమెకి తన విజిటింగ్ కార్డు ఇస్తూ అంటాడు మంజరిగారు ఏదైనా  అవసరం పడినప్పుడు నాకు చెప్పండి. ఎటువంటి మొహమాటం లేకుండా అని.  ఆ సంగతి గుర్తుకు వచ్చి అతనికి ఫోన్ చేస్తే, అతను వెంటనే రమ్మనమని చెప్పి తను నడిపే రెస్టారెంట్ లో భాగస్వామ్యరాలుగా చేర్చుకుంటాడు.

ఆనందంగా రోజులు గడుపుతున్న మంజరి జీవితంలోకి  జాన్ ప్రవేశించాడు. అతని రాకతో ఆమెకి ఒక మానసిక తోడు దొరికింది. ఈ సంగతి తెలిసిన కొడుకు ఆమె మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకున్నందుకు నానా మాటలు అంటాడు. అది భరించలేని మంజరి, జాన్ తో సహా ఇండియాలోని హైదరాబాద్ కి వెళ్ళిపోతుంది. అక్కడ  కొంతమంది అనాధ పిల్లలని చేరదీసి వాళ్ళని అమ్మగా అమృతమూర్తిగా  చూసుకుంటూ కాలం గడుపుతూ ఉండగా. ఒక రోజున భార్యని, ఉద్యోగాన్ని పోగొట్టుకొని మంజరి కొడుకు తల్లి చెంత చేరుతాడు. తల్లి కదా, ఆమెకి క్షమాగుణం పుట్టుకతోనే ఉంటుంది. వికలమైన మనసుతో వచ్చిన కొడుకుని ఆదరించిన ఆ అమృతమూర్తి ఈ లోకం నుండి నిష్క్రమించినా ఆమె ఆశయాలకు అనుగుణంగా నడుచుకుంటూ ఆ కొడుకు ఈ అమృతవాహిని ఎప్పటికి ఇలాగే  నిరంతరం ప్రవహించాలి అని అనుకుంటాడు.

ఈ నవలలో కష్టాలు, కన్నీళ్ళు ఉన్నా వాటిని ఒక క్రమంలో చూపించారు. ఇందులో స్త్రీ పాత్ర మంజరి ఒక డైనమిక్ లేడీ.  వంటలు చేస్తూ, కుట్లు అల్లికలు చేసుకుంటూ జీవనం సాగించే ఓ ఆడది అమెరికా వెళ్ళడం , అక్కడ నెగ్గుకు రావడం చాలా కష్టం అనే అభిప్రాయం ఉన్నవాళ్ళకి ఈ నవలలోని యాభై ఏళ్ళ మంజరి  ఏదీ అసాధ్యం కాదు సుసాధ్యమే అని నిరూపించింది.

ముందు మాట రాసిన, ప్రముఖ రచయత, సినీగేయ రచయిత భువనచంద్ర గారు ఒక విలువైన మాట అన్నారు. “తమ వ్యక్తిత్వం సిన్సియర్ గా మలచుకునే వారికి ఈ నవల ఖచ్చితంగా ఒక స్ఫూర్తిగా నిలుస్తుందని మాత్రం నిర్ద్వంద్వంగా చెప్పగలను”.

మరో ముందుమాట రాసిన ప్రముఖ రచయిత్రి డాక్టర్ మంథాభానుమతి గారు “ఆర్ద్రతతో సాగే ఈ నవల చదివాకా ఒక రకమైన ఉద్వేగానికి లోనవక తప్పదు ఎవరికైనా! పాఠకుల మనసుని ఊపేసి కదిలించి వేస్తుంది”  అన్నారు.

ప్రముఖ రచయత శ్రీధర్ గారు ఈ నవలను సమీక్షిస్తూ “తన కోసం తాను బతకడం కాదు, ఇతరులకోసం బతకడమే గొప్ప” అన్న సూత్రాన్ని ఈ నవలలో రచయిత్రి ప్రస్ఫుటంగా చెప్పారు.

 

చివరకు తనవాళ్ళు పరాయి వాళ్ళయినప్పుడు అనాథలను చేరదీసి వాళ్ళ ఆనందంలో పరమార్థం వెతుకున్న ఒక అమృతమూర్తి కధ ఇది” అని వ్రాసారు.

ఒక చెయ్యి తిరిగిన రచయిత్రి నుంచి జాలు వారిన ఈ నవల నిజంగా అమృతవాహినే, ఆలస్యం ఎందుకు మీరు కూడా చదవండి. అమృతవాహిని పుస్తకం అన్ని ప్రముఖ పుస్తకాల షాపుల్లో లభిస్తుంది.  ఈ-బుక్ (ebook) కినిగెలో అందుబాటులో ఉంది.  ధర: రూ.150.00.

Print Friendly
May 05

విశ్వనాధ నవలలు – ఒక విహంగవీక్షణం: భగవంతుని మీది పగ

డా. ఇందిర గుమ్ములూరి

తెలుగు సాహిత్యంలో సాహితీ ప్రక్రియలెన్ని ఉన్నా నవలకున్న స్థానం అద్వితీయం కారణం దానికున్నంతమంది పాఠకులు మరే ఇతర ప్రక్రియలకూ లేరు. నవలజాతి జీవన విధానాన్ని, ఆచార వ్యవహారాలను సజీవంగా ప్రతిఫలింపజేస్తూ, సమకాలీన జీవితానికి సజీవదర్పణంగా నిలుస్తుంది. అయితే చారిత్రక నవల అంటే ఏమిటి? చరిత్ర అనేది వారసత్వమయితే, నవల అనేది కాల్పనికత అవుతోంది. చరిత్ర యధాతధ కధనం కాగా, నవల సృజన అవుతోంది. ఈ రెంటి కలయికే చారిత్రక నవల, అయితే ఈ చారిత్రక నవలల వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి అనేది ఒక ప్రశ్న. గతవైభవాన్ని మన కట్టెదుట నిలబెట్టటం, చరిత్రకు ఒక సృజనాశక్తిని జోడించి పాఠకులకు చరిత్ర పట్ల అవగాహనను, ఆసక్తిని కలిగించటం.

చరిత్ర చరిత్రలా కాక సాహితీరూపాన్ని సంతరించుకొన్నప్పుడు దానికి విస్తృతమైన ప్రచారమే కాక, దీర్ఘకాలిక మనుగడ లభిస్తుంది. ఒక చారిత్రకాంశాన్ని వస్తువుగా గ్రహించి నవలాకారుడు తన సృజనను మేళవిస్తే అది చారిత్రక సాహిత్యమవుతోంది. దీనివల్ల పాఠకునిలో ఒక ఆసక్తి, ఒక ఉత్తేజం కలుగుతోంది. చరిత్రను నవలగా తీర్చిదిద్దటంవల్ల ఆసక్తులు లేని సాహితీప్రియులకు చారిత్రక ప్రాధాన్యాన్ని తెలియజేయటానికి ఇవి ఉపయోగించవచ్చు. చరిత్రలోని ఒకానొక సత్యాన్ని గ్రహించి, దాని చుట్టూ పాత్రలను, సన్నివేశాలను కల్పించి, తాను గ్రహించిన, తాను నమ్మిన సత్యాన్ని, చరిత్రను ప్రతిష్టించటానికి విశ్వనాధవారు చేసిన బృహత్ప్రయత్న ఫలితమే వారి చారిత్రక నవలలు.

ఆంగ్లేయుల ప్రకారం, బైబిల్ ప్రకారం అసలు చారిత్రాత్మక అంశాలలో మార్పులు జరిగాయి. ఉదాహరణకు గ్రీకుల చరిత్రలో శాండ్రకోటస్ అనే రాజున్నాడు. ఇతనిని మౌర్య చంద్రగుప్తుడని ఆంగ్లేయులు తీర్మానించారు. అయితే ఈతడు గుప్తచంద్రగుప్తుడు కాని మౌర్యచంద్రగుప్తుడు కాడు. అయితే పాశ్చాత్య చరిత్రకారులు దీనిని నమ్మక తమకు తోచిన విధంగా కలి ప్రవేశం మొదలు – సంయుక్త, పృధ్వీరాజుల కధ వరకు తారుమారు చేసేరు. ఈ మౌర్యచంద్రగుప్తుని గుప్తచంద్రగుప్తుడనటంవల్ల ఇంచుమించు మూడువేల ఏళ్ళ చరిత్ర ఉప్తమయిపోయింది. ఆ కాలము, అనగా సుమారు మూడువేలయేండ్ల కాలము, మహమ్మదు ఘోరీ వచ్చువరకు మన చరిత్రలో పాశ్చాత్యులు చేసిన అవకతవకలు కాదని నవలల రూపమున నిరూపించుటకు చేసెడి ప్రయత్నమిది! అందుచేత దీనికి “పురాణ వైరము” అని శీర్షిక యేర్పరుపబడింది”. అని విశ్వనాధ తన నవలల రూపకల్పనకు కారణాన్ని ఈ నవలల పీఠికల్లో వివరించారు. మగధరాజవంశ చరిత్రలో కలియుగాది భారతదేశాన్నేలిన రాజుల చరిత్ర  సవిస్తారంగా ఉంది. విశ్వనాధవారు ఈ మగధరాజవంశావళి ప్రాదిపదికగా పదహారు నవలలు సంకల్పించినా కొన్ని కారణాంతాలవల్ల వాటిని పన్నెండుకు కుదించారు. ఈ నవలలు వరుసగా “భగవంతునిమీది పగ”, “నాస్తిక ధూమము”, “ధూమరేఖ”, “నదోరాజభవిస్యతి”, “చంద్రగుప్తుని స్వప్నము”, “అమృతవల్లి”, “పులిమ్రుగ్గు”, “నాగసేనుడు”, “హెలీనా”, “వేదవతి”, “నివేదిత”.

పాశ్చాత్య చరిత్రకారులు శకకర్తలైన విక్రమార్క శాలివాహనులని మిధ్యాపురుషులుగా అభివర్ణించి, వారి అస్తిత్వాన్నే కాదన్నారు. అచ్చమైన క్షత్రియుడైన మిహిరకులుని హూణుడని, భారతీయుడేకాడనే చరిత్రను ప్రజల్లో వ్యాప్తి చేసేరు. విశ్వనాధసత్యనారాయణగారు వీటి నిరూపణకి “కాశ్మీర చరిత్ర” ఆధారంగా ‘మిహిరకులుడు” అనే నవలను, “హెలీనా” నవల ద్వారా అలెగ్జాండరు కాలంలో భారతదేశాన్ని పాలిస్తున్నది గుప్తచంద్రుడే కాని మౌర్యచంద్రగుప్తుడు కాడని, విక్రమార్కుని శకకర్తృత్వాన్ని నిరూపించటానికి పురాణవైర గ్రంధమాలలో “వేదవతి” అనే నవలను, నేపాల రాజవంశ చరిత్ర ఆధారంగా “దూతమేఘం” అనే నవలను, కాశ్మీర చరిత్ర ఆధారంగా “పాతిపెట్టిన నాణెములు” అనే నవలను, శాలివాహనుని శక నిరూపణకు “నివేదిత” అనే నవలను, గౌతమబుద్ధుని కాలాన్ని నిరూపించటానికి “చిట్లీచిట్లని గాజులు” అనే నవలను, ఆదిశంకరాచార్యుల కాలనిరూపణకు “సౌదామిని అనే నవలను, శ్రీకృష్ణుని అస్తిత్వాన్ని, కురుక్షేత్ర మహాసంగ్రామం జరిగిన కాలాన్ని వివరించటానికి “యశోవతి” నవలను, జనమేజయుని శాసనాన్ని బహిర్గతమొనర్చటానికి “భగవంతుని మీది పగ” అనే నవలను రచించారు. ఈ విధంగా ఈ చారిత్రక సత్యాలకి అందమైన ఆసక్తికరమైన కధనాన్ని జోడిచి, నవలా రూపాన్నిచ్చి, అచ్చమైన చరిత్రను పాఠకులకు అందించారు.

విశ్వనాధసత్యనారాయణగారు పురాణవైరగ్రంధమాల శీర్షికతో వ్రాసిన పన్నెండు నవలామాలికనుండి జాలువారిన మొట్టమొదటి నవల – “భగవంతుని మీది పగ”.

                                                                          భగవంతుని మీది పగ

1958లో విశ్వనాధవారు ఆసువుగా చెపుతూవుండగా శ్రీ పాలావజ్జల రామశాస్త్రిగారు లిపిబద్ధం చేసేరు. ఈ నవలలో ఆంధ్రదేశ చరిత్రను గూర్చి, ఆంధ్రుల ప్రాచీనతని గూర్చి వివరించటం  జరిగింది. ఆంధ్రదేశాన్ని పరిపాలించిన మొట్ట మొదటి రాజులు క్రీ.పూ. 200 ప్రాంతం నాటి శాతవాహనులవి ఆధునిక చరిత్రకారుల ఉవాచ. అయితే పురాణాలని, భారత పురాతత్వశాఖ తమ శాసంపత్రికలో ప్రచురించిన జనమేజయుని దానశాసనాన్ని ప్రాతిపదికగా తీసుకొని, త్రేతాయుగం నుండే ఆంధ్రులు ప్రత్యేకజాతిగా ఏర్పడి, ఆంధ్రరాజ్యాన్నేలేరని విశ్వనాధవారు ఈ నవలలో ప్రతిపాదించారు. జనమేజయుని ఆంధ్రదేశ పర్యటనం, దానశాసన సమర్పణం జరిగింది. క్రీ. పూ. 3013 వ సంవత్సరంలో, రెండవ గోనందుని అనంతరం కాశ్మీరాలని హరణదేవుడు పాలించినట్లు రత్నాకర పురాణం పేర్కొందని డా. మన్కడ్ తెలిపారు. వీరికి నేపాల్ లో సుయర్ముడు, మగధలో శ్రుతశ్రవుడు, సమకాలికులు, కధాకాలం నాటికి హస్తినను జనమేజయుడు పరిపాలిస్తుండగా అతని సోదరుడైన హరణదేవుడు కాశ్మీరాలని పాలించిన చారిత్రకాంశం ఈ నవలలో స్పృశితమయింది. అప్పటికి భారతయుద్ధం జరిగి వందయేళ్ళు గడిచింది. భారతయుద్ధం క్రీ.పూ. 3139వ సంవత్సరంలో జరిగినట్లు ఎన్నో ఉపనిషత్తులు చెబుతున్నాయి. భారత యుద్ధానంతరం రాజ్యానధిష్టించిన ధర్మజుడు ఇంచుమించు ముప్ఫైఆరేళ్ళు హస్తినని రాజధానిగా  చేసికొని పాలించాడు. ముప్ఫైఆరోయేట కలి ప్రవేశ లక్షణాలు, శ్రీకృష్ణ నిర్యాణం జరిగినట్లు మహాభారతం, విష్ణుపురాణం, మత్స్యపురాణం, భాగవతం కూడా స్పష్టంగా తెలిపాయి. కలి ప్రవేశించిన వెంటనే ధర్మజుడు రాజ్యపరిత్యాగమొనర్చి పరీక్షిత్తుని పట్టాభిషిక్తుని కావించాడు. పరీక్షిత్తు పాలనాకాలం అరవై ఏళ్ళు. తరువాత అతని కుమారుడు జనమేజయుడు క్రీ.పూ. 3013వ ఆంధ్రదేశంలో పర్యటించి సీతారామాలయానికి దానశాసనం సమర్పించాడు. అప్పుడు ఆంధ్రదేశాన్ని పాలిస్తున్న రాజు రోమపాదుడు. నాడు ఆంధ్రదేశానికి రాజధాని ధాన్యకటకం. ఇది అప్పటి కధ, ఆ చరిత్ర.

రోమపాదునికి ముగ్గురు కుమారులు. వారు వరుసగా శ్రీముఖుడు, విజయసింహుడు, నాగార్జునుడు. యువరాజు శ్రీముఖుడు భగవద్గీత, బ్రహ్మసూత్రాలని పఠించిన వాడు. ధర్మమార్గాలు నిర్ణయించిన మార్గమ్నుండి రేఖామాత్రం కూడా వైదొలగనివాడు నిత్యనూతన విషయాసక్తుడు. సాహసకార్యాలపట్ల అధికమైన మక్కువ గలవాడు. రెండవ కుమారుడు విజయసిమ్హుడూ వేదమార్గానువర్తే. సంప్రధాయాభిమానే కాని స్త్రీ అతని బలహీనత. ఖడ్గవిద్యలో ఈతని ముందు ఎవ్వరూ నిలువలేరు. రోమపాదుని మూడవకుమారుడైన నాగార్జునుడు గురుత్వం వహింపగలిగిన ఖడ్గవిద్యానిపుణుడే కాక వేతృత్వ, నేతృత్వాలన్నీ అవలీలగా నిర్వహింపగల సమర్ధుడు. కానీ తనపై తనకి ప్రత్యయంలేని విపరీత ప్రకృతి ఈతనిది.

ఇక రోమపాదుని కోడళ్ళ విషయానికొస్తే మొదటి కోడలు పేరు కాళింది. కాబోయే రాజ్ఞి, యువరాణి. తన భర్త ఎవని మాయలోనో పడ్డాడనే అనుమానంతో చంద్రశేఖరవర్మ అనే అంగరక్షకుని ద్వారా ఈ విషయాన్ని నిర్ధారణ చేసికొంటుంది. పౌరాణికుడైన వినయశర్మ, అతని భార్య జాహ్నవి, అంగరక్షకుడైన చంద్రశేఖరవర్మల సహాయాన్ని తీసికొని రాజ్యంలో జరుగుతున్న విషయాలని నిత్యం తెలిసికొంటూ భర్తపట్ల నిత్యవ్యగ్రురాలై ఉంటుంది. రెండవ కోడలు భామ సర్వశాస్త్రాలు, శ్రౌతం, వ్యాకరణం, తర్కం, సంగీతం తెలిసినది. భర్తపట్ల ఉన్న అమితమైన ప్రేమ కారణంగా భర్త పరస్త్రీ సంగమాభిలాషియన్న విషయాన్ని కూడా గ్రహించదు. ఇక చివరికోడలు నీల. విలక్షణ మనస్కురాలు. రాచరికపు అలవాట్లపై మక్కువలేనిది. తండ్రి ఇంట ఉన్నప్పుడు ఊరూరూ పోవటం, తీర్పులు చెప్పటంవల్ల అక్కడ ఆమె మాట వేదవాక్కుగా చెల్లింది. నాగార్జునునితో ఈమెది ఒకవిధంగా ప్రేమవివాహం. స్వేచ్చావర్తిని అయిన ఈమెకు వివాహం ఒకవిధంగా అడ్డుకట్ట అయిందని చెప్పవచ్చు. ఈమె స్వేచ్చావర్తనానికి వీరి పుట్టింట్లో పనిచేసే పనికత్తె రేలంగి ముఖ్యకారకురాలు. ఆ పనికత్తె ద్వారా నీల ఎన్నో  మ్లేచ్చసంబంధిత కధలని విని వాటికి మనోదాసియై పోయింది.

నీల పెళ్ళై ఆంధ్రరాజుల కోడలయిన తరువాత దుస్సల అనే స్త్రీతో సాహచర్యం పెంచుకొంటుంది. ఇద్దరూ వైదికాచారాలని, రాచరికపుటలవాట్లని నిందించుకొంటూ కాలాన్ని గడుపుతూ ఉంటారు. ఈ దుస్సల జయద్రధుని తల్లి. ఈమె కాశ్మీరరాజదుహితనని చెప్పుకొనేది. కారణాంతరాలవల్ల ఒకతీవ్ర ప్రజ్ఞాపాలనకి కట్టుబడి అజ్ఞాతజీవితం గడుపుతున్నామని చెప్పుకొనేవారి తల్లీకొడుకులు. మ్లేచ్చభావాలని, అసంస్కృతభావాలని వ్యాప్తి చేయాలనే తీవ్ర సంకల్పంతో అంత్:పురంలో అడుగుపెట్టిన దుస్సల పధకం మొదటి ఇద్దరు కోడళ్ళ దగ్గరా పారలేదు. మ్లేచ్చాచారాల పట్ల, మ్లేచ్చకధల పట్ల అత్యంతతాదరణ కలిగిన నీల చాలా సులభంగా దుస్సల పధకంలో పావుగా మారిపోయింది.

నిరంకుశుడు ఒక తొర్రుపట్టుకి అధికారి. రాజ్యగోధన నిక్షేపస్థానమిది. ఇతడు కూడా గొప్ప ఖడ్గవిద్యానిపుణుడే. విజయసింహునికీ ఇతనికీ కూడా నిరంకుశుని తండ్రే ఖడ్గ విద్యాగురువు, నాగార్జునునికున్న లాఘవం, విజయసింహుని కన్న సూక్ష్మాభినివేశం నిరంకుశుని దగ్గరలేవనే చెప్పాలి. ఈ కారణంగా నిరంకుశుడు నాగార్జున విజయసింహుల పట్ల విద్యాపరమైన మాత్పర్యం పెంచుకుంటాడు. విజయసింహునిపై విజయాన్నిసాధించాలనే తీవ్ర తపనతో తన అధికార పరిధిలో గల గంగు అనే ఖడ్గవిద్యావేత్త వద్ద బగళ, కాలంజరి అనే తుచ్చతాంత్రిక విద్యలని నేర్చి, విజయుని కంటె తాను ఎక్కువ అనే తృప్తిని సాధిస్తాడు. నిరంకుశుని చెల్లెలు జాంబవతి. ఈమెతో విజయసింహునికి కలుగరాని నెయ్యం సంభవించి రహస్యంగా కలుసుకొంటూ ఉంటారు. విషయాన్ని తెలుసుకొన్న నిరంకుశుడు తీవ్రమనస్కుడయి విజయసింహుని మీద ప్రతీకారం తీర్చుకొనేందుకు తగిన సమయం కోసం ప్రతీక్షిస్తూ ఉంటాడు.

గంగు ఒక వృద్ధగోపాలుడు బహు మ్లేచ్చ దేశాలని పర్యటించి ఖడ్గవిద్యలో బహుప్రయోగాలని, కొన్ని మ్లేచ్చ మంత్రాలకు సంబంధించిన ఖడ్గచంక్రమణ పద్ధతులను నేర్చి నిరంకుశుడు నివసించే తొర్రుపట్టులోనే నివసిస్తూ ఉంటాడు. కుమారునిచేత రామమంతోపాసన చెయించేటంత సంప్రదాయవాది గంగు. కాని మ్లేచ్చ దేశాలలో నివసించినపుడు అనివార్య పరిస్థితుల్లో ప్రాణరక్షణ కోసం మ్లేచ్చ మంత్రాలని నేర్చినవాడు. జయద్రధుడు తాను కూడా గంగు గురువైన కులకనందికి శిష్యుడనని నమ్మబలికి, బగళా, కాలంజరీ విద్యలు అతనితో అంతకాకూడదని, ఎవరికైనా నేర్పుమనీ, అదే గుర్వాజ్ఞగా పలికి, గంగు నిరంకుశునికి ఆ విద్యలని నేర్పటానికి కారకుడవుతాడు.

జయద్రధుడు భగద్వైరాన్ని పూని, ఒకానొక తీవ్రపరిజ్ఞకు లోబడి ధర్మ విఘాతం కల్పింప సమకట్టి ఆంధ్రదేశంలో నివాసం ఏర్పరుచుకొన్నవాడు. సంప్రదాయబద్ధులైన శ్రీముఖ విజయసిం హులు కాని కాళిందీ భామలు కాని అతనికి లొంగక పోవటంవల్ల రాజ్యకాంక్షాపరులైన నాగార్జునాలీలలను లోవర్చుకొంటాడు. నాగార్జునునికి కాలంజరీ మంత్ర ప్రయోగోప సమ్హరణలని నేర్పుతాడు. కృష్ణానదీ తీరాననున్న అగ్నికుల క్షత్రియగ్రామంలో జయద్రధుడు తన అనుయాయూలతో నిర్వహించిన సమావేశానికి జయద్రధుని ఆహ్వానం మేరకు నాగార్జునుడు కూడా వెళ్ళి, అందులో పాలుపంచుకొంటాడు. తన సోదరుల మరణానికి తాను కారకుడయితే తనకు సామ్రాజ్య పదవి తధ్యమన్న జయద్రధుని మాటలకి ప్రభోధితుడవుతాడు.

నాగార్జునుడు విజయసింహునికి గల పరకాంతాసక్తిని ప్రత్యక్షంగా చూడటానికి శ్రీముఖుని ఆయత్తపరచి ఆ ప్రదేశ వివరాలు తెలుపుతాడు. విషయాన్ని గ్రహించిన రోమపాద మహారాజు ఆ చోటకి వెళ్ళి అనివార్యపరిస్థితుల్లో విజయ సింహుని చేతిలో మరిణిస్తాడు. ఇక్కడ జరిగిన ప్రతిఘటనలో విజయసింహుడు నిరంకుశుడు ప్రయోగించిన కాలంజరీ ప్రయోగానికి గురై తీవ్రఘాతాలకు గురవుతాడు అక్కడకు చేరిన చంద్రశేఖరవర్మ, వినయశర్మలు శ్రీముఖుని ఆదేశం మేరకు సర్వాన్ని భద్రంచేసి, తీవ్రంగా గాయపడిన విజయసింహుని, రోమపాదుని శవాన్ని అంత:పురం చేరుస్తారు. ఈ ఘోర దురంతాన్ని చూచి ఆత్మహత్య కావించుకొన్న జాంబవతి మరణం సహజమరణంగా నిరూపింపుమని నిరంకుశుని ఆజ్ఞాపిస్తాడు ప్రభువైన శ్రీముఖుడు. తన పధకం పూర్తిగా పూర్తిగా విశధమైపోయిందని గ్రహించిన నాగార్జునుడు పశ్చాత్తప్తుడై అరి, శ్రీముఖునికి క్షమార్పణ కాలంజరీ విద్య ప్రయోగోపసంహరణలు ఎరిగిన వాడవడంచేత సూర్యోదయా త్పూర్వమే ఉపసంహరణ కావించి, విజయసింహుని స్వస్థుని కావిస్తాడు.

శ్రీముఖుని పట్టాభిషేక మహోత్సవం దర్శించాలనే ఉత్సుకతో దక్షిణాపథానికేతించిన జనమేజయ చక్రవర్తి తుంగాభద్రానదీ తీరాన గల సీతారామాలయానికి నిత్యపూజా నిమిత్తమైన దానశాసనాన్ని సమర్పించి, ధాన్యకటకానికి విచ్చేస్తాడు. సర్వవిషయాలని తెలిసికొన్న జనమేజయుడు శ్రీముఖుని సామర్ధ్యానికి సంతోషించి, కాశ్మీరానేలుతున్న తన సోదరుడు హరణదేవుని దర్శించాలనే మిషతో నిష్క్రమిస్తాడు. నాగార్జున లీలలు తమ కుమార్తె సుభద్రను విజయసింహ దంపతులకి అప్పగించి వానప్రస్థం స్వీకరిస్తారు. విజయసిం హుడు సేనానిగ, నిరంకుశుడు ఉపసేనానిగ నియమితులవుతారు.

జయద్రధుడు చేసిన దేశద్రోహానికి మరణదండన, విధింపబడగా, గంగుకి దంతాలు పీకివేయటం శిక్షలౌతాయి. నాగార్జున లీలలు తమ కుమార్తె సుభద్రను విజయసింహ దంపతులకు అప్పగించి వానప్రస్థం స్వీకరిస్తారు. విజయసింహుడు సేనానిగ, నిరంకుశుడు ఉపసేనానిగ నియమితులవుతారు. జయద్రధుని తల్లి దుస్సల మనుమడైన జయద్రధునితో ఆ దేశాన్ని వీడి,  మ్లేచ్చదేశాలకి పారిపోతుంది. కుమార జయద్రధుడు తండ్రి పగ తాను తీరుస్తానని ప్రతిన పూనుతాడు. ఆ ప్రతిజ్ఞే “భగవంతుని మీద పగ”.

Print Friendly
May 05

పుస్తక సమీక్ష: స్వాతి ముత్యపు అక్షరం

 పుష్యమీ సాగర్ 

పొయేట్ డైరి నుంచి రాలి పడిన చుక్కల అక్షరమే “ఆవిరి”. స్వాతికుమారి బండ్లమూడి గారు రచించిన ఈ కవితా సంపుటి లో అన్ని సుందరమైన కదనాత్మకమైన కవితలే.  రాజీ ప్రయత్నాలు విఫలమై మెలిపెట్టి నప్పుడుమరో మలుపు కోసం దాహాన్ని దాచుకుంటాను అంటూ తనలోని దుఖాన్ని తన లోపలి మరొకరితో పంచుకుంటారు .తప్పిపోయిన  పద్యం కోసం ఓ యోగి ఒకానొక లిప్త కాలం లో నిజాలకు ఆశలని ధారపోసి ఒంటరిగా గాజు పూల పగుళ్ళు ని గుండె లోపలకి అదుముకున్నప్పుడు మనసు బరువెక్కాల్సిందే. మాటలు లేకపోవడము బాధే అయినా మాటలు వద్దునుకోవడం విషాదమే, మనసు విరిగిన మనుషుల మధ్య బంధాలని వెతుక్కోమంటారు. ప్రతి కధకి మలుపు వున్నా, ఇక పై కధలో మనుషులు కనపడరు అని మనం మరిచిన బంధాల అవసరాన్ని గుర్తు చేస్తారు. ఈ పుస్తకమంతా సంగీత అక్షరాలతో మంద్ర స్థాయి లో వినిపిస్తూ ఉంటాయి. “ఉపిరి పాటకు చూపేది” లో నగరాన్ని మేలుకొల్పుతు అతను వినబడతాడు, మురళి తో మహాబలిపురాన్నే సంచి లో పెట్టుకొని చీకట్లను తోబుట్టువు గా చేసుకొని పంచేంద్రియాల కు అందని పరవశం తో “రగసియం స్వామి!, ఎనక్కు ఇంగియే దరిసనమాగుం” అని వేణువు వొంటి పై న ఏడు కళ్ళ తో ప్రభు దర్శనాన్ని మనకి గావిస్తారు. ఆవిరి లో తన ప్రయాణం లోపలికా, గుండ్రంగా నా శోధన చేస్తూ, ఎండా కాలపు పగుళ్ళ్ల బారినుంచి చిరుజల్లుతో మల్లె మొగ్గల అబ్బాయి మంచు మొగ్గలు అని అరిచినప్పుడు సౌందర్యాన్ని, అనుభూతి ని ఆస్వాదించాలి అంటారు.

అనుకోకుండా కొన్ని గుప్పెడు కలల్ని ఎక్కవు తక్కువ గ పంచేసుకుందాం, మరల కనిపించని తన వ్యక్తిని ఇష్టంగా పిలవడం మంచి అనుభూతి. “ఆవిరి” అంటే నీరు ..ఆవిరి లోని నీటిని మనం చూడలేము, అది కంటికి కనపడదు, వినపడదు కాని ఫీల్ అవుతాము .

అవ్యక్తమైన అనుభూతుల క్రమంలో ఏదైనా మొదలు పెట్టేప్పుడు ఎందుకో తెలియదు కదా, ఆకాశం నీలంగా మురిపిస్తుంది, మరి ఆకాశం ఎరుపుగా ఉందని అబద్ధంతో కలుస్తాము ..అవును కలవడానికి ఓ ఆసరా కా వాలి అది అబద్దమే అయితే ?….తన మనసుకు నచ్చినవాళ్ళు వాళ్ళ జ్ఞాపకాలు అంత త్వరగా వదిలి పెట్టవు …ఓ చోట ఇలా అంటారు.

మెట్లదాకా వెళ్లి మంచి నీళ్ళ వంకతో వెనక్కొస్తావు, గొంతు వరకు వచ్చిన ధు:ఖాన్నిగది లోపలకి తోస్తాను. తనకు ఇష్టం ఉండదు!  జీవితంలో తీపిని నింపిన వాటిని వదులుతారా ఎవరైనా ..?

ఏళ్ళ తరువాత కలిసిన నెచ్చలి జ్ఞాపకాలను, కన్నీళ్ళ ను తనకి మాత్రం వదిలేసి వెళ్తుంటే “మల్లి ఎప్పుడు” అని పొరపాటున కూడా అడగరు కదా…ఎందుకంటె “ఇక చాలు” అన్న అర్థం ఎక్కడ వస్తుందో అన్న భయం కావొచ్చు.

కళ్ళకి, కిటికీకి మధ్య దాగున్న విరామ చిహ్నాలని తుడిపేసి కొన్ని మధురిమలను పంచుకోవాలి అని కూత పెట్టుకుంటూ వెళ్ళిపోయే రైల్ ని అడుగ్తుంది విరామ చిహ్నం లో ….సగం లోకాల తలుపుల్ని తెరుచుకున్న లోకాల్నుంచి ఆమె, … మాటలని వేళ్ళతో పొడవు గా నిలువుగా నిలిపేసింది …ఎంత చక్కగా చెప్పారు! ..

“దుఖం” రెండు అక్షరాల మధ్య లో రెండు అర్థరహితమైన చుక్కలా కురుస్తుంది. ఉపమానాలు కూడా వెతుక్కునే వ్యవధి ఇవ్వకుండా ధారగా పొంగి పొర్లుతూ దుఖం అంటుంది.

కధనాత్మకమైన వచనంతో సాగే పంక్తులు మనల్ని కట్టి పడేస్తాయి ….”గాలి మళ్ళింది”లో  వయసు మళ్ళిన పెద్దల వొంటరితనాన్ని అక్షరాల్లో చదివినప్పుడు జాలి కలిగించక మానదు ..మనుషుల మధ్య వున్నా ప్రేమలని ….ఒకప్పటి కాలం ఎంత గొప్పదో వయసు మళ్ళిన వాళ్ళ మాటల్లోనే ..

దాటి పోయారు ఆ మనుషులు…ఆ రోజులు ఇలా ఉండేవా..

మజ్జిగ అన్నం వొలుకబోస్తానని…పని పిల్లనే పడుతుంది , చెంచాతో రోజు ,

తల్లెవరో, పిల్లలేవరికో … అవటానికి ఇంట్లో పని చేసే పిల్లలు అయిన ప్రేమలో, ఆప్యాయంలో కుటుంబ సబ్యులకు ఏమాత్రం తీసిపోరు అప్పటి కాలం వేరు ..ఇప్పుడు ముసలి వాళ్ళని, వయసు మళ్ళిన వాళ్ళని యువకులు పట్టించుకునే తీరిక ఎక్కడిది?

తప్పి పోయిన ఒక పద్యం కోసం రోజుల తరబడి, రాత్రుల వెంబడి ఆకలి ఆహారం తనకు తానే అయి నీడల్ని ఇంటి గోడలపై జారవిడుస్తూ అని ఓ భ్రష్ట యోగి గురించిన అక్షరాలను చూసినప్పుడు జల్లుమనించక మానదు …

అలాగే స్వాతికుమారి గారు రాసిన “ఆవిరి” సంపుటి లో భావ సాంద్రత, గాడత, ఆర్తి మనల్నికట్టి పడేస్తుంది. గొంతు వరకు వచ్చిన దుఖాన్ని మనసు గది లో తోసేసి మనకి కూడా దుఖాన్ని పరిచయం చేస్తారు. వేదనని, మనిషిలోపల దిగులుని, వ్యక్తీకరించిన తీరు ప్రశంసనీయం. మంచి పుస్తకాన్ని పబ్లిష్ చేసిన జె.వి. పబ్లికేషన్స్ వారికీ అభినందనలు. స్వాతి బండ్లమూడి గారు మరిన్ని మంచి కవితా సంపుటులను వెలువరించాలని ఆశిస్తున్నాను.

Print Friendly
May 05

శివరంజని రాగం

వైశాలి పేరి

ఒకసారి శివుడు మోహినిని చూసి ముచ్చటపడి ఆమె వెనక బయలుదేరాడుట. అప్పుడు ఆ మోహిని ఒక ఉద్యానవనం లో ఒక రాగములో ఆలపిస్తూ ఉంటుంది. ఆ రాగము శివుడిని రంజింప చేసింది. శివుడిని రంజింప చేసింది కాబట్టి ఆ రాగము  అప్పటి నుంచి ‘శివరంజని’ రాగముగా ప్రశిద్ధికెక్కింది. శివరంజని రాగము ఖరహరప్రియ రాగానికి జన్యరాగము. ఈ రాగములో ఆరోహణ అవరోహణలలో ఐదు స్వరాలు మాత్రమే ఉపయోగిస్తారు …. కాబట్టి ఇది ఔడవ రాగం. కరుణ, విషాదానికి ప్రశిద్ధి ఈ రాగము. హిందూస్తానీ శివరంజని రాగానికి, కర్నాటక సంగీతంలో ఏడు స్వరాలు ఉన్న శివరంజని రాగానికి ఎటువంటి సంబంధము, పోలికలు లేవు.

ఆరోహణ: స రి గ ప – ద – స (పై షడ్జమం)

అవరోహణ: స (పై షడ్జమం) ధ ప – గ స్ – రి స స్

పకడ్ స్వరాలు ఈ విధంగా ఉంటాయి.

గ ప ధ స (పై షడ్జమం) – ధ ప – గ స్ రి – స

సినిమా పాటలలోకి వస్తే ఈ రాగములో ఎక్కువగా పాటలు పలికించిన ఘనత ‘రమేశ్ నాయుడు ‘ కి దక్కుతుంది. అతి తక్కువ వాయిద్యాలతో చక్కనైన పాటలు అందించారు. ఇక ఇళయరాజా అయితే విషాద కి ప్రశిద్ధి చెందిన రాగములో గొప్ప ప్రణయగీతాన్ని సృష్టించారు (అబ్బ నీ తియ్యనీ దెబ్బ).

ఆకాశవాణి సిగ్ నేచర్ ట్యూన్ కూడా శివరంజని రాగములో నే చేయబడింది.

ఈ రాగములో ఉన్న కొన్ని తెలుగు సినిమ అపాటలు ఇప్పుడు చూద్దాము :

* అన్నా అన్నా విన్నావా – ఇలవేల్పు

* అంతా బ్రాంతి ఏనా జీవితాన వెలుగింతేనా – దేవదాసు

* బఠో బైఠో పెళ్ళికొడకా.. ఆల్ రైటో రైటో నా పెళ్ళికూతురా – పెళ్ళి సందడి

* బుగ్గి అయిన నా బ్రతుకు – పల్నాటి యుద్ధం

* ఓ వీణ చెలి నా ప్రాణ సఖి – చంద్ర హాస

* నా జీవితం నీకంకితం – శ్రీకృష్ణ విజయం

* నిను వీడని నీడను నేనే – అంతస్థులు

* శ్రీరాముని చరితము తెలిపెదమమ్మ – లవకుశ

* తీరేనుగా నేటితో నీ తీయని గాధ – పెళ్ళి కానుక

* సిరిమల్లె సొగసు జాబిల్లి వెలుగు – పుట్టినిళ్లు మెట్టినిల్లు

* చరిత్ర ఎరుగని మహాపాతకం – మహామంత్రి తిమ్మరసు

* ఏల పగాయె ప్రభు మనకు – లైలా మజ్ఞు

* వగల రాణివి నీవే – బందిపోటు

* చాలదా ఈ చోటు – నేనంటే నేనే

* కనులలో నీ రూపం – రావణుడే రాముడైతే

* ఒకటైపోద్దామా ఊహల వాహిణిలో – ఆస్తులు అంతస్థులు

* గుట్ట మీద గువ్వ కూసింది – బుద్ధిమంతుడు

* మెరిసే మేఘమాలిక – దీక్ష

* ఆకాశ దేశానా – మేఘసందేసం

* కనుపాప కరవైన కనులెందుకు – చిరంజీవులు

* అంతర్యామి అలసితి సొలసితి – అన్నమయ్య

* శివరంజని.. నవరాగిని – తూర్పు పడమర

* అభినవ తారవో – శివరంజని

* నా గొంతు శృతిలోనా – జానకి రాముడు

* పాడవోయి భారతీయుడా – వెలుగు నీడలు

* వీణ నాది తీగ నీది – కటకటాల రుద్రయ్య

* రాయినైనా కాకపోయిని రామ పాదము సోకగా – గోరంత దీపం

* చక్కనైన ఓ చిరుగాలి ఒక్క మాట వినిపోవాలి – ప్రేమ సాగరం

* ఓ జాబిలీ వెన్నెలా ఆకాశం – రంగూన్ రౌడి

* వేగుచుక్క మొలిచింది వేకువ పొడసూపింది – కల్యాణ వీణ

* ఓ బంగరు రంగుల చిలక – తోట రాముడు

* ఏ దివిలో విరిసిన పారిజాతమో – కన్నె మనసులు

* జననీ జన్మభూమిశ్చ – బొబ్బిలి పులి

* ఇది తొలి రాత్రి – మజ్ఞు

* ఇది చదరని ప్రేమకు శ్రీకారం – అంకుశం

* అందమైనా వెన్నెలలోనా అచ్చ తెనుగు పడుచువలే – అసెంబ్లీ రౌడి

* నీ కళ్ళలో స్నేహము – ప్రేమ ఖైది

* ఈ గాలి ఈ నేల ఈ ఊరు సెల ఏరు – సిరివెన్నెల

* ఈ జగమే ఈ జగమే ఆగెను నిన్ను చూసి – నిలాంబరి

* శివాని..భవాని – స్వాతి కిరణం

* చందమామ కథలో చదివా – ఈ అబ్బాయి చాలా మంచోడు

* సౌందర్యమా కలగన్న కాశ్మీరమా – ఫూల్స్

* అమ్మమ్మ మాయగాడే – పేళ్ళి సంబంధం

* అది ఒక రాతిరి – జగన్

* పాటల పల్లకి పై ఊరేగే చిరుగాలి – నువ్వొస్తావని

* సన్నజాజి పువ్వా.. చిరునవ్వే నవ్వవా – యువరత్న

* ఈ గాలిలో ఎక్కడో అలికిడి – అగ్ని పర్వతం

* ఓ బంగరు రంగుల చిలక – తోటరాముడు

* మావయ్య అన్న పిలుపు మా ఇంట ముద్దులకు పొద్దుపొడుపు – ముద్దుల మావయ్య

* హరి ఓం భజగోవిందం – రాజా రమేశ్

* నువ్వు లేక అనాధలం – శిరిడి సాయి మహత్యం

* పెళ్ళంటే పందిళ్లు – త్రిశూలం

* కనురెప్ప పాడింది కనుసైగ పాట – జయసుధ

* మధుమాసపు మన్మధ రాగమా – ఆయనకిద్దరు

* ఏదో మనసుపడ్డాను కానీ – అమ్మ దొంగ

* సింధూరపువ్వా తేనె చిందించరావా – సింధూరపువ్వు

* గగనాలకేగిన చిరు తారవో – పాపే మా ప్రాణం

* ఆకాశం సాక్షిగా భూదేవి సాక్షిగా – అడవి రాముడు (కొత్తది)

* అనగనగా ఒక నిండు చందమామ – పెళ్ళిపందిరి

* నేనొక పూల మొక్క కడ నిల్చి (పుష్ప విలాపం )

ఈ రాగములో ఉన్న హింది పాటలని చూద్దాము :

* జానే కహా గయే వో దిన్ – మేరా నాం జోకర్

* ఆవాజ్ దేఖే హమే తుం బులాదో – ప్రొఫెసర్

* మేరే నైనా సావన్ భాధో – మెహబూబా

* ఓ మేరే సనం – సంగమ్

* నా కిసి కీ ఆంఖ్ క నూర్ హూ – లాల్ ఖిలా

* లగే నా మోరా జియా – గూంఘట్

* పియా మిలన్ కి – పియా మిలన్ కి

* సన్సార్ హై ఎక్ నదియ – రఫ్ తార్

* ఓ సాతీ రే తెరే బినా క్యా జీనా – ముకద్దర్ కా సికందర్

* నజర్ ఆతీ నహి మంజిల్ – కాంచ్ ఔర్ హీరా

* తేరే మేరే బీచ్ మే కైసా హై యే బంధన్ – ఏక్ దూజే కే లియే

* గుం నాం హై కోయి – గుమ్ నామ్

* దిల్ నే ఫిర్ యాద్ కియా – దిల్ నే ఫిర్ యాద్ కియా

* బహారో ఫూల్ బర్సావో – సూరత్

* మేరి కిస్మత్ మే తూ నహీ షాయద్ – ప్రేమ్ రోగ్

* చందామామా దూర్ కే – వచన్

* బనాకే క్యూ బిగాడా రే – జంజీర్

* దిల్ కె ఝరోకోమే తుఝ్ కో బిటాకే – బ్రహ్మచారి

* మిల్తీ హై జిందగీ మే ముహోబత్ ఖభీ ఖభీ – ఆఖే

* సాత్ సాత్ రెహనా మేరీ సారీ జిందగి – దిల్వాలే

* హం తో చెలే పర్దేస్ హం పర్దేశీ హో గయే – సర్గమ్

* యాద్ మేరీ ఆయేగీ – ఏక్ జాన్ హై హం

* తుం సే మిల్కర్ నాజానే క్యూ – ప్యార్ ఝుక్తా నహీ

* ఖభీ ముఝే రులాయా – ఖయామత్

* తడప్ తడప్ కే ఇస్ దిల్ సే ఆహ నికల్ తీ హుయీ – హం దిల్ దే చుకే సనమ్

* తూ నే ప్రీత్ జో ముఝ్సే జోడి – మీరా కా మోహన్

* నా జారే యూ ముఝే చోఢ్ కే – ఆజ్ కా అర్జున్

* ప్యార్ క పల్చిన్ బీతే హుయే దిన్ – కువారి

* మేర ప్యార్ భీ తూహై – సాథి

* సూరజ్ కి గర్మీ సే – పరిచయ్

* తేరే సంగ్ ప్యార్ మై నహీ తోడ నా – నాగిన్

* పర్బత్ సే కాలీ గటా టక్రాయి – చాందిని

* బాబుల్ కి దువాయే లేతీ జా – నీల్ కమల్

* సూరజ్ కబ్ దూర్ గగన్ సే – కరణ్ – అర్జున్

* రంగ్ ఔర్ నూర్ కి బారాత్ కిసే పేష్ కరూ – గజల్

* నా కోయి ఉమంగ్ హై – కటీ పతంగ్

* కహి దీప్  జలే కహి దిల్ – బీస్ సాల్ బాద్

* ఓ పియా పియా క్యూ భులా దియా – దిల్

* దోస్త్ దోస్త్ నా రహా – సంగమ్

Print Friendly